လီလီမှောက်အိပ်နေပေမယ့်ပူလာတဲ့ကျောပြင်ကြောင့်နှိုးလာသည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တောတိုက်ခန်းရဲ့အနောက်ဖက်လို့ထင်ရတဲ့ပန်းခြံအကျယ်ကြီးကြီးတွေ့လိုက်သည်။ ခန့်မှန်းခြေ2ဧက 3ဧကလောက်ရှိပြီးအဝေးကလူနေအိမ်တွေကိုသေချာကြည့်မှတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ အသိစိတ်တွေပြန်စုစည်းလိုက်ပြီးမနေ့ကဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာမှတ်မိအောင်အသာလေးမျက်လွှာချကာစဉ်းစားနေမိသည်။ အိမ်မက်ထဲတွင်လီလီကအမည်မသိလူတစ်ယောက်နဲ့အခုအိပ်နေတဲ့ကုတင်ပေါ်လိင်ဆက်ဆံသည်ဟုအိမ်မက်မှတ်သည်။ ထူးဆန်းသည့်အိမ်မက်အကြောင်းကိုစဉ်းစားပြီးအသံထွက်အောင်ရီမိသည်။ ကိုယ့်ရဲ့ရီသံတင်မကပဲကိုယ့်နောက်ကထွက်လာတဲ့အသံကြောင့်လီလီအနောက်ကိုလှည့်ကြည့်မိသည်။

ဟန်နီ : "နှိုးပြီးလားသဲလေး။ ပေါင်မုန့်ကြက်ဥကြော်နဲ့သဲကြိုက်တဲ့ချောကလက်နဲ marshmallow။ မအေးခင်လာသောက်လိုက် "

ငယ်ဘဝအမှတ်တရ‌ေတွကကိုအတိတ်မေ့နေသလိုဖြစ်နေတဲ့လီလီကို marshmallowပါတဲ့ချောကလက်ကငယ်ဘဝတင်မကအရင်ဘဝတွေထိပါမှတ်မိလာအောင်လုပ်နိုင်သည်။ ထူးဆန်းပေမယ့်marshmallowကိုပါးစပ်အရင်ထည့်လိုက်ကာနောက်မှချောကလက်ကိုသောက်ပြီးပါးစပ်ထဲတူတူရောပြီးပျော်ဝင်သွားတဲ့အရသာကိုကြိုက်သည်။ ချောကလက်အရသာတောင်ဂျီးများတတ်သည့်လီလီသည်အမဟန်နီမအားတော့သည်နောက်ပိုင်းမသောက်ဖြစ်ကာအဲ့ဒီအစားPepsi ကိုသာသောက်လာသည်။ တကယ်ပင်ချောကလက်နှင့် marshmallow ကိုအရသာခံသောက်နေသည့်အချိန်တစ်ခုအတွင်းလီလီသည်ကိုယ်ကိုကိုယ်12နှစ်သမီးတစ်ယောက်လိုခံစားရသည်။

ဖြေးဖြေးလေးနဲ့တစ်ငုံချင်းစီသောက်နေတဲ့ကလေးကိုကြည့်ပြီးသူမပိုပြုံးမိသည်။ သူမအခုလိုမပြုံးမပျော်ရတာကြာနေပြီဖြစ်သည်။ 10တန်းစတက်ကတည်းကနေကျောင်းစာနဲ့နပမ်းလုံးနေရတာမို့လို့လီလီကိုဂရုမစိုက်ဖြစ်ပေ။ လီလီကအလိုက်သိလေးနေပေးသော်လည်းအလိုလိုက်ခံထားခံရတဲ့အဆိုးလေးမို့လို့တစ်ခါတစ်လေချောက်ကလက်နဲ့ marshmallow သောက်ချင်တဲ့အခါဂျီကျပြီးငိုတတ်တာမို့လို့ဖျော်ပေးရသည်။ သို့သော်ဟန်နီစာမေးပွဲဖြေနေဆဲတစ်နေ့ကသူမသည်လီလီ့ကိုချောကလက်ဖျော်ပေရင်ထည့်လေ့ရှိသည့်နို့မှုန်သည်တစ်စက်လေးတောင်မရှိတော့သဖြင့်နို့မှုန်မပါပဲနဲ့ချောကလက်ကိုဖျော်ခဲ့သည်။ အဲ့တာကိုသိသည့်အလားလီလီသည်ချောကလက်ကတစ်ငုံမျှသာသောက်ပြီးသောက်လို့မကောင်းဘူးဆိုပြီးဂျီကျကာငိုနေပြန်သည်။ ဟန်နီသူ့ကိုဂရုမစိုက်ပဲကျောင်းစာပဲပြန်လုပ်ပေမယ့်သူမကဟန်နီဂရုမစိုက်တာကြောင့် ထိုချောကလက်ခွက်ကိုခွဲလိုက်လေသည်

စာနှင့်ပင် ပင်ပန်း‌ေန‌ေသာဟန်နီသည်လီလီ့ကိုဘယ်လိုမှအကောင်းမမြင်နိုင်တော့ပဲသူမရဲ့ပုခုံးကိုအကြမ်းပတမ်းကိုင်ပြီး

" နင့်အဖေကငါ့တို့အပေါ်ကိုကျေးဇူးရှိတယ်ဆိုတိုင်းငါကနင်ခိုင်းသမျှကိုအကုန်လိုက်မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး "

လို့တစ်သက်လုံးမ‌‌ပြောဖူးတဲ့အသံမာမာနဲ့ပြောကာသူမပုခုံးကိုလွှတ်လိုက်တော့ခြေထောက်တောင်မခိုင်ပဲလဲကျသွားသည့်သူ့ကိုပြန်ကြည့်ကာဟန်နီပြောတာလွန်သွားပြီလားဟုသနားနေမိသည်။ လီလီသည်ပြန်ထပြီးဟန်နီ့ကိုတောင်းပန်ကာနောက်လာမနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူးဟုကတိပေးခဲ့သည်အလျောက်သူ့ကိုတွေ့ပါမတွေ့တော့ချေ။ ကိုယ်ပြောခဲ့တာ‌ကြောင့်ကလေးရဲ့စိတ်ကစိတ်ဒဏ်ရာဖြစ်နေမလားဆိုသည့်စိတ်နှင့်ပင်ဟန်နီလဲအိပ်မပျော်တော့တော့။ နောက်တော့လီလီ့အဖေသည်ဟန်နီကိုရန်ကုန်တွင်တဣသိုလ်တက်ဖို့ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟုဆိုသော်လဲဟန်နီကမော်လမြိုင်တွင်ပဲတဣသိုလ်တက်ခဲ့သည်။ နောက်ဘွဲ့ရတော့‌ေမာ်လမြိုင်oceanမှာပင်အလုပ်ဝင်လုပ်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံးလစာနှင့်ဖုန်းဝယ်ခဲ့ပြီးလီလီရဲ့fb account ကိုစောင့်ကြည့်ယုံသာနေခဲ့ပြီးကိုယ့်ဘာသာကိုလိပ်ပြာမလုံခဲ့ခြင်းကြောင့်add friend ဆိုသည့်အပြာရောင်စာတမ်းလေးကိုတောင်မနှိမ့်ရဲပေ။ မကြာမီပင်လီလီရန်ကုန်မှာကျောင်းသွားတက်မယ်ဆိုပြီးသတင်းကြားတုန်းကဟန်နီမှာဆောက်တည်ရာမရဖြစ်ခဲ့တာကိုမှတ်မိပါသေးသည်။ ထို့ကြောင့်ရန်ကုန်ကလီလီ့အဖေရဲ့ကုမ္ပဏီတွင်အလုပ်သွားလုပ်မည်ဟုကြံလိုက်သော်လဲလီလီရဲ့ချစ်သူဟုထင်ရသည့်အဲ့ဒီအမျိုးသမီးသည်ဟန်နီထက်ရာထူးကြီးတာကတစ်‌ေကြာင်း သူ့ရှေ့၌ခေါင်းငုံမခံချင်တာကတစ်ကြောင်းမော်လမြိုင်ကိုပြန်ဖို့သာဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မော်လမြိုင်ကိုမပြန်ခင်သူနဲ့လိုင်းပေါ်တွင်စကားပြောဖြစ်သေးသည်။ ဟန်နီရဲ့နာမည်အစစ်နဲ့ပုံအစစ်ကိုသုံးထားသောလဲသူမမှတ်မိချေ။ ကိုယ်ပေးတဲ့စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့်များလားစဉ်းစားမိလဲကိုယ်ကပဲအပြစ်ရှိသူမို့လို့လီလီကအပြစ်ပေးနေသလားလို့တောင်ကျေကျေနပ်နပ်နှင့်ခံယူပါမည်။ လီလီနဲ့အပြင်မှာတွေ့တာတောင်မမှတ်မိသည့်သူမပုံစံသည်လိမ်နေတာမဟုတ်ချေ။ သူမတကယ်မမှတ်မိဝာာဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ဟန်နီကလဲဟန်နီပါပဲ။ ပိန်မှအသားအဖြူမှလှတယ်လို့ပြောကြတဲ့လူမျိုးတွေထဲကမွေးဖွားလာတဲ့သူမို့ခဏခဏအနှိမ်ခံလို့တဣသိုလ်တက်နေစဉ်ကာလတွင်ဝိတ်ချခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်။ မနေ့ညကမှဟန်နီသိလိုက်သည်ကလီလီကမမှတ်မိတာမဟုတ်ပဲသူကိုကမှတ်မိစရာကိုမရှိဝာာဖြစ်သည်။

"တိန် "

Ph notiသံလေးကြောင့်တွေးနေလက်စအတွေးလေးများပျက်သွားသည်။ လီလီ့ကိုကြည့်တော့တစ်ငုံချင်းဆီအရသာခံပြီးစားနေတုန်းပင်။ ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်တော့ညီမဖြစ်သူမှပို့ထားသောစာတွေ....................

မိစိုး : "အဖေ့ကိုမေးပြီးပြီး။ အဖေမပြောရဘူးတဲ့။ အမေ့ကိုဘာတွေသွားပြောတာလဲ"

ဟန်နီ : "နင်မဟုတ်တာတွေလျှောက်လုပ်မနေနဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လီလီကိုဒီလောက်ဒုက္ခပေးချင်နေရလဲ။ "

မိစိုး : "မေးတာပဲဖြေ။ အမေ့ကိုဘာတွေပြောလိုက်လဲ "

ဟန်နီ : "မင်းလဲမေးတာပဲဖြေ။ လီလီ့ကိုဘာတွေသဘောမကျဖြစ်နေတာလဲ။ "

အတန်ကြာတဲ့အထိမိစိုးဘက်မှစာပြန်မလာတော့ပေ။ မိစိုးကသူမော်လမြိုင်မှာရှိတယ်ဆိုတာသာသိထားသည်။ ဘယ်နေမှာနေလဲဆိုတာအမေနဲ့လီလီရဲ့မိသားစုတွေပဲသိတာမို့လုံခြုံလိမ့်မည်။ အရင်ဆုံးသူရဲ့မိဘတွေကိုအကြောင်းကြားရမည်ကိုလီလီကိုပြောရမည်။

ဟန်နီ : "သဲရဲ့မိဘတွေကိုဖုန်းဆက်လိုက်ဦး။ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်။ အခူချိန်ဆိုသူတို့ဆီမှာညရောက်နေပြီဆိုပေမယ့်စိတ်ချရအောင်ဖုန်းဆက်လိုက် "

လီလီ : "လီလီရဲ့ဖုန်းကမြဝတီကဟိုတယ်နားကကွမ်းယာဆိုင်မှာကျန်ခဲ့တာ။ သွားယူမလို့ကသူတို့လဲလီလီ့ရဲ့ဖုန်းကိုခြေရာခံနေမယ်ဟုတ်လား "

လီလီပြောတဲ့သူတို့ဆိုသူ့ညီမ‌ကိုပြောမှန်းဟန်နီသိပါသည်။ ခေါင်းငြိမ့်ရင်းသူ့ကိုဖုန်းထိုးပေးလိုက်ကာ

" ဒါဆိုအမဖုန်းနဲ့ပဲဆက်လိုက် ရော့"

လီလီကပြုံးပြရင်းဖုန်းကိုယူကာတစ်ဖက်ကဖုန်းကိုင်တာနဲ့သူတို့သားအဖတွေဖုန်းပြောနေကြတာနာရီဝက်လောက်ရှိသည်။ လီလီရဲ့တစ်ဖက်မှကိုယ်အသံမကြားမှာစိုးတဲ့အတွက်အသံကျယ်ကျယ်ပြောတဲ့အကျင့်ကြောင့်နားမထောင်တာတောင်သူတို့ပြောသမျှကြားရပါသည်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုကော်ဖီသောက်‌ေနလိုက်ပြီးခဏ‌ေန‌ေတာ့လီလီကဖုန်းချဖို့ပြောနေတုန်းတစ်ဖက်ကတစ်ခုခုပြောလာသည့်ပုံပင်။ လီလီကဟန်နီကိုကြည့်ပြီးတော့ဟန်နီ့ကိုဖုန်းပေးလိုက်သည်။

လီလီ : "မေမေကမနဲ့စကားပြောချင်တယ်တဲ့"

ဟန်နီလီလီ့ထံမှဖုန်းကိုလှမ်းယူလိုက်ပြီး

ဟန်နီ: "ဟုတ်ကဲ့ အန်တီ"

လီလီ့အမေ: "သမီးလေးရေ ကျေးဇူးပါပဲနော်။ မိုးပြည့်တို့အမေပြောတာတော့လမ်းမှာရုန်းရင်ဆန်ခက်ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်တဲ့။ ဘာတွေဖြစ်ကြမှန်းတော့မသိဘူးကွယ်။ အခုနေပြန်လာဖို့ကလဲအလုပ်ကတန်းလန်းကြီးဖြစ်နေလို့သမီးကိုအန်တီတို့ပြန်လာတဲ့အထိစောင့်ရှောက်ပေးပါဦးနော် "

ဟန်နီ : "စိတ်မပူပါနဲ့အန်တီ။ သမီးသေချာဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်"

လီလီ့အမေ : "အေးကွယ်။ အန်တီတို့လဲအခုအားကိုးစရာဆိုလို့သမီးပဲရှိတော့တယ်။ မိတဆိုးလေးကိုသည်းခံပေးပါဦးကွယ် "

ဟန်နီ: "ရပါဆိုအန်တီရယ်။ ဒါနဲ့အန်တီတို့ကဘယ်တော့လောက်ပြန်လာမှာလဲ။ "

လီလီ့အမေ့: "၁ပတ်ပါပဲသမီးရယ်။ ဒီမှာသားအကြီးကောင်‌အတွက်လဲနှစ်ဖက်မိဘတောင်တွေ့ဆုံနေပြီးဆိုတော့ချက်ချင်းပြန်လို့မကောင်းလို့ပါ။ "

ဟန်နီ: "အို.........ဒါဆိုရင်အကိုကြီးတောင်လက်ထပ်တော့မှာပဲ။ အကိုကြီးကိုရတဲ့ကံကောင်းတဲ့မိန်းကလေးကဘယ်သူပါလိမ့်"

လီလီ့အမေ: "သမီးတစ်ခါမြင်ဖူးပါတယ်။ သမီးရန်ကုန်ရောက်တုန်းကအန်တီဆီလာတုန်းက အဲ့မှာသမီးအတွက်မျက်နှာစိမ်းဖြစ်နေတယ့်သူဆိုလို့သူပဲရှိမှာလေ"

ဟန်နီသေချာကိုမှတ်မိပါသည်။ လီလီရဲ့ကောင်မလေးဖြစ်မယ်ထင်လို့သဝန်‌တိုခဲ့သေးသည်။ ဖုန်းပြောရင်းလီလီ့ကိုလှမ်းကြည့်တော့သူမကခုနက‌ေချာကလက်ကိုသောက်နေသည့်အတိုင်းပင်‌ေကျာခိုင်းထိုင်နေသည်။ သို့သော်အရသာခံနေသည်လဲမဟုတ်ပေ။ ခုနကလိုပျော်ရွှင်နေသည့်ပုံလဲမဟုတ်ပေ။

ဟန်နီ: "ဪ မှတ်မိပြီ။ ကိုကြီးကံကောင်းတာပဲ။ ဇနီးချောချော........"

ရုတ်တရပ်လီလီမှဖုန်းကိုဖြတ်လုသွားကာ

လီလီ: "မေမေ ဒါဆိုမမနဲ့ကိုကြီးတို့ကလက်ထပ်တော့မှာပေါ့။ "

လီလီ့အမေ: "အင်းလေသမီးရဲ့ ခင်လေးတောင်သမီးကိုအဲ့ဒီအကြောင်းပြောဖို့ဖုန်းဆက်သေးတယ်။ သမီးမကိုင်ဘူးလေ။ သမီးရဲ့ဖုန်းလဲပျောက်သွားတယ်ဆို "

လီလီဖုန်းချလိုက်ကာဖုန်းကိုဟန်နီထံပေးရင်း

ဟန်နီ : "လီလီ့ကိုUKပို့ပေးလို့မရဘူးလား "

ပြောရင်းနဲ့ပင်လီလီ့ရဲ့မျက်လုံးတွေမှာမျက်ရည်တွေပြည့်နေပြီ။ မျက်တောင်လေးတစ်ချက်ခပ်လိုက်ယုံနှင့်ပင်မျက်ရည်တံတိုင်းကြီးကျိုးကျသွားကာငိုရင်ဖြင့်ဟန်နီတော့ရင်ကျိုးရချေရဲ့။

ဟန်နီ: "သဲလေးရယ် ဒီမှာပိုလုံခြုံပါတယ်။ မိစိုးကအမကိုတစ်စက်မှဂရုစိုက်တာမဟုတ်တော့သူသိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘာမှမစိုးရိမ်နဲ့ အမဟန်နီရှိနေသရွေ့သဲလေးကိုဘယ်သူမှမထိစေရဘူး"

သူမပါးနှစ်ဖက်လုံးကိုဖွဖွလေးကိုင်ကာစီးကျလာသောမျက်ရည်များကိုလက်မနှင့်အသာလေးသုတ်ပေးလိုက်သည်။ လီလီငိုရသည့်အကြောင်းအရင်းကိုသိချင်သော်လဲသူမမပြောပြချင်လျှင်ဟန်နီလဲသိချင်စရာအကြောင်းမရှိ

လီလီကသူမပါးပေါ်ရောက်နေသည့်ဟန်နီရဲ့လက်ဖမိုးကိုပြန်အုပ်ကိုင်ကာခေါင်းငြိမ့်ပြသည့်အခါထိုကောင်မလေးကိုရင်ခွင်ထဲထည့်လိုက်ပါသည်။ ထင်ထားခဲ့သည့်အတိုင်းဟန်နီ့ရင်ခွင်ထဲတွင်ထိုကလေးမ၏မျက်ရည်တံတိုင်းကျိုးကျပါလေတော့သည်။ ကလေးငယ်ရဲ့တရှုံရှုံငိုသံကိုနားထောင်ရင်းကလေးငယ်သည်လက်ထပ်တော့မည့်အကိုဖြစ်သူကြောင့်ငိုတာမဟုတ်မှန်းဟန်နီသိပါသည်။

-

-

-

-

-

-

-

-

တဂျီဂျီမည်နေသောဖုန်းကိုဂရုမစိုက်သော်လဲ content name ကိုတော့ကြည့်နေမိသည်။ ခင်၏ဖုန်းသည်ကိုကြီးကခေါ်လိုက် အဖေကခေါ်လိုက်ဖြင့်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ခင်လိုချင်တဲ့ဖုန်းကောလ်မဟုတ်တာမို့မကိုင်ပဲထားထားလိုက်ကာအလုပ်တွေကိုပဲပြန်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ဖုန်းကအတော်အတန်ကြာတိတ်သွားပုံထောက်ရင် ခင်မပါပဲနှစ်ဖက်မိဘကညစာစားလို့အဆင်‌ေပြာနေသည့်ပုံပင်။ ဒီလိုသာဆိုအိမ်ပြန်ရောက်ရင်မေမေ၏တရားခွေကိုနားထောင်ရမည်ဆိုတာသေချာပါသည်။ လုပ်စရာတွေလဲမရှိတော့သည်နှင့်ကိုကျော်ဆီသာထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ တာဝန်ရှိသူတွေကမနက်ဖြန်မှရောက်မယ်ဆိုရင်ခင်သူ့ဆီကလိုချင်တဲ့အ‌ေဖြရဖို့အတွက်ဒီတစ်ညကနောက်ဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်။

‌ဂိုထောင်တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့အခုမှထွက်လာသည်ဒေါက်တာနှင့်တန်းဆုံသည်။ ဒေါက်တာသည်ကျွန်မကို လူနာကိုအရမ်းမဆုံးမဖို့ပြောပြီးထွက်သွားသည်။ ဒေါက်တာထွက်သွားတာနဲ့တံခါးပိတ်လိုက်ကာဂိုထောင်အ‌ေပါ်ထပ်ကဂျောင်တစ်နေရာမှရှိတဲ့အခန်းတံခါးကိုဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ မရောက်ဖူးတဲ့သူတွေဆိုဒီအခန်းရှိမှန်းကိုသေချာစေ့စေ့စပ်စပ်လိုက်ကြည့်မှသိမည်ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရတာသတိမရသေးသည့်ကိုကျော်ကိုတစ်ခါတည်းငရဲပို့ပေးချင်သော်လဲဒင်းကဒီလောက်လေးနဲ့မရပေ။ ဒီထက်ပိုဆိုးတဲ့အရာတွေကိုသူလိုချင်တဲ့အချစ်အစားပေးရမည်ဖြစ်သည်။ အနားမျာရှိတဲ့သောက်ရေခွက်နှင့်သူ့မျက်နှာကိုပက်လိုက်တော့သူရေမွန်းကာသတိရလာပါသည်။ သူသည်ခင့်ကိုတစ်ချက်ကြောင်ကြည့်နေပြီးသတိဝင်လာတော့‌ေကြာက်‌ေကကာက်လန့်လန့်ဖြင့်‌ေနာက်ဆုတ်ကာထောင့်တစ်နေရာကထိုင်ခုံကိုမြောက်ပြပြီးသူခဏ‌ေန‌ေသ‌ေတာ့မှာမသိသည့်အတိုင်းအကာအကွယ်ယူထားသည်။

ကိုကျော်: "ခင်လေး ငါနင့်ကိုချစ်တယ်။ ဒါပေမယ့်နင်ငါ့ကိုသတ်ဖို့ကြိုးစားရင်ငါနင့်ကိုအရင်သတ်ရလိမ့်မယ်။ "

ခင်သည်သူမဝတ်ထားသောအပေါ်ယုံကိုချွတ်လိုက်ပြီးတော့သူမခါးပတ်ကြားမှာထည့်ထားတဲ့ကိုကျော်ကိုငရဲပြည်တန်းပို့ပေးမယ့်အရာကိုမြင်အောင်ပြလိုက်သည်။ ပြီးတော့ခင်ကအနားခုံးကိုဆွဲယူပြီးထိုင်လိုက်ကာ

ခင်လေးနွယ်: "ကိုကိုကျော်ကြီးရယ် ခင်လေးကြောက်တတ်တာသိရဲ့သားနဲ့ "

ကိုကျော်: "..............."

ခင်လေးနွယ်: "အဲ့လိုပြောမယ်ထင်နေလား။ ဒီမှာ ကျော်ကြီး နင့်မှာရွေးချယ်မှုနှစ်ခုရှိတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင်နင့်ကိုဒီကရဲတွေလက်ထဲအပ်တော့မှာ။ အင်းး ဒီကထောင်တွေကတော့မြန်မာပြည်ကထောင်လောက်မဆိုးပါဘူး။ နင်ကသေဒဏ်မဟုတ်ရင်တောင်ထောင်ထဲမှာတောင်သေသွားချင်‌ေသသွားမှာပေါ့နော် "

ကိုကျော် : "ငါနင့်ကိုအကုန်အမှန်အတိုင်းပြောပြီးပြီးလေ "

ခင်လေးနွယ်: " နင်တို့လီလီကိုလုပ်ကြံဖို့အစီအစဉ်မှာပါတဲ့သူအကုန်လုံးကိုငါသိချင်တယ်။ အဲ့တာဆိုငါနင့်ကိုလွှတ်ပေးမယ်။ နင်က်ိုယ်တိုင်အဲ့ဒီလူတွေကိုငါ့ဆီခေါ်လာပေးရမယ်။ "

ကိုကျော် : "ငါမလုပ်ပေးရင်ကော"

ခင်: "ဘဝကတစ်ခါပဲရှင်သန်ရတာလေ။ မဟုတ်ဖူးတာတွေလုပ်ကြည့်သင့်တာပေါ့မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ငါ‌က‌ေလလူမသတ်ဖူးဘူး"

ခင်ရဲ့ခါးကြားထဲလိုင်စ်ရပစ္စတိုကိုထုတ်လိုက်ပြီးမောင်းတင်ကာကိုကျော်ကိုချိန်ရင်

ခင်: "နင်မလုပ်ပေးရင်အဲ့ဒီလူ‌ေတွရှာရတာလွဲရင်ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အချိန်တော့ကုန်တာပေါ့။ ဒီနေ့သေရမှာကိုမနက်ဖြန်အထိအသက်ပေးရှင်သလိုဖြစ်နေတယ်လေ "

ကိုကျော် : "ဟက်......နင့်သေနတ်ကအစစ်ဟုတ်လို့လား။ ငါကြည့်တာတော့မဟုတ်......"

" ဒိုင်း "

ကိုကျော်: "အားးးး"

ခင် ကိုကျော်ရဲ့ပေါင်ရင်းကိုသာပစ်လိုက်ပါသည်။ ကိုကျော်သည်နားစည်ကွဲရလောက်တဲ့ထိအော်ရင်းသွေးထွက်နေသည့်ဒဏ်ရာကိုသာဖိပြီးဒူးထောက်လိုက်သည်။ သို့သော်ကိုကျော်ရဲ့မယားငယ်တုံးပိသံတွေကိုမခံနိုင်တော့သဖြင့်သူ့နားထင်ကိုသေနတ်နဲ့ချိန်ပြီး

ခင် : "လီလီနဲ့ငါကိုတစ်ခါ‌ေမးဖူးတယ်။ ကျည်ဆန်တွေကဦးနှောက်ကိုဖြတ်သွားနိုင်လားမနိုင်ဘူးဆိုတာ။ ငါမသိလိုက်လို့မဖြေလိုက်ရပေမယ့်နင့်ဆက်‌ေအာ်‌ေနမယ်ဆိုအခုလာမည့်ကျည်ဆန်ကိုနင့်ဦးနှောက်ဖြတ်သွားမလားဆိုတာငါစမ်းကြည့်မယ် "

ကိုကျော်: "ငါ့ဖုန်းမှာရှိတယ်!!!!!!ငါ့ဖုန်းမှာရှိတယ်!!!!ငါ့ဖုန်းမှာရှိတဲ့သူတွေအကုန်လုံးကိုငါခိုင်းထားတာ။ လိလီ့ရဲ့သူငယ်ချင်းမိစိုးရော လီလီ့ကိုအိမ်ထိပို့ပေးတဲ့ကားမောင်းသမားရော "

ခင် : "ဘာ ငါ့ကိုသေချာရှင်းပြစမ်း။ လိမ်ပြောမယ်မကြံနဲ့။ ဒီတစ်ခေါက်နင့်ခေါင်းကိုပစ်မှာနော် "

ကိုကျော်: "ငါ့ကိုUKဆီစခေါ်လာကတည်းငါ့ကိုဖမ်းဖို့ဆိုတာငါသိတယ်။ ဒါပေမယ့်UKမရောက်သေးလို့နင်တို့ငါ့ကိုဖမ်းလို့မရသေးမှန်းလဲငါသိတယ်။ မိစိုးကိုငါအဲ့ဒီမတိုင်ခင်ကတည်းလီလီ့ကိုသတ်ဖို့သူ့ကိုခေါ်ထားတာ။ သူလက်မခံပေမယ့်ရုတ်တရပ်ကြီးလေယာဉ်ပေါ်မှာသူလက်ခံကြောင်းပြန်ပို့လာတယ်။ အဲ့တာနဲ့ငါလဲကျန်ခဲ့တဲ့ငါ့လူတွေနဲ့အစီအစဥ်ဆွဲရ‌ေတာ့တာပဲ။ မိစိုးကြောင့်သာမဟုတ်ရင်ငါအကုန်လက်လျော့ပြီးပြီး"

ခင်: "သူများကိုလိုက်အပြစ်ဖို့မနေနဲ့ဆက်ပြော"

ကိုကျော် : "ကား.....ကားဆရာကလီလီ့ကိုအိမ်ပြန်ပို့ပြီးအပြန်မှာတွေ့တာမိစိုးရဲ့အ‌ဖေကBGFကမို့လို့ဂိတ်စစ်ရင်းလွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ပဲလီလီ့ရဲ့အိမ်ကိုလဲသိသွားတယ်။ "

ခင်: "ပြီးတော့နင်တို့ဘာဆက်လုပ်ဦးမလဲပြောစမ်း"

ကိုကျော် : "ငါ့ကိုဆေး......ဆေးအရင်"

ခင် ကိုကျော်ပါးစပ်ထဲသေနတ်ကိုထည့်လိုက်ကာ

ခင် : "ဘာလဲ။ ကျည်ဆန်ကိုဦးနှောက်ကနေမဖြတ်သွားစေချင်တော့ဘူးလား။ လိုရင်းကိုမပြောတဲ့ပါးစပ်ကနေဖြတ်သွားလိုက်ရမလား"

ကိုကျော်ကဗလုံးဗထွေတွေပြောတာမို့လို့သေနတ်ကိုထုတ်လိုက်ပြီးသူ့ပါးကိုပြန်တေ့ထားလိုက်သည်။

ကိုကျော်: "လီလီ့အိမ်မှာသူ့အမေရဲ့အစ်မနဲ့အိမ်‌ေဖာ်‌ကျန်ခဲ့တယ်။ အိမ်ဖော်ကိုတော့နှုတ်မလုံရင်သတ်ပစ်လို့ပဲချိန်းခြောက်လိုက်တယ်။ လီလီကသူ့အ‌ေဒါ်ကိုချစ်တဲ့သူမို့လို့လီလီ့ကိုအဆက်အသွယ်ရတာနဲ့သူ့အ‌ဒေါ်ကိုဗန်းပြပြီးအဖမ်းခံခိုင်းမယ်။ ပြီးရင်ရှင်း.....ရှင်းလိုက်တော့မလို့"

ခင် : "အခုနင့်ခိုင်းတဲ့သူအကုန်လုံးကိုတစ်နေရာထဲလူစုဖို့ပြောလိုက် "

ခင် သေနတ်တေ့ထားတာကိုဖယ်ပြီးဖုန်းကိုထုတ်ကာသူ့ဖုန်းကိုသိမ်းထားတဲ့အမှုစစ်‌ေတွကိုဖုန်းခဏပြန်‌ေတာင်းလိုက်ပြီးမှဒေါက်တာကိုဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

(ဒေါက်တာနဲ့သူနဲ့ကအင်းဂိတ်လိုပြောနေကြတာနော်။ မြန်မာလိုပဲရေးလိုက်ပါတော့မယ်)

ဒေါက်တာ: "ဘာကိစ္စလဲခင်။ ငါအခုမှအိမ်ပြန်ရောက်ပြီးရေတောင်မချိုးရ‌သေးဘူး။ ဗိုက်ဆာလို့ညစာစားနေတာ "

ခင်: "အဲ့လိုဆိုရင်တော့အားနာပါရဲ့ဒေါက်တာရယ်။ ပြန်လာပေးလို့ရမလား။ ကျွန်မလက်လွန်သွားပြန်ပြီ။ "

ဒေါက်တာ: "မင်းသူ့ကိုသတ်ချင်ရင်လဲသတ်လိုက်ပါတော့။ ငါဆေးကုပြီးမှမင်းသတ်မယ်အစားအဲ့ဒီဆေးတွေကိုတစ်နေရာရာလှူလိုက်တာမှအကျိုးရှိဦးမယ်"

ခင်: "စိတ်မပူပါနဲ့။ သူသတိမလစ်သေးပါဘူးဒေါက်တာရယ်။ သွေးထွက်လွန်တာလေတစ်ခုပါပဲ။ သူ‌ရဲဘောကြောင်တဲ့သူရဲ့သွေးတွေဆိုတော့ကျွန်မရွံ့တယ် "

ဒေါက်တာ: "ဟုတ်ပါပြီခင်ရယ်။ ငါလာခဲ့မယ်။ ဒါပေမယ့်‌မင်းငါ့ကိုနောက်တစ်ခေါက်ထပ်‌ေခါ်မယ်ဆိုငါမင်းကိုလိင်စိတ်ကြွဆေးထိုးရလိမ့်မယ်"

ခင်: "စိတ်လျော့ပါဒေါက်တာ။ ဒါပေမယ့်ဒေါက်တာအခုလာမှဖြစ်မယ်။ "

ဒေါက်တာ: "ငါကားမောင်းနေပြီ။ ဒါပဲ ခင်"

ဒေါက်တာရဲ့ဖုန်းကျသွားတာနှင့်ကိုကျော်ကိုပြန်လာကြည့်တော့ထိုင်ခုံပေါ်မှာသူ့ဒဏ်ရာကိုဖိရင်းထိုင်နေတုန်းပင်။ ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်မိတော့ကိုကျော်ကိုစတွေ့ခဲ့တဲ့နေ့ကိုသတိရသွားသည်။ အဲ့ဒီတုန်းကကိုကျော်သည်ကန်တင်းတွင်ထမင်းစား‌ေနရင်းငိုက်နေတာဖြစ်ပြီးခင်ကလဲကိုကျော်ထံတွင်ပါသွားသည့်ခင့်ရဲ့စာအုပ်ကိုပြန်ယူချင်သဖြင့်တစ်ကျောင်းလုံးလိုက်ရှာခဲ့သမျှမတွေ့ပဲကန်တင်းမှာမှငိုက်နေသည့်သူ့ကိုတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ငိုက်နေသည့်သူ့ကိုလှုပ်နှိုးတုန်းကသူသည်မျက်မှန်လေးဖြင့်ကြောင်တောင်တောင်နှင့်ခင့်ကိုပြန်ကြည့်နေသေးသည်။ အခုကိုယ့်မျက်စိရှေ့တွင်ရှိနေသောကိုကျော်နှင့်လားလားမှမဆိုင်။

သို့သော်လဲကိုကျော်တင်မက ခင်လဲပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အဲ့ဒီတုန်း အသားဖြူဖြူနှင့်ပါးနှစ်ဖက်နီရဲနေသည့်အပြင် ပြုံးလိုက်ရင်အသည်းပုံနှုတ်ခမ်းဖြစ်သွားတဲ့ကောင်မလေးသည်အခုသေမင်းလိုမျိုးအမဲ‌ေရာင်suitနှင့်စတိုင်ဘောင်းဘီကိုဝတ်ထားကာလက်တစ်ဖက်ကလဲသေနတ်ကိုင်ထား‌သေးသည်။ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခြေအနေတွေကိုကြည့်ပြီးမဆိုင်သောလည်းခင်ရယ်မိသည်။

ဘာတွေကပြောင်းလဲသွားစေမှန်းမသိပေမယ့်လူတွေကပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

-

-

-

-

-

-

-

-

-

ခင်ရဲ့အမေသည်ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်ဟုကြားခဲ့သည့်အတိုင်းအပြောအဆိုကလဲသိမ်မွေ့ပြီးမိန်းကလေးဆန်တာထက်အမျိုးသမီးဆန်တယ်ဟုပြောရပေမည်။ ခင့်ရဲ့အဖေကလဲခင့်ရဲ့အမေလောက်မပျူငှာပေမယ့်အလိုက်အထိုက်တော့ဆက်ဆံပေးပါသည်။ ခင့်ရဲ့အဖေကကိုစောကိုသားမက်အဖြစ်လိုချင်တယ်လို့ခင်တစ်ခါပြောဖူးသည်။ အဲ့ဒီတုန်းကအရမ်းဝမ်းသာသွားပေမယ့်အခုတော့ခင်လိမ်ပြောနေသလားဟုတောင်ထင်မိသည်။ ခင့်ရဲ့ anti romantic ရိုမန်တစ်ဆန်လို့မရတဲ့အကျင့်တွေကသူ့အဖေဆီကပါလာတာဖြစ်လိမ့်မည်။

နောက်ပြီးခင့်ရဲ့ညီမလေး

ခင်ကသူ့အဖေရဲ့ကိုယ်ပွားလို့ပြောရင်ခင့်ရဲ့ညီမလေးကသူ့အမေရဲ့ကိုယ်ပွားဖြစ်လိမ့်မည်။ နှစ်ဖက်မိဘတွေ့ဆုံပွဲလို့အမည်တပ်လို့ရလားမသိတဲ့ညစာစားပွဲကိုတကယ်ခင်မလာခဲ့ပါ။ သို့သော်အမေတို့သာခင့်ကိုအပြင်မှာမတွေ့ဖူးလျှင်ခင့်ညီမလေးကိုသာခင်လိုထင်ကြလိမ့်မည်။ ခင့်ရဲ့ညီမသည်ရှည်လျားသောဆံနွယ်များကိုထုံးဖွဲ့ထားပြီးအသားအရေကညိုသည်။ သူ့အညိုသည်အသားမဖြူလျှင်မလှဘူးဟုသတ်မှတ်ထားသည့် ကိုစောကို လှလိုက်တာဟုထင်မှတ်သွားအောင်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူ့မိဘတွင်လဲပါးချိုင့်‌ေသး‌ေသး‌ေလး‌ေတာင်မရှိ‌ေသာ်လည်းသမုဒ္ဒရာထက်နက်တဲ့ပါးချိုင့်နှစ်ခုရှိသောသူမသည်သူ့အစ်မ‌ေကြာင့်ဧည့်ဝတ်မကျေမှာစိုးသဖြင့်အားရပါးရကိုဧည့်ခံနေသည်။ အမဲသားမလှီးတတ်သောကိုစောကြောင့်အခက်တွေ့နေသည်အမေတို့ကိုစကားပြောရင်းလှီးပြီးထားတဲ့အမဲသားပန်းကန်းများကိုမသိမသာလှမ်းပေးသည်။ ညစာစကားဝိုင်းတွင် ခင်နဲ့ကိုစောတို့လက်ထပ်ပြီးရင်လုပ်ငန်းစုနှစ်ခုလဲပူးပေါင်းမယ့်အကြောင်း၊ ခင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးကဘာသာကွဲဖြစ်နေသည့်အတွက်နှစ်ဘာသာစလုံး၏ရိုးရာနှင့်အညီလက်ထပ်မယ့်အကြောင်းတို့သာပြောကြသည်။

အဓိကက ခင်။ ခင်ကလီလီ့ကိုရွေးချယ်မယ်ဆိုတစ်ခြားဟာတွေကိုသိပ်ဂရုမစိုက်ပေမယ့်သူ့ညီမကသူ့စော်ကိုလုသွားတာလေဆိုပြီးအရှက်မရချင်ပါ။ ခင်လဲနည်းတူ နောက်ဆုတ်မည့်ပုံမပေါ်။ ခင်သာမလုပ်ဘူးဆိုအခုစီစဥ်ထားတာအကုန်ပျက်သွားမည်ဆိုသော်လည်း.........

အင်း ပျက်သွားမည်မဟုတ်ပေ။ ကိုစောနေရာမှာလီလီဖြစ်နေတာကလွဲ၍ကျန်တာသူ့ဘာသာသူဆက်သွားနေလိမ့်မယ်။ 4နှစ်ကျော်အတူနေလာတာကိုသံယောဇဉ်တောင်မရှိတဲ့ခင့်ကိုလဲအံ့ဩပါသည်။ ကိုစောကပဲဘာတွေမှားမှန်းမသိ။ ဒါမှမဟုတ်ကိုစောကိုယ်တိုင်ကအမှားကြီးဖြစ်နေပြီးလီလီကခင့်အတွက်ပြည့်စုံနေတာဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ တွေးလေပူလောင်လေဖြစ်လာပြီးမျက်စိရှေ့မှာရှိတဲ့ဝိုင်ကိုတစ်ကျိုက်တည်းမော့ချလိုက်သည်။ ဝိုင်မှာပါလာတဲ့အရသာတွေကပိုပြင်းရှပြီး ရင်ထဲကပူလောင်မှူတွေနဲ့တွေ့တော့တိုက်ခိုက်နေကြသည့်ပုံပင်။ အဆုံးသတ်မှာဝိုင်ရဲ့ပြင်းရှမှုကအနိုင်ရသွားပြီးကိုစော ပူပန်နေတဲ့အရာမှန်သမျှကိုပထုတ်လိုက်ပါတော့သည်။ နောက်တစ်ခွက်ထက်သောက်ချင်ပေမယ့်လူကြီးတွေရှိသည့်မို့ ငြိမ်ငြိမ်သာနေလိုက်သည်။ ကိုယ့်ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာရှိတဲ့ခင့်ရဲ့အမည်မသိညီမဖြစ်သူသည်ကိုယ့်ခွက်သူ့ခွက်နဲ့ကိုလဲလှယ်လိုက်ပြီးကိုစောကိုခေါင်းဆတ်ပြသည်။ ကိုစောလဲကျေးဇူးတင်ကြောင်းခေါင်းငြိမ့်ပြကာဆက်သောက်နေသော်လည်းစိတ်အာရုံကဝိုင်ပေါ်မှာလဲမဟုတ်။ ခင်ဆီမှာလဲမဟုတ်။ လီလီ့ဆီမှာလဲမဟုတ်ပဲပါးချိုင့်နှစ်ခုနှင့်ပြုံးပြနေသည့်ကောင်မလေးထံတွင်ဖြစ်သည်။

__________________________

Zawgyi

လီလီေမွာက္အိပ္ေနေပမယ့္ပူလာတဲ့ေက်ာျပင္ေၾကာင့္ႏႈိးလာသည္။ မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္ေတာတိုက္ခန္းရဲ႕အေနာက္ဖက္လို႔ထင္ရတဲ့ပန္းၿခံအက်ယ္ႀကီးႀကီးေတြ႕လိုက္သည္။ ခန႔္မွန္းေျခ2ဧက 3ဧကေလာက္ရွိၿပီးအေဝးကလူေနအိမ္ေတြကိုေသခ်ာၾကည့္မွေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။ အသိစိတ္ေတြျပန္စုစည္းလိုက္ၿပီးမေန႔ကဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲဆိုတာမွတ္မိေအာင္အသာေလးမ်က္လႊာခ်ကာစဥ္းစားေနမိသည္။ အိမ္မက္ထဲတြင္လီလီကအမည္မသိလူတစ္ေယာက္နဲ႔အခုအိပ္ေနတဲ့ကုတင္ေပၚလိင္ဆက္ဆံသည္ဟုအိမ္မက္မွတ္သည္။ ထူးဆန္းသည့္အိမ္မက္အေၾကာင္းကိုစဥ္းစားၿပီးအသံထြက္ေအာင္ရီမိသည္။ ကိုယ့္ရဲ႕ရီသံတင္မကပဲကိုယ့္ေနာက္ကထြက္လာတဲ့အသံေၾကာင့္လီလီအေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္မိသည္။

ဟန္နီ : "ႏႈိးၿပီးလားသဲေလး။ ေပါင္မုန႔္ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔သဲႀကိဳက္တဲ့ေခ်ာကလက္နဲ marshmallow။ မေအးခင္လာေသာက္လိုက္ "

ငယ္ဘဝအမွတ္တရ‌ေတြကကိုအတိတ္ေမ့ေနသလိုျဖစ္ေနတဲ့လီလီကို marshmallowပါတဲ့ေခ်ာကလက္ကငယ္ဘဝတင္မကအရင္ဘဝေတြထိပါမွတ္မိလာေအာင္လုပ္ႏိုင္သည္။ ထူးဆန္းေပမယ့္marshmallowကိုပါးစပ္အရင္ထည့္လိုက္ကာေနာက္မွေခ်ာကလက္ကိုေသာက္ၿပီးပါးစပ္ထဲတူတူေရာၿပီးေပ်ာ္ဝင္သြားတဲ့အရသာကိုႀကိဳက္သည္။ ေခ်ာကလက္အရသာေတာင္ဂ်ီးမ်ားတတ္သည့္လီလီသည္အမဟန္နီမအားေတာ့သည္ေနာက္ပိုင္းမေသာက္ျဖစ္ကာအဲ့ဒီအစားPepsi ကိုသာေသာက္လာသည္။ တကယ္ပင္ေခ်ာကလက္ႏွင့္ marshmallow ကိုအရသာခံေသာက္ေနသည့္အခ်ိန္တစ္ခုအတြင္းလီလီသည္ကိုယ္ကိုကိုယ္12ႏွစ္သမီးတစ္ေယာက္လိုခံစားရသည္။

ေျဖးေျဖးေလးနဲ႔တစ္ငုံခ်င္းစီေသာက္ေနတဲ့ကေလးကိုၾကည့္ၿပီးသူမပိုၿပဳံးမိသည္။ သူမအခုလိုမၿပဳံးမေပ်ာ္ရတာၾကာေနၿပီျဖစ္သည္။ 10တန္းစတက္ကတည္းကေနေက်ာင္းစာနဲ႔နပမ္းလုံးေနရတာမို႔လို႔လီလီကိုဂ႐ုမစိုက္ျဖစ္ေပ။ လီလီကအလိုက္သိေလးေနေပးေသာ္လည္းအလိုလိုက္ခံထားခံရတဲ့အဆိုးေလးမို႔လို႔တစ္ခါတစ္ေလေခ်ာက္ကလက္နဲ႔ marshmallow ေသာက္ခ်င္တဲ့အခါဂ်ီက်ၿပီးငိုတတ္တာမို႔လို႔ေဖ်ာ္ေပးရသည္။ သို႔ေသာ္ဟန္နီစာေမးပြဲေျဖေနဆဲတစ္ေန႔ကသူမသည္လီလီ့ကိုေခ်ာကလက္ေဖ်ာ္ေပရင္ထည့္ေလ့ရွိသည့္ႏို႔မႈန္သည္တစ္စက္ေလးေတာင္မရွိေတာ့သျဖင့္ႏို႔မႈန္မပါပဲနဲ႔ေခ်ာကလက္ကိုေဖ်ာ္ခဲ့သည္။ အဲ့တာကိုသိသည့္အလားလီလီသည္ေခ်ာကလက္ကတစ္ငုံမွ်သာေသာက္ၿပီးေသာက္လို႔မေကာင္းဘူးဆိုၿပီးဂ်ီက်ကာငိုေနျပန္သည္။ ဟန္နီသူ႔ကိုဂ႐ုမစိုက္ပဲေက်ာင္းစာပဲျပန္လုပ္ေပမယ့္သူမကဟန္နီဂ႐ုမစိုက္တာေၾကာင့္ ထိုေခ်ာကလက္ခြက္ကိုခြဲလိုက္ေလသည္

စာႏွင့္ပင္ ပင္ပန္း‌ေန‌ေသာဟန္နီသည္လီလီ့ကိုဘယ္လိုမွအေကာင္းမျမင္ႏိုင္ေတာ့ပဲသူမရဲ႕ပုခုံးကိုအၾကမ္းပတမ္းကိုင္ၿပီး

" နင့္အေဖကငါ့တို႔အေပၚကိုေက်းဇူးရွိတယ္ဆိုတိုင္းငါကနင္ခိုင္းသမွ်ကိုအကုန္လိုက္မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး "