မိုးပြည့်ကြောက်အားလန့်အားဖြင့်မောင်းလာခဲ့သည်မှာမြဝတီမြို့လယ်တောင်ရောက်‌နေပြီဖြစ်သည်။ လုံခြုံမှာပါဆိုတဲ့အတွေးတဲ့တွေ့တဲ့ဟိုတယ်မှာအခန်းငှားလိုက်ကြသည်။ 2ယောက်အိပ်တစ်ခန်းနှင့်3ယောက်အိပ်တစ်ခန်းကိုမိစိုးနဲ့ဖူးပွင့်က2ယောက်အိပ်အခန်းယူပီ့းကျန်တဲ့သူတွေက3ယောက်ခန်းကိုယူလိုက်သည်။ အခုမိစိုးတို့အခန်းတွင်5ယောက်လုံးခေါင်းချင်ဆိုင်ကာစဥ်းစားနေကြသည်။

မိုးပြည့် : "လီလီရဲ့ဟိုလူကြီးတွေလဲအဆင်ပြေလောက်မှာပါနော် "

မိစိုး : "ငါတို့ဆီလာတုန်းကတောင်သွေးသံတရဲရဲနဲ့အခုချိန်ဆိုသေပြီပေါ့ "

လင်းရွှေ : "ငါတို့ဘာလုပ်မိလို့သူတို့တွေလိုက်နေကြတာလဲ"

မိစိုး : "အမှန်ဆိုငါတို့လုပ်တာမဟုတ်ပဲနဲ့အဲ့ဒီလူကြီးတွေကိုမကေျနပ်တဲ့သူတွေကငါတို့လုပ်တာမဟုတ်ဘူးလား "

ဖူးပွင့် : "မိစိုး အဲ့ဒါနင့်ကြောင့်မဟုတ်လား "

မိစိုး : "ဟမ် "

သူကဘယ်လိုလုပ်သိနေတာလဲ။ ကားပေါ်မှာဆရာနဲ့စာပို့တုန်းကအရင်ဝင်လာတဲ့သူကလင်းရွှေလေ။ အရင်တွေ့မယ်ဆိုသူကအရင်ဆုံးတွေ့ရမှာပေါ့။ ငါါဘေးနားထိုင်တဲ့သူကလဲလင်းရွှေပဲ။ လင်း‌ေရွှပြီးမှဖူးပွင့်‌ေလ ခဏ.....ကားမှန်။ ဟုတ်တယ်။ ကားမှန်နဲ့ဆိုရောင်ပြန်တာနဲ့ငါ့စာတွေသူအကုန်မြင်မှာ။ သွားပါပြီ။ စတောင်မစရသေးဘူးကွာ

မိစိုး : "ငါ....ရှင်း.."

ဖူးပွင့် : "နင် BGFကအကောင်တစ်ကောင်ကိုငြင်းလိုက်တယ်ဆို။ သူကအကြီးအကဲရဲ့သားတွေဖြစ်နေရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲ့လိုမဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင်သူ့တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နဲ့ငါတို့ဒီလိုလုပ်တာလဲဖြစ်နိုင်တာပဲ "

မိစိုး : " ဟမ်? "

လင်းရွှေ : "အဲ့ဒီခွေးသားတွေစောက်ကျင့်မကောင်းတာသိလျက်သားနဲ့နင့်မို့လို့ငြင်းရဲတယ် "

မိစိုးတောင်နားမလည်သေးခင်ပြသာနာကသူ့အလိုလိုရှင်းသွားသည်။

မိစိုး : "ဪ ဒါဆိုငါကမချစ်တဲ့သူနဲ့အောင့်အီးပြီးနမ်းရမှာပေါ့။ နင်တို့ကိုယ့်ဘက်ကိုပဲကြည့်နေတာပဲ "

လင်းရွှေ : "ငါပြောတာအဲ့လိုသဘောလဲမဟုတ်ပါဘူး"

မိစိုးကသရုပ်ဆောင်တဲ့နေရာမှာအရမ်းတော်တာလေ။ ဟန်မဆောင်တတ်သလိုဟန်ဆောင်တာကလဲမိစိုးရဲ့talent ပေါ့။

မိစိုး : "တကယ်ပဲစိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ ကျစ် "

အခန်းတစ်ခုလုံးတိတ်ဆိတ်သွားပြီးမိစိုးကလဲစကားဝိုင်းမှာမပါသည့်လီလီကိုသတိထားမိသည်။ ဘယ်ဘက်လက်မှာပက်တီးနှင့်ညာဘက်လက်မှာတော့တစ်စုံတစ်ယောက်ကသူ့ကိုဖုန်းခေါ်နေသည်။ ဒါကိုမကိုင်ပဲနဲ့စိုက်ကြည့်နေကာဖုန်းကျခါနီးတော့ကိုင်မယ်လိုလိုနှင့်မကိုင်ပေ။

မပြောင်းလဲတဲ့ဖုန်းနံပါတ်နဲ့ထိုသူသည်လီ့လိ့ကိုဆက်တိုက်ဖုန်းခေါ်နေသည်။ မမခင်ပဲဖြစ်ရမည်။ အကျိုးအကြောင်းတွေအကုန်သိပြီးစိတ်ပူလို့ခေါ်တာဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါကိုလီလီကဘာလို့မကိုင်ချင်တာပါလိမ့်။ အဲ့ဒီမယားရှုးနေတဲ့ကောင်မ‌ကသူ့မယားဖုန်းကိုမကိုင်ဘူးတဲ့လေ

ခဏနေတော့လီလီအထုတ်တွေပြင်ကာအပြင်သွားဖို့ပြင်တော့သည်။

မိုးပြည့် : "ဟဲ့ဘယ်သွားမလို့လဲ"

လီလီ : "ငါဒီတိုင်းပဲကြုံတဲ့ကားနဲ့ဘားအံကိုသွားတော့မယ်။ 9နာရီမထိုးသေးဘူး။ အခုချိန်လောက်ဆိုကားတွေရှိဦးမှာပဲ။ ဖူးပွင့်ပြောသလိုမျိုးငါတို့နောက်ကိုအဲ့ဒီကောင်တွေလိုက်တာဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့တာကဟုတ်သည်ဖြစ်စေမဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ငါကတော့အခုအကကီးဆီပြန်ဖို့လိုတယ်။ လိုက်ချင်ရင်အခုလိုက်ခဲ့။ ည9နာရီနောက်ပိုင်းလာတဲ့လမ်းကြုံကားတွေနဲ့မသွားနဲ့။ ပြီးတော့နင်တို့ဘားထိုင်ချင်တယ်ဆို။ သိပ်မဝေးဘူး။ ဒီမှာပဲရှိတယ်။ ငါကတစ်‌ယောက်ထဲလဲအဆင်ပြေတာမို့စိတ်မပူနဲ့။ ဒါဆိုသွားတော့မယ် "

ဖူးပွင့် : "ခဏ ငါလဲ လိုက်မယ်။ "

မိစိုး : "နင်တို့ဒီအခန်းထဲကသွားရင်ငါတို့သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးပျက်ပြီး"

ဖူးပွင့် : " ဘာ! "

မိစိုး : "8နှစ်ကြာသူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးကိုအကုန်ဖျက်လိုက်မယ်လို့"

လီလီ : "ဘာ‌ဆိုင်လို့လဲ"

မိစိုး : "နင်တို့ငါကြောင့်လို့ထင်နေကြတယ်လေ။ အဲ့တာကိုတူတူရင်မဆိုင်ပဲရှောင်ထွက်သွားမယ်ဆိုတော့ငါ့ကိုအစကတည်းကနေမခင်ခဲ့တာပဲပေါ့။ အဲ့ဒီတော့ငါကလဲနင်တို့လိုကိုယ်လွတ်ရုန်းတဲ့သူတွေကိုဘာလို့ပေါင်းရမှာလဲ "

လီလီ : "ဒီမှာမိစိုး ငါကိုယ်လွတ်ရုန်းတာမဟုတ်ဘူး။ နင်လိုက်ခဲ့ချင်ရင်လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်။ အခုငါ့အကြီးကပိုအရေးကြီးနေလို့ငါအရမ်းသွားချင်နေတာ။ ငါ့အိမ်မှာနင်ရှိနေလို့BGFမကလို့ဘယ်သူရောက်လာရောက်လာငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါဂရုစိုက်တာကငါ့အကြီးရဲ့နောက်ဆုံးအချိန်မှာငါမရှိမှာကိုပဲ။ "

မိစိုးရဲ့စကားကိုတောင်ဆက်နားမထောင်တော့ပဲပြောပြီးထွက်လာလိုက်သည်။ မြဝတီမှာလဲအသိကားသမားတွေရှိတာမို့ဖုန်းဆက်ပြီးအကူအညီတောင်းမလို့ကလဲဖုန်းဘေလ်ကချေးထားတာတောင်ပြန်မဆပ်ရ‌သေး။ အခုချိန်တွင်လူသိပ်မရှိတာမို့အနီးအနားရှိကွမ်းယာဆိုင်ပဲအရင်သွားလိုက်သည်။

လီလီ: "ဟို အဒေါ် ဖုန်းတစ်ချက်လောက်ဆက်ချင်လို့ငှားလို့ရမလား"

"ဖုန်းဘေလ်ရှိပါ့မလားမသိသမီးရယ် အရင်ဆက်ကြည့်ပါဦး "

လီလီ : "ဟုတ် "

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ထိုကားဆရာကလဲဖုန်းကိုင်သည်။ ကားဆရာနဲ့ဖုန်းပြောနေတုန်းလီလီ့ဖုန်းမှဖူးပွင့်ကဖုန်းခေါ်နေသည်။ လီလီကားဆရာနဲ့စကားပြောပြီးချိန်တွင်ဖူးပွင့်ဖုန်း‌ကောလ်လဲကျသွားသည်။ သူကလဲပြန်မဆက်လာတဲ့အပြင်ဘေလ်လဲမရှိတော့တာမို့ကားဆရာအလာကိုပဲစောင့်နေလိုက်သည်။

ဟိုတယ်နဲ့ကွမ်းယာဆိုင်ကအနည်းငယ်ပဲဝေးတာမို့ဟိုတယ်ကနေကွမ်းယာဆိုင်ထိုင်နေသည့်လီလီ့ကိုတန်းမြင်နိုင်ပါသည်။ အရေးကြီးကိစ္စဆိုလျှင်သူတို့မြင်မှာပဲဟုမှတ်ကာလီလီကကားဆရာကိုသာစောင့်နေသည်။

နာရီဝက်‌ေကျာ်ကျော်လောက်မှကားဆရာရောက်လာသည်။ သူ့ကားတွင်ခရီးသည်မရှိပေ။ လီလီသိလိုက်တာကလီလီကသူ့ရဲ့နားရက်မှာကားငှားလိုက်ချင်သည်။ အားနာစရာကောင်းပေမယ့်ဘားအံနဲ့မြဝတီကအရမ်းကြီးမဝေးပါ။ ကွမ်းယာဆိုင်ကအဒေါ်ရဲ့လက်ထဲကို5ထောင်တန်အတင်းထိုးထည့်လိုက်ပြီးတော့ကားပေါ်တက်လာခဲ့သည်။ နားကြပ်တပ်ပြီးအိပ်မလို့ကြံနေတုန်းကားဆရာကမေးခွန်းတွေဆက်တိုက်မေးလာသည်။ ထိုအရာသည်လီလီအမုန်းဆုံးအရာဖြစ်သည်။

ကားဆရာ : "သမီးရဲ့အဖေရန်ကုန်မှာလုပ်ငန်းသစ်ထူထောင်နေပြီဆို။ ကြားတာတော့အရင်ကလိုမီးခိုးငွေ့တွေမွန်နေတဲ့ဂိုထောင်ကြီးပဲမဟုတ်တော့ဘူးတဲ့။ ကိုစောတို့အမျိုးကတော့ဘာစားကြလဲမသိဘူး။ ကကီးပွားရင်ကြီးပွားနေကြတာပဲ။ ဒါနဲ့သမီးအကြီးနေမကောင်းဘူးဆို "

လီလီ : "ဟုတ်တယ်။ အဲ့တာကြောင့်ဘားအံကိုပြန်လာတာပေါ့။ "

ကားဆရာ : "ဟာ မဟုတ်ပါဘူး။ သမီးရဲ့အဖေကသူ့သမီးကိုတစ်ယောက်ထဲလွတ်မယ့်လူမျိုးမဟုတ်တာတော့သေချာတယ်။ သူ့သမီးအငယ်ဆုံးကိုတုန်နေအောင်ချစ်တာလေ "

လီလီ : "ဒီတိုင်းပါပဲ"

လီလီရဲ့တိုတောင်းတဲ့အဖြေကိုသူသဘောမကျပါ။ လီလီကလဲသိလျက်နဲ့စောက်ဂရုမစိုက်ပါ။ အိမ်ရောက်တဲ့အထိကားတစ်စီးလုံးတိတ်ဆိတ်ပြီးကားစက်သံတောင်မကြားတော့ပါ။ လီလီတို့အိမ်ကလဲအရင်ကလောက်မဆူညံတော့။ အကြီးအိပ်ရင်းယောင်နေတာကိုအပြင်ကနေပါလှမ်းကြားရသည်။ ကားခက၁သောင်းလောက်ပဲကျမှာဆိုပေမယ့်သူ့ရဲ့နားရက်ကိုခိုင်းမိတာမို့လို့၁သောင်းတန်အရွက်၂၀လောက်ကိုအရှေ့ခုံမှာချထားပေကာအိမ်ထဲဝင်လိုက်သည်။

လီလီတို့အိမ်က password numberနဲ့ဝင်တာမို့လို့အခက်အခဲမရှိဝင်နိုင်သည်။ ဆိုဖာမှာအိပ်နေသောအိမ်ဖော်သည် ခုံပေါ်ကသူစားထားတဲ့အသင့်စားခေါက်ဆွဲထုတ်တွေ ဝက်သားတုတ်ထိုးတွေကိုမရှင်းထားသောကြောင့်မပိတ်ထားတဲ့ပြတင်းပေါက်နေကြောင်တွေလာစားနေကြသည်။ ဒီအခြေအနေကိုကြည့်ပြီးဈေးကြီးပေးငှားထားတဲ့အိမ်ဖော််ကဒီလိုတွေလားဆိုပြီးအရမ်းစိတ်ပျက်မိသည်။ ရုတ်တရပ်အကြီးက

ထယောင်သဖြင့်လီလီစိုးရိမ်တကြီးနှင့်အပေါ်ထပ်တပ်သွားသည်။ အိမ်မောကျနေတဲ့အိမ်ဖော်ကတော့နှိုးတောင်မနှိုးချေ.....

လီလီ : "ကြီးကြီးရေ သမီးဒီမှာရှိတယ်လေ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး "

ကြီးကြီးရဲ့ကုတင်ဘေးမှာဒူထောက်ထိုင်လိုက်ပြီးတစ်ဖက်မီးကိုဖွင့်လိုက်ကာကြီးကြီးရဲ့လက်ကိုလဲတင်းတင်းကိုင်ထားသည်။ ကြီးကြီးသည်လီလိ့ရဲ့အမေထက်ကြီးသော်လဲနုပျိုနေသောသူဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့်ကြီးကြီးနဲ့မတွေ့ရတဲ့၂နှစ်အတွင်း အလွန်ပိန်သွားကာရုပ်လဲအနည်းငယ်ကျသွားသည်။ နောက်ပြီးအိပ်ချိန်မှန်တဲ့ကြီးကြီးရဲ့မျက်ကွင်းညိုတာကိုအခုမှပထမဆုံးအချိန်မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေးလိုက်စားသောကြီးကြီးကိုရောဂါကြီးကြီးမားမားဖြစ်မယ်လို့မထင်ပဲအပျော်တွေမက်နေခဲ့တဲ့ကိုယ့်ကိုကိုသာအပြစ်တင်မိပါသည်။ အခုချိန်ကိုအရမ်းနောက်ကျနေပြီလို့ပြောလို့မရပေမယ့်လီလီလာတာနောက်ကျနေခဲ့တာကိုငြင်းလို့မရပါဘူး.......

အကြီး : "မေရီ...မေရီ......မေရီ့ကိုဘာမှမလုပ်ကြပါနဲ့။ သူကျွန်မရဲ့အဖြေကိုစောင့်နေတာပါ။ သူမှာဘာအပြစ်မှမရှိပါဘူး။ မေရီ.. မေရီ "

လီလီ : "ကြီးကြီး ......ကြီးရေ။ သမီးဒီမှာရှိတယ်လေ။ ကြီးကြီး "

ကြီးကြီးအိမ်မက်ကယောင်ပြီးလန့်နိုးလာသည်။ ချွေးတွေလဲစိုရွဲနေတဲ့အပြင်သူ့တူမလေးကိုကြည့်ပြီးအသက်ကိုပြင်းပြင်းရူနေသည်။

လီလီ : "ကြီးကြီး ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အိမ်မက်ဆိုးမက်လို့လား။ "

ကြီးကြီး : "ohh Marry. I've been missing u"

အကြီးကလီလီ့ကိုရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းကာထပ်ပြီမထွက်သားနိုင်‌ေအာင်တင်းကြပ်စွာဖက်လိုက်သည်။ ကြီးကြီးကကျောင်းတစ်ခါမှမတက်ရတဲ့အပြင်မေမေ့ထက်အသက်15နှစ်ကွာတာမို့လို့မေမေကျောင်းတက်ဖို့ကိုတောင်အလုပ်လုပ်ပေးရသူဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့်ကြီးကြီးရဲ့english လိုပြောတဲ့လေသံကအနောက်တိုင်းသူတစ်ယောက်ထက်ကိုပီသလွန်းသည်။ ပြီးတော့မေရီ......သူမဆီမေရီဆိုတဲ့နာမည်ကိုခဏခဏကြားရသည်။ လန့်သွားအောင်စ‌ေနာက်ရင်လဲကြီးကြီးကဘုရားတတာမဟုတ်ပဲအောင်‌မယ်လေးမေရီရေ ဆိုပြီးလန့်တတ်လို့လီလီတို့မောင်နှမကမေရီဆိုတာဘယ်သူလဲလို့မေးရင်လဲသူကမဖြေ

အတန်ကြာမှသတိရသွားဟန်ဖြင့်ကြီးကြီးသည်လက်တွေကိုဖြေလျော့လိုက်ပြီး လီလီ့ရဲ့မျက်နှာကိုစေ့စေ့ကြည့်ကာသက်ပြင်းချသည်။

ကြီးကြီး : "သမီးလေးကိုး။ ဘယ်တုန်းကပြန်ရောက်နေတာလဲ"

လီလီ : "ခုနကပဲ။ ကြီးကြီးအဆင်ပြေရဲ့လား။ အိမ်မက်ဆိုးတွေမက်နေတယ်မလား။ မေရီဆိုတဲ့တစ်ယောက်ကြီးကြီးသမီးကိုပြောပြမှဖြစ်တော့မယ်"

ကြီးကြီး : " သမီးလဲကြီးလာတော့မေရီ‌နဲ့အရမ်းတူတာပဲ။ သမီးပြောတဲ့မေရီကတော့ကြီးကြီးကိုကြည့်ပြီးရီနေဦးမယ် ဟားဟား

မေ‌ရီပြောထားတဲ့အတိုင်းတကယ်ဖြစ်လာတာပဲ။ အဘွားလဲနိုးလာတာမျက်စိကြောင်ပြီးပြန်အိပ်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတော့story time တော့မဟုတ်ပေမယ့်သမီးလေးဒီလောက်သိချင်ရင်ပြောပြမယ်လေ "

ကြီးကြီးကခေါင်းကိုဖွဖွလေးပုတ်ပြီးပါးလေးကိုပွတ်ကာထလာသည်။ ဘွားဘွားရေနွေးကြမ်းလိုမှန်းသိလို့ရေနွေးကြမ်းကိုခွက်ကြီးနဲ့ယူလာပြီးခေါင်မိုးထပ်ကိုသွားကြသည်။ အိမ်ရဲ့ခေါင်မိုးထပ်တွင်ရေတိုင်ကီကလွဲပြီးဘာမှမရှိ။ လီလီ၁၄နှစ်လောက်ကမေမေအတင်းအိပ်ခိုင်းလို့ခေါင်မိုးထပ်တွင်အမြဲဖုန်းခိုးဆော့သည်။ အဲ့ဒီတုန်းကညနက်ကြီးအပေါ်တက်လာတဲ့ကြီးကြီးကိုသရဲလို့ထင်ကာမျက်လုံးလုံးဝမဖွင့်ပဲအော်ငိုခဲ့ဖူးသည်။ အရင်ကအကြောင်းတွေပြန်စဉ်းစားမိပြီးတစ်ချက်ရယ်ပြီးတော့ကြီးကြီးကလဲသိနေဟန်ဖြင့်ပြုံးပြသည်။

ကြီးကြီး : "သမီးအရင်ကဒီမှာဖုန်းဆော့နေကြလေ။ မှတ်မိလား။ ကြီးကြီးကိုသရဲလို့ဇွတ်ပြောနေတာလေ "

လီလီ : "ကြီးကြီးကလဲ ထပ်မပြောပါနဲ့။ ရှက်စရာကြီး "

ကြီးကြီး : "ဟားဟား ဒီကလေးတစ်ကောင်မျက်စိရှေ့တင်အရမ်းထွားလာတာပဲ။ သမီးမွေးတုန်းကဆိုသမီးအဖေကအလုပ်ရှုပ်နေလို့သမီးကိုအရင်တွေ့ခွင့်ရတဲ့သူကကြီးကြီးဖြစ်နေခဲ့တာလေ။ အမှန်ဆိုအဲ့တာမျိုးမကောင်းဘူး။ ကလေးကမွေးပြီးတာနဲ့အမေဒါမှမဟုတ်အဖေနဲ့ပဲထိတွေ့မှုရှိရမှာ။ ကြီးကြီးကအဲ့တာကိုတောင်မေ့ပြီးတော့သမီးလေးကိုဆရာဝန်တွေထက်တောင်အရင်ဆုံးချီခွင့်ရတဲ့သူဖြစ်ခဲ့တာ "

လီလီ : "ကြီးကြီး အဲ့တာကလဲဘာဖြစ်လို့လဲ။ သမီးလေတစ်ခါဖြစ်ဖူးတယ်။ အသိကိုယ်ဝန်သည်ကိုဆေးရုံပို့ပေးပြီးတော့သူ့ဘေးနားမှာနေပြီးအားပေးနေတာ။ မွေးပြီးတော့ကလေးကတစ်ခုခုဖြစ်လို့လားမသိဘူး။ ဆရာဝန်ကအခုပဲဓာတ်ကင်ရမယ်လို့ချီမလို့ကလေးအဖေကဆရာဝန်ကိုပေးမချီဘူးလေ။ သူပဲချီမယ်ဆိုပြီးသူများတွေဝင်လို့မရတဲ့အခန်းထဲထိကိုဝင်ပီ့းတော့ဆရာဝန်တွေကိုအသားလေးတောင်ပေးမထိဘူးတဲ့။ အဲ့တာဘာတွေလုပ်ကြတာလဲ "

ကြီးကြီး : "အကြီးလဲ‌ေသချာမသိဘူးရယ် ။ အရမ်းတုံးအလွန်းတဲ့ရှေးဟောင်းအယူအဆလို့ပဲပြောရမှာပေါ့။ သမီးအမေတောင်မှသမီးကိုအရင်ချီလိုက်လို့ကြီးကြီးကိုအရမ်းစိတ်ဆိုးခဲ့တာ။ တကယ်ဆိုသမီးရဲ့အမေမမှားပါဘူး။ သူအတန်တန်မှာခဲ့တာသမီးကိုမချီဖို့ကိုလေ။ ဒါပေမယ့်သမီးမွေးတာအရေးပေါ်လူနာတင်ကားပေါ်မှာပဲမွေးတာ။ ကံဆိုးချင်တော့အဲ့ဒီကားထဲကပရဟိတလုပ်အားပေးလေးကအရေးပေါ်လုပ်နည်းတွေဘာမှမသိတဲ့အသစ်ကလေးလေ။ သူကလဲစိတ်တွေလှုပ်ရှားပြီးတော့သူ့ရဲ့စာအုပ်ထဲကအရေးပေါ်ကုသနည်းတွေကိုတောင်မဖတ်နိုင်ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့်ကြီးကြီးပဲမင်းကိုအရင်ချီခဲ့ရတာပေါ့ "

လီလီ : "ကြီးကြီးကလဲ ကြီးကြီးသမီးကိုအရင်ချီခွင့်ရခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေပြောနေတာအခေါက်တွေများနေပြီ။ မေရီအကြောင်းပြောပြတော့ "

ကြီးကြီးကလီလီ့ရဲ့ပါးလေးကိုအသည်းယားစွာဖြင့်အသာလေးညစ်လိုက်ကာ

ကြီးကြီး : "ပထမဆုံးအနေနဲ့ကြီးကြီးကသမီးကိုcome outလုပ်ရမှာပေါ့။ ကြီးကြီးကလိင်တူချင်းကြိုက်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ ‌ပြီးတော့မေရီကလဲကြီးကြီးရဲ့ပထမဆုံးအချစ်နဲ့နောက်ဆုံးအချစ် "

လီလီ : " အယ် "

ကြီးကြီး : "ဟူး သမီးအနေနဲ့တစ်မျိုးဖြစ်နေမယ်ဆိုတာတော့ကြီးကြီးသိပြီးသားပါ။ ဒါပေမယ့်ကြီးကြီးမကြောက်နေတော့ဘူး။ မေရီနဲ့ချစ်ကြိုက်တုန်းကပတ်ဝန်းကျင်အပြောကိုကြောက်လို့ဆိုပြီးမေရီ့ကိုဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။ "

လီလီ: "သမီးလဲအမျိုးသမီးတွေကိုအရမ်းကြိုက်နှစ်သက်နေလို့ "

ကြီးကြီး : " ဟမ် "

လီလီ : " သမီးအခုအဲ့ဒီအကြောင်းတွေမပြောချင်သေးဘူး။ ကြီးကြီးနဲ့မေရီကိုပဲဆက်ပြော "

ကြီးကြီး : " ဟမ် ဪ အင်း ဘယ်ကနေစပြောရမလဲ "

လီလီ : " ကြည့်ရတာမေရီကအနောက်တိုင်းသူလေးဖြစ်မယ်။ ကြီးကြီးတို့ဘယ်လိုစတွေ့ခဲ့တာလဲ "

ကြီးကြီး : "အင်းး အဲ့ဒီအချိန်တုန်းကကြီးကြီးကအသက်၁၆ ၁၇လောက်ပဲရှိဦးမယ်။ ဈေးထဲမှာသမီးရဲ့အဘွားနဲ့တူတူပိတ်စတွေလိုက်ရောင်းတာ။ အဲ့ဒီတုန်းကထိုင်းနယ်စပ်မှာပိုရောင်းရလို့စစ်ပွဲတွေဖြစ်နေမှန်းတောင်မသိပဲနဲ့သွားရောင်းရတာလေ။ သမီး‌သိလား။ မေရီသာမရှိခဲ့ရင်ကြီးကြီးအဲ့ဒီအချိန်ကမိုင်းနင်းမိလို့သေနေလောက်ပြီ။ ကံကောင်းချင်းတော့အဲ့ဒီအချိန်ကစစ်ဘေးဒုက္ခသည်တွေကိုUSကိုပို့နေတဲ့အချိန်

ကြီးကြီးနဲ့အဘွားကလဲတောထဲမှာလမ်းပျောက်နေတဲ့အချိန်ပေါ့"

လီလီ : " ကြီးကြီးဒီမှာရှိ‌ေနတာမေရီကိုပဲကျေးဇူးတင်ရမယ်။ မိသားစုထဲမှာသမီးကိုအနွေးထွေးဆုံးဆက်ဆံပေးတာကြီးကြီးရယ်ဖေဖေရယ်ပဲရှိတယ်။ "

ကြီးကြီး : " အဲ့လိုမပြောရဘူးလေ။ သမီးကိုကိုရောမေမေရောကသမီးကိုချစ်ကြပါတယ်။ သူတို့မချစ်ပြတတ်လို့သာ "

လီလီ : "ကိုကြီး အင်းး ဟုတ်တာပဲ။ သူလဲရှိသေးတယ်။ ဟင် ဟိုမှာဘယ်သူလဲကြီးကြီး"

"ဒေါ်လေး ဒေါ်လေး"

ကြီးကြီးနဲ့လီလီတို့ကလသာဆောင်မှလသာနေလို့သာသူမကိုတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည်လသာလွန်း၍အရိပ်ကျသောသစ်ပင်အရိပ်တွင်ပုန်းနေသောကြောင့်ကြီးကြီးမမြင်ဘူးလို့ထင်ပေမယ့်

ကြီးကြီး: "မခိုင်? ညကြီးမိုးချုပ်ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

မိစိုးအမေ: "ဒေါ်လေးရှင်းပြဖို့အချိန်သိပ်မရှိဘူး။ သမီးလေးလီလီအဒေါ်ဆီကိုလာ။ ခဏနေကျရင်ပြသာနာတွေကားနဲ့လာလိမ့်မယ်ဒေါ်လေး။ သူများတွေမေးရင်လီလီဒီကိုမရောက်လာဘူးလို့ပဲဖြေနော် "

ကြီးကြီး : " သမီးဒီကနေပဲအောက်ဆင်း။ လှေကားရှိတယ်။ နည်းနည်းတော့ဆွေးနေပေမယ့်သမီးကိုယ်လုံးနဲ့ရတယ်။ ကြီးကြီးလဲမကောင်းတဲ့ကိစ္စတွေဖြစ်မယ်လို့ထင်တယ်။ ကဲ သွားတော့"

လီလီ : "ခဏနေပါဦး။ သမီးအခုအခြေအနေကိုနားမလည်ဘူးဖြစ်နေတယ်။ "

ကြီးကြီး : "နားမလည်စရာမလိုဘူး။ ဪ ဒီမှာ ရေဘူးယူသွား။ အရင်အောက်ဆင်းလိုက်။ ကြီးကြီးအပေါ်ကပစ်ချပေးမယ်"

ဆွေးနေတဲ့သစ်သားလှေကားကိုမယုံကြည်တာမို့ကိုယ်ကိုဖော့ အသက်ကိုအောင့်ပြီးအောက်သို့ဖြည်းဖြည်းချင်းဆင်းလိုက်သည်။ ကြီးကြီးရေဘူးပစ်ချပြီးတဲ့အချိန်တွင်အိမ်ရှေ့တွေကားရပ်သံများကိုကြားလိုက်သည်။

မိစိုးအမေ : "လာ သမီးလာ။ အခုတောင်ရောက်နေပြီထင်တယ်။ အဒေါ်အိမ်မှာဆိုမလုံခြုံလောက်ဘူး။ သမီးဒီပုံလေးခဏလောက်ဝင်နေလိုက်။ လျှော်ရမယ့်အဝတ်တွေမို့လို့နည်းနည်းတော့နံမယ်နော်သမီး "

လီလီ : "ရပါတယ်အဒေါ်ရဲ့။ ဒါပေမယ့်အခုဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာလေးပြောပြပါလား "

မိစိုးအမေ : "အဒေါ်အဝတ်တွေနဲ့ဖုံးလိုက်တော့မယ်နော် "

မိစိုးရဲ့အမေမှာပြန်ဖြေချိန်တောင်မယူပဲအဝတ်တွေကိုသာသိမ်းကြုံးထည့်နေသည်။ အဝတ်‌ေတွကအရမ်းမများပေမယ့်ပုံကြီးထဲမှာပိတ်လှောင်နေသလိုဖြစ်၍အသက်ရှုရကြပ်လာသည်။ ထိုစဉ်မိစိုးနဲ့မိစိုးအ‌ေမတို့ရဲ့ရန်ဖြစ်သံကိုရုတ်တရပ်ကြားလိုက်သည်။

မိစိုး : "အမေ လီလီကိုတွေ့လိုက်တယ်မလား။ သူဘယ်ကိုသွားလဲ "

မိစိုးအမေ : "ဘာတွေလုပ်နေတာလဲသမီးရယ်

။ လီလီတို့မိသားစုကအမေတို့အပေါ်ဘယ်လောက်တောင်ကောင်းခဲ့လဲ။ မင်းကိုဒီလိုမျိုးကျောင်းထားနိုင်အောင် အမေအိမ်မှာအေးဆေးနေရအောင် ဘာမှမမလုပ်တတ်တဲ့မင်းရဲ့အစ်မကိုတဣသိုလ်တက်ဖို့‌ေရာ အလုပ်ရအောင်‌ေရာလုပ်ပေးထားတာလေ။ ဒင်းဒီလိုကျေးဇူးကန်းလို့မဖြစ်ဘူး"

မိစိုး : "အမေ့ကိုလီလီဘယ်သွားလဲဆိုတာပဲမေးတာ။ အဲ့တာပဲဖြေ။ အရှေ့မှာသူငယ်ချင်းတွေစောင့်နေတယ်။ "

မိစိုးအမေ : "မင်းအဖေဆီကလူတွေခေါ်ထားမှန်းအမေသိတယ်။ ခုနကပဲမင်းအဖေဖုန်းဆက်လာတာ။ မင်းဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ သူအမေတို့ကိုဘာတွေလုပ်ထားခဲ့တယ်ဆိုမေ့သွားပြီလား။ မိမိစိုး မင်းဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ ငါတို့ကိုဒုက္ခတွေပေးထားတဲ့သူ‌ဆီကနေငါတို့အ‌‌ေပါ်ကျေးဇူးရှိတဲ့သူတွေကိုသတ်ဖို့လူငှားတာတဲ့လား "

မိစိုး : "သူများတွေကြားမှာမျက်နှာငယ်ရတဲ့ခံစားချက်ကိုအ‌ေမသိလား။ မိစိုးလေးကလီလီတို့မိသားစုကြောင့်အဆင်ပြေလာတာလေလို့ပြောကြတာကိုအမေလဲကြားတယ်မလား။ ကိုယ့်ဘာသာကိုအရည်အချင်းရှိရင်တောင်လီလီကြောင့်ပိုတော်သွားတာ။ အားလံုးကကလီလီကြောင့် လီလီ‌ေကြာင့်လို့ပဲပြောနေတာ။ အဲ့တာတွေအမေသိလား "

သူမရဲ့အမေကိုလှမ်းတွန်းလိုက်သောကြောင့်လီလီပုန်းနေတဲ့အဝတ်ပုံးကိုတစ်ချက်တိုက်သွားသည်။ လီလီမှာတော့အသက်တောင်မရှုရဲ။ နောက်တော့မိစိုးအပြင်ထွက်သွားတဲ့ခြေသံများကြားပြီနောက်အဒေါ်ကအဝတ်တွေထုတ်ကာလီလီ့ကိုအပြင်ထုတ်ကာ

မိစိုးအမေ : "သူကတော့အိမ်မှာတောင်မအိပ်ပဲသွားပြီ။ သူ့လူတွေကျန်ခဲ့တယ်။ သမီးကိုအန်တီ့ကိုသမီးကြီးဆီသွားထားမယ်။ ကြည့်ရတာသူ့လူတွေကိုသမီးတို့အိမ်ကိုစောင့်ကြည့်ထားဖို့ပြောထားတဲ့ပုံပဲ။ အန်တီလိုက်ပို့ပေးမယ် လာ "

လီလီ : "အန်တီလိုက်ပို့ရင်သူတို့လူတွေသမီးကိုတွေ့သွားလိမ့်မယ်။ မတွေ့ရင်တောင်လမ်းကcctvတွေကိုကြည့်ပြီးသမီးကိုမိသွားလိမ့်မယ်။ အခုကြီးကြီးရောအဆင်ပြေရဲ့လားမသိဘူး။ သူတို့တွေခြိမ်းခြောက်နေမလားမပြောတတ်ဘူးအန်တီရယ်။ ကြီးကြီးကိုပဲဂရုစိုက်ပေးပါ။ အန်တီ့သမီးကြီးကရောစိတ်ချရပါ့မလား "

မိစိုးအမေ : "တကယ်တော့လေမိစိုးသူ့အဖေဆီကလူခေါ်ထားမှန်းကိုသူ့ဆီကသိတာ။ မိစိုးရဲ့အဖေရဲ့ဖုန်းနံပါတ်အန်တီ့ဆီမှာတောင်မရှိဘူး။ အဲ့တာတွေအရေးမကြီးပါဘူးကွယ်။ သမီးကြီးကမော်လမြိုင်က Oceanမှာ အတွင်းရေးမှူးလုပ်နေတာ။ သူနေတဲ့တိုက်ခန်းကလေ အဲ့ဒီကုန်တိုက်နားမှာပဲ ဟို Englishစာလုံးတွေနဲ့ပဲ အန်တီမမှတ်မိတော့ဘူးကွယ်။ သမီးကြီးရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ပဲယူလိုက်တော့သမီးရယ်။ဖုန်းနံပါတ်ကလေ 097 "

မိစိုး : "အမေ မေရေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

မိစိုးအမေ: "ဟယ် သူဘယ်လိုလုပ်ပြန်ရောက်နေတာပါလိမ့်။ သမီးဆိုင်ကယ်မောင်းတတ်တယ်မလား။ မော်လမြိုင်ကိုအရင်သွားနှင့်လိုက်။ အန်တီသူ့ကိုဖုန်းဆက်ထားလိုက်မယ်။ သွားတော့ အမေအနောက်မှာသမီးရေ"

လီလီမှာပြန်တောင်မဖြေတော့ပဲစက်နှိုးကာမော်လမြိုင်ဘက်ခြမ်းသို့မောင်းတော့သည်။ သူတို့တွေ့သွားလားတော့မသိပေမယ့်ကားတွေလဲမရှိတော့တာကြောင့်အရှိန်တင်ကာမောင်းလာခဲ့လိုက်သည်။ လီလီကိုကိုကြီးကဆိုင်ကယ်စီးသင်ဖူးပေမယ့်ကြာနေပြီးဖြစ်သောကြောင့်ဆိုင်ကယ်ကိုကြည့်ယုံနှင့်လီလီကအခုမှစမောင်းဖူးသည့်ပုံပေါက်နေပါသည်။ အရင်ကတော့သူများတွေကိုလိုက်ပို့ဖူး၍ဝေးဝေးလံလံသွားဖူးသော်လဲမော်လမြိုင်လောက်အထိတော့မသွားဖူးပေ။ ဆိုင်းဘုတ်တွေကိုသာအကူညီယူကာမြို့တစ်မြို့အထိသွားရတော့မည်ဖြစ်သည်။ မော်လမြိုင်ကအရမ်းမဝေးဘူးလို့ကြားပေမယ့်လီလီအရမ်းတုန်လှုက်ခြောက်ခြားလျက်ရှိသည်။ အိန္ဒုလမ်းစုံသို့ရောက်သောအခါလမ်းပြဆိုင်းဘုတ်ကိုကြည့်ရန်တစ်ချက်ရပ်လိုက်ပြီးဖုန်းကဒ်နှင့်ခြေရာခံလို့ရသောကြောင့်ဖုန်းကဒ်ကိုထုတ်ဖို့စဉ်းစားလိုက်သည်။ အကျီတွေစာရွက်စာတမ်းတွေထည့်လာတဲ့ကျောပိုးအိတ်ကြီးသည်အိမ်မှာကျန်ခဲ့ပြီးလီလီရဲ့ဘေးဆွဲလွယ်တဲ့ပိုက်ဆံအိတ်မှာတော့ဖုန်းရယ်ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ပါသည်။ ကြီးကြီးပေးသည့်ရေဘူးပါကောက်ထည့်ထားသည်။ အိမ်ပြန်လာကတည်းကနေမချွတ်သေးရတာကံကောင်းသည်ဟုတွေးနေတုန်းပင်

လီလီ : "ဟာ ဖုန်းဘယ်ရောက်သွားလဲ"

သူမဖုန်းဘေလ်မရှိသဖြင့်ကွမ်းယာဆိုင်ကအဒေါ်တစ်ယောက်ရဲ့ဖုန်းဖြင့်ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ အခုမှမှတ်မိလိုက်သည်ကသူမဖုန်းကထုံးဘူးနားမှာတင်ထားခဲ့ပြီးလွယ်အိတ်ထဲပြန်မထည့်လိုက်ရသည်ကိုပင်။ ဖုန်းတစ်လုံးပျောက်တာကကိစ္စမရှိပေမယ့်မိစိုးရဲ့အစ်မကိုဘယ်လိုဖုန်းခေါ်ရမည်နည်း။ မမကိုဖုန်းခေါ်ဖို့ကလဲဖုန်းနံပါတ်လဲမမှတ်မိ။ ပြီးတော့လီလီ့ရဲ့wave payထဲတွင်ပိုက်ဆံ3သိန်းလောက်ရှိသည်။ အပြင်မှာတော့အနည်းပဲထုတ်ထားကာကွမ်းယာဆိုင်ကအဒေါ်ကိုပေးလိုက်သည်နှင့်5ထောင်သာကျန်တော့သည်။ ကံသည်ဆိုးပြန်တော့လဲသတ်သေချင်စိတ်ပေါက်အောင်တော်တော်ဆိုးသည်။

တစ်ဖက်တွင်

မိစိုး : "သူ့ဖုန်းကိုခြေရာခံလို့မရသေးဘူးလား"

" သူ့ဖုန်းကနင်တို့တည်းခဲ့တဲ့မြဝတီကဟိုတယ်နားမှာပဲရှိနေတာ။ ဘယ်နှခေါက်စစ်စစ်အဲ့ဒီကနေမရွှေ့ဘူး"

မိစိုး : "အဲ့ဒီကိုလူတွေလွတ်လိုက်လေ "

" လွတ်ပြီးပြီး။ အခြေအနေကိုထည့်စောင့်ကြည့်ရဦးမယ် "

မိစိုး : " ဘာ စောင့်ရဦးမှာလား။ ဒါလူတစ်ယောက်ထွက်ပြေးဖို့လုံလောက်တဲ့အချိန်တွေပဲ။အဲ့လိုအချိန်ဖြန်းနေမယ့်အစား သူ့အိမ်မှာcctvရှိတာပဲလေ။ မြဝတီကနေဘားအံလမ်းတစ်လျှောက်cctv‌ေတွလိုက်စစ်ပါလား "

"ဒီမှာ ဆရာကမင်းကိုလိုအပ်မှသုံးဖို့ပြောထားတာ။ အဲ့ဒါကြောင့်မလိုအပ်တဲ့ကိစ္စတွေမှာစောက်ပါးစပ်ပိတ်ထား။ မင်းထက်ငါတို့ကပိုလုပ်တတ်တယ်"

မိစိုး: "ကိုယ့်ဘာသာကိုအစီအစဉ်ရှိရင်ဘာလို့ငါ့ကိုခေါ်နေသေးလဲ "

" ပြောပြီးသားပဲ။ လိုအပ်မှသုံးဖို့ဆိုနေ "

မိစိုးသူ့ကိုပါးရိုက်ဖို့လက်ရွယ်လိုက်စဉ် ခေါင်းနောက်ကသေနတ်ထောက်ထားတဲ့ခံစားမှုကြောင့်လက်ကိုပြချလိုက်ရသည်။

" ပိုက်ဆံ‌လဲပေးထားမို့လို့ရုတ်ရုတ်မလုပ်ပဲနဲ့ငါတို့မေးတာပဲဖြေ "

မိစိုးအခုမှနောင်တရချင်သလိုဖြစ်သွားသည်။ ပြန်နောက်ဆုတ်လို့မရသည့်လမ်းကိုရွေးခံတာမို့လို့အဆုံးထိလျှောက်သွားဖို့ပဲဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

-

-

-

-

-

-

-

-

ကိုကျော် : " ငါအဲ့ဒီလူကိုမသိဘူး။ အမြဲတမ်းမျက်နှာဖုံးဝတ်လာတာ။ သူငါ့ကိုလာပေးတာ။ ငါကဘာမှန်းတောင်မသိဘူး။ ဒါပေမယ့ဒါကိုအကျိုးရှိရှိသုံးတတ်ရင်နင့်ကိုပိုင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ပြောလို့ "

ခင် : "ငါတကယ်အဲ့ကောင်ကိုစိတ်မရှည်တော့ဘူး။ "

ခင်ရဲ့အဖေ : "အစကတည်းကရဲလက်ထဲအပ်ဖို့မစဉ်းစားထားပေမယ့်အခုရဲလက်ထဲအပ်လိုက်တော့မယ်။ လူကြီးပိုင်းကိစ္စကအဖေ‌‌ဖြေရှင်းလို့ရမယ်လို့ထင်တယ်။ အဓိကကသော့တွေပြန်ရောက်လာပြီလေ "

ကုဗတုံးတွေကိုကြိုးဖြင့်ချိတ်ပြီးတစ်ချွင်ချွင်မြည်နေသောသော့ကုဗတုံးတွေကိုလှုပ်ရမ်းကာပြောလာသည်။

ခင် : "အဖေ့ကိစ္စပြီးပြီးဆိုသွားပါတော့။ သမီးတို့ကိစ္စရှင်းစရာရှိတယ်။ "

ခင့်အဖေ : " hold on sweetie. အဖေရဲ့ယောက္ခမတွေပါလာတယ်လို့ကြားတယ်။ နှုတ်ဆက်ရမှာပေါ့။ အဖေတို့စားနေကျဆိုင်မှာညစာစားဖို့ပြောလိုက်မယ်။ နာရီဝက်လောက်‌ေပြာပြီးရင်လာခဲ့တော့"

ခင်မျက်မှောက်ကြုတ်ကာကို‌ေစာခဲကိုကြည့်လိုက်သည်။ ကိုကြီးကပြောပြထားတယ်နှင့်တူသည်။ သို့သော်လဲမမှားပေမယ့်။ လီလီ့ကိုလက်ထပ်ယူရင်လဲဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်အဖေအတွက်ယောက္ခမဖြစ်ရမယ့်သူတွေပဲမဟုတ်ပါလား။

ခင် : "သမီးလဲမကြာပါဘူး။ see ya there"

ခင့်ရဲ့အဖေထွက်သွားတာနဲ့ခင်ကိုကျော်ရဲ့လည်ပင်းကိုလက်တစ်ဖက်နှင့်အတင်းညစ်ကာမေးလိုက်သည်။

ခင် : " ငါ့ရဲ့ကလေး ဘယ်နားမှာလဲ"

ကိုကျော် : "ခင်လေး လွတ်။ ငါအသက်ရှုလို့မရဘူး။ "

ကိုကျော်ခဗျာမျက်နှာများနီရဲပြီးအ‌‌ေကြာများ‌ေထာင်လာကာသူ့လက်နှစ်ဖက်နှင့်ခင်ရဲ့လက်တစ်ဖက်ကိုတွန်းထုတ်နေသော်လည်းမရပေ။ ခင်ကgymတွေသွားဖြစ်တယ်ဆိုတာထက်အ‌ေဖဘက်မျိုးရိုးလိုက်‌ေသာ‌ေကြာင့်သူမရဲ့လက်ကကျန်တဲ့နေရာတွေထက်အလွန်အားသန်သည်။ အထူးသဖြင့်ဒေါသထွက်နေလျှင်သူမကိုဘယ်လိုမှတားလို့မရ။ သူမဆံပင်ချီထားတဲ့ခေါင်စည်းကြိုးလေးကရုတ်တရပ်ပျက်သွားသောကြောင့်သူမရဲ့ဆံပင်ကဖြာကျလာပြီး‌ပျက်သွားတဲ့ခေါင်းစည်းကြိုးကကြမ်းပြင်ပေါ်ကိုရောက်သွားတာကိုကြည့်မိပြီးသတိလွတ်သွားတာကြောင့်ကိုကျော်ကခင့်လက်က‌ေနရုန်းထွက်ကာအသက်ကိုလုရှုနေသည်။ ခင်ကပြုတ်ကျတဲ့ခေါင်းစည်းကြိုးကိုယူပြီးအိတ်ကပ်ထဲပြန်ထည့်ကာကိုကျော်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခင် : "ငါ အဲ့ဒီအန်ဇာတုံးတွေလဲစိတ်မဝင်စားဘူး။ နင်စိတ်ပူနေတဲ့ကိုစော်ခဲကိုလဲစိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါ့ရဲ့ကလေးအခုဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာပဲသိချင်တယ်။ ကျော်ကြီး ငါနင့်ကိုသတ်ဖို့ဝန်မလေးဘူး "

ကိုကျော် : " ဘာလို့သူတို့မိသားစုကိုမပြောတာလဲ။ သူတို့သမီးအငယ်ဆုံးလေပျောက်နေတာသိရင်သူတို့ဘာသာသူတို့ရှာပါစေလေ။ နင်နဲ့ရော ငါနဲ့ရောဆိုင်လို့လား "

ခင်ခုနကအတိုင်းလည်ပင်းကိုညစ်ကာ

ခင် : "စကားလမ်းကြောင်းမလွဲနဲ့ခွေးသားလေး။ လီလီဘယ်နားမှာလဲ!!"

သူ့လည်ပင်းရှိခင့်လက်များကိုအားပိုထည့်ကာမေးသောကြောင့်အသံကအလွန်ကျယ်သွားပြီးအပြင်ကလူပါတစ်ချက်တစ်ချက်ကြားသည်။