8ရက်နေ့၉လပိုင်း၂၀၁၆

အဲ့ဒီနေ့ကပြသာနာတွေစတဲ့နေ့လေးပေါ့။ အဲ့ဒီပြသာနာတွေကြောင့်လီလီကမမဘေးနားမှာဘယ်တော့မှနေခွင့်မရှိတဲ့အဖြစ်ကိုရောက်ခဲ့တယ်။ မရယ် ကလေးကိုရှာပါဦး။ မရဲ့အချစ်တွေကစစ်မှန်နေသရွေ့တော့ကလေးကိုရှာလို့တွေ့မှာပါ။ ကလေးကတော့မရဲ့အချစ်တွေကစ်မှန်ပါစေလို့ပဲဆုတောင်းမယ်။ကလေးလေအရမ်းသေချင်တယ်မရဲ့။ မဘေးနားရှိတုန်းကကလေးလိုပဲနေလို့ရပေမယ့်အခုတော့ကလေးနဲ့မလိုက်ဖက်တဲ့အလုပ်တွေကိုလုပ်နေရပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင်မမများလာရှာနေမလားဆိုတဲ့မျှော့်လင့်ချက်နဲ့စောင့်နေတာကြာလှပြီးမရဲ့။ ကလေးတို့ရဲ့ anniversary နေ့ရောက်တိုင်းဇွဲကပင်တောင်ပေါ်ကမျောက်လေးတွေဆီတစ်ကူးတစ်ကသွားပြီးမမလာရင်ငါ့ဆီခေါ်လာပေးပါလို့ငှက်ပျောသီးတစ်ဖီးနဲ့လိုက်ဖားနေရတယ်။ မရယ် မမသိမှာပါ။ ကလေးကိုချစ်ရင်ကလေးရှိမယ့်နေရာကိုမမအလိုလိုသိနေမှာပါ။

အခြေအနေတွေကဆန့်ကျင်ဘက်တွေကိုပြောင်းသွားတာ မ သိလား။ အနာဂတ်တွေမှာမက ကလေးကိုရှာတွေ့ခဲ့ရင်ကလေးရဲ့အခုအခြေအနေကိုကြည့်ပြီးတော့မမငိုနေမလား။ ငါ့ရဲ့ကလေးကိုဒီလိုထားစရာလားဆိုပြီးဒီကလူတွေကိုပါးရိုက်နေမလား။ ဟူးးးးး ဒါတွေအကုန်လုံးကစိတ်ကူးယဥ်တာပါပဲ။

ရွှေဇွန်းကိုက်ပြီးမွေးလာတဲ့ကျွန်မကအခုတော့ယောင်္ကျားဖြစ်သူပြန်လာမှထမင်းစားရတဲ့အဖြစ်

မမနဲ့လက်ထပ်ပြီးပန်းမွေ့ယာပေါ်မှာနေမယ်ဆိုတဲ့ကျွန်မကအခုဖျာတစ်ချပ်ပေါ်မှာအရက်နံ့နံနေတဲ့ယောင်္ကျားသားတစ်ဦးနဲ့ အိပ်နေရတဲ့အဖြစ်

ကိုယ့်Idolရဲ့merchတွေ၀ယ်ဖို့မမကိုပူဆာဖူးခဲ့တဲ့ကျွန်မကအခုတော့မမကိုသာတွေ့ခွင့်မရှိတော့ရင်သေလဲဖြစ်ပါတယ်ဆိုပြီးဆုတောင်းနေရတဲ့အဖြစ်

မမနမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ပါးမို့မို့လေးတွေနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေကအခုတော့ဖူးယောင်နေပြီးနှုတ်ခမ်းကလဲသွေးစတွေနဲ့ကွဲအက်လို့

မမချစ်လှပါချည်ရဲ့ဆိုတဲ့ကလေးကအခုတော့ကလေးမုန်းလှပါချည်ရဲ့ဆိုတဲ့ယောင်္ကျားသားတစ်ဦးနဲ့

ဘာတွေဖြစ်သွားမှန်းလီလီကိုယ်တိုင်တောင်မသိပါ။ အဖြစ်အပျက်ကမြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ လီလီသိချင်တာကမမကဘာလို့ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ မမကရောဘယ်နေ့ပြန်လာမှာလဲ။ ၃နှစ်လောက်အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့လီလီကအခုချိန်ထိအမှတ်မရှိပဲသူ့မမကိုမျှော်နေတုန်းပါ ။ လယ်ကွင်းကြီး၁၀ဧကလောက်အလယ်မှာမှောင်နေတဲ့တိုက်ပုသေးသေးလေးတစ်လုံးမှာမမသာရောက်လာလျှင်ဆိုတဲ့မဖြစ်နိုင်တဲ့မျှော်လင့်ချက်ကြီးကိုလီလီကစောင့်နေခဲ့ပါတယ်....................

လွန်ခဲ့တဲ့၃နှစ်

ဆရာမကိုပစ္စည်းသွားပို့ပေးဖို့ဆိုတဲ့အကြောင်းနဲ့သူ့ငယ်ချင်းတွေနဲ့ကျောင်းကိုဦးတည်ပြီးထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဒီနေ့ကတော့လီလီယာဥ်မောင်းလိုင်စင်ရလို့ပထမအဆုံးအနေနဲ့မြို့လယ်မှာကိုယ်တိုင်ကားမောင်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ကားလမ်းတွေကရှုပ်ယှက်ပြီးကားပိတ်နေတာမို့မိစိုးကစိတ်မချသည်နှင့်နေရာလဲလိုက်ရသည်။ နာရီ၀က်နှင့်ရောက်မယ့်နေရာကိုလီလီတို့အုပ်စုက၂နာရီလောက်ကြာမြင့်အောင်မောင်းနှင်ခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့လုံခြုံရေးပေးတဲ့ပ္စည်းဘူးလေးကိုယူပြီး ဆရာမရှိနေမယ့်ဆေးရုံဆီသို့ဦးတည်လိုက်သည်။ သို့ပေမယ့်ကားမထွက်ခင်လုံခြုံရေးကလီလီတို့ကားနားပြေးလာပြီး ဆေးရုံကိုမဟုတ်ပဲလေယာဥ်ကွင်းဆီပို့ပေးဖို့တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အဲ့ဒီမှာစပြီးလီလီတို့သံသယစဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဆရာကြီးကိုဖုန်းခေါ်တော့လဲမကိုင်လို့ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေယာဥ်ကွင်းကိုအရင်သွားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လမ်းမှာတင်လီလီစိတ်ခုပြန်တာက ဖာဘူးလေးမှာထင်ထားသလောက်ပေါ့နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဆရာမပစ္စည်းတွေအများကြီးကျန်ခဲ့တာကြောင့်ခရီးဆောင်အိတ်ကြီး၂အိတ်လောက်ရှိမယ်လို့ထင်ထားပေမယ့်အခုကစတုရန်းရေခဲမုန့်ပုံးလောက်ပဲရှိသည်။ အထဲမှာဘာပါလဲလို့ဖွင့်ကြည့်ချင်ပေမယ့်ဆရာမရဲ့PRIVATEကိုမချိုးဖောက်ချင်သောကြောင့်စိတ်ခုနေသောလဲမေ့မေ့ပျောက်ပျောက်သာထားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်ကိုရောက်ရှိခဲ့ပါပြီ

မိစိုး : "လာသွားမယ် ဟော်လီး၀ုဒ်"

လင်းရွှေ : "တိတ်တိတ်နေစမ်း။ မသိရင်တောသားအတိုင်းပဲ "

မိစိုး : "တောသားကနင်လေ စတိုင်ရှိမှစတားဖြစ်မှာကိုနင့်ပုံကလမ်းဘေးကကလေးhoodieကောက်စွပ်တဲ့အတိုင်းပဲ "

လင်းရွှေ : "ဟိုကောင်မကလေဆိပ်အထိလို့မှမပြောတာ Diorကအကျီတွေ၀တ်လာမှာပေါ့ "

လီလီ : "ဟဲ့ တော်တော့ ဒီဟာဘယ်သူ့ကိုပေးရမှာလဲ။ ဘယ်ဂိတ်မှာပစ္စည်းတင်ရမှာလဲ"

ဖူးပွင့် : "ငါဆရာ့ကိုခေါ်ကြည့်ပြီးပြီးမကိုင်ဘူးကွာ "

မိုးပြည့် : "ဟို၀တ်စုံပြည့်၀တ်ထားတဲ့တစ်ယောက်လား "

လီလီ : "မသိဘူးလေဟာ "

မိုးပြည့် : "အိုမို ကြည့် ငါတို့ဆီလာနေပြီ"

မိုးပြည့်ပြောတာမှန်ပါသည်။ ၀တ်စုံပြည့်ခန့်ခန့်ညားညားနဲ့အသက်၂၀ကျော်လောက်ပဲရှိအယ့်လူတစ်ယောက်ကလီလီတို့အနားရောက်လာသည်။ ခန့်တယ်လို့သာပြောတာမမလောက်မခန့်ပါဘူး

"ဒီကညီမတို့ကလီလီလားမသိဘူး အစ်ကိုဆရာကျော်လွှတ်လိုက်တဲ့လူပါ။ ပစ္စည်းပို့ဖို့"

လီလီ : "ဪ ဟုတ်ဒါနဲ့စိတ်ချလို့ရပါ့မလားရှင့် ရှင်လိမ်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

" ဗျာ "

သူ့ပုံကအတော်လန့်သွားပုံပေါ်သည်။ မင်းသမီးကဇာတ်ညွှန့်ထဲကစာသားအတိုင်းမပြောလို့ဘာပြောလို့ပြောရမှန်းမသိတဲ့မျက်နှာမျိုး

"ဟိုလေ အစ်ကိုရှင်းပြရရင်...........ဟို "

မိုးပြည့် : "ဘာတွေအချိန်ဆွဲနေတာလဲ မြန်မြန်ပြောလေ။ ကျွန်မတို့ကသွားစရာရှိသေးတယ်။ ရှင့်ကိုလဲယုံရတာမဟုတ်တော့အိမ်ပဲပြန်လိုက်တော့မယ်။ ပစ္စည်းကမနက်ဖြန်မှပေးလဲရတယ်။ "

"ခနနေပါဦး......ညီမတို့ရယ် ၃မိနစ်လောက်စောင့်ပေးပါလား အစ်ကိုကလေ တိုးတိုးတိတ်တိတ်လေးပြောချင်လို့ "

လီလီတစ်ခုခုမူမမှန်တာကိုသတိထားမိသွားသည်။ ပစ္စည်းပို့တာလေးကဒီလောက်ထိတိုးတိုးတိတ်တိတ်တွေဖြစ်စရာမလို။ လီလီကိုင်ထားတဲ့ဖာဘူးကိုချက်ချင်းချလိုက်ပြီး အိတ်ထဲကဓားသေးသေးကိုထုတ်ကာဗူးကိုဖောက်ဖို့လုပ်တော့အဲ့ဒီလူကြီးကလီလီ့ကိုအလျင်အမြန်တားပြီး

"ဒီမှာ ဆရာမပစ္စည်းတွေပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

လီလီ : "ကောင်မတွေ သူ့ကိုတစ်ချက်ထိန်းထားပေး "

လီလီ့ကောင်မတွေကဒီအချိန်ကျတော့အသုံးတည့်သွားသည်။ ထိုလူကြီးကလဲအားသန်သည်မို့၄ယောက်မနည်းဆွဲရသည်။ လေဆိပ်ထဲကလူများကကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်သွားကြသည်။ ဖောက်ထုတ်ဖို့လုပ်နေတုန်း မန်နေဂျာဆိုသူကလဲရောက်လာသည်။

မန်နေဂျာ : "ဟို ညီမတို့အဆင်ပြေရဲ့လား"

လီလီ : " ကျွန်မတို့စစ်ဆေးရေးအခန်းထဲခေါ်သွားပေးပါ။ ဟိုလူကြီးရော ပြီးတော့ဒီဖာဘူးကိုသတိထားပြီးဖောက်ပေး။ အထဲမှာအရေးကြီးတဲ့ဟာတစ်ခုခုပါမယ်လို့ထင်တယ် "

မန်နေဂျာ : "သေချာရဲ့လားညီမ။ လုံခြုံရေး သူ့တို့၅ယောက်ကိုစစ်ဆေးရေးအခန်းထဲခေါ်သွားလိုက်။ ညီမကတော့ ကျွန်တော့်ကိုအရင်ရှင်းပြပေးလို့ရမလား။ "

လီလီ: "စစ်ဆေးရေးအခန်းထဲကိုပဲအရင်သွားရအောင်။ ဒီလူကြီးညီမတို့ကိုတစ်ခုခုလုပ်ကြံနေတာသေချာတယ် "

လီလီရဲ့အရှေ့မှာသွားနေတဲ့လုံခြုံရေးခြေထောက်ကနှေးလိုက်တာလို့တောင်ထင်မိလောက်အောင်လီလီအဖြေကိုတော်တော်သိချင်နေပါပြီ။ နောက်ဆုံးတော့စားပွဲခုံနဲ့ထိုင်ခုံ၂လုံးရှိတဲ့အခန်းကိုရောက်ခဲ့သည်။ မန်နေဂျာကဘူးကိုဖောက်ဖို့ကိရိယာတစ်ခုခုရှာနေစဥ် လီလီကသူ့ရဲ့ခေါက်ဓားလေးကိုထိုးပေးတော့မန်နေဂျာကသူ့ကိုတစ်ခုခုသံသယ၀င်နေမည်ဆိုတာသေချာပါသည်။ သူတို့ရဲ့အလုပ်လုပ်ပုံကတော့မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမယ့်အရမ်းစေ့စပ်သေချာလွန်းသည်။ လီလီကမိုးပြည့်တို့ကိုစစ်ဆေးရေးအခန်းထဲခေါ်သွားခိုင်းတော့မိုးပြည့်တို့ကိုဟိုလူကြီးနဲ့တစ်ဖွဲ့ထဲလို့ထင်သွားပုံပေါ်သည်။ လင်းရွှေ မိစိုး ဖူးပွင့် မိုးပြည့် နဲ့ဟိုလူကြီးတန်းစီးပြီးတော့လက်ထိပ်ခက်ခံထားရသည်။ သူ့တို့ကတော့လီလီ့ကိုအကူအညီတောင်းတဲ့မျက်၀န်းတွေနဲ့ကြည့်မှာကြိုသိလို့သူတို့ကိုကြည့်တောင်မကြည့်ခဲ့ပါ။ အနောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ဘယ်တုန်းကရောက်လာမှန်းမသိတဲ့လုံခြုံရေးတွေအထီးရောအမရောလီလီ့အနောက်မှလီလီထွက်ပြေးလို့မရအောင်ကာထားသည်။ ချွေးတွေတစ်တီးတီးကျနေတဲ့ဘူးဖောက်နေတဲ့သူကိုအားမရတော့ပါ။ 50 cmလောက်ပဲရှိတဲ့ဘူးကိုလုပ်နေတာအခုမှ30 cmလောက်ပဲရသေးသည်။ တော်တော်ကြာမှဘူးဖေါက်သမားလဲ ဓားကိုချပြီးသက်ပြင်းချကာ

"အထဲမှာ ချိန်ကိုက်ဗုံးနဲ့ အန်စာတုံးတွေရှိတယ်"

မန်နေဂျာ : "ဘာ !! သေချာကိုင်ပြီးအပြင်ထုတ် "

"ချိန်ကိုက်ဗုံးကအချိန်မသတ်မှတ်ရသေးဘူး။ ငါ့နှယ် လုပ်လာတဲ့သက်တမ်းတစ်လျှောက်ချိန်ကိုက်ဗုံးကိုအခုမှတွေ့ဖူးတာပဲ "

မန်နေဂျာ : "အန်စာတုံးတွေကရော ဘာတွေလဲ "

"မသိဘူး။ lockလား စကား၀ှက်တွေလား။ မဟုတ်မှလွှဲရော မှောင်ခိုပစ္စည်းများလား "

မန်နေဂျာ : "ကလေးတွေ မင်းတို့ဒါကိုရှင်းပြဖို့လိုပြီ။ ဖြစ်စဥ်အသေးစိတ်ကိုကျွန်တော့်ကိုရှင်းပြပေးပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီးအမှန်အတိုင်းပြောပေးပါ။ ရဲမူးကြီး recorder လေးတစ်ချက်လောက် "

လီလီ : "ဒီနေ့မတိုင်ခင်မနေ့ကညီမတို့ကျောင်းနှုတ်ဆက်ပွဲလုပ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကျောင်းအုပ်ကြီးကညီမအတန်းပိုင်ဆရာမကျန်းမာရေးမကောင်းလို့သူ့ပစ္စည်းတွေကိုသွားပို့ပေးပါဆိုပြီးညီမတို့ကိုလမ်းကြုံပစ္စည်းပေးခိုင်းတာပါ။ ညီမတို့လဲဒီနေ့မှကျောင်းလုံခြုံရေးဆီကနေယူလာတာပါ။ ကျောင်းလုံခြုံရေးပြန်ပြောတာက ဆရာမကဆေးရုံမှာမရှိတော့ဘူးတဲ့။ အခြေအနေဆိုးလို့နိုင်ငံခြားအထိတောင်ရောက်သွားပြီးတဲ့။ အဲ့ဒါကြောင့်လေဆိပ်ကနေပစ္စည်းလွဲပေးဖို့ပြောပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာတင်ညီမသံသယစ၀င်တာ။ ဟိုလူကြီးလာတော့ညီမတို့ကိုထူးဆန်းတာတွေပြောနေတာနဲ့ပိုသံသယ၀င်သွားတာ။ ထင်သားပဲတစ်ခုခုရှိမယ်လို့ "

မန်နေဂျာ : "ဘာဖြစ်လို့ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုမဆက်သွယ်ခဲ့တာလဲ။ သံသယစ၀င်ကတည်းကမေးရမှာမဟုတ်လား "

လီလီ : "မေးတာပေါ့။ လုံခြုံရေးကိုမယုံလို့ဆက်တိုက်ဖုန်းခေါ်ခဲ့ပေမယ့်ကျောင်းအုပ်ကြီးကမကိုင်ပါဘူး။ "

ရဲမူးကြီး : " ဒါပေမယ့်မင်းရဲ့ phone history မှာ Last call ကလွန်ခဲ့တဲ့၁ပတ်က "

လီလီ : "အိုမို ရဲတွေကသူခိုးထက်တောင်လက်မြန်တယ်။ ဘယ်တုန်းကယူသွားတာလဲတကယ်ပဲ။ တစ်ယောက်မှဖုန်းဘေလ်မရှိလို့မိစိုးဖုန်းနဲ့ခေါ်တာပါ။ သူ့ဖုန်းမှာရှိပါတယ် "

မိစိုး : "ကျွန်မဖုန်းထုတ်ပေးပါ့မယ်။ ဒီလက်လေးကိုအရင်ဖြုတ်ပေးပါဦး။ ဒီလူကြီးနဲ့ကျွန်မဘာမှမပက်သက်ပါဘူးရှင် "

လုံခြုံရေးတွေကမိစိုးရဲ့စကားတွေကိုမကြားသယောင် ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်နေကြသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးစစ်တာမို့အိတ်ကပ်ထဲကဖုန်းကိုလွယ်လွယ်ကူကူရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ရဲမူးကြီး : "အကြိမ်၅၀ထက်ပိုအောင်ဖုန်းခေါ်ထားတာပဲ။ "

မန်နေဂျာ : "ဒါဆိုဒီကောင်မလေးတွေနဲ့ဒီလူကြီးနဲ့ကမဆိုင်ဘူးပေါ့ "

လီလီ : "မဆိုင်ပါဘူး။ သူတို့ကညီမကိုအဖော်လိုက်ပေးခဲ့တာ။ ခုနတုန်းကလဲဟိုလူကြီးကလဲတားနေလို့သူတို့၄ကောင်ကိုခဏထိန်းထားခိုင်းတာပါ။ "

မန်နေဂျာ : "အဲ့ဒီကောင်မလေးတွေက်ုလက်ထိပ်ဖြုတ်ပေးလိုက်။ ဟိုကောင်ကရော ​ပြောစရာရှိသေးလား ။ ဒီကောင်မလေးပြောတာအမှန်ပဲလား "

"မဟုတ်ပါဘူး။ သူလိမ်နေတာပါ။ ကျွန်တော့ဆီကိုအပြစ်လွဲချမလို့သူလိမ်နေတာ။ မမလေးအဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်အမြတ်ကြီးကြီးရမယ်ဆိုလို့ကျွန်တော့်မိသားစုအတွက်ဒီအလုပ်ကိုလုပ်နေတာပါမမလေးရယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်ပြန်အလာကိုသူတို့စောင့်နေတာပါမမလေးရယ် ကျွန်တော့်ကိုအဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့"

အဲ့ဒီလူကြီးကထိုင်နေရာကနေလီလီ့ခြေထောက်နားကိုဒူးထောက်ပြီးတော့ငိုယိုပြီးတော့ကိုတောင်းဆိုနေသည်။ ဒါပေမယ့်လီလီမှသူ့ကိုမသိတာ............

လီလီ : "နူဂူဆယ်ရော?"

မန်နေဂျာ : "မြန်မာလိုပြော။ စကား၀ှက်တွေဘာတွေသုံးမနေနဲ့ "

လီလီ : "ညီမကျိမ်ရဲပါတယ်။ သူ့ကိုအခုမှမြင်ဖူးတာပါ။ ဘယ်သူလဲမသိပါဘူး။ "

ရဲမူးကြီး : "ကောင်မလေးတွေပြောတာမှန်ပါတယ်။ တစ်မြို့လုံးကCCTVတွေက​ကြည့်တာ သူပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒါကသူကျောင်းရှေ့ကိုBMWနဲ့လာတာပါ။ ဒါကလေဆိပ်ကိုလာတဲ့လမ်းတစ်လျှောက်ပြီးတော့Cctv number 103ကိုကြည့်ချင်းအားဖြင့်ကောင်မလေးတွေဒီကောင်ကိုမသိဘူးဆိုသေချာပါတယ်။ "

ရဲမူးကြီးနဲ့မန်နေဂျာကlaptopတစ်လုံးကိုကြည့်ပြီးဆွေနွေးကြပုံလေးကညားခါစလင်မယားဟန်နီမွန်းခရီးထွက်ဖို့ပြင်နေပုံနဲ့တူသည်။ နဂိုကတည်းကshipချင်နေတာနဲ့လီလီ့အတွက်ခွင်ပါပဲ။

မန်နေဂျာ : "ok ဒါဆို ဟိုလေးယောက်ကတော့မှတ်ပုံတင်လေးပြပြီးရင်ဒီအစ်မမေးတဲ့မေးခွန်းလေးတွေဖြေပြီးရင်အိမ်ပြန်လို့ရတယ်။ ဒီညီမနဲ့ဟိုကောင်ကိုသေချာစစ်ဆေးရမယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ပြောပြပေးပါလား။ ပြီးတော့မင်းမှာအုပ်ထိန်းသူရှိလား "

လီလီ: "မိစိုးရဲ့ဖုန်းမှာကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ရှိပါတယ်။ အုပ်ထိန်းသူကတော့အစ်ကိုရယ် အဖေရယ် Girlfriendလဲရှိပါတယ် "

ရဲမူးကြီး : "ဆရာ သူ့ရဲ့ profileကိုလာကြည့်ပါဦး "

မန်နေဂျာ : "Wow မင်းက BMW မြန်မာကိုယ်စားလှယ် company CEO ရဲ့သမီးပဲ။ ခဏနေပါဦး အသက်၁၈နှစ်ကတည်းအမွေဆက်ခံတာဆိုအခုအသက်၁၉နှစ်တောင်ရှိနေပြီပဲ။ သူ့အဖေတောင်ယာယီCEOပဲဖြစ်နေပါလား။ ဒီကိစ္စသာသတင်းဖြစ်သွားရင်တော်တော်ဆိုးမှာပဲ "

လီလီ : "ဘာကို.....ဆိုလို......ဒါ....လဲ"

ရဲမူးကြီး : "ရုတ်ရုတ်မလုပ်နဲ့နော်။ ကျွန်တော်တို့ပါပါသွားမယ်။ သိတဲ့အတိုင်းလူကုံထံတွေရဲ့သားသမီးတွေကကျွန်တော်တို့ဘယ်လိုမှမယှဥ်နိုင်တဲ့အနေအထားတစ်ခုမှာလေ "

မန်နေဂျာ : "မင်းပြောမှငါတောင်ကြောက်လာပြီးဒီတိုင်းပြန်လွတ်ပေးလိုက်ရင်ကောင်းမလား "

ရဲမူးကြီး : "အဲ့တာဆိုကျွန်တော်တို့အလုပ်ပြုတ်မှာပေါ့။ အရင်ဆုံးမီးစင်ကြည့်ကရအောင် "

" တီ တီ တီ မမလေးခင်လေးနွယ်စစ်ဆေးရေးအခန်းကိုလာနေပါတယ် အိုဗာ "

ရဲမှူးကြီး : " သတင်းလက်ခံရရှိပါပြီ Over "

လီလီ : "ခင်လေးနွယ် ဟုတ်တယ်။ အဲ့တာညီမရဲ့Girlfriendလေ "

ရဲမှူးကြီး : "ဗျာ "

မန်နေဂျာ: "ဟမ် "

ရဲမှူးကြီးရောမန်နေဂျာရောလီလီကြောင်ကြည့်နေကြသည်။ နောက်တော့ဒုန်းဆိုပြီးကယ်လောင်တဲ့တံခါးဖွင့်သံနဲ့အတူ လီလီရဲ့အမျိုးသမီးလေးပေါ်လာပါပြီ။ လီလီရဲ့အမျိုးသမီးလေးနဲ့အတူအနောက်ကမျိုးမစစ်လေးပါပါလာသည်။

ခင်: "ရော့ ဒီကောင်ကကျောင်းအုပ်ကြီး။ ကျွန်မမှာသက်သေအကုန်ရှိတယ်။ အုပ်ကြီးနဲ့ဟိုတစ်ကောင်ကိုဖမ်းထား။ ဒီကလေးကျွန်မပြန်ခေါ်သွားမယ်။ သက်သေတွေကိုရဲမှူးကြီးရဲ့emailကနေပို့ပေးလိုက်မယ် "

ရဲမှူးကြီး : " အယ်......အဲ့လို....အဲ့လိုလုပ်လို့မရသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့စစ်ဆေးရပါဦးမယ် "

ခင် : "ငါသူ့ကိုအာမခံတယ်ကောင်စုတ်တွေရဲ့ တစ်ခုခုသံသ၀င်ရင်ငါ့ကိုလာပြောလို့ရတယ်။ တရားဥပဒေနဲ့အညီလုပ်ပေးမယ်။ တစ်ခုခုပြောစရာရှိသေးလား "

ရဲမှုးကြီးAndမန်နေဂျာကြီး : "မရှိတော့ပါဘူး "

ခင် : "လာပါဦး ကလေးလေး။ ဘယ်လောက်တောင်ကြောက်နေမလဲ။ မ လာတာနောက်ကျသွားတယ် "

လီလီ : "သူတို့တွေကလေခုံကိုလေဒုန်းကနဲ့ထုပြီးတော့ကလေးကိုမေးတာ။ ဟိုကောင်ကြီးကလဲကလေးကိုဆွဲတာ။ ကြည့်ပါဦးနီရဲနေတာပဲ "

ခင် : "ကလေးကိုအဲ့လောက်ထိလုပ်တာလား။ မ နောက်တစ်ခါကျရင်အဲ့လိုမဖြစ်အောင်လုပ်ပေးမယ်နော်။ မရဲ့ကလေးလေးနာသွားတာပေါ့"

တံခါးမပိတ်ခင်လေးတောင်နှစ်ယောက်သားတတွတ်တွတ်နဲ့စကားပြောသွားကြသည်။ ရဲမှုးကြီးနဲ့မန်နေဂျာကြီးကတော့​ ဘာလိုပြောရမှန်းပငိမသိတော့

ရဲမှူးကြီး: "အခုကျွန်တော်တို့ခင်မို့မို့အေးဖြစ်သွားတာလား။ ကျွန်တော်တို့ခုံကိုဒုန်းကနဲမထုခဲ့ပါဘူး "

မန်နေဂျာ : "အလုပ်မပြုတ်တာတောင်ကံကောင်းတယ်လို့မှတ်။ ဟိုနှစ်ကောင်ကိုပဲအရင်စစ်ရအောင်။ လူချမ်းသာတွေကိုတော့မလိုက်နိုင်တော့ဘူး "

ရဲမှုးကြီး : "ဟုတ် ဆရာ။ ကဲ ဟိုနှစ်ကောင်"

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

ကားမောင်းလာရင်းခင်ကကားကိုရုတ်တရပ်ဘေးကိုချကာလီလီနဲ့စကားပြောဖို့ပြင်လိုက်သည်။

ခင် : "ကလေး မ တောင်းပန်ပါတယ်။ မ တကယ်အရမ်းတုံးအမိတယ်။ ကလေးကိုပစ်ထားသလိုဖြစ်သွားတယ်"

လီလီ : "ဘာကိုလဲ။ ဟိုမန်နေဂျာရော မမရော ဘာတွေပြောနေကြမှန်းကလေးတစ်ခုမှနားမလည်ဘူး "

ခင် : "အဲ့တာဆိုလဲရှည်ရှည်​ေ၀း​ေ၀းပြောမနေတော့ပါဘူး။ မ USကနေပြန်လာတာနဲ့မတို့လက်ထပ်ရအောင်"

လီလီ : "ဒါကတော့ဘယ်အချိန်မေးမေးYesပါပဲ "

ခင် လီလီရဲ့ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးကိုသူ့ရင်ခွင်ထဲဆွဲထည့်လိုက်ပြီး

ခင် : "မလေ ကလေးကိုအထင်တွေလွဲနေခဲ့တာ။ ကလေးကမကိုသစ္စာဖောက်မယ်လို့ထင်ပြီးတော့ "

ကလေး : "ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကလေးအဲ့လိုဘယ်တော့မှမလုပ်ဘူး။ မအမြဲမှတ်ထား။ ကလေးလေမကိုဘယ်တော့မှမထားသွားဘူး။ ကလေးမနဲ့အိုမင်းသွားတဲ့အထိနေမယ်။ ကလေးတို့ကငယ်ငယ်ကတည်းကနေလက်ထပ်လာတာလေ "

ခင် : " မကလေးကိုအရမ်းချစ်တယ် "

လီလီ : "ကလေးကပ်ိုချစ်တယ်"

မုန်တိုင်းတွေမလာခင်အထိသူတို့နှစ်ဦးသားသာယာနေခဲ့ကြပါတယ်။ မုန်တိုင်းကနာဂစ်မုန်တိုင်းလိုအားအရမ်းပြင်းတဲ့မုန်တိုင်းမလာခင်အထိပေါ့..................

___________________________

Zawgyi

8ရက္ေန့၉လပိုင္း၂၀၁၆

အဲ့ဒီေန့ကျပသာနာေတြစတဲ့ေန့ေလးေပါ့။ အဲ့ဒီျပသာနာေတြေၾကာင့္လီလီကမမေဘးနားမွာဘယ္ေတာ့မွေနခြင့္မရိွတဲ့အျဖစ္ကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ မရယ္ ကေလးကိုရွာပါဦး။ မရဲ့အခ်စ္ေတြကစစ္မွန္ေနသေရြ့ေတာ့ကေလးကိုရွာလို႔ေတြ့မွာပါ။ ကေလးကေတာ့မရဲ့အခ်စ္ေတြကစ္မွန္ပါေစလို႔ပဲဆုေတာင္းမယ္။ကေလးေလအရမ္းေသခ်င္တယ္မရဲ့။ မေဘးနားရိွတုန္းကကေလးလိုပဲေနလို႔ရေပမယ့္အခုေတာ့ကေလးနဲ႔မလိုက္ဖက္တဲ့အလုပ္ေတြကိုလုပ္ေနရၿပီ။ မနက္ျဖန္က်ရင္မမမ်ားလာရွာေနမလားဆိုတဲ့ေမ်ွာ့္လင့္ခ်က္နဲ႔ေစာင့္ေနတာၾကာလွၿပီးမရဲ့။ ကေလးတို႔ရဲ့ anniversary ေန့ေရာက္တိုင္းဇြဲကပင္ေတာင္ေပၚကေမ်ာက္ေလးေတြဆီတစ္ကူးတစ္ကသြားၿပီးမမလာရင္ငါ့ဆီေခၚလာေပးပါလို႔ငွက္ေပ်ာသီးတစ္ဖီးနဲ႔လိုက္ဖားေနရတယ္။ မရယ္ မမသိမွာပါ။ ကေလးကိုခ်စ္ရင္ကေလးရိွမယ့္ေနရာကိုမမအလိုလိုသိေနမွာပါ။

အေျခအေနေတြကဆန္႔က်င္ဘက္ေတြကိုေျပာင္းသြားတာ မ သိလား။ အနာဂတ္ေတြမွာမက ကေလးကိုရွာေတြ့ခဲ့ရင္ကေလးရဲ့အခုအေျခအေနကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့မမငိုေနမလား။ ငါ့ရဲ့ကေလးကိုဒီလိုထားစရာလားဆိုၿပီးဒီကလူေတြကိုပါးရိုက္ေနမလား။ ဟူးးးးး ဒါေတြအကုန္လံုးကစိတ္ကူးယဥ္တာပါပဲ။

ေရႊဇြန္းကိုက္ၿပီးေမြးလာတဲ့ကြၽန္မကအခုေတာ့ေယာက်ၤားျဖစ္သူျပန္လာမွထမင္းစားရတဲ့အျဖစ္

မမနဲ႔လက္ထပ္ၿပီးပန္းေမြ့ယာေပၚမွာေနမယ္ဆိုတဲ့ကြၽန္မကအခုဖ်ာတစ္ခ်ပ္ေပၚမွာအရက္နံ႔နံေနတဲ့ေယာက်ၤားသားတစ္ဦးနဲ႔ အိပ္ေနရတဲ့အျဖစ္

ကိုယ့္Idolရဲ့merchေတြ၀ယ္ဖို႔မမကိုပူဆာဖူးခဲ့တဲ့ကြၽန္မကအခုေတာ့မမကိုသာေတြ့ခြင့္မရိွေတာ့ရင္ေသလဲျဖစ္ပါတယ္ဆိုၿပီးဆုေတာင္းေနရတဲ့အျဖစ္

မမနမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ပါးမို႔မို႔ေလးေတြႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးေတြကအခုေတာ့ဖူးေယာင္ေနၿပီးႏႈတ္ခမ္းကလဲေသြးစေတြနဲ႔ကြဲအက္လို႔

မမခ်စ္လွပါခ်ည္ရဲ့ဆိုတဲ့ကေလးကအခုေတာ့ကေလးမုန္းလွပါခ်ည္ရဲ့ဆိုတဲ့ေယာက်ၤားသားတစ္ဦးနဲ႔

ဘာေတျြဖစ္သြားမွန္းလီလီကိုယ္တိုင္ေတာင္မသိပါ။ အျဖစ္အပ်က္ကျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ လီလီသိခ်င္တာကမမကဘာလို႔ဒီလိုလုပ္ခဲ့တာလဲ မမကေရာဘယ္ေန့ျပန္လာမွာလဲ။ ၃ႏွစ္ေလာက္အားကိုးရာမဲ့ေနတဲ့လီလီကအခုခ်ိန္ထိအမွတ္မရိွပဲသူ႔မမကိုေမ်ွာ္ေနတုန္းပါ ။ လယ္ကြင္းႀကီး၁၀ဧကေလာက္အလယ္မွာေမွာင္ေနတဲ့တိုက္ပုေသးေသးေလးတစ္လံုးမွာမမသာေရာက္လာလ်ွင္ဆိုတဲ့မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ႀကီးကိုလီလီကေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္....................

လြန္ခဲ့တဲ့၃ႏွစ္

ဆရာမကိုပစၥည္းသြားပို႔ေပးဖို႔ဆိုတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔သူ႔ငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေက်ာင္းကိုဦးတည္ၿပီးထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ဒီေန့ကေတာ့လီလီယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ရလို႔ပထမအဆံုးအေနနဲ႔ၿမိဳ႔လယ္မွာကိုယ္တိုင္ကားေမာင္းခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ကားလမ္းေတြကရႈပ္ယွက္ၿပီးကားပိတ္ေနတာမို႔မိစိုးကစိတ္မခ်သည္ႏွင့္ေနရာလဲလိုက္ရသည္။ နာရီ၀က္ႏွင့္ေရာက္မယ့္ေနရာကိုလီလီတို႔အုပ္စုက၂နာရီေလာက္ၾကာျမင့္ေအာင္ေမာင္းႏွင္ခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လံုၿခံဳေရးေပးတဲ့ပၥည္းဘူးေလးကိုယူၿပီး ဆရာမရိွေနမယ့္ေဆးရံုဆီသို႔ဦးတည္လိုက္သည္။ သို႔ေပမယ့္ကားမထြက္ခင္လံုၿခံဳေရးကလီလီတို႔ကားနားေျပးလာၿပီး ေဆးရံုကိုမဟုတ္ပဲေလယာဥ္ကြင္းဆီပို႔ေပးဖို႔ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ အဲ့ဒီမွာစၿပီးလီလီတို႔သံသယစျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဆရာႀကီးကိုဖုန္းေခၚေတာ့လဲမကိုင္လို႔ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလယာဥ္ကြင္းကိုအရင္သြားဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။ လမ္းမွာတင္လီလီစိတ္ခုျပန္တာက ဖာဘူးေလးမွာထင္ထားသေလာက္ေပါ့ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဆရာမပစၥည္းေတြအမ်ားႀကီးက်န္ခဲ့တာေၾကာင့္ခရီးေဆာင္အိတ္ႀကီး၂အိတ္ေလာက္ရိွမယ္လို႔ထင္ထားေပမယ့္အခုကစတုရန္းေရခဲမုန္႔ပံုးေလာက္ပဲရိွသည္။ အထဲမွာဘာပါလဲလို႔ဖြင့္ၾကည့္ခ်င္ေပမယ့္ဆရာမရဲ့PRIVATEကိုမခ်ိဳးေဖာက္ခ်င္ေသာေၾကာင့္စိတ္ခုေနေသာလဲေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္သာထားလိုက္သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ကိုေရာက္ရိွခဲ့ပါၿပီ

မိစိုး : "လာသြားမယ္ ေဟာ္လီးဝုဒ္"

လင္းေရႊ : "တိတ္တိတ္ေနစမ္း။ မသိရင္ေတာသားအတိုင္းပဲ "

မိစိုး : "ေတာသားကနင္ေလ စတိုင္ရိွမွစတားျဖစ္မွာကိုနင့္ပံုကလမ္းေဘးကကေလးhoodieေကာက္စြပ္တဲ့အတိုင္းပဲ "

လင္းေရႊ : "ဟိုေကာင္မကေလဆိပ္အထိလို႔မွမေျပာတာ Diorကအက်ီေတြ၀တ္လာမွာေပါ့ "

လီလီ : "ဟဲ့ ေတာ္ေတာ့ ဒီဟာဘယ္သူ႔ကိုေပးရမွာလဲ။ ဘယ္ဂိတ္မွာပစၥည္းတင္ရမွာလဲ"

ဖူးပြင့္ : "ငါဆရာ့ကိုေခၚၾကည့္ၿပီးၿပီးမကိုင္ဘူးကြာ "

မိုးျပည့္ : "ဟို၀တ္စံုျပည့္၀တ္ထားတဲ့တစ္ေယာက္လား "

လီလီ : "မသိဘူးေလဟာ "

မိုးျပည့္ : "အိုမို ၾကည့္ ငါတို႔ဆီလာေနၿပီ"

မိုးျပည့္ေျပာတာမွန္ပါသည္။ ၀တ္စံုျပည့္ခန္႔ခန္႔ညားညားနဲ႔အသက္၂၀ေက်ာ္ေလာက္ပဲရိွအယ့္လူတစ္ေယာက္ကလီလီတို႔အနားေရာက္လာသည္။ ခန္႔တယ္လို႔သာေျပာတာမမေလာက္မခန္႔ပါဘူး

"ဒီကညီမတို႔ကလီလီလားမသိဘူး အစ္ကိုဆရာေက်ာ္လႊတ္လိုက္တဲ့လူပါ။ ပစၥည္းပို႔ဖို႔"

လီလီ : "ဪ ဟုတ္ဒါနဲ႔စိတ္ခ်လို႔ရပါ့မလားရွင့္ ရွင္လိမ္သြားရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"

" ဗ်ာ "

သူ႔ပံုကအေတာ္လန္႔သြားပံုေပၚသည္။ မင္းသမီးကဇာတ္ၫႊန္႔ထဲကစာသားအတိုင္းမေျပာလို႔ဘာေျပာလို႔ေျပာရမွန္းမသိတဲ့မ်က္ႏွာမ်ိဳး

"ဟိုေလ အစ္ကိုရွင္းျပရရင္...........ဟို "

မိုးျပည့္ : "ဘာေတြအခ်ိန္ဆြဲေနတာလဲ ျမန္ျမန္ေျပာေလ။ ကြၽန္မတို႔ကသြားစရာရိွေသးတယ္။ ရွင့္ကိုလဲယံုရတာမဟုတ္ေတာ့အိမ္ပဲျပန္လိုက္ေတာ့မယ္။ ပစၥည္းကမနက္ျဖန္မွေပးလဲရတယ္။ "

"ခနေနပါဦး......ညီမတို႔ရယ္ ၃မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ေပးပါလား အစ္ကိုကေလ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေလးေျပာခ်င္လို႔ "

လီလီတစ္ခုခုမူမမွန္တာကိုသတိထားမိသြားသည္။ ပစၥည္းပို႔တာေလးကဒီေလာက္ထိတိုးတိုးတိတ္တိတ္ေတျြဖစ္စရာမလို။ လီလီကိုင္ထားတဲ့ဖာဘူးကိုခ်က္ခ်င္းခ်လိုက္ၿပီး အိတ္ထဲကဓားေသးေသးကိုထုတ္ကာဗူးကိုေဖာက္ဖို႔လုပ္ေတာ့အဲ့ဒီလူႀကီးကလီလီ့ကိုအလ်င္အျမန္တားၿပီး

"ဒီမွာ ဆရာမပစၥည္းေတြပ်က္စီးသြားလိမ့္မယ္"

လီလီ : "ေကာင္မေတြ သူ႔ကိုတစ္ခ်က္ထိန္းထားေပး "

လီလီ့ေကာင္မေတြကဒီအခ်ိန္က်ေတာ့အသံုးတည့္သြားသည္။ ထိုလူႀကီးကလဲအားသန္သည္မို႔၄ေယာက္မနည္းဆြဲရသည္။ ေလဆိပ္ထဲကလူမ်ားကကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္သြားၾကသည္။ ေဖာက္ထုတ္ဖို႔လုပ္ေနတုန္း မန္ေနဂ်ာဆိုသူကလဲေရာက္လာသည္။

မန္ေနဂ်ာ : "ဟို ညီမတို႔အဆင္ေျပရဲ့လား"

လီလီ : " ကြၽန္မတို႔စစ္ေဆးေရးအခန္းထဲေခၚသြားေပးပါ။ ဟိုလူႀကီးေရာ ၿပီးေတာ့ဒီဖာဘူးကိုသတိထားၿပီးေဖာက္ေပး။ အထဲမွာအေရးႀကီးတဲ့ဟာတစ္ခုခုပါမယ္လို႔ထင္တယ္ "

မန္ေနဂ်ာ : "ေသခ်ာရဲ့လားညီမ။ လံုၿခံဳေရး သူ႔တို႔၅ေယာက္ကိုစစ္ေဆးေရးအခန္းထဲေခၚသြားလိုက္။ ညီမကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုအရင္ရွင္းျပေပးလို႔ရမလား။ "

လီလီ: "စစ္ေဆးေရးအခန္းထဲကိုပဲအရင္သြားရေအာင္။ ဒီလူႀကီးညီမတို႔ကိုတစ္ခုခုလုပ္ႀကံေနတာေသခ်ာတယ္ "

လီလီရဲ့အေရ႔ွမွာသြားေနတဲ့လံုၿခံဳေရးေျခေထာက္ကေနွးလိုက္တာလို႔ေတာင္ထင္မိေလာက္ေအာင္လီလီအေျဖကိုေတာ္ေတာ္သိခ်င္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့စားပြဲခံုနဲ႔ထိုင္ခံု၂လံုးရိွတဲ့အခန္းကိုေရာက္ခဲ့သည္။ မန္ေနဂ်ာကဘူးကိုေဖာက္ဖို႔ကိရိယာတစ္ခုခုရွာေနစဥ္ လီလီကသူ႔ရဲ့ေခါက္ဓားေလးကိုထိုးေပးေတာ့မန္ေနဂ်ာကသူ႔ကိုတစ္ခုခုသံသယ၀င္ေနမည္ဆိုတာေသခ်ာပါသည္။ သူတို႔ရဲ့အလုပ္လုပ္ပံုကေတာ့မဆိုးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္အရမ္းေစ့စပ္ေသခ်ာလြန္းသည္။ လီလီကမိုးျပည့္တို႔ကိုစစ္ေဆးေရးအခန္းထဲေခၚသြားခိုင္းေတာ့မိုးျပည့္တို႔ကိုဟိုလူႀကီးနဲ႔တစ္ဖြဲ႔ထဲလို႔ထင္သြားပံုေပၚသည္။ လင္းေရႊ မိစိုး ဖူးပြင့္ မိုးျပည့္ နဲ႔ဟိုလူႀကီးတန္းစီးၿပီးေတာ့လက္ထိပ္ခက္ခံထားရသည္။ သူ႔တို႔ကေတာ့လီလီ့ကိုအကူအညီေတာင္းတဲ့မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၾကည့္မွာႀကိဳသိလို႔သူတို႔ကိုၾကည့္ေတာင္မၾကည့္ခဲ့ပါ။ အေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ဘယ္တုန္းကေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့လံုၿခံဳေရးေတြအထီးေရာအမေရာလီလီ့အေနာက္မွလီလီထြက္ေျပးလို႔မရေအာင္ကာထားသည္။ ေခြၽးေတြတစ္တီးတီးက်ေနတဲ့ဘူးေဖာက္ေနတဲ့သူကိုအားမရေတာ့ပါ။ 50 cmေလာက္ပဲရိွတဲ့ဘူးကိုလုပ္ေနတာအခုမွ30 cmေလာက္ပဲရေသးသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွဘူးေဖါက္သမားလဲ ဓားကိုခ်ၿပီးသက္ျပင္းခ်ကာ

"အထဲမွာ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးနဲ႔ အန္စာတံုးေတြရိွတယ္"

မန္ေနဂ်ာ : "ဘာ !! ေသခ်ာကိုင္ၿပီးအျပင္ထုတ္ "

"ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးကအခ်ိန္မသတ္မွတ္ရေသးဘူး။ ငါ့ႏွယ္ လုပ္လာတဲ့သက္တမ္းတစ္ေလ်ွာက္ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးကိုအခုမွေတြ့ဖူးတာပဲ "

မန္ေနဂ်ာ : "အန္စာတံုးေတြကေရာ ဘာေတြလဲ "

"မသိဘူး။ lockလား စကားဝွက္ေတြလား။ မဟုတ္မွလႊဲေရာ ေမွာင္ခိုပစၥည္းမ်ားလား "

မန္ေနဂ်ာ : "ကေလးေတြ မင္းတို႔ဒါကိုရွင္းျပဖို႔လိုၿပီ။ ျဖစ္စဥ္အေသးစိတ္ကိုကြၽန္ေတာ့္ကိုရွင္းျပေပးပါ။ ေက်းဇူးျပဳျပီးအမွန္အတိုင္းေျပာေပးပါ။ ရဲမူးႀကီး recorder ေလးတစ္ခ်က္ေလာက္ "