9:00 P.M

ေနာက္က်ေနတာေတာင္အန္ကယ္တို့ကမေရာက္လာေသး။ လီလီကေတာ့ဂိမ္းေတြခ်ည္းဆက္တိုက္ေဆာ့ေနသည္။ ခင္ကလီလီကိုေနာက္ေက်ာကေနဖက္ထားျပီးအာဘြားေတြေပးလိုက္ စကားေျပာလိုက္ျဖင့္လီလီ့ကိုဂိမ္းမေဆာ့ေအာင္လုပ္ေသာ္လည္းမေအာင္ျမင္။ ခင္္ရဲ့Typeမွာဂိမ္းေဆာ့တတ္တဲ့သူမ်ိဳးမပါ။ ဂိမ္းေဆာ့တတ္တဲ့သူဆိုရင္ကိုယ့္ခ်စ္သူက္ုိအခ်ိန္ေကာင္းေကာင္းမေပးနိုင္ဘူးေလ။ ဒါနဲ့မ်ားဘယ္လိုလုပ္ဒီကေလးကိုျကိုက္မိလဲမသိ။ တစ္စကၠန့္ေလးေတာင္မခြဲနိုင္ဘူး။ ဟိဟိ.....ကိုယ့္ဖူးစာရွင္နဲ့ေတြ့ေတာ့လည္းTypeေတြကိုယ္သေဘာက်တဲ့ပံုစံေတြကေဘးကိုေရာက္ကုန္ေရာ..........။

လီလီ: "မ....ဘာလို့ျငိမ္သြားတာတုန္း"

ခင္: "ေျပာေတာ့ဂိမ္းေဆာ့ေနရင္မရွုပ္နဲ့ဆို....အခုေတာ့ျငိမ္သြားျပန္ျပီ။ ဒါဆိုဘယ္လ္ုိလုပ္ရမွာတုန္း"

လီလီ: "ေဩာ္.....ကေလးကိုစိတ္မရွည္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ကေလးကိုရြဲ့တဲ့သေဘာလား။ အား...သိျပီ။ ကေလးနဲ့ျပတ္ခ်င္ေနတာေပါ့"

လီလီကအေနာက္လွည့္လာျပီေတာ့မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္လိုက္သည္။ ေတာ္ေတာ့အရစ္သန္တဲ့ကေလး။ ခင္ကသူ့လက္နဲ့လီလီရဲ့ပါးကိုကိုင္လိုက္ျပီးနွုတ္ခမ္းဆူေစကာမ်က္နွာတစ္ခုလံုးကိုအနမ္းမိုးမ်ားရႊာသြန္းလိုက္သည္။

လီလီ: "အြင့္......လြတ္"

ခင္: "ဘာျဖစ္လဲ။ မမကအသည္းယားတာေတာင္အာဘြားေပးလို့မရဘူးေပါ့။ ေဩာ္.....မမကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးေပါ့"

လီလီေျပာခဲ့အတိုင္းျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့စိတ္ဆိုးသြားတဲ့ကေလးကျပန္ေက်ာခိုင္းကာဂိမ္းျပန္ေဆာ့ေနျပန္သည္။ ခင္လည္းေနာက္ေက်ာကိုုျပန္ဖက္ကာအရင္ပံုစံအတိုင္းေနေလသည္။

လီလီအေဖ: "ဟူး.....ဒီေန့ေတာ့အလုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားတာပဲ။ "

လီလီအေမ: "ဒါေတာင္က်ြန္မမရွိရင္ရွင္မနက္ျဖန္ျပီးမွာမဟုတ္ဘူး။ "

ေအာက္ထပ္မွာျကားရတဲ့အသံေတြေျကာင့္ခင္ဖက္ထားတဲ့လက္ကိုလႊတ္ကာလီလီအေရွ့ကိုသြားျပီး

ခင္: "ကေလး.....အန္တီတို့ျပန္လာျပီနဲ့တူတယ္။ မမသြားေတာ့မယ္။ ဂိမ္းခ်ည္းပဲေဆာ့မေနနဲ့။ ေစာေစာအိပ္။ မြ"

အနမ္းဖြဖြေလးေပးကာထြက္လာလိုက္သည္။ လီလီကမမရဲ့လက္ကိုဆြဲထားရင္း

လီလီ: "အင္း~~~~~မမ~~~"

ခ်ဲြသံေလးနဲ့ေတာင္းဆိုလာတဲ့ကေလးေျကာင္မထြက္သြားခ်င္ေပမယ့္အေျခအေနကအဆင္မေျပေသးတာေျကာင့္

ခင္: "လိမၼာတယ္ကေလး။ အိပ္ေတာ့။ မနက္ျဖန္က်ရင္ေက်ာင္းသြားရဦးမယ္။"

ဒီတစ္ခါေတာ့လီလီ ခင့္ရဲ့စကားကိုအထြန့္မတက္ေတာ့ပဲေခါင္းျငိမ့္ျပသည္။ ခင္လည္းအခန္းမွထြက္လာေသာအခါ

လီလီအေမ: "သမီးေလး.....လီလီအိပ္ျပီလား။ "

ခင္: "အိပ္ေတာ့အိပ္ခိုင္းထားတာပဲ။ အခန္းထဲကထြက္လာတာနဲ့ဖုန္းေဆာ့ေနမလားမသိဘူး"

လီလီအေမ: "ဒီကေလးလည္းေလ အလိုလိုက္ထားေတာ့ဆိုးခ်င္သလိုဆိုးေနတာ။ အန္တီတို့လည္းအခုတေလာမအားတာနဲ့ေသခ်ာေလးဂရုစိုက္ေပးပါဦးေနာ္။ "

ခင္: "ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးအန္တီရယ္.....လီလီကလိမၼာပါတယ္။ ဟိုဒါနဲ့...ေစ်းကြက္ထဲတင္ျပမယ့္ projectကေရာအဆင္ေျပရဲ့လားအန္ကယ္........."

လီလီအေဖ: "သိပ္ေတာ့အဆင္မေျပဘူး။ ဒီေန့ရွယ္ယာရွင္ေတြနဲ့တိုင္ပင္ထားတယ္။ သူတို့ေျပာတာကေစ်းကြက္ထဲဝင္ဖို့အထိကေတာ့အဆင္ေျပေပမယ့္ေရာင္းအားကေတာ့မရေလာက္ဘူးတဲ့။ ဒီမွာကလည္း car brandေတြမ်ားေတာ့အဆင္မေျပေလာက္ဘူးတဲ့။ အန္ကယ္လည္းဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသ္ိပါဘူး။ "

လီလီအေမ : "ဘာကိုဘယ္လိုလုပ္ဦးမွာလဲ။ ဒီထိေတာင္လုပ္လာခဲ့ျပီးျပီပဲ။ အဆံုးထိလုပ္သြားျကတာေပါ့။ အရွုံးေပၚခဲ့ရင္ေတာင္ကြ်န္မတို့ဘက္ကဘာအမွားမွမရွိခဲ့တဲ့အတြက္ေဒဝါလီခံရတဲ့အထိေတာ့ျဖစ္မယ္မထင္ပါဘူး။ "

ခင္: "ဟုတ္တယ္အန္ကယ္......သမီးလည္းအန္တီကိုေထာက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့။ သမီးတို့အေနနဲ့ Qualityေကာင္းေအာင္အရင္ျမင့္တင္ရမယ္။ "

လီလီအေဖ: "ဒါေပမယ့္ကုန္က်စရိတ္ေတြကပိုမ်ားလာေတာ့မွာေလ။ အန္ကယ္တို့ဘ႑ာေရးကသိပ္ခိုင္တာမဟုတ္ဘူး"

ခင္: "ေစ်းတင္လို့ရတာပဲေလ"

လီလီအေမ: "ဟမ္"

ခင္: "ဟုတ္တယ္ေလ....အန္တီ။ တစ္ျခား brandေတြလိုမ်ိဳးေစ်းျကီးျပီးဆီစားတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ......ေစ်းလည္းျကီးတယ္။ အျကမ္းလည္းခံတာမ်ိဳး"

လီလီအေမ: "အဲ့တာျကီးကေတာ့အရမ္းစြန့္စားရာမက်ဘူးလား။ အကယ္၍မ်ားတီထြင္ေနဆဲကာလမွာတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္....ဒါမွမဟုတ္လဲ ရလဒ္ကပံုမွန္ပံုမွန္ထက္ေတာင္ဆိုးသြားနိုင္တယ္ေလ "

ခင္: "တစ္ျခား car brandေတြလည္းဒီအဆင့္ကိုျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ျကတာေလ......သမီးေတာ့လုပ္နိုင္မယ္လို့ထင္တာပဲ"

လီလီအေမ: "အင္း....သမီးေျပာတာလဲဟုတ္တာပဲ။ က်ြန္မတို့ဒါကိုထည့္စဥ္းစားသင့္တယ္ထင္တယ္။ "

လီလီအေဖ: "ရွယ္ယာရွင္ေတြနဲ့လည့းတိုင္ပင္ရဦးမယ္။ "

ခင္: "အဆင္ေျပရင္ကိုျကီးနဲ့ပါတိုင္ပင္ျကည့္ပါ။ သူကတီထြင္မွုအပိုင္းတာဝန္ယူတာဆိုေတာ့သူလည္းသ္ိမွာပါ။ သမီးကေတာ့လုပ္စရာရွိလို့ အခန္းထဲသြားလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္္။ အန္တီ....."

လီလီအေမ: "ေအး.....ေအး နားလိုက္ဦး။ ဒါနဲ့မနက္ျဖန္ရွယ္ယာရွင္ေတြနဲ့ meetingလုပ္ရင္သမီးပါလာခဲ့ေနာ္"

ခင္: "ဟုတ္ကဲ့အန္တီ......"

နွုတ္ဆက္ရင္းအေပၚထပ္ကိုတက္လာခဲ့လိုက္သည္။ အခန္းထဲေရာက္မွသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ျပီး

"တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ငါ့ကေလးကိုေတာ့ထိခိုက္မခံနိုင္ဘူး "

-

-

-

-

-

-

-

-

မ်က္လံုးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းကိုယ့္ကိုစိုက္ျကည့္ေနတဲ့ေနေရာင္ေျကာင့္မ်က္လႊာျပန္ခ်လိုက္ရသည္။ မ်က္လႊာခ်လိုက္တာနဲ့လီလီတစ္ေယာက္ေနာက္ထပ္တစ္ေရးအိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္သည္။

လီလီအေမ: "လီလီေရ.....သမီး!!!!!မထေသးဘူးလား။ ေက်ာင္းေနာက္က်ေနျပီေလ"

အား.....ထပ္ျဖစ္ျပန္ျပီ။ နိုးေနေပမယ့္မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္တာနဲ့ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာမ်ိဳး။ ရွိသမ်ွအားေတြနဲ့ထလိုက္ေပမယ့္တကယ္တမ္းက်ေတာ့ထိုင္ေနရံုမ်ွသာရွိသည္။ ထဖို့ေတာင္ပ်င္းေနေသးတာေျကာင့္ထိုင္ေနရင္းမ်က္လံုးကိုမွိတ္ထားလိုက္သည္။

"ခလပ္"

"ဖက္.......ဖက္.....ဖက္"

တံခါးဖြင့္သံျကားျပီးတစ္ေယာက္ေယာက္လာေသာေျခသံျဖစ္သည္။ ေျခသံျကားတာနဲ့လီလီတန္းသိလိုက္တာကေတာ့

ခင္: "ကေလးေရ.....မြ"

ခင္ဆီ့က morning kissေလးရတာနဲ့လီလီမနက္ခင္းေလးကစိုေျပေနျပီ။ ဒီလိုမနက္ေလးကလီလီကိုစိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေစသည္။ မမရဲ့နွုတ္ခမ္းကပါလာတဲ့အစြမ္းေျကာင့္ပဲလာေတာ့မသိ။ လီလီတစ္ေယာက္တက္ျကြေနသည္။ ဒါေပမယ့္မ်က္လံုးေလးကိုဆက္မွိတ္ထားမိသည္။ သူဘာလုပ္ဦးမလဲသိခ်င္တယ္ေလ။ မျကာမွီပင္မ်က္လံုးနွစ္လံုးလံုးကိုတစ္ဖက္ဆီအာဘြားေတြဇြတ္ေပးေနသည္။ လီလီမ်က္လံုးနာလာေသာေျကာင့္မတတ္သာပဲမ်က္လံုးဖြင့္လိုက္ရသည္။ အဲ့ဒီအခါမွ

ခင္: "အခုမွမ်က္လံုးဖြင့္တာလား။ ထေတာ့.....ေက်ာင္းသြားရဦးမယ္"

လီလီ: "မသြားခ်င္ဘူး.......ေက်ာင္း......ကို"

ခင္: "ကေလးရယ္.....ကေလးေက်ာင္းတက္ရမယ္ေလ။ တဣသိုလ္ေရာက္လို့ဘြဲ့ရသြားရင္ကေလးစာလုပ္ခ်င္ပါတယ္ဆိုရင္ေတာင္လုပ္မရေတာ့ဘူး။ "

လီလီ: "ဘာျဖစ္လ္ု့ိလဲဟင္"

ခင္: "မမက ကေလးကိုလက္ထပ္မွာမို့လို့ေပါ့။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က်ရင္ထိုင္စားယံုပဲ။ အိမ္မွုကိစၥေတြလည္းမခိုင္းရက္ဘူး။ အလုပ္ကိစၥေတြလည္းမခိုင္းဘူး။ ဒီတိုင္းပဲ........ထိုင္.....စား"

လီလီ: "အပ္ိုေတြ။ အဲ့ဒီအခါက်မွ မမရဲ့မိန္းမလုပ္ျပီဘာမွမလုပ္တတ္ဘူးလားဆိုရင္တစ္ခါတည္းကြာရွင္းျပစ္မွာ "

ခင္: "ကေလးကလည္းစိတ္ျကီးပဲ.....မြ"

လီလီရဲ့ပါးမို့မို့ေလးကနမ္းပါနမ္းလိုက္ပါဆိုျပီးေျပာေနသေယာင္။ ခဏခဏသူ့ကို့နမ္းေနရတာလည္းျပဳစားလြန္းတဲ့သူမေျကာင့္။ ခ်စ္လိုက္တာလဲတုန္ေရာ.....။ တစ္ခါတေလေတြးမိေသးတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္က်ရင္ငါသူ့ကိုစိတ္ကုန္မွာလဲလို့။ ျဖစ္နိုင္တာကေတာ့ေသတဲ့အခ်ိန္မွပါ။

ေရခ်ိဳးခန္းမွထြက္လာသည့္တိုင္ေအာင္ပါးကေနလည္တိုင္တစ္ေလ်ွာက္မရပ္မနားပဲနမ္းေနတာေျကာင့္လီလီစိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ

လီလီ: "မ!!!!!"

ခင္: "ဘာတုန္း!!!!"

လီလီ: "မမ လုပ္စရာမရွိဘူးလား။ သြားေတာ့....."

ခင္: "မသြားဘူး......"

လီလီ: "မ~~~~"

ခင္: "ကေလး~~~"

လီလီ: "သြားေတာ့....."

ခင္: "သြားေတာ့......"

လီလီ: "ကေလးေနာက္လိုက္မေျပာနဲ့"

ခင္: "ကေလးေနာက္လိုက္မေျပာနဲ့"

လီလီ: "မ မလုပ္နဲ့ဆို....."

ခင္: "မ မလုပ္နဲ့ဆို"

လီလီ: "မ!!!!!"

ခင္: "မ!!!"

လီလီ: "ျဗဲ....😭😭"

လီလီျကမ္းျပင္ေပၚထိုင္ခ်ျပီးငိုေနတဲ့ပံုစံလုပ္ျပေတာ့ခင္လည္းအားက်မခံ

ခင္: "ျဗဲ......😭😭"

လီလီ: "ျဗဲ......😭😭"

ခင္: "ျဗဲ.....ဟယ္"

ခင္ကအသံနဲ့ပဲလုပ္ငိုေနေပမယ့္လီလီတကယ္ငိုေနျခင္းျဖစ္သည္။ လီလီငိုေနတာေတြ့ေတာ့ခင္ခ်က္ခ်င္းဖက္ျပီး

ခင္: "ဟင္......ကေလးဘာျဖစ္လ္ုို့လဲ....တကယ္ငိုေနတာလား။ မငိုနဲ့ေလ"

တစ္သ်ွဴးယူကာသုတ္ေပးရင္း

လီလီ: " ျဗဲ"

ခင္: "ကေလးကလည္း.....မငိုပါနဲ့ေတာ့။ မမေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္။ ထပ္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ မမေတာင္းပန္တယ္လို့"

လီလီကလည္းအငိုမရပ္....ခင္ကလည္းဆက္ေခ်ာ့ေနတဲ့ျမင္ကြင္းကို ကိုျကီးျကည့္ကာေကာက္ခ်က္တစ္ခုခ်လိုက္သည္။

ကိုျကီး: "သာမန္ပက္သက္မွုမဟုတ္တာေတာ့ေသခ်ာတယ္"

-

-

-

-

-

-

-

-

-

"🎶🎶မိုးေရထဲမွာပဲ......မင္းကိုလြမ္းေနဆဲ.....မင္းမရွိတဲ့ေန့ရက္ကေျခာက္ကပ္ကာသြား......မင္းမိဘေတြရဲ့စကားကိုေျကာက္တတ္တာလား🎶🎶"

ဖုန္းလာသံျကားတာနဲ့လူကိုခန့္မွန္းနိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။ သူကေတာ့ဖူးပြင့္ေလးပါရွန္

ဖူးပြင့္: "ဟယ္လို.....ဘယ္သူလဲ"

ေဖြး: "ဟိုင္း.....အသဲေလး"

ဖူးပြင့္: "ရွန္.....ဖုန္းမွားတာနဲ့တူတယ္"

ေဖြး: "မမွားပါဘူး။ ဖူးပြင့္ေလးဆီဖုန္းဆက္တာ။ မေတြ့တာျကာေတာ့ေမ့သြားျပီေပါ့"

ဖူးပြင့္ဖုန္းေပၚကနာမည္ကိုျကည့္လိုက္သည္။ နာမည္ကလည္း "ကူညီေပးသလိုနဲ့နွုိက္ျမည္းေသာမမျကီး"

တဲ့။ ဖူးပြင့္အခုမွမွတ္မိသြားကာ

ဖူးပြင့္: "ဟုတ္ကဲ့။ မွတ္မိပါတယ္။ ဘာကိစၥမ်ားရွိလို့ပါလဲ"

ေဖြး: "ကိစၥရွိမွဖုန္းဆက္ရမွာလား။ "

ဖူးပြင့္: "ေအးေလ။ ရွင္ကေတာ့ကိစၥရွိမွဖုန္းဆက္ရမွာေပါ့။ ကြ်န္မေကာင္ေလးပဲကိစၥမရွိပဲဖုန္းဆက္လို့ရတာ"

တကယ္တမ္းဖူးပြင့္မွာေကာင္ေလးမရွိပါ။ ဒီတိုင္းေျပာခ်င္လို့ပါပဲ။ ဟိုဘက္က1မိနစ္ေလာက္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ အဆင္ေျပရဲ့လားမသိ။ ကိုယ့္ဘက္ကဖုန္းခ်မလို့ျပင္ေနတုန္းမွာပဲ

ေဖြး: "ဖုန္းမခ်နဲ့ဦး။ စေနေန့က်ရင္ ice Barryမွာလာခဲ့"

ဖူးပြင့္: "အားေနလို့လာရမွာလားရွင္"

ေဖြး: "ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာင္မအားဘူးလား"

ဖူးပြင့္တကယ္ထိတ္လန့္သြားသည္။ ဖူးပြင့္နဲ့သူကတစ္ကယ္တစ္ခါတည္းေတြ့ဖူးတာပါ။ သူကဖူးပြင့္အေျကာင္းစံုစမ္းေနတာလား?

ဘာလို့လဲ။

ေဖြး: "ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္လာခဲ့ေနာ္။ ေစာင့္ေနမယ္။ အာဘြား......."

ဖုန္းခ်သြားလို့တီတီတီျမည္ေနေပမယ့္ဖူးပြင့္ဖုန္းကိုမခ်နိုင္ေသး။ အာဘြားတဲ့။ ရင္ေတာင္ခုန္သြားတယ္။ phone contactကိုျကည့္ေနရင္းထပ္ျပံဳးမိသည္။ ငါတကယ္ရင္ခုန္သြားတာပဲ။

_____________________________

လ္ုိအပ္တာရွိရင္ေျပာျကပါဦး။

ျကာေနလို့sorry

Unicode

9:00 P.M

နောက်ကျနေတာတောင်အန်ကယ်တို့ကမရောက်လာသေး။ လီလီကတော့ဂိမ်းတွေချည်းဆက်တိုက်ဆော့နေသည်။ ခင်ကလီလီကိုနောက်ကျောကနေဖက်ထားပြီးအာဘွားတွေပေးလိုက် စကားပြောလိုက်ဖြင့်လီလီ့ကိုဂိမ်းမဆော့အောင်လုပ်သော်လည်းမအောင်မြင်။ ခင်ရဲ့Typeမှာဂိမ်းဆော့တတ်တဲ့သူမျိုးမပါ။ ဂိမ်းဆော့တတ်တဲ့သူဆိုရင်ကိုယ့်ချစ်သူက်ိုအချိန်ကောင်းကောင်းမပေးနိုင်ဘူးလေ။ ဒါနဲ့များဘယ်လိုလုပ်ဒီကလေးကိုကြိုက်မိလဲမသိ။ တစ်စက္ကန့်လေးတောင်မခွဲနိုင်ဘူး။ ဟိဟိ.....ကိုယ့်ဖူးစာရှင်နဲ့တွေ့တော့လည်းTypeတွေကိုယ်သဘောကျတဲ့ပုံစံတွေကဘေးကိုရောက်ကုန်ရော..........။

လီလီ: "မ....ဘာလို့ငြိမ်သွားတာတုန်း"

ခင်: "ပြောတော့ဂိမ်းဆော့နေရင်မရှုပ်နဲ့ဆို....အခုတော့ငြိမ်သွားပြန်ပြီ။ ဒါဆိုဘယ်လ်ိုလုပ်ရမှာတုန်း"

လီလီ: "ျ.....ကလေးကိုစိတ်မရှည်တော့ဘူးပေါ့။ ကလေးကိုရွဲ့တဲ့သဘောလား။ အား...သိပြီ။ ကလေးနဲ့ပြတ်ချင်နေတာပေါ့"

လီလီကအနောက်လှည့်လာပြီတော့မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။ တော်တော့အရစ်သန်တဲ့ကလေး။ ခင်ကသူ့လက်နဲ့လီလီရဲ့ပါးကိုကိုင်လိုက်ပြီးနှုတ်ခမ်းဆူစေကာမျက်နှာတစ်ခုလုံးကိုအနမ်းမိုးများရွှာသွန်းလိုက်သည်။

လီလီ: "အွင့်......လွတ်"

ခင်: "ဘာဖြစ်လဲ။ မမကအသည်းယားတာတောင်အာဘွားပေးလို့မရဘူးပေါ့။ ျ.....မမကိုမချစ်တော့ဘူးပေါ့"

လီလီပြောခဲ့အတိုင်းပြန်ပြောလိုက်တော့စိတ်ဆိုးသွားတဲ့ကလေးကပြန်ကျောခိုင်းကာဂိမ်းပြန်ဆော့နေပြန်သည်။ ခင်လည်းနောက်ကျောကိုပြန်ဖက်ကာအရင်ပုံစံအတိုင်းနေလေသည်။

လီလီအဖေ: "ဟူး.....ဒီနေ့တော့အလုပ်တော်တော်များတာပဲ။ "

လီလီအမေ: "ဒါတောင်ကျွန်မမရှိရင်ရှင်မနက်ဖြန်ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး။ "

အောက်ထပ်မှာကြားရတဲ့အသံတွေကြောင့်ခင်ဖက်ထားတဲ့လက်ကိုလွှတ်ကာလီလီအရှေ့ကိုသွားပြီး

ခင်: "ကလေး.....အန်တီတို့ပြန်လာပြီနဲ့တူတယ်။ မမသွားတော့မယ်။ ဂိမ်းချည်းပဲဆော့မနေနဲ့။ စောစောအိပ်။ မွ"

အနမ်းဖွဖွလေးပေးကာထွက်လာလိုက်သည်။ လီလီကမမရဲ့လက်ကိုဆွဲထားရင်း

လီလီ: "အင်း~~~~~မမ~~~"

ချွဲသံလေးနဲ့တောင်းဆိုလာတဲ့ကလေးကြောင်မထွက်သွားချင်ပေမယ့်အခြေအနေကအဆင်မပြေသေးတာကြောင့်

ခင်: "လိမ္မာတယ်ကလေး။ အိပ်တော့။ မနက်ဖြန်ကျရင်ကျောင်းသွားရဦးမယ်။"

ဒီတစ်ခါတော့လီလီ ခင့်ရဲ့စကားကိုအထွန့်မတက်တော့ပဲခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ ခင်လည်းအခန်းမှထွက်လာသောအခါ

လီလီအမေ: "သမီးလေး.....လီလီအိပ်ပြီလား။ "

ခင်: "အိပ်တော့အိပ်ခိုင်းထားတာပဲ။ အခန်းထဲကထွက်လာတာနဲ့ဖုန်းဆော့နေမလားမသိဘူး"

လီလီအမေ: "ဒီကလေးလည်းလေ အလိုလိုက်ထားတော့ဆိုးချင်သလိုဆိုးနေတာ။ အန်တီတို့လည်းအခုတလောမအားတာနဲ့သေချာလေးဂရုစိုက်ပေးပါဦးနော်။ "

ခင်: "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးအန်တီရယ်.....လီလီကလိမ္မာပါတယ်။ ဟိုဒါနဲ့...ဈေးကွက်ထဲတင်ပြမယ့် projectကရောအဆင်ပြေရဲ့လားအန်ကယ်........."

လီလီအဖေ: "သိပ်တော့အဆင်မပြေဘူး။ ဒီနေ့ရှယ်ယာရှင်တွေနဲ့တိုင်ပင်ထားတယ်။ သူတို့ပြောတာကဈေးကွက်ထဲဝင်ဖို့အထိကတော့အဆင်ပြေပေမယ့်ရောင်းအားကတော့မရလောက်ဘူးတဲ့။ ဒီမှာကလည်း car brandတွေများတော့အဆင်မပြေလောက်ဘူးတဲ့။ အန်ကယ်လည်းဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသ်ိပါဘူး။ "

လီလီအမေ : "ဘာကိုဘယ်လိုလုပ်ဦးမှာလဲ။ ဒီထိတောင်လုပ်လာခဲ့ပြီးပြီပဲ။ အဆုံးထိလုပ်သွားကြတာပေါ့။ အရှုံးပေါ်ခဲ့ရင်တောင်ကျွန်မတို့ဘက်ကဘာအမှားမှမရှိခဲ့တဲ့အတွက်ဒေဝါလီခံရတဲ့အထိတော့ဖြစ်မယ်မထင်ပါဘူး။ "

ခင်: "ဟုတ်တယ်အန်ကယ်......သမီးလည်းအန်တီကိုထောက်ခံတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ရှိတာပေါ့။ သမီးတို့အနေနဲ့ Qualityကောင်းအောင်အရင်မြင့်တင်ရမယ်။ "

လီလီအဖေ: "ဒါပေမယ့်ကုန်ကျစရိတ်တွေကပိုများလာတော့မှာလေ။ အန်ကယ်တို့ဘဏ္ဍာရေးကသိပ်ခိုင်တာမဟုတ်ဘူး"

ခင်: "ဈေးတင်လို့ရတာပဲလေ"

လီလီအမေ: "ဟမ်"

ခင်: "ဟုတ်တယ်လေ....အန်တီ။ တစ်ခြား brandတွေလိုမျိုးဈေးကြီးပြီးဆီစားတာမျိုးမဟုတ်ပဲ......ဈေးလည်းကြီးတယ်။ အကြမ်းလည်းခံတာမျိုး"

လီလီအမေ: "အဲ့တာကြီးကတော့အရမ်းစွန့်စားရာမကျဘူးလား။ အကယ်၍များတီထွင်နေဆဲကာလမှာတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်....ဒါမှမဟုတ်လဲ ရလဒ်ကပုံမှန်ပုံမှန်ထက်တောင်ဆိုးသွားနိုင်တယ်လေ "

ခင်: "တစ်ခြား car brandတွေလည်းဒီအဆင့်ကိုဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြတာလေ......သမီးတော့လုပ်နိုင်မယ်လို့ထင်တာပဲ"

လီလီအမေ: "အင်း....သမီးပြောတာလဲဟုတ်တာပဲ။ ကျွန်မတို့ဒါကိုထည့်စဉ်းစားသင့်တယ်ထင်တယ်။ "

လီလီအဖေ: "ရှယ်ယာရှင်တွေနဲ့လည့းတိုင်ပင်ရဦးမယ်။ "

ခင်: "အဆင်ပြေရင်ကိုကြီးနဲ့ပါတိုင်ပင်ကြည့်ပါ။ သူကတီထွင်မှုအပိုင်းတာဝန်ယူတာဆိုတော့သူလည်းသ်ိမှာပါ။ သမီးကတော့လုပ်စရာရှိလို့ အခန်းထဲသွားလိုက်တော့မယ်နော်။ အန်တီ....."

လီလီအမေ: "အေး.....အေး နားလိုက်ဦး။ ဒါနဲ့မနက်ဖြန်ရှယ်ယာရှင်တွေနဲ့ meetingလုပ်ရင်သမီးပါလာခဲ့နော်"

ခင်: "ဟုတ်ကဲ့အန်တီ......"

နှုတ်ဆက်ရင်းအပေါ်ထပ်ကိုတက်လာခဲ့လိုက်သည်။ အခန်းထဲရောက်မှသက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး

"တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်ငါ့ကလေးကိုတော့ထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး "

-

-

-

-

-

-

-

-

မျက်လုံးဖွင့်ဖွင့်ချင်းကိုယ့်ကိုစိုက်ကြည့်နေတဲ့နေရောင်ကြောင့်မျက်လွှာပြန်ချလိုက်ရသည်။ မျက်လွှာချလိုက်တာနဲ့လီလီတစ်ယောက်နောက်ထပ်တစ်ရေးအိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။

လီလီအမေ: "လီလီရေ.....သမီး!!!!!မထသေးဘူးလား။ ကျောင်းနောက်ကျနေပြီလေ"

အား.....ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ။ နိုးနေပေမယ့်မျက်တောင်ခတ်လိုက်တာနဲ့ပြန်အိပ်ပျော်သွားတာမျိုး။ ရှိသမျှအားတွေနဲ့ထလိုက်ပေမယ့်တကယ်တမ်းကျတော့ထိုင်နေရုံမျှသာရှိသည်။ ထဖို့တောင်ပျင်းနေသေးတာကြောင့်ထိုင်နေရင်းမျက်လုံးကိုမှိတ်ထားလိုက်သည်။

"ခလပ်"

"ဖက်.......ဖက်.....ဖက်"

တံခါးဖွင့်သံကြားပြီးတစ်ယောက်ယောက်လာသောခြေသံဖြစ်သည်။ ခြေသံကြားတာနဲ့လီလီတန်းသိလိုက်တာကတော့

ခင်: "ကလေးရေ.....မွ"

ခင်ဆီ့က morning kissလေးရတာနဲ့လီလီမနက်ခင်းလေးကစိုပြေနေပြီ။ ဒီလိုမနက်လေးကလီလီကိုစိတ်ပျော်ရွှင်စေသည်။ မမရဲ့နှုတ်ခမ်းကပါလာတဲ့အစွမ်းကြောင့်ပဲလာတော့မသိ။ လီလီတစ်ယောက်တက်ကြွနေသည်။ ဒါပေမယ့်မျက်လုံးလေးကိုဆက်မှိတ်ထားမိသည်။ သူဘာလုပ်ဦးမလဲသိချင်တယ်လေ။ မကြာမှီပင်မျက်လုံးနှစ်လုံးလုံးကိုတစ်ဖက်ဆီအာဘွားတွေဇွတ်ပေးနေသည်။ လီလီမျက်လုံးနာလာသောကြောင့်မတတ်သာပဲမျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရသည်။ အဲ့ဒီအခါမှ

ခင်: "အခုမှမျက်လုံးဖွင့်တာလား။ ထတော့.....ကျောင်းသွားရဦးမယ်"

လီလီ: "မသွားချင်ဘူး.......ကျောင်း......ကို"

ခင်: "ကလေးရယ်.....ကလေးကျောင်းတက်ရမယ်လေ။ တဣသိုလ်ရောက်လို့ဘွဲ့ရသွားရင်ကလေးစာလုပ်ချင်ပါတယ်ဆိုရင်တောင်လုပ်မရတော့ဘူး။ "

လီလီ: "ဘာဖြစ်လ်ို့လဲဟင်"

ခင်: "မမက ကလေးကိုလက်ထပ်မှာမို့လို့ပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်ထိုင်စားယုံပဲ။ အိမ်မှုကိစ္စတွေလည်းမခိုင်းရက်ဘူး။ အလုပ်ကိစ္စတွေလည်းမခိုင်းဘူး။ ဒီတိုင်းပဲ........ထိုင်.....စား"

လီလီ: "အပ်ိုတွေ။ အဲ့ဒီအခါကျမှ မမရဲ့မိန်းမလုပ်ပြီဘာမှမလုပ်တတ်ဘူးလားဆိုရင်တစ်ခါတည်းကွာရှင်းပြစ်မှာ "

ခင်: "ကလေးကလည်းစိတ်ကြီးပဲ.....မွ"

လီလီရဲ့ပါးမို့မို့လေးကနမ်းပါနမ်းလိုက်ပါဆိုပြီးပြောနေသယောင်။ ခဏခဏသူ့ကို့နမ်းနေရတာလည်းပြုစားလွန်းတဲ့သူမကြောင့်။ ချစ်လိုက်တာလဲတုန်ရော.....။ တစ်ခါတလေတွေးမိသေးတယ်။ ဘယ်အချိန်ကျရင်ငါသူ့ကိုစိတ်ကုန်မှာလဲလို့။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့သေတဲ့အချိန်မှပါ။

ရေချိုးခန်းမှထွက်လာသည့်တိုင်အောင်ပါးကနေလည်တိုင်တစ်လျှောက်မရပ်မနားပဲနမ်းနေတာကြောင့်လီလီစိတ်မရှည်တော့ပဲ

လီလီ: "မ!!!!!"

ခင်: "ဘာတုန်း!!!!"

လီလီ: "မမ လုပ်စရာမရှိဘူးလား။ သွားတော့....."

ခင်: "မသွားဘူး......"

လီလီ: "မ~~~~"

ခင်: "ကလေး~~~"

လီလီ: "သွားတော့....."

ခင်: "သွားတော့......"

လီလီ: "ကလေးနောက်လိုက်မပြောနဲ့"

ခင်: "ကလေးနောက်လိုက်မပြောနဲ့"

လီလီ: "မ မလုပ်နဲ့ဆို....."

ခင်: "မ မလုပ်နဲ့ဆို"

လီလီ: "မ!!!!!"

ခင်: "မ!!!"

လီလီ: "ဗြဲ...."

လီလီကြမ်းပြင်ပေါ်ထိုင်ချပြီးငိုနေတဲ့ပုံစံလုပ်ပြတော့ခင်လည်းအားကျမခံ

ခင်: "ဗြဲ......"

လီလီ: "ဗြဲ......"

ခင်: "ဗြဲ.....ဟယ်"

ခင်ကအသံနဲ့ပဲလုပ်ငိုနေပေမယ့်လီလီတကယ်ငိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ လီလီငိုနေတာတွေ့တော့ခင်ချက်ချင်းဖက်ပြီး

ခင်: "ဟင်......ကလေးဘာဖြစ်လ်ိုု့လဲ....တကယ်ငိုနေတာလား။ မငိုနဲ့လေ"

တစ်သျှူးယူကာသုတ်ပေးရင်း

လီလီ: " ဗြဲ"

ခင်: "ကလေးကလည်း.....မငိုပါနဲ့တော့။ မမတောင်းပန်ပါတယ်နော်။ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။ မမတောင်းပန်တယ်လို့"

လီလီကလည်းအငိုမရပ်....ခင်ကလည်းဆက်ချော့နေတဲ့မြင်ကွင်းကို ကိုကြီးကြည့်ကာကောက်ချက်တစ်ခုချလိုက်သည်။

ကိုကြီး: "သာမန်ပက်သက်မှုမဟုတ်တာတော့သေချာတယ်"

-

-

-

-

-

-

-

-

-

"🎶🎶မိုးရေထဲမှာပဲ......မင်းကိုလွမ်းနေဆဲ.....မင်းမရှိတဲ့နေ့ရက်ကခြောက်ကပ်ကာသွား......မင်းမိဘတွေရဲ့စကားကိုကြောက်တတ်တာလား🎶🎶"

ဖုန်းလာသံကြားတာနဲ့လူကိုခန့်မှန်းနိုင်မယ်ထင်ပါတယ်။ သူကတော့ဖူးပွင့်လေးပါရှန်

ဖူးပွင့်: "ဟယ်လို.....ဘယ်သူလဲ"

ဖွေး: "ဟိုင်း.....အသဲလေး"

ဖူးပွင့်: "ရှန်.....ဖုန်းမှားတာနဲ့တူတယ်"

ဖွေး: "မမှားပါဘူး။ ဖူးပွင့်လေးဆီဖုန်းဆက်တာ။ မတွေ့တာကြာတော့မေ့သွားပြီပေါ့"

ဖူးပွင့်ဖုန်းပေါ်ကနာမည်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ နာမည်ကလည်း "ကူညီပေးသလိုနဲ့နှိုက်မြည်းသောမမကြီး"

တဲ့။ ဖူးပွင့်အခုမှမှတ်မိသွားကာ

ဖူးပွင့်: "ဟုတ်ကဲ့။ မှတ်မိပါတယ်။ ဘာကိစ္စများရှိလို့ပါလဲ"

ဖွေး: "ကိစ္စရှိမှဖုန်းဆက်ရမှာလား။ "

ဖူးပွင့်: "အေးလေ။ ရှင်ကတော့ကိစ္စရှိမှဖုန်းဆက်ရမှာပေါ့။ ကျွန်မကောင်လေးပဲကိစ္စမရှိပဲဖုန်းဆက်လို့ရတာ"

တကယ်တမ်းဖူးပွင့်မှာကောင်လေးမရှိပါ။ ဒီတိုင်းပြောချင်လို့ပါပဲ။ ဟိုဘက်က1မိနစ်လောက်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အဆင်ပြေရဲ့လားမသိ။ ကိုယ့်ဘက်ကဖုန်းချမလို့ပြင်နေတုန်းမှာပဲ

ဖွေး: "ဖုန်းမချနဲ့ဦး။ စနေနေ့ကျရင် ice Barryမှာလာခဲ့"

ဖူးပွင့်: "အားနေလို့လာရမှာလားရှင်"

ဖွေး: "ကျောင်းပိတ်ရက်တောင်မအားဘူးလား"

ဖူးပွင့်တကယ်ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဖူးပွင့်နဲ့သူကတစ်ကယ်တစ်ခါတည်းတွေ့ဖူးတာပါ။ သူကဖူးပွင့်အကြောင်းစုံစမ်းနေတာလား?

ဘာလို့လဲ။

ဖွေး: "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လာခဲ့နော်။ စောင့်နေမယ်။ အာဘွား......."

ဖုန်းချသွားလို့တီတီတီမြည်နေပေမယ့်ဖူးပွင့်ဖုန်းကိုမချနိုင်သေး။ အာဘွားတဲ့။ ရင်တောင်ခုန်သွားတယ်။ phone contactကိုကြည့်နေရင်းထပ်ပြုံးမိသည်။ ငါတကယ်ရင်ခုန်သွားတာပဲ။

_____________________________

လ်ိုအပ်တာရှိရင်ပြောကြပါဦး။

ကြာနေလို့sorry