လီလီကိုေရေနြးထဲစိမ္ေစကာခင္ထြက္လာလိုက္သည္။ ည6နာရီထိုးျပီးမို့အန္တီတို့ျပန္လာေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ညစာျပင္ထားမယ္လို့စဥ္းစားရင္းအခန္းထဲကထြက္လာတုန္းေတြ့ရတဲ့ျမင္ကြင္းကခင့္ကိုမ်က္လံုးျပဴးေစသည္။ လင္းေရႊ မိစိုး ဖူးပြင့္ မိုးျပည့္ စေသာလီလီသူငယ္ခ်င္းမ်ားဧည့္ခန္းထဲေရာက္ေနကာခင့္ကိုအံဩေနတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ့ျကည့္ေနျကသည္။ ေသခ်ာေျပာရရင္ခင္ကအခုမွေဘာင္းဘီဇစ္ကိုဆြဲတင္ေနသည့္အေနအထား။ သူတို့ကသိသြားသည့္ပံုပင္။ အခ်င္းခ်င္းျပံဳးေနျကသည္။

မိစိုး: "အဟမ္း....ဟမ္း"

မိုးျပည့္: "ေဩာ္....ဟိဟိ...ဟို လီလီဘယ္အခန္းမွာလဲအစ္မသိလား။ ညီမတို့လာမယ္လို့လည္းေျပာထားပါတယ္။ အိမ္ထဲမွာဘယ္သူမွမရွိတာနဲ့ဝင္လာလိုက္တာပါ။ တစ္မ်ိဳးေတာ့မထင္ပါနဲ့။ "

ပါးစပ္ကေျပာျပီးတာနွင့္ျပံဳးျဖီးျဖီးျဖစ္သြားသည္။ ရွက္လိုက္တာ။ သူတို့ေတြကိုျကည့္ရင္းစိတ္ကမလံုတာမို့

ခင္: "ဒီအခန္းကသူ့အခန္းပါ။ ဟို...အားမနာပါနဲ့။ စိတ္တိုင္းက်ေနလို့ရပါတယ္"

ေျပာျကီးတာနဲ့ကိုယ္အခန္းဆီကိုေျပးသြားလိုက္သည္။ ခဏေနေတာ့အေပၚကိုတက္လာတဲ့ေျခသံေတြျကားရသည္။ ရွက္လြန္းလို့အရည္ေပ်ာ္သြားလိုက္ခ်င္သည္။ စိတ္ပ်က္စြာနဲ့ပဲေရခ်ိဳးကာတိတ္တိ္တ္ေလးေအာက္ဆင္းျပီးညစာျပင္ေနလိုက္သည္။

တစ္ဖက္ကလီလီမွာေတာ့

မိုးျပည့္: "လီလီေရ။ ငပလီ.....ေရ သူ့အခန္းမွာေတာင္မရွိဘူးလား။ "

လီလီေခၚသံျကားလို့bathrobeေလးဝတ္ကာအျပင္ထြက္လာလိုက္သည္။ ဟတိုတစ္အုပ္ေတြ့သြားေတာ့အခင္ျကီးတဲ့ေလသံေတြနဲ့

ဖူးပြင့္: "wow wow wow amazing"

မိုးျပည့္: "ငါေတာင္မထင္တာဘူးဟာ။ နင္ဒါလုပ္ဖို့ငယ္ေသးတယ္ေလဟာ။ "

မိစိုး: "အေမးဇင္းေတာင္မွ10ခါျပန္အေမးဇင္း"

လင္းေရြွ: "ဘယ္လိုလဲ။ အရမ္းခံစားလို့ေကာင္းတယ္မလား"

လီလီသူတို့ဘာေတြေျပာေနမွန္းမသိေတာ့။ ဘာလို့ဒီကိုေရာက္ေနျကတာတုန္းအခုက်မွ။

လီလီ: "နင္တို့ဘာေတြေျပာေနျကတာလဲ"

မိုးျပည့္: "အမယ္....ငါတို့မသိဘူးမ်ားထင္ေနလား။ နင္္မမကနင့္အခန္းကေနေဘာင္းဘီဇစ္တပ္ရင္းထြက္လာတယ္။ နင္ကေရခ်ိဳးေနတယ္ေလ "

လီလီအခုမွနားလည္သြားကာမ်က္နွာမေဖာ္ရဲေလာက္ေအာင္ရွက္ေနသည့။ စကားလမ္းေျကာင္းလြဲဖို့စဥ္းစားရင္း

လီလီ: "ဒါ....ဒါနဲ့နင္တို့ဘာလာလုပ္တာလဲ"

လင္းေရႊ: "ေဩာ္...ဆရာမအိမ္စာေပးတဲ့က်န္တဲ့6ပုဒ္ေလးငါမတြက္တတ္လို့ ဒီေကာင္မေတြကိုေမးတာ။ သူတို့ဆီမွာသခၤ်ာေတာင္မသင္ဘူးတဲ့။ နင္မ်ားသိမလားလို့လာတာ။ "

လီလီ: "အဲ့တာဆိုတစ္ေယာက္ပဲလာေလ။ ျပီးေတာ့ညမွလာတာမဟုတ္ဘူး။ အခုမွေမွာင္တာေလ"

ဖူးပြင့္: "ညမွလာရင္နင္တို့နွစ္ေယာက္သားမခ်စ္လိုက္ရမွာစိုးလို့။ အေစာျကီးလာေတာလည္းလုပ္ေတာင္ျပီးေနျပီတဲ့.....ဟိဟိ"

ဘယ္ေလာက္ပဲစကားလမ္းေျကာင္းလြဲလြဲေနာက္ဆံုးေတာ့ဒီဘူတာပဲဆိုက္တာပါပဲ။ လီလီေရခ်ိဳးျပီးတာနဲ့သူတို့သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုစာလုပ္ေနလိုက္သည္။ ဒါေတာင္ခင္နဲ့လီလီတို့အေျကာင္းကမပါမျဖစ္။ ခင္ကညစာျပင္ျပီးတာနဲ့ဆင္းစားဖို့လီလီ့ကိုသြားေခၚေပမယ့္တံခါးဝမွာပဲရပ္ေနကာလီလီတို့အုပ္စုကိုျကည့္ေနလိုက္သည္။ သူရဲ့ကေလးေလးကရီရင္အရမ္းလွတာကိုး။ သတိျပန္ရလာတဲ့အခ်ိန္မွ

ခင္: "ကေလးတို့ေရ......ေအာက္မွာညစာျပင္ထားတယ္။ ဗိုက္ဆာရင္လာဆင္းစား"

မိုးျပည့္: "စားရင္ေကာင္းမလား? "

ဖူးပြင့္: "စားရေအာင္ေလ...မိစိုးေရ..အခန္းမွာလည္းဘာမွမခ်က္ထားရဘူး။"

ခင္: "စားလိုက္ပါ။ အစ္မအမ်ားျကီးခ်က္ထားတယ္။ "

လီလီ: "စားေတာ့စားမယ္။ အိမ္စာျပီးမွ"

ခင္: "ခက္လို့လား။ မ ဝိုင္းလုပ္ေပးမယ္ေလ။ လာ...."

မိုးျပည့္: "ဒီ3ပုဒ္ေလ။ နားကိုမလည္ေတာ့ဘူး။ ဥပမာေတြနဲ့လဲမတူဘူး။ "

ခင္: "လြယ္ပါတယ္။ အကုန္လံုးကိုျခံဳငံုျပီးစုမတြက္နဲ့ေပါ့။ တစ္ဆင့္ခ်င္းဆီတြက္။ ဒီမွာ..... မ ျပမယ္ $&@#@$&##$"

မိစိုး: "ေဩာ္...သိျပီ...သိျပီ...ဒါဆိုအေျဖက29ေပါ့"

ခင္: "Yess ေတာ္တယ္။ မိစိုးေလးကအေျဖအရင္သိတယ္ေနာ္"

ေျပာရင္းခင္နဲ့မိစိုးနဲ့ကလက္ဝါးခ်င္းရိုက္လိုက္ျကသည္။ လီလီကသဝန္တိုစြာနဲ့ျကည့္ရင္းမမကိုစိတ္ဆိုးျပသည္။ မမကေတာင္မသိ။ စာရွင္းျပျမဲ။ လီလီပိုစိတ္ေကာက္သြားကာစကားပါမေျပာေတာ့။ သူမေခ်ာ့မခ်င္းမေခၚဘူးဟုစဥ္းစားထားသည္။ အိမ္စာေတြျပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့

ဖူးပြင့္: "ေက်းဇူးပါဘဲ အစ္မရယ္။ မမသာမရွင္းျပရင္ေလဟို3ပုဒ္မွာပဲပတ္လည္ေနေတာ့မွာ။ "

ခင္: "ရပါတယ္။ ေနာက္ဆိုနားမလည္တာရွိရင္မမကိုေမးလို့ရတယ္ေနာ္။ မမကစာဘက္ဆိုေတာ္တယ္"

ဖူးပြင့္: "ဟုတ္ကဲ့။ အခုသြားစားျကရေအာင္လား။ လာကတည္းကေနဗိုက္ဆာေနတာ။ "

ခင္: "ညီမေလးရယ္.....အစကမေျပာဘူး။ လာ..သြားစားရေအာင္ေလ"

"ဒုန္း....."

လီလီဘာမွမေျပာပဲတံခါးကိုေဆာင္္ပိတ္သြားသည္။ က်န္တဲ့သူေတြကနားမလည္နိုင္စြာျဖင္္က်န္ခဲ့ေပမယ့္ခင္ကေတာ့

"ကေလးေလးစိတ္ေကာက္သြားျပီနဲ့တူတယ္"

-

-

-

-

-

-

-

-

ထမင္းစားဝိုင္းတြင္

မိစိုး: "အင္း....စားေကာင္းလိုက္တာ။ ပဲငပိေလးမစားရတာျကာျပီ"

ဖူးပြင့္: "ငါးခူဟင္းလည္းအရိုးမရွိဘူး။ စားျကည့္"

မိစိုး: "ဝါး....မမခင္ကကရင္လူမ်ိဳးမဟုတ္ပဲနဲ့ေတာင္ တလာေပါ့ဟင္း ခ်က္တတ္တာပဲ။ good" လို့ေျပာကာလက္မျကီးေထာင္ျပေလသည္။ (တလာေပါ့ဆိုတာကရင္ျပည္နယ္ရဲ့နာမည္ျကီးဟင္းခ်ိဳပါ။)

ဘာမွတံု့ျပန္မွုမရွိေသာသူရဲ့ကေလးေလးကိုျကည့္ရင္းခင္စိတ္ပူေနသည္။ ထမင္းလည္းေကာင္းေကာင္းမစားေပ။

ခင္: "ကေလး.....ျကိုက္ရဲ့လား။ ကေလးအျကိုက္ေတြခ်ည္းပဲခ်က္ထားေလ"

ခါးေလးကိုဖက္ျပီးေမးေတာ့မိစိုတို့ကroလွခ်ည္လားဆိုတဲ့အျကည့္နဲ့ျကည့္ေနျကသည္။ ဟြန့္.....လီလီတဲ့။ ကိုယ္မိန္းမကိုယ္ပိုင္တာေပါ့။ လီလီဘာမွမေျပာပဲထမင္းဝိုင္းမွထသြားကာကိုယ့္အခန္းကိုသြားေနလိုက္သည္။

က်န္တဲ့သူေတြကထြက္သြားတဲ့လီလီကိုေျကာင္ျကည့္ေနျကသည္။စိတ္ဆိုးသြားမွန္းသိေပမယ့္ဘာေျကာင့္မွန္းမသိ။ ထမင္းစားျပီးေတာ့ခင္ပန္းကန္ေဆးဖို့လုပ္ေနတုန္းလင္းေရြွက

လင္းေရြွ: "အစ္မရယ္။ ငရဲေတြျကီးေနပါဦးမယ္။ ညီမေဆးလိုက္မယ္။ ဟိုနားမွာထိုင္ျပီးစကားေျပာလိုက္ပါဦး"

ခင္ သူမလက္ညိဳးထိုးတဲ့ေနရာကိုျကည့္ေတာ့သံုးေယာက္သားျပံဳးျပကာျပန္ျကည့္ေနျကသည္။ မဟုတ္ရင္ သံုးေယာက္သားအတူတူစီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း။ ခင္သြားထိုင္လိုက္ေတာ့မိုးျပည့္ကလာျပီး

မိုးျပည့္: "လီလီစိတ္ဆိုးသြားျပီထင္တယ္"

မိစိုး: "အဲ့ေတာ့အစ္မဘယ္လိုေခ်ာ့ဖို့အစီအစဥ္ရွိလဲ။ "

ခင္သူတို့ကိုျကည့္္ျပီးရီမိသည္။ မဟုတ္ရင္မေန့မွရည္းစားျဖစ္ထားတဲ့အတိုင္း။ လီလီစိတ္ဆိုးတိုင္းကိုယ္ပဲေခ်ာ့ခဲ့ဖူးသလို ကိုယ္ေဒါသထြက္တိုင္းသူမျငိမ္ခံေပးခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ရုပ္ကိုျပန္တည္လိုက္ျပီး

ခင္: "ဒီတိုင္းပဲသြားေခ်ာ့မွာေပါ့။ ကေလးေရခ်စ္တယ္ဘာညာေပါ့"

မိုးျပည့္: "အကယ္၍သူေတာ္ရံုနဲ့စိတ္ဆိုးမေျပရင္ေရာ့ လိ်ွု့ဝွက္လက္နက္ထုတ္သံုး"

ဆိုျပီးအပန္းေရာင္ဘူးေလးေပးသြားသည္။

ဖူးပြင့္: "ဒါဆိုအစ္မေရ...ျပန္ျပီေနာ္။ "

လင္းေရြွ: "ဟိတ္ခဏ....ငါ့ကိုေစာင့္"

သူတို့ေလးေတြခပ္ျမန္ျမန္ေပ်ာက္သြားျပီးမွခင္ဘူးကိုဖြင့္ျကည့္လိုက္သည္။

အထဲမွာပါလာေသာတူျကီးကိုကိုင္ကာ

ခင္: "ဘာျကီးပါလိမ့္။ ဒါျကီးကကေလးကိုစိတ္ဆိုးေျပမွာလား။ တူနဲ့ကစားတာလည္းမေတြ့ဖူးပါဘူး။ "

ခင္အထဲျပန္ထည့္ကာသူ့အခန္းထဲဝင္သြားလိုက္သည္။ လီလီကကုတင္ေပၚထိုင္ကာခင့္ကိုေက်ာေပးထားသည္။ ေခါင္းျကီးငံု့ေနတယ္ဆိုေတာ့ဂိမ္းေဆာ့ျပန္ျပီနဲ့တူတယ္။

ခင္: "ကေလး....."

လီလီ: "........"

ခင္: "ကေလးေရလို့"

လီလီ့ကိုေနာက္ေက်ာကေနဖက္လိုက္သည္။ ထင္သားပဲ။ ဂိမ္းေဆာ့ေနျပန္ျပီ။

ခင္: "မကိုစိတ္ဆိုးေနတာလား။ ဘာလို့တုန္း။ မ ဘာမွလည္းမလုပ္ရဘူး"

စကားလည္းေျပာ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးကိုလည္းအာဘြားေတြဇြတ္ေပးေနသည္။

ခင္: "ေရာ့...ကေလးေလးအတြက္"

ပန္းေရာင္ဘူးေလးကိုေပါင္ေပၚတင္လိုက္ေတာ့

လီလီ: "အား!!!!!"

ခင္: "ဘာျဖစ္လို့လဲကေလး။ မျကိုက္လို့လား"

လီလီ: "မဒါကိုဘယ္ကရတာလဲ။ လီလီဒါကိုလိုခ်င္ေနတာ။ ေရာင္းကုန္ေနလို့မဝယ္လိုက္ရဘူး။ မိုးျပည့္ကေတာ့ဝယ္ထားတယ္လို့ေျပာတာပဲ။ သူဆီကျပန္ဝယ္ပါမယ္ဆိုမွသူကမေပးလို့ငိုလိုက္ရတာ"

ခင္ကေတာ့ဘာပစၥည္းမွန္းေတာင္မသိေပမယ့္ကေလးကေတာ့ေတာ္ေတာ္ျကိုက္ပံုရသည္။ ျပီးတာနဲ့လီလီကခင့္ကိုအာဘြားေတြဆက္တိုက္ေပးေနသည္။ မ်က္နွာအနွံ့ပါပဲ။ ရုတ္တရပ္ျကီးေက်းဇူးတင္သြားတယ္။ မိုးျပည့္ကိုေလ။ ေေသခ်ာစဥ္းစားျကည့္ရင္ခင့္ကိုဖာတစ္ဘူးလက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူေတြကခင့္ကိုအျမဲေက်းဇူးတင္ေစတာပဲ။

_____________________________

လုိုအပ္တာရွိရင္ေျပာျကပါဦး။ ျကာေနလို့ဘီယာနဲ။

Unicode

လီလီကိုရေနွေးထဲစိမ်စေကာခင်ထွက်လာလိုက်သည်။ ည6နာရီထိုးပြီးမို့အန်တီတို့ပြန်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။ ညစာပြင်ထားမယ်လို့စဉ်းစားရင်းအခန်းထဲကထွက်လာတုန်းတွေ့ရတဲ့မြင်ကွင်းကခင့်ကိုမျက်လုံးပြူးစေသည်။ လင်းရွှေ မိစိုး ဖူးပွင့် မိုးပြည့် စသောလီလီသူငယ်ချင်းများဧည့်ခန်းထဲရောက်နေကာခင့်ကိုအံဩနေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်နေကြသည်။ သေချာပြောရရင်ခင်ကအခုမှဘောင်းဘီဇစ်ကိုဆွဲတင်နေသည့်အနေအထား။ သူတို့ကသိသွားသည့်ပုံပင်။ အချင်းချင်းပြုံးနေကြသည်။

မိစိုး: "အဟမ်း....ဟမ်း"

မိုးပြည့်: "ျ....ဟိဟိ...ဟို လီလီဘယ်အခန်းမှာလဲအစ်မသိလား။ ညီမတို့လာမယ်လို့လည်းပြောထားပါတယ်။ အိမ်ထဲမှာဘယ်သူမှမရှိတာနဲ့ဝင်လာလိုက်တာပါ။ တစ်မျိုးတော့မထင်ပါနဲ့။ "

ပါးစပ်ကပြောပြီးတာနှင့်ပြုံးဖြီးဖြီးဖြစ်သွားသည်။ ရှက်လိုက်တာ။ သူတို့တွေကိုကြည့်ရင်းစိတ်ကမလုံတာမို့

ခင်: "ဒီအခန်းကသူ့အခန်းပါ။ ဟို...အားမနာပါနဲ့။ စိတ်တိုင်းကျနေလို့ရပါတယ်"

ပြောကြီးတာနဲ့ကိုယ်အခန်းဆီကိုပြေးသွားလိုက်သည်။ ခဏနေတော့အပေါ်ကိုတက်လာတဲ့ခြေသံတွေကြားရသည်။ ရှက်လွန်းလို့အရည်ပျော်သွားလိုက်ချင်သည်။ စိတ်ပျက်စွာနဲ့ပဲရေချိုးကာတိတ်တ်ိတ်လေးအောက်ဆင်းပြီးညစာပြင်နေလိုက်သည်။

တစ်ဖက်ကလီလီမှာတော့

မိုးပြည့်: "လီလီရေ။ ငပလီ.....ရေ သူ့အခန်းမှာတောင်မရှိဘူးလား။ "

လီလီခေါ်သံကြားလို့bathrobeလေးဝတ်ကာအပြင်ထွက်လာလိုက်သည်။ ဟတိုတစ်အုပ်တွေ့သွားတော့အခင်ကြီးတဲ့လေသံတွေနဲ့

ဖူးပွင့်: "wow wow wow amazing"

မိုးပြည့်: "ငါတောင်မထင်တာဘူးဟာ။ နင်ဒါလုပ်ဖို့ငယ်သေးတယ်လေဟာ။ "

မိစိုး: "အမေးဇင်းတောင်မှ10ခါပြန်အမေးဇင်း"

လင်းရွှေ: "ဘယ်လိုလဲ။ အရမ်းခံစားလို့ကောင်းတယ်မလား"

လီလီသူတို့ဘာတွေပြောနေမှန်းမသိတော့။ ဘာလို့ဒီကိုရောက်နေကြတာတုန်းအခုကျမှ။

လီလီ: "နင်တို့ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ"

မိုးပြည့်: "အမယ်....ငါတို့မသိဘူးများထင်နေလား။ နင်မမကနင့်အခန်းကနေဘောင်းဘီဇစ်တပ်ရင်းထွက်လာတယ်။ နင်ကရေချိုးနေတယ်လေ "

လီလီအခုမှနားလည်သွားကာမျက်နှာမဖော်ရဲလောက်အောင်ရှက်နေသည့။ စကားလမ်းကြောင်းလွဲဖို့စဉ်းစားရင်း

လီလီ: "ဒါ....ဒါနဲ့နင်တို့ဘာလာလုပ်တာလဲ"

လင်းရွှေ: "ျ...ဆရာမအိမ်စာပေးတဲ့ကျန်တဲ့6ပုဒ်လေးငါမတွက်တတ်လို့ ဒီကောင်မတွေကိုမေးတာ။ သူတို့ဆီမှာသင်္ချာတောင်မသင်ဘူးတဲ့။ နင်များသိမလားလို့လာတာ။ "

လီလီ: "အဲ့တာဆိုတစ်ယောက်ပဲလာလေ။ ပြီးတော့ညမှလာတာမဟုတ်ဘူး။ အခုမှမှောင်တာလေ"

ဖူးပွင့်: "ညမှလာရင်နင်တို့နှစ်ယောက်သားမချစ်လိုက်ရမှာစိုးလို့။ အစောကြီးလာတောလည်းလုပ်တောင်ပြီးနေပြီတဲ့.....ဟိဟိ"

ဘယ်လောက်ပဲစကားလမ်းကြောင်းလွဲလွဲနောက်ဆုံးတော့ဒီဘူတာပဲဆိုက်တာပါပဲ။ လီလီရေချိုးပြီးတာနဲ့သူတို့သူငယ်ချင်းအုပ်စုစာလုပ်နေလိုက်သည်။ ဒါတောင်ခင်နဲ့လီလီတို့အကြောင်းကမပါမဖြစ်။ ခင်ကညစာပြင်ပြီးတာနဲ့ဆင်းစားဖို့လီလီ့ကိုသွားခေါ်ပေမယ့်တံခါးဝမှာပဲရပ်နေကာလီလီတို့အုပ်စုကိုကြည့်နေလိုက်သည်။ သူရဲ့ကလေးလေးကရီရင်အရမ်းလှတာကိုး။ သတိပြန်ရလာတဲ့အချိန်မှ

ခင်: "ကလေးတို့ရေ......အောက်မှာညစာပြင်ထားတယ်။ ဗိုက်ဆာရင်လာဆင်းစား"

မိုးပြည့်: "စားရင်ကောင်းမလား? "

ဖူးပွင့်: "စားရအောင်လေ...မိစိုးရေ..အခန်းမှာလည်းဘာမှမချက်ထားရဘူး။"

ခင်: "စားလိုက်ပါ။ အစ်မအများကြီးချက်ထားတယ်။ "

လီလီ: "စားတော့စားမယ်။ အိမ်စာပြီးမှ"

ခင်: "ခက်လို့လား။ မ ဝိုင်းလုပ်ပေးမယ်လေ။ လာ...."

မိုးပြည့်: "ဒီ3ပုဒ်လေ။ နားကိုမလည်တော့ဘူး။ ဥပမာတွေနဲ့လဲမတူဘူး။ "

ခင်: "လွယ်ပါတယ်။ အကုန်လုံးကိုခြုံငုံပြီးစုမတွက်နဲ့ပေါ့။ တစ်ဆင့်ချင်းဆီတွက်။ ဒီမှာ..... မ ပြမယ် $&@#@$&##$"

မိစိုး: "ျ...သိပြီ...သိပြီ...ဒါဆိုအဖြေက29ပေါ့"

ခင်: "Yess တော်တယ်။ မိစိုးလေးကအဖြေအရင်သိတယ်နော်"

ပြောရင်းခင်နဲ့မိစိုးနဲ့ကလက်ဝါးချင်းရိုက်လိုက်ကြသည်။ လီလီကသဝန်တိုစွာနဲ့ကြည့်ရင်းမမကိုစိတ်ဆိုးပြသည်။ မမကတောင်မသိ။ စာရှင်းပြမြဲ။ လီလီပိုစိတ်ကောက်သွားကာစကားပါမပြောတော့။ သူမချော့မချင်းမခေါ်ဘူးဟုစဉ်းစားထားသည်။ အိမ်စာတွေပြီးသွားချိန်မှာတော့

ဖူးပွင့်: "ကျေးဇူးပါဘဲ အစ်မရယ်။ မမသာမရှင်းပြရင်လေဟို3ပုဒ်မှာပဲပတ်လည်နေတော့မှာ။ "

ခင်: "ရပါတယ်။ နောက်ဆိုနားမလည်တာရှိရင်မမကိုမေးလို့ရတယ်နော်။ မမကစာဘက်ဆိုတော်တယ်"

ဖူးပွင့်: "ဟုတ်ကဲ့။ အခုသွားစားကြရအောင်လား။ လာကတည်းကနေဗိုက်ဆာနေတာ။ "

ခင်: "ညီမလေးရယ်.....အစကမပြောဘူး။ လာ..သွားစားရအောင်လေ"

"ဒုန်း....."

လီလီဘာမှမပြောပဲတံခါးကိုဆောင်ပိတ်သွားသည်။ ကျန်တဲ့သူတွေကနားမလည်နိုင်စွာဖြင်ကျန်ခဲ့ပေမယ့်ခင်ကတော့

"ကလေးလေးစိတ်ကောက်သွားပြီနဲ့တူတယ်"

-

-

-

-

-

-

-

-

ထမင်းစားဝိုင်းတွင်

မိစိုး: "အင်း....စားကောင်းလိုက်တာ။ ပဲငပိလေးမစားရတာကြာပြီ"

ဖူးပွင့်: "ငါးခူဟင်းလည်းအရိုးမရှိဘူး။ စားကြည့်"

မိစိုး: "ဝါး....မမခင်ကကရင်လူမျိုးမဟုတ်ပဲနဲ့တောင် တလာပေါ့ဟင်း ချက်တတ်တာပဲ။ good" လို့ပြောကာလက်မကြီးထောင်ပြလေသည်။ (တလာပေါ့ဆိုတာကရင်ပြည်နယ်ရဲ့နာမည်ကြီးဟင်းချိုပါ။)

ဘာမှတုံ့ပြန်မှုမရှိသောသူရဲ့ကလေးလေးကိုကြည့်ရင်းခင်စိတ်ပူနေသည်။ ထမင်းလည်းကောင်းကောင်းမစားပေ။

ခင်: "ကလေး.....ကြိုက်ရဲ့လား။ ကလေးအကြိုက်တွေချည်းပဲချက်ထားလေ"

ခါးလေးကိုဖက်ပြီးမေးတော့မိစိုတို့ကroလှချည်လားဆိုတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်နေကြသည်။ ဟွန့်.....လီလီတဲ့။ ကိုယ်မိန်းမကိုယ်ပိုင်တာပေါ့။ လီလီဘာမှမပြောပဲထမင်းဝိုင်းမှထသွားကာကိုယ့်အခန်းကိုသွားနေလိုက်သည်။

ကျန်တဲ့သူတွေကထွက်သွားတဲ့လီလီကိုကြောင်ကြည့်နေကြသည်။စိတ်ဆိုးသွားမှန်းသိပေမယ့်ဘာကြောင့်မှန်းမသိ။ ထမင်းစားပြီးတော့ခင်ပန်းကန်ဆေးဖို့လုပ်နေတုန်းလင်းရွှေက

လင်းရွှေ: "အစ်မရယ်။ ငရဲတွေကြီးနေပါဦးမယ်။ ညီမဆေးလိုက်မယ်။ ဟိုနားမှာထိုင်ပြီးစကားပြောလိုက်ပါဦး"

ခင် သူမလက်ညိုးထိုးတဲ့နေရာကိုကြည့်တော့သုံးယောက်သားပြုံးပြကာပြန်ကြည့်နေကြသည်။ မဟုတ်ရင် သုံးယောက်သားအတူတူစီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း။ ခင်သွားထိုင်လိုက်တော့မိုးပြည့်ကလာပြီး

မိုးပြည့်: "လီလီစိတ်ဆိုးသွားပြီထင်တယ်"

မိစိုး: "အဲ့တော့အစ်မဘယ်လိုချော့ဖို့အစီအစဉ်ရှိလဲ။ "

ခင်သူတို့ကိုကြည့်ပြီးရီမိသည်။ မဟုတ်ရင်မနေ့မှရည်းစားဖြစ်ထားတဲ့အတိုင်း။ လီလီစိတ်ဆိုးတိုင်းကိုယ်ပဲချော့ခဲ့ဖူးသလို ကိုယ်ဒေါသထွက်တိုင်းသူမငြိမ်ခံပေးခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့်ရုပ်ကိုပြန်တည်လိုက်ပြီး

ခင်: "ဒီတိုင်းပဲသွားချော့မှာပေါ့။ ကလေးရေချစ်တယ်ဘာညာပေါ့"

မိုးပြည့်: "အကယ်၍သူတော်ရုံနဲ့စိတ်ဆိုးမပြေရင်ရော့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ထုတ်သုံး"

ဆိုပြီးအပန်းရောင်ဘူးလေးပေးသွားသည်။

ဖူးပွင့်: "ဒါဆိုအစ်မရေ...ပြန်ပြီနော်။ "

လင်းရွှေ: "ဟိတ်ခဏ....ငါ့ကိုစောင့်"

သူတို့လေးတွေခပ်မြန်မြန်ပျောက်သွားပြီးမှခင်ဘူးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အထဲမှာပါလာသောတူကြီးကိုကိုင်ကာ

ခင်: "ဘာကြီးပါလိမ့်။ ဒါကြီးကကလေးကိုစိတ်ဆိုးပြေမှာလား။ တူနဲ့ကစားတာလည်းမတွေ့ဖူးပါဘူး။ "

ခင်အထဲပြန်ထည့်ကာသူ့အခန်းထဲဝင်သွားလိုက်သည်။ လီလီကကုတင်ပေါ်ထိုင်ကာခင့်ကိုကျောပေးထားသည်။ ခေါင်းကြီးငုံ့နေတယ်ဆိုတော့ဂိမ်းဆော့ပြန်ပြီနဲ့တူတယ်။

ခင်: "ကလေး....."

လီလီ: "........"

ခင်: "ကလေးရေလို့"

လီလီ့ကိုနောက်ကျောကနေဖက်လိုက်သည်။ ထင်သားပဲ။ ဂိမ်းဆော့နေပြန်ပြီ။

ခင်: "မကိုစိတ်ဆိုးနေတာလား။ ဘာလို့တုန်း။ မ ဘာမှလည်းမလုပ်ရဘူး"

စကားလည်းပြော ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကိုလည်းအာဘွားတွေဇွတ်ပေးနေသည်။

ခင်: "ရော့...ကလေးလေးအတွက်"

ပန်းရောင်ဘူးလေးကိုပေါင်ပေါ်တင်လိုက်တော့

လီလီ: "အား!!!!!"

ခင်: "ဘာဖြစ်လို့လဲကလေး။ မကြိုက်လို့လား"

လီလီ: "မဒါကိုဘယ်ကရတာလဲ။ လီလီဒါကိုလိုချင်နေတာ။ ရောင်းကုန်နေလို့မဝယ်လိုက်ရဘူး။ မိုးပြည့်ကတော့ဝယ်ထားတယ်လို့ပြောတာပဲ။ သူဆီကပြန်ဝယ်ပါမယ်ဆိုမှသူကမပေးလို့ငိုလိုက်ရတာ"

ခင်ကတော့ဘာပစ္စည်းမှန်းတောင်မသိပေမယ့်ကလေးကတော့တော်တော်ကြိုက်ပုံရသည်။ ပြီးတာနဲ့လီလီကခင့်ကိုအာဘွားတွေဆက်တိုက်ပေးနေသည်။ မျက်နှာအနှံ့ပါပဲ။ ရုတ်တရပ်ကြီးကျေးဇူးတင်သွားတယ်။ မိုးပြည့်ကိုလေ။ သေချာစဉ်းစားကြည့်ရင်ခင့်ကိုဖာတစ်ဘူးလက်ဆောင်ပေးတဲ့သူတွေကခင့်ကိုအမြဲကျေးဇူးတင်စေတာပဲ။

____________________________

လိုုအပ်တာရှိရင်ပြောကြပါဦး။ ကြာနေလို့ဘီယာနဲ။