"ဒုန္း......ဒုန္း.....ဒုန္း"

က်ယ္လြန္းတဲ့တံခါးေခါက္သံေျကာင့္ခင္နွိုးလာသည္။ ေအာင္မယ္ေလး ေမ့ေနလိုက္တာ။ မေန့ညကေလာ့ခ်ျပီးေတာ့ကေလးနဲ့ခ်စ္ေနလိုက္တာ။ ကိုယ့္အခန္းျပန္ဖို့ေမ့သြားတယ္။

"သမီးေရ.....တံခါးဖြင့္ပါဦး။ အဆင္ေျပရဲ့လား"

ကေလးကေတာ့မေန့ညကပင္ပန္းထားလို့အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း။ ခင္ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့တာနဲ့ဘီလီကိုေခၚနိွုးလိုက္သည္။

"ကေလး....ကေလးေရ။ ထ"

အိပ္တစ္ဝက္နိွုးတစ္ဝက္နဲ့နိုးလာေသာလီလီကဘာျဖစ္လို့ျဖစ္မွန္းမသိ။ အခုဆူညံသံေတြျကားေနရျပီးမ်င္စိေရွ့မွာက မမ။

"ကေလး......အန္ကယ္တို့တံခါးဖြင့္ခိုင္းေနျကျပီး။ မမေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပုန္းေနလိုက္မယ္။ ေရာ့...ေရခ်ိဳးတဲ့အက်ီေလးဝတ္သြားျပီး။ တံခါးသြားဖြင့္လိုက္"

"ဟင္....မဘာေတြလဲ"

လီလီဘာမွနားမလည္စြာနဲ့ပဲတံခါးေရွ့ေတာင္ေရာက္လာျပီး တံခါးဆြဲဖြင့္လိုက္သည္။

လီလီကိုေတြ့တဲ့အခါမွသူ့မိဘေတြကစိတ္ေအးသြားပံုနွင့္

"ေအာင္မယ္ေလး.....သမီးရယ္။ ဘာျဖစ္လို့အဲ့ေလာက္ေတာင္ျကာေနတာလဲ"

ထိုအခ်ိန္မွကိုျကီးသည္မမအခန္းမွထြက္လာကာေမေမတို့ဆီလာေနသည္။

"အိမ္သာတက္ေနလို့ေမ။ အခုေတာင္မနည္းျဖတ္လာတာ။ အိမ္သာတက္ခ်င္ေနတုန္းပဲ"

လီလီအေျဖကိုျကားျပီးေနာက္ကိုျကီးကဘာမွမေျပာပဲလီလီအခန္းထဲသို့ဝင္သြားသည္။ လီလီအခန္းကိုလိုက္ပတ္ျကည့္ေနျပီးအဝတ္လဲခန္းကိုလည္းစစ္ေနသည္။

"ကိုျကီးဘာျဖစ္လို့လဲ"

"ခင္ေရာ........ဘယ္မွာလဲ"

"အဲ့တာကိုလီလီကဘယ္လိုလုပ္သိမွာတုန္း"

ကိုျကီးသည္ေျပာေျပာဆိုဆိုနွင့္ေရခ်ိဳးခန္းထဲသြားဖို့လက္ရြယ္ေနတုန္း

"အား...ကိုျကီးဘာလုပ္မလို့လဲ"လို္ေျပာကာေရခ်ိဳးခန္းတံခါးကိုကိုင္ထားေသာကိုျကီးရဲ့လက္ကိုျပန္ကိုင္လိုက္သည္။ ကိုျကီးကသံသယမ်ားစြာျဖင့္လီလီကိုျကည္္ျပီး

"အထဲမွာဘယ္သူရွိလို့လဲ။ေပးမဝင္တာ"

"မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္........"

လီလီရဲ့အေျဖကိုေတာင္မေစာင့္ပဲတံခါးလွမ္းဖို့ျပင္လိုက္ေသာကိုျကီးေျကာင့္လီလီက

"Eva!!"

"ဟမ္??"

ကိုျကီးမွနားမလည္သလိုနွင့္။ ေမေမနဲ့ေဖေဖတို့ကေတာ့သူ့တို့သားသမီးေတြကိုဒီတိုင္းရပ္ျကည့္ေနရင္းမွ ေမေမမွ

"ဟဲ့သား......တံခါးမဖြင့္နဲ့"

"ဘာျဖစ္လို့လဲ ေမ။ သူေျပာတဲ့ Evaကဘာတုန္း"

"ေအာ္ဒီသားတစ္ေကာင္နဲ့ေတာ့"

ေမေမကစိတ္ပ်က္သလိုညည္းေပမယ့္လီလီက

"အမ်ိဳးသမီးလစဥ္သံုးပစၥည္း။ နားလည္ျပီးလား"

အခုမွသိသြားသလိုနဲ့ကိုျကီးကလီလီ့ကို

"အာ့...အဲ့တာဆို."

"ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာအဲ့တာျကီးပဲရွိေနလို့။ ရျပီလား။ သြား.....သြားေတာ့"

ဆိုျပီးကိုျကီးကိုတံခါးအျပင္ဘက္အထိတြန္းသြားလိုက္သည္။ ေမေမမွအေနာက္ကေနလိုက္လာရင္း

"သမီးရယ္....အစကေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုျကီးကသံသယဝင္တတ္တာသိရဲ့သားနဲ့"

"ေမ့သားကသံသယဝင္တတ္တာသိေပမယ့္ဘာကိုဝင္လို့ဝင္မွန္းမသိပါဘူး"

"ေဩာ္....ဒါနဲ့မိန္းမ.....ေခ်ြးမေလးေရာ"

ေဖေဖေမးခြန္းေျကာင့္လီလီအေျကာမ်ားေထာင္သြားသည္။

"မသိဘူးေလ။ သူ္မွာလည္းသူ့ကိစၥရွိလို့ေနမွာေပါ့။ ကဲပါ။ က်ြန္မမနက္စာျပင္ျပီးသြားျပီ။ ေခ်ြးမေလးလည္းတစ္ရက္ေလာက္မနက္စာမျပင္တာနဲ့ဘာမွမျဖစ္သြားပါဘူး"ေျပာကာေအာက္ထပ္သို့ဆင္းသြားသည္။ အခုမွလီလီသက္ျပင္းခ်ကာေရခ်ိဳးခန္းထဲသြားလိုက္သည္။ မမကေတာ့ျပံဳးကာလီလီကိုဖက္နမ္းလိုက္ျပီ

"မမကေလးကေတာ္လိုက္တာ။ ဆုခ်ရမယ္"

"ဘာဆုခ်ဦးမလို့လဲ။"

လီလီမမကိုေခါင္းအစေျခအဆံုးလိုက္ျကည့္ေနသည္။ အမွန္တိုင္းေျပာရင္းမမကဘာမွမဝတ္တာပိုလွပါတယ္။ မမေျပာတဲ့ဆုခ်တယ္ဆိုတာဒါမ်ိဳးလား။

မမကလီလီရဲ့လည္ပင္းကိုကိုက္လိုက္ျပီးအဝတ္ကိုလည္းေျဖးေျဖးခ်င္းခ်ြတ္လိုက္သည္။ လီလီကေတာ့ျငင္းရေကာင္းနိုးနိုး။ မျငင္းရေကာင္းနိုးနိုး။

မမကလည္တိုင္အနွံ့ကိုအမွတ္အသားေလးခ်န္ထားခဲ့သည္။ pussyကိုပြတ္သတ္ေနတဲ့အထိအေတြ့ေျကာင့္လီလီစိတ္မ်ားကပိုလိုခ်င္လာသည္။

မမကလီလီကိုအိပ္သာခံုေပၚထိုင္ေစျပီးအျပင္ထြက္သြားသည္။ လိုခ်င္လာေအာင္လုပ္ျပီးမွထြက္သြားေတာ့မလို့လား။ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။

ခဏျကာေတာ့ straponဝတ္လာတဲ့မမကိုေတြ့ကာလီလီတစ္ေယာက္ျပံဳးမိသည္။

"ဒါအျပစ္ေပးတာမလား။ ေျပာေတာ့ဆုခ်မယ္ဆို"

"အျပစ္ေပးတာနဲ့ဆုခ်တာကမတူဘူးကေလးရဲ့။ ေသခ်ာခံစားျကည့္္ပါဦး"

မမကလီလီကိုခါးကိုင္းေစျပီးမမကိုယ္တိုင္ကလည္းလီလီရဲ့ေပါက္စီကိုလည္းကမလြတ္။ ဆက္ပြတ္သတ္ကာမက္မြန္းသီးေလးထဲထည့္လိုက္သည္။

"အားး"

"ကေလးစိတ္ျကိုက္ moanလို့ရတယ္။ က်ယ္က်ယ္ေလး။ "

ခင္တစ္ေယာက္လီလီရဲ့ခါးကိုကိုင္ကာအသြင္းအထုတ္ျမန္ေအာင္ခါးကေနထိန္းထားလိုက္သည္။ လီလီသည္ပုဝါခ်ိတ္သည့္သံတန္းကိုအေဖာ္ျပဳကာစိတ္ျကိုက္ moanေနေတာ့သည္။

"အား.......အား........မ....အား....."

လီလီရဲ့ moanသံေတြျကားခင္ျပံဳးကာအရွိန္ပိုတင္လိုက္သည္။ အရွိန္ပိုျမန္လာ.....ျမန္လာ....ျမန္လာရင္းနဲ့

(ေမွာင္တာေတြမ်ားေနျပီးမို့လို့ဒီတစ္ခါေတာ့ေက်ာ္လိုက္ျပီ)

-

-

-

-

-

-

ခင္အက်ီကိုအခန္းျပန္ယူရင္းလီလီရဲ့ျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ခုန္ဆင္းကာအိမ္ေရွ့တံခါးဝ၌ရပ္ေနရင္းအေျကာေတြဆန့္ကာ

"အား......ေကာင္းလိုက္တာ။ မနက္တစ္ခါညတစ္ခါ...ဟီးဟီး.. မနက္စာေရာညစာေရာ perfectပဲ"

ေျပာကာအိမ္ထဲသို့ဝင္သြားလိုက္သည္။ အိမ္ထဲသို့ေရာက္ေတာ့အန္တီကအရင္

"သမီးရယ္။ ဘယ္ေတြသြားေနတာလဲ

မနက္စာလာစားလိုက္ဦး"

"သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကအက္ဆီးဒင္္ျဖစ္တယ္ဆိုလို့သြားျကည့္တာ။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ မနက္စာကေတာ့စားလာျပီးျပီ"

ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းလာတဲ့လီလီကိုျကည့္ကာခင္ေျပာလိုက္သည္။ လီလီကဆိုလိုရင္းကိုသိေသာေျကာင့္ေမေမတို့ေရွ့မွာဒီလိုေျပာရေကာင္းလားဆိုျပီးစိတ္ေကာက္ေနေတာ္မူသည္။ ခင္မလိမ္မိပါဘူး။ အရမ္းေကာင္းတဲ့ breakfastေလး။ ေပါက္စီနဲ့စမူဆာ။

ခင္ေရခ်ိဳးကာဧည့္ခန္းဆီသြားလိုက္သည္။ ကိုယ့္ကေလးရဲ့အခန္းကိုျဖတ္သြားေတာ့စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာေပါ့။ စိတ္ရွိတိုင္းဆိုအခန္းထဲဝင္ျပီးမနက္စာေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္စားခ်င္တာ။

"ဒီတစ္ေခါက္ projectကအရမ္းေရာင္းအားေကာင္းတာပဲ။ ဒါကိုဘယ္သူလုပ္တာလဲ"

ကိုေစာကျပံဳးကာ

"ဘယ္သူရွိရမွာလဲ။ အေဖ့ေခ်ြးမေလးေပါ့။ သူပဲေခါင္းေဆာင္ျပီးလုပ္သြားတာ။ အဲ့တာေျကာင့္ပဲရန္ကုန္မွာတိုးခ်ဲ့မယ္္ကိစၥလည္းေအာင္ျမင္သြားတာ။ "

"ဟုတ္လား။ ဟာ.... သမီးေလးကအရမ္းေတာ္တာပဲ"

"ဒါကေတာ့လုပ္ခ်င္စိတ္....."

ကိုေစာမွခင္ရဲ့ပုခံုးလွမ္းဖက္လိုက္သည္။ ခင္ကစကားရပ္သြားကာကိုေစာကိုပဲျကည့္ေနမိသည္။ ကိုေစာျပန္အခ်က္ျပမွသတိျပန္ဝင္လာကာ

"အင္း......လုပ္....လုပ္ခ်င္စိတ္သာရွိရင္အားလံုးကျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ "

"ရန္ကုန္မွာကားအမ်ိဳးအစားေတြအမ်ားျကီးရွိတာဆိုေတာ့အန္ကယ္တို့ကရန္ကုန္မွာလုပ္ရင္အရွုံးေပၚသြားမယ္လို့ထင္ေနတာ။သမီးကိုပဲေက်းဇူးတင္ရေတာ့မွာပဲ။ သမီးသာအန္ကယ္တို့ေခ်ြးမသာျဖစ္ရင္ရန္ကုန္ကစက္ရံုကိုသမီးနာမည္နဲ့လက္ဖြဲ့ထားေပးဦးမွာ.."

အန္ကယ္ကအဲ့လိုေျပာေတာ့ခင္ျပံဳးသာျပံဳးေနလိုက္ျပီးလီလီရဲ့အခန္းကိုျကည့္ေနလိုက္သည္။ ဒီလိုပံုစံကိုေတြ့သြားရင္အေကာက္စိန္ေလးကစိတ္ေကာက္ေနျပန္ဦးမယ္။

ခင္အသာေလးကိုေစာရဲ့လက္ကိုခ်ကာသူ့ေပါင္ေပၚျပန္တင္ထားလိုက္သည္။ ကိုေစာကေတာ့ရုပ္မျပတ္ထိုင္ေနေပမယ့္ခင္သိပါတယ္။

"အန္ကယ္ခဏေနာ္....အန္တီကိုဝိုင္းကူေပးလိုက္ဦးမယ္"

အန္ကယ္လည္းေခါင္းျငိမ့္ကာခင့္ကိုျပံဳးျပီးျကည့္္ေနသည္။ ျပီးေတာ့သူ့သားကိုေခၚကာ

"ဒီမွာသား......မင္း ခင္ေလးနြယ္လိုမိန္းမမ်ိဳးထပ္ရွာလို့ရေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ အိမ္မွုကိစၥလည္းတတ္ အလုပ္ကိစၥလည္းတတ္။ ဇနီးေကာင္းတစ္ေယာက္။ အေမေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္နိုင္ပါတယ္ေလ"

"ဟုတ္တယ္မလား။ ေဖျကီး။ သားသိပါတယ္။ သားလူေရြးမွန္တယ္ဆိုတာ။ ဒါေပမယ့္သူကသားကိုမလိုခ်င္ရင္ေရာ"

"အဲ့လိုေတြျဖစ္လာရင္ သားမွာကေယာက်ားသိကၡာေတြရွိတာမို့ဆြဲထားတာမ်ိဳးမလုပ္နဲ့။ လြတ္ေပးလိုက္။ အဲ့တာမွကိုယ္ေပ်ာ္သူေပ်ာ္ျဖစ္မွာ"

"သူ့ကသားကိုမလိုခ်င္ေပမယ့္ သူကအနာဂတ္မွာေဖျကီးရဲ့ေခ်ြးမပါပဲ"

ျပံဳးကာထြက္သြားသည္။ ကိုေစာကေတာ့သူ့အေဖနားမလည္ဘူးလို့ထင္ေနမွာပဲ။ သူ့အေဖကေတာ့ထြက္သြားတဲ့သူ့သားကိုျကည့္ကာ

"ေဖေဖအဲ့လိုမွန္းသိျပီးသားေလ။ ဘယ္သူနဲ့ပဲရရခင္ကအေဖ့ေခ်ြးမျဖစ္ရင္ျပီးတာပါပဲ။ "

_____________________________

လိုအပ္တာရွိရင္ေျပာျကပါဦးေနာ္။ ရိုင္းသြားရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္။

Unicode

"ဒုန်း......ဒုန်း.....ဒုန်း"

ကျယ်လွန်းတဲ့တံခါးခေါက်သံကြောင့်ခင်နှိုးလာသည်။ အောင်မယ်လေး မေ့နေလိုက်တာ။ မနေ့ညကလော့ချပြီးတော့ကလေးနဲ့ချစ်နေလိုက်တာ။ ကိုယ့်အခန်းပြန်ဖို့မေ့သွားတယ်။

"သမီးရေ.....တံခါးဖွင့်ပါဦး။ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကလေးကတော့မနေ့ညကပင်ပန်းထားလို့အိပ်ပျော်နေတုန်း။ ခင်ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းမသိတော့တာနဲ့ဘီလီကိုခေါ်နှိုးလိုက်သည်။

"ကလေး....ကလေးရေ။ ထ"

အိပ်တစ်ဝက်နှိုးတစ်ဝက်နဲ့နိုးလာသောလီလီကဘာဖြစ်လို့ဖြစ်မှန်းမသိ။ အခုဆူညံသံတွေကြားနေရပြီးမျင်စိရှေ့မှာက မမ။

"ကလေး......အန်ကယ်တို့တံခါးဖွင့်ခိုင်းနေကြပြီး။ မမရေချိုးခန်းထဲမှာပုန်းနေလိုက်မယ်။ ရော့...ရေချိုးတဲ့အကျီလေးဝတ်သွားပြီး။ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်"

"ဟင်....မဘာတွေလဲ"

လီလီဘာမှနားမလည်စွာနဲ့ပဲတံခါးရှေ့တောင်ရောက်လာပြီး တံခါးဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

လီလီကိုတွေ့တဲ့အခါမှသူ့မိဘတွေကစိတ်အေးသွားပုံနှင့်

"အောင်မယ်လေး.....သမီးရယ်။ ဘာဖြစ်လို့အဲ့လောက်တောင်ကြာနေတာလဲ"

ထိုအချိန်မှကိုကြီးသည်မမအခန်းမှထွက်လာကာမေမေတို့ဆီလာနေသည်။

"အိမ်သာတက်နေလို့မေ။ အခုတောင်မနည်းဖြတ်လာတာ။ အိမ်သာတက်ချင်နေတုန်းပဲ"

လီလီအဖြေကိုကြားပြီးနောက်ကိုကြီးကဘာမှမပြောပဲလီလီအခန်းထဲသို့ဝင်သွားသည်။ လီလီအခန်းကိုလိုက်ပတ်ကြည့်နေပြီးအဝတ်လဲခန်းကိုလည်းစစ်နေသည်။

"ကိုကြီးဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ခင်ရော........ဘယ်မှာလဲ"

"အဲ့တာကိုလီလီကဘယ်လိုလုပ်သိမှာတုန်း"

ကိုကြီးသည်ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ရေချိုးခန်းထဲသွားဖို့လက်ရွယ်နေတုန်း

"အား...ကိုကြီးဘာလုပ်မလို့လဲ"လ်ိုပြောကာရေချိုးခန်းတံခါးကိုကိုင်ထားသောကိုကြီးရဲ့လက်ကိုပြန်ကိုင်လိုက်သည်။ ကိုကြီးကသံသယများစွာဖြင့်လီလီကိုကြည်ပြီး

"အထဲမှာဘယ်သူရှိလို့လဲ။ပေးမဝင်တာ"

"မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့်........"

လီလီရဲ့အဖြေကိုတောင်မစောင့်ပဲတံခါးလှမ်းဖို့ပြင်လိုက်သောကိုကြီးကြောင့်လီလီက

"Eva!!"

"ဟမ်??"

ကိုကြီးမှနားမလည်သလိုနှင့်။ မေမေနဲ့ဖေဖေတို့ကတော့သူ့တို့သားသမီးတွေကိုဒီတိုင်းရပ်ကြည့်နေရင်းမှ မေမေမှ

"ဟဲ့သား......တံခါးမဖွင့်နဲ့"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မေ။ သူပြောတဲ့ Evaကဘာတုန်း"

"အော်ဒီသားတစ်ကောင်နဲ့တော့"

မေမေကစိတ်ပျက်သလိုညည်းပေမယ့်လီလီက

"အမျိုးသမီးလစဉ်သုံးပစ္စည်း။ နားလည်ပြီးလား"

အခုမှသိသွားသလိုနဲ့ကိုကြီးကလီလီ့ကို

"အာ့...အဲ့တာဆို."

"ရေချိုးခန်းထဲမှာအဲ့တာကြီးပဲရှိနေလို့။ ရပြီလား။ သွား.....သွားတော့"

ဆိုပြီးကိုကြီးကိုတံခါးအပြင်ဘက်အထိတွန်းသွားလိုက်သည်။ မေမေမှအနောက်ကနေလိုက်လာရင်း

"သမီးရယ်....အစကပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ကိုကြီးကသံသယဝင်တတ်တာသိရဲ့သားနဲ့"

"မေ့သားကသံသယဝင်တတ်တာသိပေမယ့်ဘာကိုဝင်လို့ဝင်မှန်းမသိပါဘူး"

"ျ....ဒါနဲ့မိန်းမ.....ချွေးမလေးရော"

ဖေဖေမေးခွန်းကြောင့်လီလီအကြောများထောင်သွားသည်။

"မသိဘူးလေ။ သ်ူမှာလည်းသူ့ကိစ္စရှိလို့နေမှာပေါ့။ ကဲပါ။ ကျွန်မမနက်စာပြင်ပြီးသွားပြီ။ ချွေးမလေးလည်းတစ်ရက်လောက်မနက်စာမပြင်တာနဲ့ဘာမှမဖြစ်သွားပါဘူး"ပြောကာအောက်ထပ်သို့ဆင်းသွားသည်။ အခုမှလီလီသက်ပြင်းချကာရေချိုးခန်းထဲသွားလိုက်သည်။ မမကတော့ပြုံးကာလီလီကိုဖက်နမ်းလိုက်ပြီ

"မမကလေးကတော်လိုက်တာ။ ဆုချရမယ်"

"ဘာဆုချဦးမလို့လဲ။"

လီလီမမကိုခေါင်းအစခြေအဆုံးလိုက်ကြည့်နေသည်။ အမှန်တိုင်းပြောရင်းမမကဘာမှမဝတ်တာပိုလှပါတယ်။ မမပြောတဲ့ဆုချတယ်ဆိုတာဒါမျိုးလား။

မမကလီလီရဲ့လည်ပင်းကိုကိုက်လိုက်ပြီးအဝတ်ကိုလည်းဖြေးဖြေးချင်းချွတ်လိုက်သည်။ လီလီကတော့ငြင်းရကောင်းနိုးနိုး။ မငြင်းရကောင်းနိုးနိုး။

မမကလည်တိုင်အနှံ့ကိုအမှတ်အသားလေးချန်ထားခဲ့သည်။ pussyကိုပွတ်သတ်နေတဲ့အထိအတွေ့ကြောင့်လီလီစိတ်များကပိုလိုချင်လာသည်။

မမကလီလီကိုအိပ်သာခုံပေါ်ထိုင်စေပြီးအပြင်ထွက်သွားသည်။ လိုချင်လာအောင်လုပ်ပြီးမှထွက်သွားတော့မလို့လား။ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။

ခဏကြာတော့ straponဝတ်လာတဲ့မမကိုတွေ့ကာလီလီတစ်ယောက်ပြုံးမိသည်။

"ဒါအပြစ်ပေးတာမလား။ ပြောတော့ဆုချမယ်ဆို"

"အပြစ်ပေးတာနဲ့ဆုချတာကမတူဘူးကလေးရဲ့။ သေချာခံစားကြည့်ပါဦး"

မမကလီလီကိုခါးကိုင်းစေပြီးမမကိုယ်တိုင်ကလည်းလီလီရဲ့ပေါက်စီကိုလည်းကမလွတ်။ ဆက်ပွတ်သတ်ကာမက်မွန်းသီးလေးထဲထည့်လိုက်သည်။

"အား"

"ကလေးစိတ်ကြိုက် moanလို့ရတယ်။ ကျယ်ကျယ်လေး။ "

ခင်တစ်ယောက်လီလီရဲ့ခါးကိုကိုင်ကာအသွင်းအထုတ်မြန်အောင်ခါးကနေထိန်းထားလိုက်သည်။ လီလီသည်ပုဝါချိတ်သည့်သံတန်းကိုအဖော်ပြုကာစိတ်ကြိုက် moanနေတော့သည်။

"အား.......အား........မ....အား....."

လီလီရဲ့ moanသံတွေကြားခင်ပြုံးကာအရှိန်ပိုတင်လိုက်သည်။ အရှိန်ပိုမြန်လာ.....မြန်လာ....မြန်လာရင်းနဲ့

(မှောင်တာတွေများနေပြီးမို့လို့ဒီတစ်ခါတော့ကျော်လိုက်ပြီ)

-

-

-

-

-

-

ခင်အကျီကိုအခန်းပြန်ယူရင်းလီလီရဲ့ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့်ခုန်ဆင်းကာအိမ်ရှေ့တံခါးဝ၌ရပ်နေရင်းအကြောတွေဆန့်ကာ

"အား......ကောင်းလိုက်တာ။ မနက်တစ်ခါညတစ်ခါ...ဟီးဟီး.. မနက်စာရောညစာရော perfectပဲ"

ပြောကာအိမ်ထဲသို့ဝင်သွားလိုက်သည်။ အိမ်ထဲသို့ရောက်တော့အန်တီကအရင်

"သမီးရယ်။ ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ

မနက်စာလာစားလိုက်ဦး"

"သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကအက်ဆီးဒင်ဖြစ်တယ်ဆိုလို့သွားကြည့်တာ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မနက်စာကတော့စားလာပြီးပြီ"

အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာတဲ့လီလီကိုကြည့်ကာခင်ပြောလိုက်သည်။ လီလီကဆိုလိုရင်းကိုသိသောကြောင့်မေမေတို့ရှေ့မှာဒီလိုပြောရကောင်းလားဆိုပြီးစိတ်ကောက်နေတော်မူသည်။ ခင်မလိမ်မိပါဘူး။ အရမ်းကောင်းတဲ့ breakfastလေး။ ပေါက်စီနဲ့စမူဆာ။

ခင်ရေချိုးကာဧည့်ခန်းဆီသွားလိုက်သည်။ ကိုယ့်ကလေးရဲ့အခန်းကိုဖြတ်သွားတော့စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတာပေါ့။ စိတ်ရှိတိုင်းဆိုအခန်းထဲဝင်ပြီးမနက်စာနောက်တစ်ခေါက်ထပ်စားချင်တာ။

"ဒီတစ်ခေါက် projectကအရမ်းရောင်းအားကောင်းတာပဲ။ ဒါကိုဘယ်သူလုပ်တာလဲ"

ကိုစောကပြုံးကာ

"ဘယ်သူရှိရမှာလဲ။ အဖေ့ချွေးမလေးပေါ့။ သူပဲခေါင်းဆောင်ပြီးလုပ်သွားတာ။ အဲ့တာကြောင့်ပဲရန်ကုန်မှာတိုးချဲ့မယ်ကိစ္စလည်းအောင်မြင်သွားတာ။ "

"ဟုတ်လား။ ဟာ.... သမီးလေးကအရမ်းတော်တာပဲ"

"ဒါကတော့လုပ်ချင်စိတ်....."

ကိုစောမှခင်ရဲ့ပုခုံးလှမ်းဖက်လိုက်သည်။ ခင်ကစကားရပ်သွားကာကိုစောကိုပဲကြည့်နေမိသည်။ ကိုစောပြန်အချက်ပြမှသတိပြန်ဝင်လာကာ

"အင်း......လုပ်....လုပ်ချင်စိတ်သာရှိရင်အားလုံးကဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ "

"ရန်ကုန်မှာကားအမျိုးအစားတွေအများကြီးရှိတာဆိုတော့အန်ကယ်တို့ကရန်ကုန်မှာလုပ်ရင်အရှုံးပေါ်သွားမယ်လို့ထင်နေတာ။သမီးကိုပဲကျေးဇူးတင်ရတော့မှာပဲ။ သမီးသာအန်ကယ်တို့ချွေးမသာဖြစ်ရင်ရန်ကုန်ကစက်ရုံကိုသမီးနာမည်နဲ့လက်ဖွဲ့ထားပေးဦးမှာ.."

အန်ကယ်ကအဲ့လိုပြောတော့ခင်ပြုံးသာပြုံးနေလိုက်ပြီးလီလီရဲ့အခန်းကိုကြည့်နေလိုက်သည်။ ဒီလိုပုံစံကိုတွေ့သွားရင်အကောက်စိန်လေးကစိတ်ကောက်နေပြန်ဦးမယ်။

ခင်အသာလေးကိုစောရဲ့လက်ကိုချကာသူ့ပေါင်ပေါ်ပြန်တင်ထားလိုက်သည်။ ကိုစောကတော့ရုပ်မပြတ်ထိုင်နေပေမယ့်ခင်သိပါတယ်။

"အန်ကယ်ခဏနော်....အန်တီကိုဝိုင်းကူပေးလိုက်ဦးမယ်"

အန်ကယ်လည်းခေါင်းငြိမ့်ကာခင့်ကိုပြုံးပြီးကြည့်နေသည်။ ပြီးတော့သူ့သားကိုခေါ်ကာ

"ဒီမှာသား......မင်း ခင်လေးနွယ်လိုမိန်းမမျိုးထပ်ရှာလို့ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ အိမ်မှုကိစ္စလည်းတတ် အလုပ်ကိစ္စလည်းတတ်။ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်။ အမေကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လေ"

"ဟုတ်တယ်မလား။ ဖေကြီး။ သားသိပါတယ်။ သားလူရွေးမှန်တယ်ဆိုတာ။ ဒါပေမယ့်သူကသားကိုမလိုချင်ရင်ရော"

"အဲ့လိုတွေဖြစ်လာရင် သားမှာကယောကျားသိက္ခာတွေရှိတာမို့ဆွဲထားတာမျိုးမလုပ်နဲ့။ လွတ်ပေးလိုက်။ အဲ့တာမှကိုယ်ပျော်သူပျော်ဖြစ်မှာ"

"သူ့ကသားကိုမလိုချင်ပေမယ့် သူကအနာဂတ်မှာဖေကြီးရဲ့ချွေးမပါပဲ"

ပြုံးကာထွက်သွားသည်။ ကိုစောကတော့သူ့အဖေနားမလည်ဘူးလို့ထင်နေမှာပဲ။ သူ့အဖေကတော့ထွက်သွားတဲ့သူ့သားကိုကြည့်ကာ

"ဖေဖေအဲ့လိုမှန်းသိပြီးသားလေ။ ဘယ်သူနဲ့ပဲရရခင်ကအဖေ့ချွေးမဖြစ်ရင်ပြီးတာပါပဲ။ "

_____________________________

လိုအပ်တာရှိရင်ပြောကြပါဦးနော်။ ရိုင်းသွားရင်တောင်းပန်ပါတယ်။