လီလီျပန္လာတာနဲ့ဧည့္ခန္းတစ္ဝ္ုိက္ကိုမ်က္စိကစားျကည့္ေပမယ့္မမကိုမေတြ့။ ဘယ္မ်ားေရာက္ေနတာလဲကြာ။ မဟုတ္မွလြဲေရာ ကိုျကီးအခန္းထဲမွာလား။ သြားျကည့္ခ်င္ေပမယ့္မိမိကိုသံသယဝင္ေနတဲ့ကိုျကီးေျကာင့္္သြားခ်င္စိတ္ကိုေဖ်ာက္လိုက္ပါတယ္။

"လီလီအခန္းထဲသြားေတာ့မယ္။ ေမေမတို့ပဲစကားေျပာျက..."

"ေဟာ္...သူ့ကိုအဖတ္မလုပ္လို့ေကာက္သြားျပန္ျပီ။ သမီးအေျကာင္းပဲေျပာေနတာေလကြာ"

ေဖေဖကေခ်ာ့ေျပာေပမယ့္္

"ေမေမတို့ပဲေျပာ.....သူမ်ားကိုလာမေခၚနဲ့"

လို့စိတ္ဆိုးျပရင္းအခန္းဆီျပန္လာခဲ့လိုက္သည္။ ေဖေဖတို့ကေတာ့ျပံဳးေနရင္းသာ....

"ဘာလို့မလာေသးတာလဲကြာ။ စိတ္ေကာက္ျပတာေတာင္မသိဘူးလား။ ျပန္ေခ်ာ့ရေကာင္းမွန္းမသိဘူးလား။ ေတာ္ျပီ။ဂိမ္းပဲေဆာ့ေတာ့မယ္"

ခင္ျပန္လာေတာ့အန္ကယ္တို့ကိုေတြ့ပံုေထာက္ရင္လီလီလည္းျပန္လာေလာက္ပါျပီး။ ဒါမွမဟုတ္ မနက္ပိုင္းျကီးကိုဂိမ္းေဆာ့ျပန္ျပီလား။ ဒီကေလးကေတာ့ေလ ဆံုးမရေတာ့မယ္။ မဆံုးမရတာျကာေတာ့ေလ ဆိုးလာတယ္။ အန္တီနဲ့တူတူဟင္းခ်က္ရင္းအန္တီကလီလီရဲ့အေျကာင္းေတြေျပာျပသျဖင့္ေတာ္ေတာ္သိလာသည္။ လီလီငယ္ငယ္ကအစ္မလိုခင္ရတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိျပီး ထိုေကာင္မေလးကိုနွစ္အလီလီျကာတာေတာင္မေမ့ပဲရွာေနတယ္ဆိုတဲ့အေျကာင္းေလးေရာ........။ ဒါေတာင္မကေသး ေက်ာင္းမွာရွိသမ်ွဆရာမေတြကိုလိုက္ေမးတဲ့အျပင္ခင္ရဲ့အေမရဲ့နာမည္တစ္လံုးနဲ့

ကရင္ျပည္နယ္တစ္ခုလံုးကိုလိုက္ရွာခဲ့တယ္တဲ့။ လီလီကသူ့ရဲ့အေဖကိုပါခင့္ကိုရွာေပးဖို့ေတာင္းဆိုခဲ့ျပီးျမန္မာတစ္ျပည္လံုးအနွံ့အန္ကာ္ရဲ့လူယံုေတြကိုခင့္ကိုရွာေစခဲ့သည္။ ဒါေပမယ္္ခင့္ရဲ့နာမည္ကိုမသိတဲ့အျပင္မေက္နွာကိုသိတဲ့သူကလည္းလီလီအျပင္မရွိတာေျကာင့္လက္ေလ်ွာ့ခဲ့ရတယ္တဲ့။

"သမီးသိလား။ အဲ့ဒီေတာ့ကေဖျကီးကလီလီ့ကိုမရွာေပးနိုင္ေတာ့ဘူးလို့ေျပာေတာ့လီလိီခဗ်ာသူ့အေဖေရွ့မွာငိုျပလိုက္တာမ်ားေလ.....2ပတ္3ပတ္ေလာက္ရွိမယ္။ ထမင္းလည္းေကာင္းေကာင္းမစားေတာ့ဘူး။ အဲ့တာနဲ့သူ့အေဖကလည္းအဲ့ဒီေကာင္မေလးကိုျပန္ရွာေပးမယ္လို့ေျပာလိုက္မွျပန္အဆင္ေျပသြားေတာ့တယ္။ ေဖျကီးကလည္းျပန္ရွာေပးမယ္လို့သာေျပာတာ တကယ္ေတာ့ေဖျကီးကလက္ေတာင္ေလ်ွာ့ေနျပီး"

"ဒါနဲ့အန္တီ အဲ့ဒီေကာင္မေလးေရာရွာေတြ့ျပီးလား"

"ဘယ္လိုလုပ္ရွာေတြ့မွာလဲ။ နာမည္ေလးတစ္လံုးနဲ့........။ အကယ္၍အဲ့ဒီေကာင္မေလးသာေယာကၤ်ားေလးသာဆိုရင္ခ်က္ခ်င္းေပးစားလိုက္မွာ။ေနာက္ခံမ်ိဳးရိုးေတြဘာေတြျကည့္မေနေတာ့ဘူး "

"အာ့....."

ခင့္ရဲ့လက္ကိုဓားရွသြားသည္။ ရွမွာေပါ့။ စိတ္နဲ့ကိုယ္နဲ့မကပ္ပဲေလ်ွာက္ေတြးေနတာကိုး။ ထိုင္းမွာသြားျပီးေတာ့မ်ားခြဲစိတ္လိုက္ရင္ေကာင္းမလား။ အဲ့တာဆိုအန္တီလက္ခံေလာက္ပါရဲ့။

"ဟယ္သမီးေလး.......လက္မွာေသြးေတြထြက္........"

ေမေမကလက္ကိုေရနဲ့ေဆးေပးမလို့ရွိေသး။ ရုတ္တရပ္လီလီကခင္္ရဲ့လက္ညိဳးေလးကိုသူ့ရဲ့ပါးစပ္ထဲထည့္္ေပးလိုက္သည္။ အစကခင့္လန့္သြားေပမယ့္ေနာက္ေတာ့မွအားရပါးရျကီးျပံဳးကာလီလီကိုျကည့္မိသည္။ စိတ္ဆိုးေနတာေတာင္ဂရုစိုက္ေနတုန္းပဲ။ အဲ့တာေလးေတြေျကာင့္ခ်စ္တာေပါ့။ စိတ္ရွိတိုင္းဆိုရင္ခြင္ထဲအတင္းထည့္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္ေယာကၡမျကီးေရွ့မို့စိတ္ထိန္းကာ အနာကပ္ပလာစတာကိုလွမ္းယူလိုက္သည္။ ခင္လမ္းယူလိုက္ေသာပလာစတာကိုလီလီကျဖတ္ယူကာခင့္ကိုျကည့္္ျပီး

"ေတာ္ေတာ္ရွသြားတာ။ေဆးထည့္ေပးမယ္။ လာခဲ့"

ဆူပုပ္ပုပ္မ်က္နွာနွင္္ေျပာေနေတာ့သူ့ေနာက္သို့ခင္တေကာက္ေကာက္လိုက္သြားခဲ့သည္။ လီလီ့ရဲ့အေမကေတာ့ေခါင္းထဲမွာအေတြးမ်ားစြာနွင့္ လီလီရဲ့အျပဳအမူေတြကိုျကည့္ရင္း

"ဒီနွစ္ေယာက္ကေတာ့တစ္ခုခုပဲ....."

-

-

-

-

-

-

-

"အာ့....နာတယ္"

"နာတတ္မွန္းသိရင္အလုပ္ေသခ်ာလုပ္ပါလား။ "

"ကေလးအေျကာင္းကိုေတြးရင္းျဖစ္သြားတာဆိုေတာ့ ကေလးေျကာင့္္ေပါ့"

ပါးေလးကိုဆြဲဖ်စ္ရင္းေျပာေနသည္။ ခင္အခန္းမွာေဆးေတြအစံုရွိေသာေျကာင့္

ခင့္အခန္းထဲမွာသူတို့2ေယာက္ထဲ။

"ေရာ့ျပီးျပီး။ ေနာက္တစ္ခါဓားေတြဘာေတြကိုင္ရင္......အင့္"

ခင္ကလီလီရဲ့နွတ္ခမ္းကိုျကမ္းတမ္းစြာစားသံုးလိုက္သည္။ လီလီမွာလည္းပါးစပ္ေစ့ဖို့ေတာင္မမွိီလိုက္။ ခင္ရဲ့လ်ွာေတြကလီလီရဲ့ခံတြင္းထဲကိုေျမြတစ္ေကာင္လိုေမြေနသည္။ လက္ကလည္းအက်ီအတြင္းထဲဝင္၍နွိပ္နယ္ေပးလ်က္။ ခင္ရဲ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ေန့လည္စာစားဖို့ေတြးထားေပမယ့္ လီလီကေတာ့အခန္းထဲတစ္ေယာက္ေယာက္ဝင္လာမွာကိုစိုးရိမ္ေနသည္။ အက်ီကိုမခ်ြတ္ေတာ့ပဲအျပင္ကေနရင္သားနွစ္ျမြွာျကားထဲေခါင္းကိုအပ္ကာအနမ္းေတြေျခြေနသည္။ လီလီကေတာ့အသက္ကိုဝေအာင္ရွဴရင္း..

ခင္အက်ီအျပင္ဘက္ကပင္ရင္သားကိုကိုက္လိုက္သည္။ တကယ့္ေပါက္စီကိုစားေနသလိုဆက္ကိုက္ေနသည္။ လီလီေတာ့အတင္းအံျကိတ္ထားသည္္ျကားက

"အာ့.....မာ~~~မီ"

လံုးဝကိုအားေလ်ာ့ေနေသာအသံေျကာင့္လီလီ့ကိုျပန္ျကည့္ေတာ့လီလီက

"ညက်မွာလုပ္ရေအာင္။ အခုက~~~"

အခုကတည္းကေနပင္ပန္းေနေသာလီလီကိုျကည့္ကာခင္ရဲ့ထန္ေနတဲ့စိတ္ေတြကိုေဖ်ာက္လိုက္သည္။

"ကတိတည္ရမယ္ေနာ္။ ညက်ရင္"

လီလီေခါင္းျငိမိ့လိုက္သည္။ ခင္ထြက္သြားေတာ့မွ ကိုယ္္အက်ီျပန္ျကည့္ေတာ့ T shirtေပၚ္မွာစိုေနတဲ့အဝိုင္းေလးတစ္ကြက္။အဲ့ဒီတစ္ကြက္ေလးကိုလက္ျဖင့္္အုပ္ကာထြက္လာလိုက္သည္။

ေန့လည္စာစားေတာ့ခင္လီလီ့ေဘးကိုအမိအရထိုင္လိုက္သည္။ မမကအဆင္ေျပရဲ့လားေတာ့မသိ။ ေမေမတို့နဲ့အလိုက္သင့္စကားျပန္ေျပာလိုက္။ လီလီေပါင္တံတစ္ေလ်ွာက္ပြတ္သပ္ေနလိုက္နွင့္အလုပ္ရွုပ္ေနသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ဆိုပြင့္ခ်ပ္ေနရာဆီေရာက္သြားသည္။ ဒီမာမီနဲ့ေတာ့ခက္ပါျပီး

ေန့လည္စာစားျပီးတာနဲ့ကိုယ္္အခန္းထဲကိုေျပးဝင္လိုက္သည္။ မမကေတာ့အလုပ္အိမ္ကိစၥေတြေဆြးေနြးဖို့က်န္ခဲ့သည္တဲ့။ အလုပ္ကိစၥနဲ့ပက္သက္ရင္အျမဲတမ္းခ်န္ထားခဲ့တာပဲ။ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဘာမွလည္းလုပ္စရာမရွိဘူး။ ဂိမ္းပဲေဆာ့ေနရမွာေပါ့။ ဂိမ္းေဆာ့ဖို့ဖုန္းကိုလွမ္းကိုင္ေနတုန္းအေနာက္ကေနမမက

"ဟိတ္"

"အားး မ လန့္သြားတာပဲ"

"ဒီဂိမ္းပဲေဆာ့ေနဦးမလို့လား။ မရဘူးေနာ္။ အခုေတာင္ေက်ာင္းအပ္ျပီးျပီးအခုစာေတြလုပ္ရေတာ့မယ္"

"မလုပ္ဘူး။ ဂိမ္းပဲေဆာ့မွာ ဖယ္"

"ကေလး....မ စကားနားေထာင္ေနာ္။ မဆိုးနဲ့ကြာ"

"ဆိုးမွာပဲ။ ဘာျဖစ္လဲ။ ဆိုးလြန္းလို့သည္းမခံနိုင္ရင္လမ္းခြဲ......"

🎶🎶တီ တီ တီ🎶🎶

ခင့္ရဲ့ဖုန္းလာေနေသာေျကာင့္ဖုန္းကိုင္ရင္းလီလီ့ကိုေျပာလိုက္တာက

"အရမ္းဆိုးရင္မမအျပစ္ေပးမွာေနာ္။ညက်ရင္"

လီလီကေတာ့ခင့္ကိုစိတ္ဆိုးရင္းက်န္ခဲ့သည္။ ညက်ရင္ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာသူသိရင္ခင္္ကိုအဲ့လိုေျပာခဲ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။

______________________________

လိုအပ္တာရွိရင္ေျပာျကပါဦး။ ညက်ရင္ခင္ကလီလီကိုဘာလုပ္မွာပါလိမ့္🤔🤔🤔

Unicode

လီလီပြန်လာတာနဲ့ဧည့်ခန်းတစ်ဝ်ိုက်ကိုမျက်စိကစားကြည့်ပေမယ့်မမကိုမတွေ့။ ဘယ်များရောက်နေတာလဲကွာ။ မဟုတ်မှလွဲရော ကိုကြီးအခန်းထဲမှာလား။ သွားကြည့်ချင်ပေမယ့်မိမိကိုသံသယဝင်နေတဲ့ကိုကြီးကြောင့်သွားချင်စိတ်ကိုဖျောက်လိုက်ပါတယ်။

"လီလီအခန်းထဲသွားတော့မယ်။ မေမေတို့ပဲစကားပြောကြ..."

"ဟော်...သူ့ကိုအဖတ်မလုပ်လို့ကောက်သွားပြန်ပြီ။ သမီးအကြောင်းပဲပြောနေတာလေကွာ"

ဖေဖေကချော့ပြောပေမယ့်

"မေမေတို့ပဲပြော.....သူများကိုလာမခေါ်နဲ့"

လို့စိတ်ဆိုးပြရင်းအခန်းဆီပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။ ဖေဖေတို့ကတော့ပြုံးနေရင်းသာ....

"ဘာလို့မလာသေးတာလဲကွာ။ စိတ်ကောက်ပြတာတောင်မသိဘူးလား။ ပြန်ချော့ရကောင်းမှန်းမသိဘူးလား။ တော်ပြီ။ဂိမ်းပဲဆော့တော့မယ်"

ခင်ပြန်လာတော့အန်ကယ်တို့ကိုတွေ့ပုံထောက်ရင်လီလီလည်းပြန်လာလောက်ပါပြီး။ ဒါမှမဟုတ် မနက်ပိုင်းကြီးကိုဂိမ်းဆော့ပြန်ပြီလား။ ဒီကလေးကတော့လေ ဆုံးမရတော့မယ်။ မဆုံးမရတာကြာတော့လေ ဆိုးလာတယ်။ အန်တီနဲ့တူတူဟင်းချက်ရင်းအန်တီကလီလီရဲ့အကြောင်းတွေပြောပြသဖြင့်တော်တော်သိလာသည်။ လီလီငယ်ငယ်ကအစ်မလိုခင်ရတဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိပြီး ထိုကောင်မလေးကိုနှစ်အလီလီကြာတာတောင်မမေ့ပဲရှာနေတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းလေးရော........။ ဒါတောင်မကသေး ကျောင်းမှာရှိသမျှဆရာမတွေကိုလိုက်မေးတဲ့အပြင်ခင်ရဲ့အမေရဲ့နာမည်တစ်လုံးနဲ့

ကရင်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကိုလိုက်ရှာခဲ့တယ်တဲ့။ လီလီကသူ့ရဲ့အဖေကိုပါခင့်ကိုရှာပေးဖို့တောင်းဆိုခဲ့ပြီးမြန်မာတစ်ပြည်လုံးအနှံ့အန်ကာ်ရဲ့လူယုံတွေကိုခင့်ကိုရှာစေခဲ့သည်။ ဒါပေမယ်ခင့်ရဲ့နာမည်ကိုမသိတဲ့အပြင်မကေ်နှာကိုသိတဲ့သူကလည်းလီလီအပြင်မရှိတာကြောင့်လက်လျှော့ခဲ့ရတယ်တဲ့။

"သမီးသိလား။ အဲ့ဒီတော့ကဖေကြီးကလီလီ့ကိုမရှာပေးနိုင်တော့ဘူးလို့ပြောတော့လီလီခဗျာသူ့အဖေရှေ့မှာငိုပြလိုက်တာများလေ.....2ပတ်3ပတ်လောက်ရှိမယ်။ ထမင်းလည်းကောင်းကောင်းမစားတော့ဘူး။ အဲ့တာနဲ့သူ့အဖေကလည်းအဲ့ဒီကောင်မလေးကိုပြန်ရှာပေးမယ်လို့ပြောလိုက်မှပြန်အဆင်ပြေသွားတော့တယ်။ ဖေကြီးကလည်းပြန်ရှာပေးမယ်လို့သာပြောတာ တကယ်တော့ဖေကြီးကလက်တောင်လျှော့နေပြီး"

"ဒါနဲ့အန်တီ အဲ့ဒီကောင်မလေးရောရှာတွေ့ပြီးလား"

"ဘယ်လိုလုပ်ရှာတွေ့မှာလဲ။ နာမည်လေးတစ်လုံးနဲ့........။ အကယ်၍အဲ့ဒီကောင်မလေးသာယောင်္ကျားလေးသာဆိုရင်ချက်ချင်းပေးစားလိုက်မှာ။နောက်ခံမျိုးရိုးတွေဘာတွေကြည့်မနေတော့ဘူး "

"အာ့....."

ခင့်ရဲ့လက်ကိုဓားရှသွားသည်။ ရှမှာပေါ့။ စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့မကပ်ပဲလျှောက်တွေးနေတာကိုး။ ထိုင်းမှာသွားပြီးတော့များခွဲစိတ်လိုက်ရင်ကောင်းမလား။ အဲ့တာဆိုအန်တီလက်ခံလောက်ပါရဲ့။

"ဟယ်သမီးလေး.......လက်မှာသွေးတွေထွက်........"

မေမေကလက်ကိုရေနဲ့ဆေးပေးမလို့ရှိသေး။ ရုတ်တရပ်လီလီကခင်ရဲ့လက်ညိုးလေးကိုသူ့ရဲ့ပါးစပ်ထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။ အစကခင့်လန့်သွားပေမယ့်နောက်တော့မှအားရပါးရကြီးပြုံးကာလီလီကိုကြည့်မိသည်။ စိတ်ဆိုးနေတာတောင်ဂရုစိုက်နေတုန်းပဲ။ အဲ့တာလေးတွေကြောင့်ချစ်တာပေါ့။ စိတ်ရှိတိုင်းဆိုရင်ခွင်ထဲအတင်းထည့်လိုက်ချင်ပေမယ့်ယောက္ခမကြီးရှေ့မို့စိတ်ထိန်းကာ အနာကပ်ပလာစတာကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။ ခင်လမ်းယူလိုက်သောပလာစတာကိုလီလီကဖြတ်ယူကာခင့်ကိုကြည့်ပြီး

"တော်တော်ရှသွားတာ။ဆေးထည့်ပေးမယ်။ လာခဲ့"

ဆူပုပ်ပုပ်မျက်နှာနှင်ပြောနေတော့သူ့နောက်သို့ခင်တကောက်ကောက်လိုက်သွားခဲ့သည်။ လီလီ့ရဲ့အမေကတော့ခေါင်းထဲမှာအတွေးများစွာနှင့် လီလီရဲ့အပြုအမူတွေကိုကြည့်ရင်း

"ဒီနှစ်ယောက်ကတော့တစ်ခုခုပဲ....."

-

-

-

-

-

-

-

"အာ့....နာတယ်"

"နာတတ်မှန်းသိရင်အလုပ်သေချာလုပ်ပါလား။ "

"ကလေးအကြောင်းကိုတွေးရင်းဖြစ်သွားတာဆိုတော့ ကလေးကြောင့်ပေါ့"

ပါးလေးကိုဆွဲဖျစ်ရင်းပြောနေသည်။ ခင်အခန်းမှာဆေးတွေအစုံရှိသောကြောင့်

ခင့်အခန်းထဲမှာသူတို့2ယောက်ထဲ။

"ရော့ပြီးပြီး။ နောက်တစ်ခါဓားတွေဘာတွေကိုင်ရင်......အင့်"

ခင်ကလီလီရဲ့နှတ်ခမ်းကိုကြမ်းတမ်းစွာစားသုံးလိုက်သည်။ လီလီမှာလည်းပါးစပ်စေ့ဖို့တောင်မမှီလိုက်။ ခင်ရဲ့လျှာတွေကလီလီရဲ့ခံတွင်းထဲကိုမြွေတစ်ကောင်လိုမွေနေသည်။ လက်ကလည်းအကျီအတွင်းထဲဝင်၍နှိပ်နယ်ပေးလျက်။ ခင်ရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့နေ့လည်စာစားဖို့တွေးထားပေမယ့် လီလီကတော့အခန်းထဲတစ်ယောက်ယောက်ဝင်လာမှာကိုစိုးရိမ်နေသည်။ အကျီကိုမချွတ်တော့ပဲအပြင်ကနေရင်သားနှစ်မြွှာကြားထဲခေါင်းကိုအပ်ကာအနမ်းတွေခြွေနေသည်။ လီလီကတော့အသက်ကိုဝအောင်ရှူရင်း..

ခင်အကျီအပြင်ဘက်ကပင်ရင်သားကိုကိုက်လိုက်သည်။ တကယ့်ပေါက်စီကိုစားနေသလိုဆက်ကိုက်နေသည်။ လီလီတော့အတင်းအံကြိတ်ထားသည်ကြားက

"အာ့.....မာ~~~မီ"

လုံးဝကိုအားလျော့နေသောအသံကြောင့်လီလီ့ကိုပြန်ကြည့်တော့လီလီက

"ညကျမှာလုပ်ရအောင်။ အခုက~~~"

အခုကတည်းကနေပင်ပန်းနေသောလီလီကိုကြည့်ကာခင်ရဲ့ထန်နေတဲ့စိတ်တွေကိုဖျောက်လိုက်သည်။

"ကတိတည်ရမယ်နော်။ ညကျရင်"

လီလီခေါင်းငြိမိ့လိုက်သည်။ ခင်ထွက်သွားတော့မှ ကိုယ်အကျီပြန်ကြည့်တော့ T shirtပေါ််မှာစိုနေတဲ့အဝိုင်းလေးတစ်ကွက်။အဲ့ဒီတစ်ကွက်လေးကိုလက်ဖြင့်အုပ်ကာထွက်လာလိုက်သည်။

နေ့လည်စာစားတော့ခင်လီလီ့ဘေးကိုအမိအရထိုင်လိုက်သည်။ မမကအဆင်ပြေရဲ့လားတော့မသိ။ မေမေတို့နဲ့အလိုက်သင့်စကားပြန်ပြောလိုက်။ လီလီပေါင်တံတစ်လျှောက်ပွတ်သပ်နေလိုက်နှင့်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက်ဆိုပွင့်ချပ်နေရာဆီရောက်သွားသည်။ ဒီမာမီနဲ့တော့ခက်ပါပြီး

နေ့လည်စာစားပြီးတာနဲ့ကိုယ်အခန်းထဲကိုပြေးဝင်လိုက်သည်။ မမကတော့အလုပ်အိမ်ကိစ္စတွေဆွေးနွေးဖို့ကျန်ခဲ့သည်တဲ့။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ပက်သက်ရင်အမြဲတမ်းချန်ထားခဲ့တာပဲ။ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဘာမှလည်းလုပ်စရာမရှိဘူး။ ဂိမ်းပဲဆော့နေရမှာပေါ့။ ဂိမ်းဆော့ဖို့ဖုန်းကိုလှမ်းကိုင်နေတုန်းအနောက်ကနေမမက

"ဟိတ်"

"အား မ လန့်သွားတာပဲ"

"ဒီဂိမ်းပဲဆော့နေဦးမလို့လား။ မရဘူးနော်။ အခုတောင်ကျောင်းအပ်ပြီးပြီးအခုစာတွေလုပ်ရတော့မယ်"

"မလုပ်ဘူး။ ဂိမ်းပဲဆော့မှာ ဖယ်"

"ကလေး....မ စကားနားထောင်နော်။ မဆိုးနဲ့ကွာ"

"ဆိုးမှာပဲ။ ဘာဖြစ်လဲ။ ဆိုးလွန်းလို့သည်းမခံနိုင်ရင်လမ်းခွဲ......"

🎶🎶တီ တီ တီ🎶🎶

ခင့်ရဲ့ဖုန်းလာနေသောကြောင့်ဖုန်းကိုင်ရင်းလီလီ့ကိုပြောလိုက်တာက

"အရမ်းဆိုးရင်မမအပြစ်ပေးမှာနော်။ညကျရင်"

လီလီကတော့ခင့်ကိုစိတ်ဆိုးရင်းကျန်ခဲ့သည်။ ညကျရင်ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာသူသိရင်ခင်ကိုအဲ့လိုပြောခဲ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။

______________________________

လိုအပ်တာရှိရင်ပြောကြပါဦး။ ညကျရင်ခင်ကလီလီကိုဘာလုပ်မှာပါလိမ့်🤔🤔🤔