ကားစီးေနတဲ့တစ္ေလ်ွာက္လံုးလီလီေမေမတို့ကိုေတာင္စကားမေျပာေတာ့ပဲအျပင္ကိုသာေငးေနမိသည္။ မနက္ကအျဖစ္နဲ့ပက္သက္ျပီးေတာ့လည္းမမကိုစိတ္ဆိုးသလိုကိုျကီးကိုလည္းစိတ္ဆိုးသည္။ ယုတ္စြအဆံုးေခ်ြးမေလး၊ေခ်ြးမေလးနဲ့စကားမျပတ္တဲ့ေမေမနဲ့ေဖေဖတို့ကိုပါစိတ္ဆိုးမိသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေခ်ြးမေတာ္မွာပဲကို။ကိုျကီးနဲ့ေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့မမကိုပိုစိတ္ဆိုးျပဦးမွပါ။

"လီလီေရ.... ျကီးျကီးကမလာနိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့"

"ဘာျဖစ္လို့လဲ။ ျကီးျကီးမွာေရာဂါရွိလို့လား။ ေနမေကာင္းတာကလဲအဲ့ေလာက္ေတာင္ျပင္းလား"

"မဟုတ္ပါဘူး။ ျကီးျကီးကမလာခ်င္ေတာ့လို့တဲ့။ ေမေမတို့လည္းသဘက္ခါဆိုျပန္ေတာ့မွာေလ"

"ဟာ....ေမေမတို့ကလည္း။ ျကီးျကီးကိုလာခိုင္းလိုက္ေလ။ ျပီးရင္ဒီမွာျကာျကာေနျကေပါ့။"

"ေဖေဖတို့အလုပ္ကိစၥလည္းက်န္ေသးတယ္ေလ။ ဘားအံမွာကမူရင္းစက္ရံုရွိတယ္ဆိုေတာ့ဘယ္သူမွမရွိလို့မျဖစ္ဘူးလီလီရဲ့။ ျကားထဲကေဖေဖတို့ companyကိုလုယူခ်င္လို့လုပ္ျကံတဲ့သူကေတာင္ရွိေသး။ လီလီကဒီ companyကိုဦးေဆာင္ျကရင္ေတာ့မေျပာတတ္ဘူးေပါ့။ အဲ့ဒီအခါက်ရင္ေဖေဖ့သမီးေလးကိုလိုခ်င္တဲ့သူေတြပဲရွိေတာ့မွာ။"

လီလီ ေဖေဖ့ကိုမ်က္ေမွာက္ျကဳတ္ကာျကည့္လိုက္ျပီး

"အဲ့တာဆိုေဖေဖကအလုပ္ကိစၥအတြက္နဲ့ေဖေဖ့သမီးကိုေပးပစ္မွာေပါ့။"

"ေအာင္မေလး.....ရွင့္သမီးကေတာ့ရစ္ျပီ"

ေမေမကေတာင္ျကိဳသိေနသည္။ လီလီကိုယ္တိုင္ကလည္းေမေမတို့ရဲ့သေဘာထားကိုသိခ်င္သည္။ လီလီနဲ့မမတို့ရဲ့ပက္သက္မွုကိုသိရင္ေမေမတို့ဘယ္လိုထင္ျမင္ျကမလဲ။ ပတ္ဝန္းက်င္အျမင္ကိုေတာ့လီလီထည့္ေတာင္မေတာင္မတြက္။

"ဟားဟား...... မဟုတ္ရပါဘူး။ သမီးေလးရယ္ ေဖေဖကေတာ့ေယာကၤ်ားဆိုတဲ့အမ်ိဳးအေျကာင္းေတြကိုေကာင္းေကာင္းသိတာမို့လို့သမီးေလးကိုပိုလို့ေတာင္လက္မထပ္ေစခ်င္ဘူး"

"ေယာကၤ်ားေလးနဲ့လက္မထပ္ေစခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့မိန္းကေလးနဲ့လက္ထပ္ရမွာလားလို့။ ေဖေဖကလည္း"

"အဲ့တာဆိုပိုေကာင္းတာေပါ့သမီးေလးရဲ့။ မိန္းကေလးဆိုေတာ့သမီးရဲ့အစ္မလိုျဖစ္ေနျပီးေတာ့ပိုစိတ္ခ်လို့ရတယ္ေလ"

"ဟယ္......ရွင္.....ရွင္ကေလးကိုဘာေတြသင္ေပးေနတာလဲ"

ေဖေဖရဲ့တံု့ျပန္မွုကိုသေဘာက်ေပးမယ့္ေမေမ့ရဲ့တားလိုက္ေတာ့စကားကိုေတာ့ေျကာက္ရြံ့မိသည္။

"ဟုတ္တာပဲေလမိန္းမရယ္။ အခုေခတ္မွာက LGBT လား LBTGဆိုလား လိင္တူအခ်စ္မ်ိဳးမ်ားလာျပီးေလ။ မေျပာတတ္ဘူးေလ။ အဲ့ဒီအမ်ားစုမွာလည္းလီလီပါခ်င္ပါမွာေပါ့"

ေဖေဖေျပာတာကိုသေဘာက်ေပမယ့္လို့လီလီစိတ္ပူေနမိသည္။ မဟုတ္မွလြဲေရာ္ေဖေဖသိသြားလို့လား။

"အိုး......က်ြန္မရဲ့သားေရာသမီးေရာအဲ့လိုျဖစ္လို့မျဖစ္ပါဘူးေနာ္။ အဲ့လိုျဖစ္ရင္ခ်က္ခ်င္းအေမြျဖတ္စြန့္လြွတ္ပစ္မွာ။ က်ြန္မကေတာ့ရြံ့တယ္ရွင့္"

ေမေမ့ရဲ့အေျဖသည္လီလီရဲ့မ်က္လံုးအိမ္ထဲ၌မ်က္ရည္မ်ားျပည့္လာေအာင္လုပ္နိုင္သည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ေဖေဖကေတာ့လက္ခံတာပဲေလ။ ရပါတယ္ေမေမကစြန့္လြွတ္လဲ။ ဝမ္းေတာ့ဝမ္းနည္းမိေပမယ့္လို့ေပါ့။

"မိန္းမရယ္။ မင္းေသခ်ာစဥ္းစားျကည့္။ အခ်စ္ကအခ်စ္ပဲေလ။ အခ်စ္မွဘာကိုမွေဘာင္မခတ္ထားဘူး။ အသားျဖဴမွ အသားမဲမွ ခ်စ္ရမယ္လ္ု့ိလည္းမသတ္မွတ္ထားဘူး။ အဲ့လိုပဲ။ အခုေခတ္ကေလးေတြကိုအားေပးတယ္ဆိုတာသူတို့လည္းသူတို့ခ်စ္ခ်င္တဲ့သူေတြရွိမွာပဲ။ မင္းတို့ကအဲ့တာကိုသေဘာမတူဘူး

သူတို့နဲ့ဆက္တြဲရင္ငါ့ကိုအေမလို့မေခၚနဲ့လို့ေျပာေတာ့သူတို့ေလးေတြကဘာကိုေရြးခ်ယ္ျကမွာလဲ။ အမ်ားစုကေတာ့အေမကိုပဲေရြးျကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္အဲ့ဒီအမ်ားစုကပဲကိုယ့္ကိုကိုသတ္ေသျကလိမ့္မယ္။ 1500နဲ့528ကိုမယွဥ္သင့္ဘူး။သူတို့ေလးေတြအတြက္ 1500အခ်စ္မွာတစ္ေယာက္။ 528မွာကေတာ့တစ္ေယာက္အဲ့လ္ုိထားထားေပးသင့္တယ္။ သူတို့ေလးေတြကေတာ့မေရြးခ်ယ္နိုင္ေတာ့တဲ့ေနာက္ဆံုးဘဝကိုအရွံုးေပးသြားေတာ့တာပါပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က်မွာမိဘေတြကသူတို့သားသမီးေတြနဲ့သေဘာမတူခဲ့ရာတာကိုေနာင္တရေနျကသတဲ့။ ဘာ္ေလာက္ေတာင္ဆိုးလိုက္တဲ့လူေတြ။ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့သားသမီးေတြရဲ့ျဖစ္တည္မွုေတာင္လက္မခံေပးနိုင္ရင္အစကတည္းကမေမြးနဲ့ေလ။ ငါသားေရာသမီးေရာ Gayေနတယ္ဆိုေတာင္အားရပါးအားေပးဦးမွာ။ သူတို့ဘက္မွာဘယ္သူမွမရွိေပးရင္ေတာင္ငါတို့ကေတာ့ရွိေပးရမယ္ေလ"

ေဖေဖရဲ့စကားအဆံုးမွာေတာ့လီလီအရမ္းဝမ္းသာသြားသည္။ ေဖေဖရဲ့စကားေတြကလီလီကိုေျပာသလိုဆိုေပမယ့္အားေပးမယ္ဆိုတဲ့စကားေျကာင့္စိတ္ေအးရျပန္တယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေဖေဖရယ္......။

"ဒီမွာရွင္စဥ္းစားျကည့္ဦး။ အကယ္၍သူတို့ေလးသာအဲ့လိုဆိုရင္က်ြန္မတို့ေတြပတ္ဝန္းက်င္မွာဘယ္လိုမ်က္နွျပရမလဲ။ အဲ့တာကိုလည္းထည့္စဥ္းစားဦး"

"ပထမအခ်က္က....ငါတို့ကဘာျဖစ္လို့သူတို့ကိုဂရုစိုက္ေနရမွာလဲ။ကိုယ့္ထမင္းကိုစားေနတာ။ သူတို့ကိုဒုကၡေပးေနတာလဲမဟုတ္ာဒုတိယအခ်က္ မင္းရဲ့သားသမီးနဲ့ပတ္ဝန္းက်င္။အဲ့ဒီနွစ္ခုမွာဘယ္တစ္ခုကပ္ုိအေရးပါလဲ။ ေသခ်ာေပါက္ကိုမင္းသားသမီးပဲေပါ့။ မင္းပတ္ဝန္းက်င္ကိုပဲျကည့္ေနရင္းမင္းရဲ့သားသမီးေတြကိုဆံုးရွုံးရမွာေနာ္ "

ေဖေဖကေတာ့ေျပာရင္းကားမွန္ကေနျပံဳးျပလာသည္။ လီလီလည္းေက်နပ္ေသာအျပံဳးမ်ားနဲ့ျပန္ျပံဳးျပကာေမေမ့အေျဖကိုေစာင့္ေနမိသည္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ေဖေဖနွင့္ေမေမတို့ကစကားနိုင္လုတယ္ေပမယ့္ေမေမနိုင္တာပိုမ်ားသည္။ အခုတစ္ခါေတာ့မဟုတ္ဘူးနဲ့တူပါတယ္။

ေမေမသည္တစ္ခုခုကိုစဥ္းစားေနသည့္ပံုပင္။ ေမေမလက္ခံလိုက္ျပီးနဲ့တူပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ေက်ာင္းကိုေရာက္လာသည္။ ေက်ာင္းလားနန္းေတာ္လားမသဲကြဲ။ အရမ္းသန့္ျပန့္လြန္းသည့္အျပင္ကိုအေဆာက္အအံုအရမ္းျကီးေသာေျကာင့္ေက်ာင္းအုတ္ျကီးရံုခန္းကိုေရာက္ဖို့ေတာ္ေတာ္ေလ်ွာက္လိုက္ရသည္။ ဖတ္ဖတ္ကိုေမာလို့.....။

"မိန္းမေရ။ ငါတို့သမီးကအရမ္းေခ်ာလို့နဲ့တူတယ္။ ေကာင္ေလးေတြဝိုင္းျကည့္ေနျကတယ္"

ေဖေဖေျပာမွလီလီလည္းအနားတစ္ဝိုက္ကိုသတိထားမိသည္။ လီလီကိုမ်က္လံုးျပဳတ္က်မထြက္ျကည့္ေနတဲ့ေယာကၤ်ားေလးေတြ.....။ တစ္ခုခုေပေနလို့မ်ားျကည့္တာလားဆိုေတာ့လည္းမဟုတ္ျပန္။ ေအးေလ ကိုယ္ေခ်ာလို့ျကည့္္တာပဲ။ ျကည့္ပါေစ။သူတို့ေလးေတြခဗ်ာျကည့္လိုပဲရတာ။ မမကေတာ့စားသံုးခြင့္ေတာင္ရထားတာေလ။ 5ထပ္ေလာက္ေလွကားနဲ့တက္သြားျပီးေနာက္လီလီမွာအသက္ေတာင္မရွုနိုင္ေတာ့။ ေမေမတို့ကေတာ့လီလီအျဖစ္ကိုျကည့္ရင္းရီျကသည္။ ဒါေတာင္ဒီေက်ာင္းမွာအထပ္8ထပ္ရွိသည္တဲ့။ အေပၚဆံုးထပ္မွာေနတဲ့သူေတြေတာ့ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းျကမွာပဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ေက်ာင္းျကီးျကီးေဆာက္နိုင္ရင္ဓာတ္ေလွကားေတာ့ထည့္ေပးေလ။ အင္ဂ်င္နီယာေတြလည္းညံ့လိုက္တာ။ အျပစ္မရွိတဲ့အင္ဂ်င္နီယာေတြကိုေမတၱာပို့ရင္းလီလီတစ္ေယာက္ရံုးခန္းကိုေတာင္ေရာက္ေနျပီး။ ေက်ာင္းသားသစ္မို့လို့ေက်ာင္းအုပ္ျကီးရံုးခန္းကိုသြားရမည္တဲ့။ ဘာဆိုင္လို့တုန္း။ သေဘာမေတြ့တာေတြမ်ားေပမယ့္လီလီျငိမ္ခံေနလိုက္ပါသည္။

"ဒီမွာေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ပါ"

ေဖေဖကလက္2ဖက္နွင့္္ေပးေပမယ့္ေက်ာင္းအုပ္ျကီးဆိုသူကေတာ့လက္1ဖက္နဲ့သာျပန္ယူသည္။ ျကည့္ရတာေဖေဖထက္ေတာ္ေတာ္ငယ္တဲ့ပံုပဲ။ အျပဳအမူေတြကရိုင္းလိုက္တာ။ ေအာင္မယ္ေလးလီလီရယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ျကီးကိုေတာင္ဆရာျပန္လုပ္ခ်င္ေသးတယ္။ ငရဲအ္ုိးေဇာက္ထိုးက်ပါဦးမယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ျကီးနဲ့ပက္သက္ျပီးလီလီရဲ့အေတြးေတြကေတာ့ဒီမွာတင္ျပတ္.......။

"အင္း.....အရင္နွစ္ေတြကလည္းအမွတ္အရမ္းေကာင္းခဲ့တာပဲ။ ဒါဆိုရင္ဒီေက်ာင္းကေန All Dေမ်ွာ့္လင့္လို့ရပါတယ္"

"တကယ္လား။ ဆရာျကီး"

"တကယ္ေပါ့။ က်ြန္ေတာ္တို့ေက်ာင္းက Korea ကပညာေရးစနစ္ေတြနဲ့သင္ျကားေပးတာေျကာင့္အကယ္၍ဒီကေလးသာစိတ္ပါရင္ကိုးရီးယားကနာမည္ျကီးတဣသိုလ္ေတြကိုအသာေလးတက္လို့ရမွာပါ"

ေမေမတို့ကေတာ့ေပ်ာ္သြားတဲ့ပံုပဲ။ ကိုယ္ေတြက Blackpink crazyဆိုေတာ့ပိုေတာင္ေပ်ာ္ေသး။ ဒါေပမယ့္မမကိုလည္းမခြဲနိုင္ဘူး။ အဲ့တာေျကာင့္ေသခ်ာေပါက္ကိုရန္ကုန္မွာပဲေပါ့။

"အကယ္၍လည္းစိတ္မပါရင္ျမန္မာမွာပဲတက္လို့ရတယ္မဟုတ္လား။"

လာကတည္းကေနဘာမွမေျပာေပမယ့္အခုမွအသံထြက္လာေသာလီလီ့ကိုျကည့္ကာ

"ရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ Koreaမွာတက္ရင္ပိုျပီးေတာ့ေတာင္မေကာင္းဘူးလား။ Blinkဆိုေတာ့Koreaကိုမျဖစ္မေနသြားသင့္္တာေပါ့"

လီလီအံ့ဩမိသည္။ ဘယ္လိုလုပ္မ်ားသိသြားပါလိမ့္။ ေဩာ္....အခုမွျကည့္မိတယ္ ကိုယ့္အျဖစ္ကို။

လြယ္အိတ္ကလည္း Blackpink၊ ပန္ထားတဲ့ကလစ္ကလည္း Blackpink၊ ေသာ့ခ်ိတ္ေတြကလည္း Blackpink၊ လက္ေကာက္ေလးကပါBlackpink၊ လီလီရယ္။ အဲ့တာေျကာင္္နင္ေဂးေနတာ။

"That's crazy right?"

ရုတ္တရပ္ျကီးဘိုလိုေတြလာမွုန္ေနေသာသူ့ကိုလီလီနားလည္ပါသည္။ ျကည့္ရတာအသက္25 30ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္။ ေမေမတို့နားမလည္တဲ့ဘာသာစကားနဲ့ေျပာခ်င္တာဆိုေတာ့သူဘာျဖစ္ခ်င္ေနတာလဲ။

ေနာက္ေတာ့ေမေမတို့ကိုသူ့အတြင္းေရးမွဴးဆိုသူကလက္မွတ္ထိုးဖို့ေခၚသြားသည္။ လီလီကမလိုက္လာေသာေျကာင့္အလုကလီလီရဲ့ေက်ာင္းအုတ္ျကီးနဲ့။ ေက်ာင္းအုတ္ျကီးဆိုသူကခန့္ပါတယ္။ ေခ်ာပါတယ္။ လီလီရဲ့ typeမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္။ အင္း......ဖူးပြင့္ typeမ်ိဳး။

"So do you have boyfriend? "

"No. But why? "

အမွန္တိုင္းေျပာရရင္လီလီမလိမ္ရပါဘူး။ သူေမးတာကေကာင္ေလးေလ။ လီလီမွာကေကာင္မေလးပဲရွိတာ😝

"Nothing. "

ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို့ေျပာေပမယ့္သူ့အျပဳအမူေတြကိုလီလီသံသယဝင္မိသည္။ သူနဲ့ေဝးေဝးေရွာင္မွပဲ။

"Why Blackpink? They are girls. Wait!! Are you Gay?"

သူ့ေမးခြန္းကိုျကားေတာ့လီလီရယ္ခ်င္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ျပံဳးယံုပဲျပံဳးကာ

"I dunno. Maybe?"

လီလီရဲ့အေျဖကိုသေဘာမက်တဲ့ပံုပဲ။ လီလီကိုမ်က္ေမွာက္ျကဳတ္ကာျကည္္ေနသည္။

"You should go to korea. Then you can watch Blackpink concert."

လီလီ့သံသယေတြကလီလီ့ကိုပိုစိုးမိုးလာပါျပီ။ ဘာလို့ကိုရီးယားကိုအတင္းသြားခိုင္းေနရတာလဲ။

"My life is my choice. You doesn't own me. I own my life"

"I'm just worried that you're regret it later"

ဘာ!!ေနာင္တရမွာစိတ္ပူလို့? သူမ်ားဘဝကိုဘာကိစၥနဲ့လာစြက္ဖက္ေနတာလဲ။အားရပါးရျကီးေျပာပလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ေက်ာင္းအုတ္ျကီးျဖစ္ေနတာနဲ့ပဲဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ပဲစိတ္ကိုထိန္းထားလိုက္သည္။ ခဏေနေတာ့ေမေမတို့ျပန္လာျပီးေက်ာင္းအုတ္ျကီးကိုနွုတ္ဆက္ကာေက်ာင္းမွျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းကအထြက္မွာမိုးျပည့္တို့မိသားစုကိုေတြ့သျဖင့္ေတြ့တဲ့ထိုင္ခံုေလးမွာထိုင္ကာစကားေထာင္ဖြဲ့ေနျကသည္။ ျကည့္ရတာမိုးျပည့္လည္းပ်င္းတဲ့ပံုပဲ။ လူျကီးေတြအေျကာင္းပဲေျပာေနျကေတာ့ပ်င္းစရာျကီးေလ။ ရုတ္တရပ္လီလီရဲ့ဖုန္းမွ massageတစ္ေစာင္ဝင္လာသည္။ ေဟာ္...မသာမရယ္အေရွ့မွာပဲရွိတာကိုစကားေျပာလို့ရရဲ့သားနဲ့စာဖြဲ့ေနေသးတယ္။ မိုးျပည့္ပို့ထားတာက

"အေနာက္ကေကာင္ေလးတစ္သိုက္ကနင့္္ကိုရွုိုးေနတယ္"

လီလီအေနာက္လွည့္ျကည့္လိုက္ေတာ့အမွန္ပင္။ 6ေယာက္7ေယာက္ေလာက္ရွိမည္။ မိုးျပည့္ထပ္ပို့တာက

"သူလာေနျပီး။ နင္ဆီကို"

လာေနျပီဆိုလို့အေနာက္ေတာင္လွည့္မျကည့္ရဲေတာ့။ ဒါေပမာ့္ထိုေကာင္ေလးကလီလီရဲ့ေရွ့စာရြက္ေလးတစ္ရြက္ေပးလိုက္သည္။ ျဖတ္သြာယရင္းေပးတာမို့ေမေမတို့ကေတာ့သတိမထားမိ။ စာထဲမွာေရးထားတာက

"အေခ်ာေလး။ မင္းဖုန္းနံပါတ္သိခြင့္ရွိမလားတဲ့။"

ေသလိုက္ေလ ခ်ီးထုတ္။ private schoolဆိုျပီးအဲ့လ္ုိေကာင္ေတြမရွိဘူးထင္တာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္းဒီဘူတာပါပဲ။ မတတ္နိုင္ဘူးေလ။ ေမြးရာပါရုပ္ကေခ်ာေနေတာ့လဲ။ ျပန္ေျဖေပးလိုက္တာက "Nope" ။

ဒါေတာင္တာဇံေလးေတြကနားမလည္ဘူးနဲ့တူတယ္။ Google Translateမွာသြားရွာေလတဲ့။ အံ့ဩဘ။ မိုးျပည့္ကေတာ့ဆက္တိုက္ကိုေမးေနေတာ့သည္။ လီလီကေတာ့ဖုန္းကိုေတာင္ျပန္မျကည့္ေတာ့။ မိုးျပည့္ကိုျပံဳးျပေနလိုက္သည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ေမေမတို့လည္းစကားေျကာျဖတ္ျပီးထြက္လာခဲ့ျကသည္။ အိမ္ျပန္လမ္းတစ္ေလ်ွာက္ေတြးေနတာကေတာ့

"ေနာမူေနာမူဘိုဂိုရွီေဖာ အြန္းနီ။ စာရာဟယ္"

____________________________

ေနာက္ဆံုးစာသားေလးကိုနားလည္ရဲ့လားမသိဘူး။ လိုအပ္တာရွိရင္ေျပာပါဦးေနာ္။

ေစာင့္ျပီးဖတ္ေနျကတဲ့ရီဒါေလးေတြကို ေနာမူေနာမူစာရာဟယ္ 💖💖❤❤❤

Unicode

ကားစီးနေတဲ့တစ်လျှောက်လုံးလီလီမေမေတို့ကိုတောင်စကားမပြောတော့ပဲအပြင်ကိုသာငေးနေမိသည်။ မနက်ကအဖြစ်နဲ့ပက်သက်ပြီးတော့လည်းမမကိုစိတ်ဆိုးသလိုကိုကြီးကိုလည်းစိတ်ဆိုးသည်။ ယုတ်စွအဆုံးချွေးမလေး၊ချွေးမလေးနဲ့စကားမပြတ်တဲ့မေမေနဲ့ဖေဖေတို့ကိုပါစိတ်ဆိုးမိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ချွေးမတော်မှာပဲကို။ကိုကြီးနဲ့တော့မဟုတ်ဘူးပေါ့။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တော့မမကိုပိုစိတ်ဆိုးပြဦးမှပါ။

"လီလီရေ.... ကြီးကြီးကမလာနိုင်တော့ဘူးတဲ့"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကြီးကြီးမှာရောဂါရှိလို့လား။ နေမကောင်းတာကလဲအဲ့လောက်တောင်ပြင်းလား"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ကြီးကြီးကမလာချင်တော့လို့တဲ့။ မေမေတို့လည်းသဘက်ခါဆိုပြန်တော့မှာလေ"

"ဟာ....မေမေတို့ကလည်း။ ကြီးကြီးကိုလာခိုင်းလိုက်လေ။ ပြီးရင်ဒီမှာကြာကြာနေကြပေါ့။"

"ဖေဖေတို့အလုပ်ကိစ္စလည်းကျန်သေးတယ်လေ။ ဘားအံမှာကမူရင်းစက်ရုံရှိတယ်ဆိုတော့ဘယ်သူမှမရှိလို့မဖြစ်ဘူးလီလီရဲ့။ ကြားထဲကဖေဖေတို့ companyကိုလုယူချင်လို့လုပ်ကြံတဲ့သူကတောင်ရှိသေး။ လီလီကဒီ companyကိုဦးဆောင်ကြရင်တော့မပြောတတ်ဘူးပေါ့။ အဲ့ဒီအခါကျရင်ဖေဖေ့သမီးလေးကိုလိုချင်တဲ့သူတွေပဲရှိတော့မှာ။"

လီလီ ဖေဖေ့ကိုမျက်မှောက်ကြုတ်ကာကြည့်လိုက်ပြီး

"အဲ့တာဆိုဖေဖေကအလုပ်ကိစ္စအတွက်နဲ့ဖေဖေ့သမီးကိုပေးပစ်မှာပေါ့။"

"အောင်မလေး.....ရှင့်သမီးကတော့ရစ်ပြီ"

မေမေကတောင်ကြိုသိနေသည်။ လီလီကိုယ်တိုင်ကလည်းမေမေတို့ရဲ့သဘောထားကိုသိချင်သည်။ လီလီနဲ့မမတို့ရဲ့ပက်သက်မှုကိုသိရင်မေမေတို့ဘယ်လိုထင်မြင်ကြမလဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်အမြင်ကိုတော့လီလီထည့်တောင်မတောင်မတွက်။

"ဟားဟား...... မဟုတ်ရပါဘူး။ သမီးလေးရယ် ဖေဖေကတော့ယောင်္ကျားဆိုတဲ့အမျိုးအကြောင်းတွေကိုကောင်းကောင်းသိတာမို့လို့သမီးလေးကိုပိုလို့တောင်လက်မထပ်စေချင်ဘူး"

"ယောင်္ကျားလေးနဲ့လက်မထပ်စေချင်တော့ဘူးဆိုတော့မိန်းကလေးနဲ့လက်ထပ်ရမှာလားလို့။ ဖေဖေကလည်း"

"အဲ့တာဆိုပိုကောင်းတာပေါ့သမီးလေးရဲ့။ မိန်းကလေးဆိုတော့သမီးရဲ့အစ်မလိုဖြစ်နေပြီးတော့ပိုစိတ်ချလို့ရတယ်လေ"

"ဟယ်......ရှင်.....ရှင်ကလေးကိုဘာတွေသင်ပေးနေတာလဲ"

ဖေဖေရဲ့တုံ့ပြန်မှုကိုသဘောကျပေးမယ့်မေမေ့ရဲ့တားလိုက်တော့စကားကိုတော့ကြောက်ရွံ့မိသည်။

"ဟုတ်တာပဲလေမိန်းမရယ်။ အခုခေတ်မှာက LGBT လား LBTGဆိုလား လိင်တူအချစ်မျိုးများလာပြီးလေ။ မပြောတတ်ဘူးလေ။ အဲ့ဒီအများစုမှာလည်းလီလီပါချင်ပါမှာပေါ့"

ဖေဖေပြောတာကိုသဘောကျပေမယ့်လို့လီလီစိတ်ပူနေမိသည်။ မဟုတ်မှလွဲရော်ဖေဖေသိသွားလို့လား။

"အိုး......ကျွန်မရဲ့သားရောသမီးရောအဲ့လိုဖြစ်လို့မဖြစ်ပါဘူးနော်။ အဲ့လိုဖြစ်ရင်ချက်ချင်းအမွေဖြတ်စွန့်လွှတ်ပစ်မှာ။ ကျွန်မကတော့ရွံ့တယ်ရှင့်"

မေမေ့ရဲ့အဖြေသည်လီလီရဲ့မျက်လုံးအိမ်ထဲ၌မျက်ရည်များပြည့်လာအောင်လုပ်နိုင်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ဖေဖေကတော့လက်ခံတာပဲလေ။ ရပါတယ်မေမေကစွန့်လွှတ်လဲ။ ဝမ်းတော့ဝမ်းနည်းမိပေမယ့်လို့ပေါ့။

"မိန်းမရယ်။ မင်းသေချာစဉ်းစားကြည့်။ အချစ်ကအချစ်ပဲလေ။ အချစ်မှဘာကိုမှဘောင်မခတ်ထားဘူး။ အသားဖြူမှ အသားမဲမှ ချစ်ရမယ်လ်ို့လည်းမသတ်မှတ်ထားဘူး။ အဲ့လိုပဲ။ အခုခေတ်ကလေးတွေကိုအားပေးတယ်ဆိုတာသူတို့လည်းသူတို့ချစ်ချင်တဲ့သူတွေရှိမှာပဲ။ မင်းတို့ကအဲ့တာကိုသဘောမတူဘူး

သူတို့နဲ့ဆက်တွဲရင်ငါ့ကိုအမေလို့မခေါ်နဲ့လို့ပြောတော့သူတို့လေးတွေကဘာကိုရွေးချယ်ကြမှာလဲ။ အများစုကတော့အမေကိုပဲရွေးကြမှာပါ။ ဒါပေမယ့်အဲ့ဒီအများစုကပဲကိုယ့်ကိုကိုသတ်သေကြလိမ့်မယ်။ 1500နဲ့528ကိုမယှဉ်သင့်ဘူး။သူတို့လေးတွေအတွက် 1500အချစ်မှာတစ်ယောက်။ 528မှာကတော့တစ်ယောက်အဲ့လ်ိုထားထားပေးသင့်တယ်။ သူတို့လေးတွေကတော့မရွေးချယ်နိုင်တော့တဲ့နောက်ဆုံးဘဝကိုအရှုံးပေးသွားတော့တာပါပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှာမိဘတွေကသူတို့သားသမီးတွေနဲ့သဘောမတူခဲ့ရာတာကိုနောင်တရနေကြသတဲ့။ ဘာ်လောက်တောင်ဆိုးလိုက်တဲ့လူတွေ။ ကိုယ်မွေးထားတဲ့သားသမီးတွေရဲ့ဖြစ်တည်မှုတောင်လက်မခံပေးနိုင်ရင်အစကတည်းကမမွေးနဲ့လေ။ ငါသားရောသမီးရော Gayနေတယ်ဆိုတောင်အားရပါးအားပေးဦးမှာ။ သူတို့ဘက်မှာဘယ်သူမှမရှိပေးရင်တောင်ငါတို့ကတော့ရှိပေးရမယ်လေ"

ဖေဖေရဲ့စကားအဆုံးမှာတော့လီလီအရမ်းဝမ်းသာသွားသည်။ ဖေဖေရဲ့စကားတွေကလီလီကိုပြောသလိုဆိုပေမယ့်အားပေးမယ်ဆိုတဲ့စကားကြောင့်စိတ်အေးရပြန်တယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဖေဖေရယ်......။

"ဒီမှာရှင်စဉ်းစားကြည့်ဦး။ အကယ်၍သူတို့လေးသာအဲ့လိုဆိုရင်ကျွန်မတို့တွေပတ်ဝန်းကျင်မှာဘယ်လိုမျက်နှပြရမလဲ။ အဲ့တာကိုလည်းထည့်စဉ်းစားဦး"

"ပထမအချက်က....ငါတို့ကဘာဖြစ်လို့သူတို့ကိုဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။ကိုယ့်ထမင်းကိုစားနေတာ။ သူတို့ကိုဒုက္ခပေးနေတာလဲမဟုတာ်ဒုတိယအချက် မင်းရဲ့သားသမီးနဲ့ပတ်ဝန်းကျင်။အဲ့ဒီနှစ်ခုမှာဘယ်တစ်ခုကပ်ိုအရေးပါလဲ။ သေချာပေါက်ကိုမင်းသားသမီးပဲပေါ့။ မင်းပတ်ဝန်းကျင်ကိုပဲကြည့်နေရင်းမင်းရဲ့သားသမီးတွေကိုဆုံးရှုံးရမှာနော် "

ဖေဖေကတော့ပြောရင်းကားမှန်ကနေပြုံးပြလာသည်။ လီလီလည်းကျေနပ်သောအပြုံးများနဲ့ပြန်ပြုံးပြကာမေမေ့အဖြေကိုစောင့်နေမိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဖေဖေနှင့်မေမေတို့ကစကားနိုင်လုတယ်ပေမယ့်မေမေနိုင်တာပိုများသည်။ အခုတစ်ခါတော့မဟုတ်ဘူးနဲ့တူပါတယ်။

မေမေသည်တစ်ခုခုကိုစဉ်းစားနေသည့်ပုံပင်။ မေမေလက်ခံလိုက်ပြီးနဲ့တူပါတယ်။ ခဏနေတော့ကျောင်းကိုရောက်လာသည်။ ကျောင်းလားနန်းတော်လားမသဲကွဲ။ အရမ်းသန့်ပြန့်လွန်းသည့်အပြင်ကိုအဆောက်အအုံအရမ်းကြီးသောကြောင့်ကျောင်းအုတ်ကြီးရုံခန်းကိုရောက်ဖို့တော်တော်လျှောက်လိုက်ရသည်။ ဖတ်ဖတ်ကိုမောလို့.....။

"မိန်းမရေ။ ငါတို့သမီးကအရမ်းချောလို့နဲ့တူတယ်။ ကောင်လေးတွေဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်"

ဖေဖေပြောမှလီလီလည်းအနားတစ်ဝိုက်ကိုသတိထားမိသည်။ လီလီကိုမျက်လုံးပြုတ်ကျမထွက်ကြည့်နေတဲ့ယောင်္ကျားလေးတွေ.....။ တစ်ခုခုပေနေလို့များကြည့်တာလားဆိုတော့လည်းမဟုတ်ပြန်။ အေးလေ ကိုယ်ချောလို့ကြည့်တာပဲ။ ကြည့်ပါစေ။သူတို့လေးတွေခဗျာကြည့်လိုပဲရတာ။ မမကတော့စားသုံးခွင့်တောင်ရထားတာလေ။ 5ထပ်လောက်လှေကားနဲ့တက်သွားပြီးနောက်လီလီမှာအသက်တောင်မရှုနိုင်တော့။ မေမေတို့ကတော့လီလီအဖြစ်ကိုကြည့်ရင်းရီကြသည်။ ဒါတောင်ဒီကျောင်းမှာအထပ်8ထပ်ရှိသည်တဲ့။ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာနေတဲ့သူတွေတော့တော်တော်ပင်ပန်းကြမှာပဲ။ ဒီလောက်တောင်ကျောင်းကြီးကြီးဆောက်နိုင်ရင်ဓာတ်လှေကားတော့ထည့်ပေးလေ။ အင်ဂျင်နီယာတွေလည်းညံ့လိုက်တာ။ အပြစ်မရှိတဲ့အင်ဂျင်နီယာတွေကိုမေတ္တာပို့ရင်းလီလီတစ်ယောက်ရုံးခန်းကိုတောင်ရောက်နေပြီး။ ကျောင်းသားသစ်မို့လို့ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းကိုသွားရမည်တဲ့။ ဘာဆိုင်လို့တုန်း။ သဘောမတွေ့တာတွေများပေမယ့်လီလီငြိမ်ခံနေလိုက်ပါသည်။

"ဒီမှာကျောင်းထွက်လက်မှတ်ပါ"

ဖေဖေကလက်2ဖက်နှင့်ပေးပေမယ့်ကျောင်းအုပ်ကြီးဆိုသူကတော့လက်1ဖက်နဲ့သာပြန်ယူသည်။ ကြည့်ရတာဖေဖေထက်တော်တော်ငယ်တဲ့ပုံပဲ။ အပြုအမူတွေကရိုင်းလိုက်တာ။ အောင်မယ်လေးလီလီရယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုတောင်ဆရာပြန်လုပ်ချင်သေးတယ်။ ငရဲအ်ိုးဇောက်ထိုးကျပါဦးမယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ပက်သက်ပြီးလီလီရဲ့အတွေးတွေကတော့ဒီမှာတင်ပြတ်.......။

"အင်း.....အရင်နှစ်တွေကလည်းအမှတ်အရမ်းကောင်းခဲ့တာပဲ။ ဒါဆိုရင်ဒီကျောင်းကနေ All Dမျှော့်လင့်လို့ရပါတယ်"

"တကယ်လား။ ဆရာကြီး"

"တကယ်ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက Korea ကပညာရေးစနစ်တွေနဲ့သင်ကြားပေးတာကြောင့်အကယ်၍ဒီကလေးသာစိတ်ပါရင်ကိုးရီးယားကနာမည်ကြီးတဣသိုလ်တွေကိုအသာလေးတက်လို့ရမှာပါ"

မေမေတို့ကတော့ပျော်သွားတဲ့ပုံပဲ။ ကိုယ်တွေက Blackpink crazyဆိုတော့ပိုတောင်ပျော်သေး။ ဒါပေမယ့်မမကိုလည်းမခွဲနိုင်ဘူး။ အဲ့တာကြောင့်သေချာပေါက်ကိုရန်ကုန်မှာပဲပေါ့။

"အကယ်၍လည်းစိတ်မပါရင်မြန်မာမှာပဲတက်လို့ရတယ်မဟုတ်လား။"

လာကတည်းကနေဘာမှမပြောပေမယ့်အခုမှအသံထွက်လာသောလီလီ့ကိုကြည့်ကာ

"ရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် Koreaမှာတက်ရင်ပိုပြီးတော့တောင်မကောင်းဘူးလား။ Blinkဆိုတော့Koreaကိုမဖြစ်မနေသွားသင့်တာပေါ့"

လီလီအံ့ဩမိသည်။ ဘယ်လိုလုပ်များသိသွားပါလိမ့်။ ျ....အခုမှကြည့်မိတယ် ကိုယ့်အဖြစ်ကို။

လွယ်အိတ်ကလည်း Blackpink၊ ပန်ထားတဲ့ကလစ်ကလည်း Blackpink၊ သော့ချိတ်တွေကလည်း Blackpink၊ လက်ကောက်လေးကပါBlackpink၊ လီလီရယ်။ အဲ့တာကြောင်နင်ဂေးနေတာ။

"That's crazy right?"

ရုတ်တရပ်ကြီးဘိုလိုတွေလာမှုန်နေသောသူ့ကိုလီလီနားလည်ပါသည်။ ကြည့်ရတာအသက်25 30လောက်ပဲရှိဦးမယ်။ မေမေတို့နားမလည်တဲ့ဘာသာစကားနဲ့ပြောချင်တာဆိုတော့သူဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ။

နောက်တော့မေမေတို့ကိုသူ့အတွင်းရေးမှူးဆိုသူကလက်မှတ်ထိုးဖို့ခေါ်သွားသည်။ လီလီကမလိုက်လာသောကြောင့်အခုကလီလီရဲ့ကျောင်းအုတ်ကြီးနဲ့။ ကျောင်းအုတ်ကြီးဆိုသူကခန့်ပါတယ်။ ချောပါတယ်။ လီလီရဲ့ typeမျိုးတော့မဟုတ်။ အင်း......ဖူးပွင့် typeမျိုး။

"So do you have boyfriend? "

"No. But why? "

အမှန်တိုင်းပြောရရင်လီလီမလိမ်ရပါဘူး။ သူမေးတာကကောင်လေးလေ။ လီလီမှာကကောင်မလေးပဲရှိတာ

"Nothing. "

ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ပြောပေမယ့်သူ့အပြုအမူတွေကိုလီလီသံသယဝင်မိသည်။ သူနဲ့ဝေးဝေးရှောင်မှပဲ။

"Why Blackpink? They are girls. Wait!! Are you Gay?"

သူ့မေးခွန်းကိုကြားတော့လီလီရယ်ချင်မိသည်။ ဒါပေမယ့်ပြုံးယုံပဲပြုံးကာ

"I dunno. Maybe?"

လီလီရဲ့အဖြေကိုသဘောမကျတဲ့ပုံပဲ။ လီလီကိုမျက်မှောက်ကြုတ်ကာကြည်နေသည်။

"You should go to korea. Then you can watch Blackpink concert."

လီလီ့သံသယတွေကလီလီ့ကိုပိုစိုးမိုးလာပါပြီ။ ဘာလို့ကိုရီးယားကိုအတင်းသွားခိုင်းနေရတာလဲ။

"My life is my choice. You doesn't own me. I own my life"

"I'm just worried that you're regret it later"

ဘာ!!နောင်တရမှာစိတ်ပူလို့? သူများဘဝကိုဘာကိစ္စနဲ့လာစွက်ဖက်နေတာလဲ။အားရပါးရကြီးပြောပလိုက်ချင်ပေမယ့်ကျောင်းအုတ်ကြီးဖြစ်နေတာနဲ့ပဲဘာမှပြန်မပြောတော့ပဲစိတ်ကိုထိန်းထားလိုက်သည်။ ခဏနေတော့မေမေတို့ပြန်လာပြီးကျောင်းအုတ်ကြီးကိုနှုတ်ဆက်ကာကျောင်းမှပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းကအထွက်မှာမိုးပြည့်တို့မိသားစုကိုတွေ့သဖြင့်တွေ့တဲ့ထိုင်ခုံလေးမှာထိုင်ကာစကားထောင်ဖွဲ့နေကြသည်။ ကြည့်ရတာမိုးပြည့်လည်းပျင်းတဲ့ပုံပဲ။ လူကြီးတွေအကြောင်းပဲပြောနေကြတော့ပျင်းစရာကြီးလေ။ ရုတ်တရပ်လီလီရဲ့ဖုန်းမှ massageတစ်စောင်ဝင်လာသည်။ ဟော်...မသာမရယ်အရှေ့မှာပဲရှိတာကိုစကားပြောလို့ရရဲ့သားနဲ့စာဖွဲ့နေသေးတယ်။ မိုးပြည့်ပို့ထားတာက

"အနောက်ကကောင်လေးတစ်သိုက်ကနင့်ကိုရှိုုးနေတယ်"

လီလီအနောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့အမှန်ပင်။ 6ယောက်7ယောက်လောက်ရှိမည်။ မိုးပြည့်ထပ်ပို့တာက

"သူလာနေပြီး။ နင်ဆီကို"

လာနေပြီဆိုလို့အနောက်တောင်လှည့်မကြည့်ရဲတော့။ ဒါပေမာ့်ထိုကောင်လေးကလီလီရဲ့ရှေ့စာရွက်လေးတစ်ရွက်ပေးလိုက်သည်။ ဖြတ်သွားရင်းပေးတာမို့မေမေတို့ကတော့သတိမထားမိ။ စာထဲမှာရေးထားတာက

"အချောလေး။ မင်းဖုန်းနံပါတ်သိခွင့်ရှိမလားတဲ့။"

သေလိုက်လေ ချီးထုတ်။ private schoolဆိုပြီးအဲ့လ်ိုကောင်တွေမရှိဘူးထင်တာ။ နောက်ဆုံးတော့လည်းဒီဘူတာပါပဲ။ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ မွေးရာပါရုပ်ကချောနေတော့လဲ။ ပြန်ဖြေပေးလိုက်တာက "Nope" ။

ဒါတောင်တာဇံလေးတွေကနားမလည်ဘူးနဲ့တူတယ်။ Google Translateမှာသွားရှာလေတဲ့။ အံ့ဩဘ။ မိုးပြည့်ကတော့ဆက်တိုက်ကိုမေးနေတော့သည်။ လီလီကတော့ဖုန်းကိုတောင်ပြန်မကြည့်တော့။ မိုးပြည့်ကိုပြုံးပြနေလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့မေမေတို့လည်းစကားကြောဖြတ်ပြီးထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အိမ်ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်တွေးနေတာကတော့

"နောမူနောမူဘိုဂိုရှီဖော အွန်းနီ။ စာရာဟယ်"

____________________________

နောက်ဆုံးစာသားလေးကိုနားလည်ရဲ့လားမသိဘူး။ လိုအပ်တာရှိရင်ပြောပါဦးနော်။

စောင့်ပြီးဖတ်နေကြတဲ့ရီဒါလေးတွေကို နောမူနောမူစာရာဟယ် 💖💖❤❤❤