လီလီအခန္းတံခါးကိုစိုက္ျကည့္ေနရင္းတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေစာင့္ေနသည္။ ဘာလို့မလာေသးတာလဲ။ လီလီကမလာဘူးလို့ေျပာထားေပမယ့္မမကိုေတာ့လာေစခ်င္သည္။ တစ္ခုခုမလုပ္ရင္ေတာင္မမနဲ့တူတူဖက္အိပ္ခ်င္သည္။ ခဏေလးေတာင္လြမ္းေနတာ

တစ္ရက္ေလာက္မ်ားဆိုရင္လီလီတို့ေသမ်ားေသသြားမလားပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့တံခါးကိုတစ္ေယာက္ေယာက္လာဖြင့္ျပီး..........

"မအိပ္ေသးဘူးလား"

လီလီစိတ္ပ်က္သြားသည္။ စိတ္ပ်က္သြားတဲ့မ်က္နွာျကီးနဲ့

"ဘာလာလုပ္တာလဲ။ သြား......"

"နင့္အစ္ကိုကနင္္အခန္းကိုလာလို့မရဘူးလား။ မ်က္နွာကဘာျဖစ္တာလဲ။ျပီးေတာ့ဘာလို့တံခါးကိုစိုက္ျကည့္ေနတာလဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေစာင့္ေနတာလား"

"ေမးခြန္းကအမ်ားျကီးပဲ။မေျဖေတာ့ဘူး"

"ဒါဆိုေျဖ။ ဘယ္သူ့ကိုေစာင့္ေနတာလဲ"

လီလီစိတ္ထဲမွာအက်ပ္ရိုက္ေနေပမယ့္ရုပ္ကိုျပန္တည္လိုက္ကာ

"ေျခသံျကားလို့ေမေမတို့မ်ားလားလို့"

"အကယ္၍ေမေမတို့ဆိုရင္ေတာင္နင္ကဒီလိုမ်ိဳးတံခါးကိုစိုက္ျကည့္ေနစရာမလိုဘူးေလ။ျပီးေတာ့စိတ္ပ်က္သြားတဲ့မ်က္နွာျကီး။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေမ်ွာ္ေနတာမလား"

"မဟုတ္ပါဘူးဆို....ဟာ ကိုျကီးဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ဂိမ္းမွာေလာင္ေနတာနဲ့ပဲညီမေလးကိုမblameနဲ့"

"မွန္မွန္ေျပာ။ နင္နဲ့ခင္နဲ့ကဘာလိုပက္သက္ေနတာလဲ"

"ရည္းစားေတြ"

"ဟမ္???"

"........."

"တကယ္ရည္းစားေတြလား။ ဒါေပမယ့္နင္က straightေလ''

"ေအးေလ။ ဘလိုင္းျကီးဘယ္လိုပက္သက္လဲလို့ေမးေတာ့ဘယ္လိုေျဖရမလဲလို့"

K dramaေတြျကည့္ေနတာအေကာင္းမွတ္ေနလားကိုျကီးေရ။ သရုပ္ေဆာင္တတ္ေအာင္လို့ေပါ့

"ဟူး......ေအးပါ။ ဒါဆိုလည္းဘာမွမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး"

"ဘလိုင္းျကီးလူကိုလာျပီးေတာ့"

ကိုျကီးတံခါးပိတ္ျပီးထြက္သြားေတာ့မွလီလီရဲ့မ်က္နွာဖံုးမ်ားကြာက်လာသည္။

"ဟူး...ဟူး....လီလီရဲ့ဟဲ့ေကာင္မအသက္ကိုေျဖးေျဖးရွဴ။ ေအာင္မယ္ေလး ဘယ္လိုလုပ္ကိုျကီးကသတိထားမိသြားတာလဲ။ ေတာ္ပါေသးလို့.......ဟူး..။ "

အရမ္းစိတ္လွုပ္ရွားကာအသက္ေတာင္မရွဴနိုင္ေတာ့။ လီလီစိတ္ထဲကကိုျကီးကိုေတာင္းပန္ရင္း

"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုျကီး။ ကိုျကီးတို့အခုသိလို့မျဖစ္ေသးဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္လီလီကိုယ္တိုင္ေျပာျပပါ့မယ္။ အခုသိသြားရင္မမကိုဆံုးရွုံုးနိုင္တယ္ေလ။

လီလီဘယ္လိုနည္းနဲ့မွအဆံုးမခံနိုင္ဘူး။ ပထမအေခါက္ကေတာ့ငယ္ေသးလို့မမကိုဆြဲထားရေအာင္မွန္းမသိခဲ့လို့ေဝးခဲ့ရတာ။ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့အဲ့လိုအျဖစ္မခံနိုင္ဘူး "

ကိုျကီးထြက္သြားျပီးမွလီလီေစာင္္ေနတဲ့ဧည့္သည္ေလးဝင္လာပါေတာ့သည္။

"ခုနကကိုျကီးဘာေျပာသြားတာလဲ"

"ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီ...ဒီည...ေတာ့မလုပ္ေတာ့ဘူးေနာ္"

စကားေတြထစ္ေနေသာသူရဲ့ကေလးေလးကိုျကည့္ကာအားရပါးရနမ္းလိုက္သည္။

အားလံုးရဲ့အစကျကမ္းတမ္းတဲ့အနမ္းမွန္းသိတာေျကာင့္တြန္းထုတ္ေပမယ့္ခႏၶာကိုယ္ကေတာ့အိပ္ရာေပၚကိုလွဲက်သြားေလျပီး။

အက်ီထဲဝင္ေနတဲ့လက္တစ္ဖက္ရဲ့အထိအေတြ့ေတြကိုျကိုက္လည္းျကိုက္သလိုမုန္းလည္းမုန္းသည္။ မမကေတာ့အခ်ိန္တိုင္းလီလီ့ရဲ့အသိစိတ္ကိုလြွတ္သြားေစသည္။ ပံုမွန္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကိုေတာင္သူ့ရဲ့အထိအေတြ့ေတြကလီလီကိုလိုခ်င္လာေအာင္ဆြဲေဆာင္ေနသည္။

"လီလီေရ....ေစာေစာအိပ္ေနာ္"

ေမေမရဲ့ေအာက္ထပ္ကသတိေပးသံေျကာင့္လုပ္လက္စအလုပ္မ်ားရပ္တန့္သြားသည္။ ေဖေဖကလည္းလီလီအိပ္တဲ့အခ်ိန္တိုင္းရုန္တရပ္ဆိုသလိုတံခါးဖြင့္တတ္ေသာေျကာင့္လီလီတို့ဒီညေတာ့လုပ္လို့မျဖစ္ေသး။

"ကေလး....မတို့ဆက္လုပ္ရေအာင္။ လာစမ္းပါ"

"မရယ္...

တစ္ညေလးပဲသည္းခံလိုက္ပါ။ အခုခ်ိန္ေမေမတို့သိသြားရင္ကေလးေတြေဝးရမွာေနာ္"

"ဒါဆိုမအခန္းလာခဲ့ေလ။ ဒါမဟုတ္လည္းေရခ်ိဳးခန္း...."

"ေတာ္ေတာ့......ကေလးစိတ္ဆိုးမွာေနာ္"

"ေခးေလး..."

ခ်ဲြသံျကီးပါထြက္လာတာမို့လီလီရီမိသည္။

"ဒါနဲ့မမကိုမာမီမေခၚေတာ့ဘူး။"

"ဟာ....ဘာျဖစ္လို့လဲ။ အဲ့တာကေတာ့ရပါတယ္"

"ဘာလို့ရရမွာလဲ။ ညကထမင္းဝိုင္းမွာျဖစ္တာကိုပဲျကည့္"

"ေခး...."

"မာမီ.....သြားေတာ့ေလ"

"အင္း...အဲ့လ္ုိေလးမွနားေထာင္လို့ေကာင္းတာ"

"အာ့ဆိုသြားေတာ့"

"ေယာကၡမျကီးတို့ျပန္ရင္အတိုးခ်ျပီးလုပ္မွာေနာ္ကေလး...."

လီလီနားေထာင္ရင္းေတာင္ျကက္သီးမ်ားထလာသည္။ အတိုးခ်ရင္ေတာ့ေအာက္ပိုင္းေသသြားမလားပဲ။

"Love you"

တံခါးဝမွာေတာင္အသည္းေတြဇြတ္ေပးလိုက္ေသး။ခ်စ္လိုက္တာ မမရယ္။ လီလီကေတာ့ကမၻာေပၚမွာကံအေကာင္းဆံုးလူသားလို့ခံယူလိုက္ပါျပီး။ သြားတာေတာင္မျကာေသး။ massager ကေနစာပို့လာသည္။ အဲ့ေလာက္ေတာင္ခ်စ္လား။ လီလီကေတာ့အဲ့ဒီထက္မကကိုပိုခ်စ္တယ္ဒီလ္ုိနဲ့ညနက္အခ်ိန္ထိေဘးခ်င္းကပ္ေနတဲ့အခန္းပိုင္ရွင္ေတြစကားေျပာေနခဲ့ပါတယ္။

-

-

-

-

-

-

-

လီလီဒီေန့အေစာျကီးထကာေက်ာင္းအပ္ဖို့ျပင္ဆင္ထားျပီးျပီး။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေက်ာင္းအက်ီဝတ္ကာေဖေဖနွင့္အတူမနက္စာစားေနစဥ္

"ဟာ.....ေခ်ြးမေလးလည္းလာစားေလ။ ေနာင္က်ရင္ပဲမိသားစုဝင္ေတြျဖစ္မွာပဲဟာ။အေနခက္စရာမလိုပါဘူး။"

"ရွင္ေနာ္......လက္ေတာင္မထပ္ရေသးဘူး။ ေခ်ြးမေလး ေခ်ြးမေလးနဲ့။ က်ြန္မထက္ေတာင္ေခ်ြးမေတာ္ခ်င္ေနတာပဲ"

မမကကိုျကီးေဘးမွာဝင္ထိုင္ရင္းသူမရဲ့ကေလးရဲ့အေျခအေနကိုေစာင္္ျကည့္ေနသည္။ သူတို့နွစ္ေယာက္ကမ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ျဖစ္ေနပါေသာ္လည္းလီလီကလွည့္ေတာင္မျကည့္။စိတ္ဆိုးသြားျပီးနဲ့တူတယ္။ ခင့္ရဲ့ေျခေထာက္ကလီလီရဲ့ေျခေထာက္ကိုသြားထိလိုက္ေတာ့ခ်က္ခ်င္းအေနာက္ဆုတ္သြားသည္။ ေသခ်ာပါတယ္။ ခင္ရဲ့ကေလးေလးစိတ္ဆိုးေနျပီး။

"ေဖေဖတို့ကလည္းေစာလိုက္တာ။ ေဖေဖ့ေခ်ြးမေလးကအပ်ိဳျကီးလုပ္ခ်င္ေနလားေတာင္မသိဘူး။ သားကိုေတာင္ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး"

ဒီတစ္ခါေတာ့လီလီတင္မကခင္ကရုပ္ပ်က္သြားသည္။ ေမေမတို့ကေတာ့တဟားဟားရယ္ရင္း

"မင္းအေမငယ္ငယ္ကလည္းအဲ့လိုပဲ။ အပ်ိဳျကီးပဲလုပ္မယ္ဆိုျပီးအေဖကိုေတာင္အဖတ္မလုပ္ေတာ့အေဖေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္သြားတာ။ ေဖေဖသူ့ကိုအဖတ္မလုပ္ေတာ့မွသူကျပန္ေခၚတယ္ေလ"

"အို....ရွင္ကလည္း....ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ"

"မဟုတ္လို့လား.....ဟားဟား"

ခင္သူရဲ့ကေလးကိုျကည့္လိုက္ေတာ့ေျကာက္စရာေကာင္းတဲ့မ်က္ဝန္းတစ္စံု။ ကေလးေရ.....ကေလးထင္သလိုမဟုတ္ဘူး။ မမတို့ကျပီးျပီးသားဇာတ္လမ္းေတြ။ ကိုျကီးကေတာ့အလိုက္သင့္ေနေပးတာပါ။

မ်က္ဝန္းနဲ့ေျပာျပေနေပမယ့္လီလီကေတာ့ယံုျကည္မယ့္ပံုမေပၚ။ စားျပီးသြားေတာ့ခင္ကပန္းကန္ေဆးေနစဥ္

လီလီရဲ့အေမဝင္လာသည္။ ေမေမရဲ့ေနာက္မွကိုျကီးပါလိုက္လာသည္။

"ေမေမေရာ့.....ေဆးေသာက္လိုက္ဦး"

သူ့အေမကိုေရထည့္ေပးေနတဲ့ကိုျကီးကိုျကည့္ရင္ခင္အားနာမိသည္။ ကိုျကီးကတကယ္လူေကာင္းပါ။ ရွာရခက္တဲ့ေယာကၤ်ားေကာင္းမ်ိဳး။ သူ့ကိုမရလိုက္တဲ့မိန္းမေလးကေတာ့တစ္သက္လံုးေနာင္တရေနေလာက္သည္။ ခင္ကေရာ......ခင္ကိုယ္တိုင္သူ့ကိုလက္လြွတ္ခဲ့တာပဲ။ ဖိနပ္စီးေနတဲ့ကေလးေလးကိုျကည့္ရင္ျပံဳးမိသည္။ ခင္မွာကပိုင္ရွင္ရွိနွင့္ေနျပီးေလ...

"မာမီ!!!"

"ဟင္...."

"အင္း..."

မေန့ညကညစာစားေနရင္းျဖစ္ခဲ့သလိုမ်ိဳးထပ္ျဖစ္ျပန္ျပီး။ ဒီတစ္ေခါက္လည္းထပ္တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ ကိုျကီးကေတာ့သံသယဝင္ေနတဲ့အျကည့္ေတြနဲ့....။ တိတ္ဆိတ္သြားတဲ့အေျခအေနကိုခင္ကပဲ

"အင္း....ဘာလဲေျပာ....."

"အမ္.....ေဩာ္....လီလီရဲ့မွတ္ပံုတင္ရွာမေတြ့လို့"

"အဲ့တာေမ့ေမ့အိတ္ထဲမွာပါတယ္"

"တစ္မ်ိဳးေတာ့မထင္ပါနဲ့အန္တီ.....။ သူငယ္ခ်င္းေတြကမာမီလို့စေနာက္ေခၚျကတာကိုအက်င့္ပါသြားလို့ပါ။ "

"မထင္ပါဘူး။ အဲ့တာကအဆင္ေျပပါတယ္"

"ေမေမ.....ေဖေဖကသြားေတာ့မယ္တဲ့"

"ေအး...ေအးလာျပီ။ ဒီကေလးလည္းမာမီလုပ္လိုက္....ေမေမလုပ္လိုက္နဲ့"

လီလီရဲ့အေမထြက္သြားေတာ့ကိုျကီးနဲ့ခင္တို့သာက်န္ခဲ့သည္။ ကိုျကီးကဘာမွမေျပာပဲသူ့အခန္းကိုဝင္သြားေပမယ့္အဲ့တာကပဲခင့္ကိုစိတ္ညစ္ေစသည္။

ခင္ laptopတစ္လံုးနွင့္လီလီတက္မည့္ေက်ာင္း၏ရာဇဝင္အေျကာင္းေတြကိုပါစံုစမ္းေနမိသည္။ အဲ့ဒီေက်ာင္းကေအာင္ခ်က္ေကာင္းတာမွန္ေပမယ့္ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ျပိဳင္ပြဲတစ္ခုေျကာင့္ျပသာနာအျမဲျဖစ္ရသည္ဟုဆိုသည္။ queen နဲ့kingေရြးသည့္ျပိဳင္ပြဲေလးအတြက္နဲ့ထိုးျကိတ္တဲ့သူကလည္းရွိ။ အနိုင္က်င့္တဲ့သူကလည္းရွိသည္။ ဘယ္လိုေတြတုန္း။ ဘာလို့အဲ့ဒီေက်ာင္းကစိတ္ခ်ရမွာလဲ။ အေစာျကီးကသိခဲ့ရင္ေကာင္းမွာ။ အခုေတာ့ကေလးကေက်ာင္းေတာင္သြားအပ္ေနျပီး။ အား!!!!!နင္ေစာက္သံုးမက်လိုက္တာခင္ေလးႏြယ္။

"ခင္....ကိုယ္တို့ခဏေလာက္စကားေျပာလို့ရလား။ "

"ရတာေပါ့။ ေျပာေလ"

"ခင္သိတဲ့အတိုင္းေဖေဖတို့ကခင့္ကိုအရမ္းသေဘာက်ေနျကတာေလ။ အဲ့တာေျကာင့္ကိုယ္တို့ခဏေလာက္ခ်စ္သူေတြလို့ဟန္ေဆာင္ရေအာင္။ ကိုယ့္မွာခ်စ္သူရွိလာတဲ့အခါေမေမတို့ကိုေျပာလိုက္ပါ့မယ္"

"ရပါတယ္။ ဒါေလးနဲ့မ်ားဘာမွမျဖစ္ပါဘူး"

ခင္ေျပာျပီးမွေနာင္တရမိသည္။ ကေလးေတာ့ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆိုးသြားမွာပဲ။အက်ိဳးအေျကာင္းျပန္ရွင္းျပလ္ုိက္ပါ့မယ္ေလ။ အခုေတာ့နွစ္ဦးနွစ္ဖက္အဆင္ေျပဖို့ဒီနည္းပဲရွိတယ္။ သိပ္ျကီးလည္းမဆိုးပါဘူး။ ဟန္ေဆာင္ယံုပဲဆိုေပမယ့္ ကေလးနဲ့ေနဖို့အခ်ိန္ေတာ့ေလ်ာ့သြားလိမ့္မယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ကေလးနဲ့တူတူေနလို့ရေသးတာေပါ့။ အား!!!!မသိေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္း။ ဒီနည္းပဲေရြးလ္ုိက္ေတာ့မယ္။

____________________________

လိုအပ္တာရွိရင္လည္းေျပာျကပါဦး။😘😘😘

Unicode

လီလီအခန်းတံခါးကိုစိုက်ကြည့်နေရင်းတစ်ယောက်ယောက်ကိုစောင့်နေသည်။ ဘာလို့မလာသေးတာလဲ။ လီလီကမလာဘူးလို့ပြောထားပေမယ့်မမကိုတော့လာစေချင်သည်။ တစ်ခုခုမလုပ်ရင်တောင်မမနဲ့တူတူဖက်အိပ်ချင်သည်။ ခဏလေးတောင်လွမ်းနေတာ

တစ်ရက်လောက်များဆိုရင်လီလီတို့သေများသေသွားမလားပဲ။ နောက်ဆုံးတော့တံခါးကိုတစ်ယောက်ယောက်လာဖွင့်ပြီး..........

"မအိပ်သေးဘူးလား"

လီလီစိတ်ပျက်သွားသည်။ စိတ်ပျက်သွားတဲ့မျက်နှာကြီးနဲ့

"ဘာလာလုပ်တာလဲ။ သွား......"

"နင့်အစ်ကိုကနင်အခန်းကိုလာလို့မရဘူးလား။ မျက်နှာကဘာဖြစ်တာလဲ။ပြီးတော့ဘာလို့တံခါးကိုစိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကိုစောင့်နေတာလား"

"မေးခွန်းကအများကြီးပဲ။မဖြေတော့ဘူး"

"ဒါဆိုဖြေ။ ဘယ်သူ့ကိုစောင့်နေတာလဲ"

လီလီစိတ်ထဲမှာအကျပ်ရိုက်နေပေမယ့်ရုပ်ကိုပြန်တည်လိုက်ကာ

"ခြေသံကြားလို့မေမေတို့များလားလို့"

"အကယ်၍မေမေတို့ဆိုရင်တောင်နင်ကဒီလိုမျိုးတံခါးကိုစိုက်ကြည့်နေစရာမလိုဘူးလေ။ပြီးတော့စိတ်ပျက်သွားတဲ့မျက်နှာကြီး။ တစ်ယောက်ယောက်ကိုမျှော်နေတာမလား"

"မဟုတ်ပါဘူးဆို....ဟာ ကိုကြီးဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဂိမ်းမှာလောင်နေတာနဲ့ပဲညီမလေးကိုမblameနဲ့"

"မှန်မှန်ပြော။ နင်နဲ့ခင်နဲ့ကဘာလိုပက်သက်နေတာလဲ"

"ရည်းစားတွေ"

"ဟမ်???"

"........."

"တကယ်ရည်းစားတွေလား။ ဒါပေမယ့်နင်က straightလေ''

"အေးလေ။ ဘလိုင်းကြီးဘယ်လိုပက်သက်လဲလို့မေးတော့ဘယ်လိုဖြေရမလဲလို့"

K dramaတွေကြည့်နေတာအကောင်းမှတ်နေလားကိုကြီးရေ။ သရုပ်ဆောင်တတ်အောင်လို့ပေါ့

"ဟူး......အေးပါ။ ဒါဆိုလည်းဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး"

"ဘလိုင်းကြီးလူကိုလာပြီးတော့"

ကိုကြီးတံခါးပိတ်ပြီးထွက်သွားတော့မှလီလီရဲ့မျက်နှာဖုံးများကွာကျလာသည်။

"ဟူး...ဟူး....လီလီရဲ့ဟဲ့ကောင်မအသက်ကိုဖြေးဖြေးရှူ။ အောင်မယ်လေး ဘယ်လိုလုပ်ကိုကြီးကသတိထားမိသွားတာလဲ။ တော်ပါသေးလို့.......ဟူး..။ "

အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားကာအသက်တောင်မရှူနိုင်တော့။ လီလီစိတ်ထဲကကိုကြီးကိုတောင်းပန်ရင်း

"တောင်းပန်ပါတယ် ကိုကြီး။ ကိုကြီးတို့အခုသိလို့မဖြစ်သေးဘူး။ အချိန်တန်ရင်လီလီကိုယ်တိုင်ပြောပြပါ့မယ်။ အခုသိသွားရင်မမကိုဆုံးရှုုံးနိုင်တယ်လေ။

လီလီဘယ်လိုနည်းနဲ့မှအဆုံးမခံနိုင်ဘူး။ ပထမအခေါက်ကတော့ငယ်သေးလို့မမကိုဆွဲထားရအောင်မှန်းမသိခဲ့လို့ဝေးခဲ့ရတာ။ဒီတစ်ခေါက်တော့အဲ့လိုအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး "

ကိုကြီးထွက်သွားပြီးမှလီလီစောင်နေတဲ့ဧည့်သည်လေးဝင်လာပါတော့သည်။

"ခုနကကိုကြီးဘာပြောသွားတာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီ...ဒီည...တော့မလုပ်တော့ဘူးနော်"

စကားတွေထစ်နေသောသူရဲ့ကလေးလေးကိုကြည့်ကာအားရပါးရနမ်းလိုက်သည်။

အားလုံးရဲ့အစကကြမ်းတမ်းတဲ့အနမ်းမှန်းသိတာကြောင့်တွန်းထုတ်ပေမယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကတော့အိပ်ရာပေါ်ကိုလှဲကျသွားလေပြီး။

အကျီထဲဝင်နေတဲ့လက်တစ်ဖက်ရဲ့အထိအတွေ့တွေကိုကြိုက်လည်းကြိုက်သလိုမုန်းလည်းမုန်းသည်။ မမကတော့အချိန်တိုင်းလီလီ့ရဲ့အသိစိတ်ကိုလွှတ်သွားစေသည်။ ပုံမှန်ဖြစ်နေတဲ့အချိန်တွေကိုတောင်သူ့ရဲ့အထိအတွေ့တွေကလီလီကိုလိုချင်လာအောင်ဆွဲဆောင်နေသည်။

"လီလီရေ....စောစောအိပ်နော်"

မေမေရဲ့အောက်ထပ်ကသတိပေးသံကြောင့်လုပ်လက်စအလုပ်များရပ်တန့်သွားသည်။ ဖေဖေကလည်းလီလီအိပ်တဲ့အချိန်တိုင်းရုန်တရပ်ဆိုသလိုတံခါးဖွင့်တတ်သောကြောင့်လီလီတို့ဒီညတော့လုပ်လို့မဖြစ်သေး။

"ကလေး....မတို့ဆက်လုပ်ရအောင်။ လာစမ်းပါ"

"မရယ်...

တစ်ညလေးပဲသည်းခံလိုက်ပါ။ အခုချိန်မေမေတို့သိသွားရင်ကလေးတွေဝေးရမှာနော်"

"ဒါဆိုမအခန်းလာခဲ့လေ။ ဒါမဟုတ်လည်းရေချိုးခန်း...."

"တော်တော့......ကလေးစိတ်ဆိုးမှာနော်"

"ခေးလေး..."

ချွဲသံကြီးပါထွက်လာတာမို့လီလီရီမိသည်။

"ဒါနဲ့မမကိုမာမီမခေါ်တော့ဘူး။"

"ဟာ....ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲ့တာကတော့ရပါတယ်"

"ဘာလို့ရရမှာလဲ။ ညကထမင်းဝိုင်းမှာဖြစ်တာကိုပဲကြည့်"

"ခေး...."

"မာမီ.....သွားတော့လေ"

"အင်း...အဲ့လ်ိုလေးမှနားထောင်လို့ကောင်းတာ"

"အာ့ဆိုသွားတော့"

"ယောက္ခမကြီးတို့ပြန်ရင်အတိုးချပြီးလုပ်မှာနော်ကလေး...."

လီလီနားထောင်ရင်းတောင်ကြက်သီးများထလာသည်။ အတိုးချရင်တော့အောက်ပိုင်းသေသွားမလားပဲ။

"Love you"

တံခါးဝမှာတောင်အသည်းတွေဇွတ်ပေးလိုက်သေး။ချစ်လိုက်တာ မမရယ်။ လီလီကတော့ကမ္ဘာပေါ်မှာကံအကောင်းဆုံးလူသားလို့ခံယူလိုက်ပါပြီး။ သွားတာတောင်မကြာသေး။ massager ကနေစာပို့လာသည်။ အဲ့လောက်တောင်ချစ်လား။ လီလီကတော့အဲ့ဒီထက်မကကိုပိုချစ်တယ်ဒီလ်ိုနဲ့ညနက်အချိန်ထိဘေးချင်းကပ်နေတဲ့အခန်းပိုင်ရှင်တွေစကားပြောနေခဲ့ပါတယ်။

-

-

-

-

-

-

-

လီလီဒီနေ့အစောကြီးထကာကျောင်းအပ်ဖို့ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီး။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ကျောင်းအကျီဝတ်ကာဖေဖေနှင့်အတူမနက်စာစားနေစဉ်

"ဟာ.....ချွေးမလေးလည်းလာစားလေ။ နောင်ကျရင်ပဲမိသားစုဝင်တွေဖြစ်မှာပဲဟာ။အနေခက်စရာမလိုပါဘူး။"

"ရှင်နော်......လက်တောင်မထပ်ရသေးဘူး။ ချွေးမလေး ချွေးမလေးနဲ့။ ကျွန်မထက်တောင်ချွေးမတော်ချင်နေတာပဲ"

မမကကိုကြီးဘေးမှာဝင်ထိုင်ရင်းသူမရဲ့ကလေးရဲ့အခြေအနေကိုစောင်ကြည့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကမျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်နေပါသော်လည်းလီလီကလှည့်တောင်မကြည့်။စိတ်ဆိုးသွားပြီးနဲ့တူတယ်။ ခင့်ရဲ့ခြေထောက်ကလီလီရဲ့ခြေထောက်ကိုသွားထိလိုက်တော့ချက်ချင်းအနောက်ဆုတ်သွားသည်။ သေချာပါတယ်။ ခင်ရဲ့ကလေးလေးစိတ်ဆိုးနေပြီး။

"ဖေဖေတို့ကလည်းစောလိုက်တာ။ ဖေဖေ့ချွေးမလေးကအပျိုကြီးလုပ်ချင်နေလားတောင်မသိဘူး။ သားကိုတောင်ဂရုမစိုက်တော့ဘူး"

ဒီတစ်ခါတော့လီလီတင်မကခင်ကရုပ်ပျက်သွားသည်။ မေမေတို့ကတော့တဟားဟားရယ်ရင်း

"မင်းအမေငယ်ငယ်ကလည်းအဲ့လိုပဲ။ အပျိုကြီးပဲလုပ်မယ်ဆိုပြီးအဖေကိုတောင်အဖတ်မလုပ်တော့အဖေတော်တော်စိတ်ညစ်သွားတာ။ ဖေဖေသူ့ကိုအဖတ်မလုပ်တော့မှသူကပြန်ခေါ်တယ်လေ"

"အို....ရှင်ကလည်း....ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ"

"မဟုတ်လို့လား.....ဟားဟား"

ခင်သူရဲ့ကလေးကိုကြည့်လိုက်တော့ကြောက်စရာကောင်းတဲ့မျက်ဝန်းတစ်စုံ။ ကလေးရေ.....ကလေးထင်သလိုမဟုတ်ဘူး။ မမတို့ကပြီးပြီးသားဇာတ်လမ်းတွေ။ ကိုကြီးကတော့အလိုက်သင့်နေပေးတာပါ။

မျက်ဝန်းနဲ့ပြောပြနေပေမယ့်လီလီကတော့ယုံကြည်မယ့်ပုံမပေါ်။ စားပြီးသွားတော့ခင်ကပန်းကန်ဆေးနေစဉ်

လီလီရဲ့အမေဝင်လာသည်။ မေမေရဲ့နောက်မှကိုကြီးပါလိုက်လာသည်။

"မေမေရော့.....ဆေးသောက်လိုက်ဦး"

သူ့အမေကိုရေထည့်ပေးနေတဲ့ကိုကြီးကိုကြည့်ရင်ခင်အားနာမိသည်။ ကိုကြီးကတကယ်လူကောင်းပါ။ ရှာရခက်တဲ့ယောင်္ကျားကောင်းမျိုး။ သူ့ကိုမရလိုက်တဲ့မိန်းမလေးကတော့တစ်သက်လုံးနောင်တရနေလောက်သည်။ ခင်ကရော......ခင်ကိုယ်တိုင်သူ့ကိုလက်လွှတ်ခဲ့တာပဲ။ ဖိနပ်စီးနေတဲ့ကလေးလေးကိုကြည့်ရင်ပြုံးမိသည်။ ခင်မှာကပိုင်ရှင်ရှိနှင့်နေပြီးလေ...

"မာမီ!!!"

"ဟင်...."

"အင်း..."

မနေ့ညကညစာစားနေရင်းဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုးထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီး။ ဒီတစ်ခေါက်လည်းထပ်တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ကိုကြီးကတော့သံသယဝင်နေတဲ့အကြည့်တွေနဲ့....။ တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့အခြေအနေကိုခင်ကပဲ

"အင်း....ဘာလဲပြော....."

"အမ်.....ျ....လီလီရဲ့မှတ်ပုံတင်ရှာမတွေ့လို့"

"အဲ့တာမေ့မေ့အိတ်ထဲမှာပါတယ်"

"တစ်မျိုးတော့မထင်ပါနဲ့အန်တီ.....။ သူငယ်ချင်းတွေကမာမီလို့စနောက်ခေါ်ကြတာကိုအကျင့်ပါသွားလို့ပါ။ "

"မထင်ပါဘူး။ အဲ့တာကအဆင်ပြေပါတယ်"

"မေမေ.....ဖေဖေကသွားတော့မယ်တဲ့"

"အေး...အေးလာပြီ။ ဒီကလေးလည်းမာမီလုပ်လိုက်....မေမေလုပ်လိုက်နဲ့"

လီလီရဲ့အမေထွက်သွားတော့ကိုကြီးနဲ့ခင်တို့သာကျန်ခဲ့သည်။ ကိုကြီးကဘာမှမပြောပဲသူ့အခန်းကိုဝင်သွားပေမယ့်အဲ့တာကပဲခင့်ကိုစိတ်ညစ်စေသည်။

ခင် laptopတစ်လုံးနှင့်လီလီတက်မည့်ကျောင်း၏ရာဇဝင်အကြောင်းတွေကိုပါစုံစမ်းနေမိသည်။ အဲ့ဒီကျောင်းကအောင်ချက်ကောင်းတာမှန်ပေမယ့်ကျောင်းမှာရှိတဲ့ပြိုင်ပွဲတစ်ခုကြောင့်ပြသာနာအမြဲဖြစ်ရသည်ဟုဆိုသည်။ queen နဲ့kingရွေးသည့်ပြိုင်ပွဲလေးအတွက်နဲ့ထိုးကြိတ်တဲ့သူကလည်းရှိ။ အနိုင်ကျင့်တဲ့သူကလည်းရှိသည်။ ဘယ်လိုတွေတုန်း။ ဘာလို့အဲ့ဒီကျောင်းကစိတ်ချရမှာလဲ။ အစောကြီးကသိခဲ့ရင်ကောင်းမှာ။ အခုတော့ကလေးကကျောင်းတောင်သွားအပ်နေပြီး။ အား!!!!!နင်စောက်သုံးမကျလိုက်တာခင်လေးနွယ်။

"ခင်....ကိုယ်တို့ခဏလောက်စကားပြောလို့ရလား။ "

"ရတာပေါ့။ ပြောလေ"

"ခင်သိတဲ့အတိုင်းဖေဖေတို့ကခင့်ကိုအရမ်းသဘောကျနေကြတာလေ။ အဲ့တာကြောင့်ကိုယ်တို့ခဏလောက်ချစ်သူတွေလို့ဟန်ဆောင်ရအောင်။ ကိုယ့်မှာချစ်သူရှိလာတဲ့အခါမေမေတို့ကိုပြောလိုက်ပါ့မယ်"

"ရပါတယ်။ ဒါလေးနဲ့များဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ခင်ပြောပြီးမှနောင်တရမိသည်။ ကလေးတော့တော်တော်စိတ်ဆိုးသွားမှာပဲ။အကျိုးအကြောင်းပြန်ရှင်းပြလ်ိုက်ပါ့မယ်လေ။ အခုတော့နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အဆင်ပြေဖို့ဒီနည်းပဲရှိတယ်။ သိပ်ကြီးလည်းမဆိုးပါဘူး။ ဟန်ဆောင်ယုံပဲဆိုပေမယ့် ကလေးနဲ့နေဖို့အချိန်တော့လျော့သွားလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ကလေးနဲ့တူတူနေလို့ရသေးတာပေါ့။ အား!!!!မသိတော့ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း။ ဒီနည်းပဲရွေးလ်ိုက်တော့မယ်။

____________________________

လိုအပ်တာရှိရင်လည်းပြောကြပါဦး။😘😘😘