လီလီရဲ့အေမေတြ့သြားတဲ့ျမင္ကြင္းကေတာ့ခင့္ရဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာျပံဳးျပံဳးျကီးအိပ္ေနတဲ့လီလီတို့2ေယာက္ျဖစ္သည္။ အေမျဖစ္သူရဲ့စိတ္ထဲမွာေတာ့

ဒါဆိုေဘးကတစ္ေယာက္ကငါ့ေခ်ြးမေလးပဲျဖစ္ရမယ္။ လီလီကသူ့မရီးမွန္းမသိလို့လား။ ဖက္အိပ္ေနလိုက္တာမ်ား။ အရမ္းခင္လို့နဲ့တူပါတယ္။ ေခ်ြးမေလးကလည္းေခ်ာလိုက္တာ။ ေတာ္ပါေသးလို့ေခ်ြးမေလးကိုအလုပ္နားခိုင္းထားတာ။ လီလီနဲ့လည္းအဆင္ေျပသားပဲ။ ေသခ်ာေပါက္ကိုသမီးေလးကေမေမရဲ့ေခ်ြးမေလးျဖစ္ရမယ္။ ေအာင္မယ္ေလး

ေခ်ာလ္ုိက္တာမ်ားလြန္ပါေရာ

"ဟဲ့မိန္းမဘာလုပ္ေနတာလဲ"

"ရွဴးတိုးတိုး....ရွင့္ေခ်ြးမေလးနဲ့သမီးေလးအိပ္ေနတယ္။ ျကည့္ပါဦးရွင့္......2ေယာက္သားကခ်စ္စရာေလး။ ညီအစ္မမ်ားျဖစ္ရင္ဘယ္ေလာက္မ်ားေကာင္းမလဲ။ "

ေမေမကေလသံတိုးတိုးေလးျဖင့္သူ့ေယာကၤ်ားကေျပာေနသည္။

"ေတြ့တာလည္း3လေလာက္ပဲရွိေသးတယ္။ အဲ့ေလာက္ေတာင္ခင္သြားျကတာလား"

"ေဩာ္.....ရွင္ကေတာ့ေလ ရွင္္သမီးအေျကာင္းမသိဘူးလား။ ရွင္ကငယ္ငယ္ကတည္းကေနအလိုလိုက္ထားေတာ့အဆိုးျကီးဆိုးလြန္းလို့သူစိမ္းေတြနဲ့ဘယ္လိုမွအဆင္မေျပတဲ့ဟာ။ သမီးေလးကိုေတာင္သည္းခံနိုင္ပံုေထာက္ရင္ေတာ့က်ြန္မတို့ရဲ့ေခ်ြးမေလးေနရာကိုရသင့္ေနပါျပီး"

"ငါသူ့အေျကာင္းေတြစံုစမ္းရမယ္ မိန္းမ။ ဒါေတာ့လာမတားနဲ့"

"ေဩာ္.....ရွင္လည္း.......သူ့မိဘေတြကဘာေတြပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေနသူကေတာ့က်ဳပ္သားနဲ့လက္ထပ္ရမယ္ရွင္"

"မင္းသားနဲ့လက္မထပ္ပဲသမီးနဲ့လက္ထပ္သြားရင္ေရာ........"

"အို....ေပါက္ေပါက္ရွာရွာဘာေတြေျပာေနတာလဲ....ရွင္ေတာ့ေလ"

"မင္းျကည့္ဦးေလ.... အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာဒီေလာက္ထိအေျခအေနျကီးျဖစ္သြားတယ္ဆိုေတာ့ရည္းစားေတြျဖစ္ေနလို့ေပါ့။"

"ရွင္ေနာ္....ရွင္....ေပါက္ကရေတြေျပာမေနနဲ့။ လာပါ။ သူတို့ေလးေတြနိွုးသြားမယ္။ ဧည့္ခန္းမွာပဲေစာင့္ေနရေအာင္။ "

"စားပြဲခံုမွာဟင္းေတြေတြ့ေသးတယ္မိန္းမေရ"

"ရွင့္ေခ်ြးမေလးခ်က္ထားတာပဲျဖစ္ရမယ္။ ျမည့္ျကည့္ရေအာင္"

-

-

-

-

-

-

-

ခင္ေအာက္ထပ္ကဇြန္းခရင္းအသံမ်ားေျကာင္းနွိုးလားသည္။ ေအာင္မယ္ေလး.....အေရွ့တံခါးလည္းမပိတ္ရဘူး။ သူခိုးမ်ားဝင္ေနျပီးလား။

"မာမီ....ဘာျဖစ္လို့လဲ"

လွုပ္ရြေနတဲ့ခႏၶာကိုယ္ေျကာင့္လီလီနွိုးသြားသည္။

"ေအာက္ထပ္မွာအသံေတြျကားလို့ကေလးရဲ့"

"ဟုတ္လား....ဒါဆိုသြားျကည့္လိုက္မယ္ေလ"

"ကေလးကလည္း.....သူခိုးေတြဘာေတြျဖစ္ေနဦးမယ္"

"မာမီ...လိုက္ခဲ့ကြာ"

စပ္စုတတ္တဲ့ကေလးေလးေျကာင့္ခင္လည္းမတတ္နိုင္ပဲအေနာက္ကပဲလိုက္လာခဲ့သည္။ ေလွကားေပၚကတင္းေနတုန္းလီလီကတစ္ခုခုကိုေတြ့သြားသျဖင့္

"ေမေမလား??"

"ဟယ္....လီလီေလး"

"အန္တီ?......အန္ကယ္ပါရွိေနတာလား"

လီလီကသူ့အေမကိုခ်က္ခ်င္းေျပးဖက္ျပီး

"ေမေမကလည္းလာတာျကိဳမေျပာဘူး။ လာျကိဳမွာေပါ့"

"နင့္အေမကလူေတြနဲ့စီးရတာမျကိုက္လို့တဲ့။ အိမ္ကကားနဲ့ပဲလာလိုက္တာ"

"ေဖေဖလည္းလီလီ့ကိုမုန္ဖိုးမေပးဘူး"ဆိုျပီးသူ့အေဖကိုျပန္ဖက္ျပန္သည္။

"ေဟာ္......ဒီသမီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ေလ"

ခင္ကေတာ့သူတို့မိသားစုကိုျကည့္ကာေပ်ာ္ရြွင္ေနမိသည္။ ခင့္မိသားစုေတြက်ေတာ့အလုပ္ေတြနဲ့မအားဘူးဆိုတဲ့အေျကာင္းျပခ်က္နဲ့အတူတူေတာင္ထမင္းမစားျဖစ္။ ခင့္ေဖေဖရဲ့အလုပ္ကအဆင္ေျပလားသေလာက္ မိသားစုကိုအရင္ကေလာက္အခ်ိန္မေပးနိုင္ေတာ့ေပ။ ခင့္ရဲ့ညီမေလးကခင့္ကိုသတိရလို့video callေခၚျဖစ္ေသာလည္း သူမ၏မိဘမ်ားကဖုန္းဆက္ခ်ိန္ေတာင္မအား။

"ဒီတစ္ေယာက္ကေတာ့သားတစ္ခါေျပာဖူးတဲ့သားရဲ့ေကာင္မေလးပဲျဖစ္ရမယ္"

"ရွင္??"

ခင္ကေတာ့မသိ....လီလီကေတာ့မ်က္နွာခိက္ခ်င္းပ်က္သြားသည္။

"ရပါတယ္ သမီးရယ္။ အန္ကယ္တို့ကိုအေနခက္စရာမလိုပါဘူး။ သမီးကိုအလုပ္မလုပ္ခိုင္းရေသးတာကံေကာင္းတာပဲ။ လီလီနဲ့လည္းအရမ္းခင္ျကတာပဲေလ"

"အန္ကယ္တို့ကိုသမီးေျပာစရာတစ္ခု....."

"မမကအရမ္းဂရုစိုက္တာလီလီ့ကို။ ဟင္းလည္းခ်က္ေပးတယ္။ မုန့္လည္းလုပ္ေပးတယ္။ စာေတြလည္းဝိုင္းကူလုပ္ေပးတယ္"

ခင္သူနဲ့ကိုျကီးအေျကာင္းေျပာခ်င္ေပမယ့္လီလီ့ကတားလိုက္ေသာေျကာင့္မေျပာျဖစ္ေပ။ ဘာလို့တားလိုက္တာလဲကေလးရယ္။ မမတို့ေျပာျပသင့္တယ္မလား။

"ဟုတ္လား...ဒါဆိုေနာက္က်ရင္လီလီကိုသမီးဆီမွာပဲအပ္လိုက္ရေတာ့မယ္ကြယ္။ သူ့ကိုလည္းအလိုလိုက္ထားတာဆိုေတာ့ဘာမွလည္းမလုပ္တတ္ဘူးေလ။ သင္ေပးမယ့္အစ္မလည္းမရွိေတာ့ဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုးေနတာ"

"ေမ.....ျကီးျကီးေရာ"

"ျကီးျကီးကေနမေကာင္းလို့ေနာက္က်မွလာခဲ့မယ္တဲ့"

"အရမ္းျကီးေနမေကာင္းျဖစ္လို့လားေမ"

"အဲ့ေလာက္လည္းမဟုတ္ပါဘူးသမီးရယ္"

"အန္တီတို့အထုပ္ေတြသမီး အခန္းထဲပို့ထားေပးမယ္ေလ"

"ရပါတယ္။ အန္ကယ္ပဲသယ္ပါေစ"

"ရပါတယ္။ အန္တီရယ္။ အန္တီရဲ့အခန္းကဟိုနားမွာေလးပဲ"

"ေက်းဇူးပဲေနာ္။ သမီးေလ"

အထုပ္ေတြအခန္းထဲခ်ေပးျပီးမွေအးေဆးအနားယူျကဖို့မွာျပီးေနာက္ခ်က္ခ်င္းလီလီ့ဆီေျပးသြားလိုက္သည္။ ျပတင္းေပါက္ကိုျကည့္ရင္းတစ္ခုခုကိုစဥ္းစားေနတဲ့ကေလးေလး.....

"ကေလး..."

"မာမီ!"

လီလီခင့္ကိုေျပးဖက္လိုက္သည္။

"ကေလးမတို့ေျပာျပသင့္တယ္လို့မထင္ဘူးလား"

"ဟင္အင္း.....ကေလးတို့အခ်ိန္တစ္ခုေလာက္အထိေစာင့္ျကတာေပါ့။ ေမေမကမာမီ့ကိုအရမ္းသေဘာက်တဲ့ပံုပဲ"

"ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္တစ္ခ်ိန္က်ရင္သိမွာပဲေလကေလး"

"အခုခ်ိန္ေတာ့သိလို့မျဖစ္ဘူး။ လီလီတို့အဆင္သင့္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွေျပာျကမယ္ေလ.....ေနာ္"

လီလီေျပာတာလည္းမွန္တာမို့ခင္မျငင္းေတာ့ပါ။

ညေနက်မွကိုျကီးျပန္ေရာက္ေတာ့ခင္တို့ထမင္းစားေနတုန္း

"သမီးရဲ့လက္ရာကအရမ္းေကာင္းတာပဲ။ အန္တီကေတာ့ျကိုက္တယ္ကြယ္"

"မဆိုးပါဘူး။ မိန္းမ မင္းလက္ရာထက္ေတာင္ေကာင္းတယ္"

"ရွင့္ေတာ့က်ြန္မလက္စာမိခ်င္ျပီးနဲ့တူတယ္"

"ဟားဟား...စိတ္ထိန္းပါဦးမိန္းမရယ္။ မင္းရဲ့ေခ်ြးမေလးေရွ့မွာေနာ္"

ကိုျကီးလန့္သြားပံုေပၚသည္။ ျပီးေတာ့ကိုျကီးကခင္ကိုျပန္ျကည့္ေတာ့ခင္ကေခါင္းခါကာအခ်က္ျပလိုက္သည္။ လီလီကေတာ့သူ့ေရွ့မွာျဖစ္ပ်က္ေနတာကိုတီဗီျကည့္ေနသကဲ့သို့ရွင္းရွင္းလင္းလင္းကိုျမင္သည္။ ခင္တို့ကိုေခါင္းထဲထားမေနေတာ့ပဲ ငါးေပါင္းဟင္းဆီကိုပဲအာရံုျပန္စိုက္လိုက္သည္။

"မာမီ......ငါးေလးနည္းနည္းေလာက္ဖဲ့ေပး"

"ဟယ္......ဒီကေလးတစ္ခါမွမာမီလို့မေခၚ.........."

လီလီရဲ့အေမေတာင္ဆြံ့အသြားသည္။ လီလီကငါးရဲ့ဗိုက္သားကိုျကိုက္မွန္းသိလို့လွမ္းယူဖို့ရွိေသး.......ခင္အရင္ယူျပီးလီလီပန္းကန္ထဲထည့္ေပးလိုက္သည္။ျပသာနာကအခုမွစသည္။လီလီအေမရဲ့စိတ္ထဲမွာေတာ့လံုးဝေခါင္းစားစရာျဖစ္သြားသည္။ လီလီကေမေမလို့ပဲေခၚျပီးမာမီလို့ေတာ့တစ္ခါမွမေခၚ။ မာမီလို့ေခၚတာကိုခင္ကလုပ္ေပးတယ္ဆိုေတာ့သူတို့ကဘာေတြလဲ။ ခင္လည္းထည့္ေပးျပီးမွသတိထားမိသည္။ ထမင္းဝိုင္းကမိနစ္အနည္းငယ္ျငိမ္သက္သြားသည္။ အထူးသျဖင့္ကိုျကီး.....ဟိုတစ္ေခါက္ကလည္းနားျကားမွားတာလို့ေျပာေပးမယ့္အခုကေတာ့2ေခါက္ေျမာက္။ ကိုျကီးလီ့လီ့ကိုစိုက္ျကည့္ေနသည္။ လီလီဘယ္လိုေနရမလဲမသိေတာ့။

"သမီး.........ဘယ္သူ့ကိုမာမီလို့ေခၚတာလဲ"

"ေမေမ့ကိုေပါ့......သူမ်ားေတြကေမေမလို့မေခၚေတာ့ဘူး။ မာမီလို့ပဲေခၚတာေလ"

"ဟူး......လန့္သြားတာပဲ"

"ဘာျဖစ္လို့လဲေမ"

"ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ဆက္စားျကတာေပါ့"

ကိစၥကဒီမွာပဲျပီးသြားလို့ေတာ္ေသးသည္။ ဒါေပမယ့္လည္းကိုျကီးသတိထားမိသြားေလာက္ျပီးနဲ့တူတယ္။ လီလီေျခေထာက္ကိုတစ္ေယာက္ေယာက္လာပြတ္ေနသည္။ လီလီနဲ့ခင္နဲ့ကမ်က္နွာခ်င္းဆိုင္အေနအထား။ စားပြဲခံုေအာက္မွာေတာင္လာခ်စ္ခ်င္ေသးတယ္။ တစ္စကၠန့္။ မဟုတ္ဘူး နွစ္စကၠန့္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ခင္မ်က္လံုးခ်င္းဆိုင္ျပီးျပံဳးျပသြားသည္။ ျပီးေတာ့လီလီ့အခန္းကိုမ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးျပလိုက္သည္။ သူ့ေျပာခ်င္တာကိုနားလည္ေသာ္လည္းအခုကေမေမတို့ပါရွိေသးတာမို့ထမင္း စားရင္းေခါင္းခါျပလိုက္သည္။ ခင့္ေျခေထာင္မ်ားကပိုအေပၚတက္လာသည္။ လီလီ့ေပါင္ျကားကိုေတာင္ေရာက္ေတာ့မယ္။

"အဟမ္း"

ကိုျကီးကေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန့္လိုက္တာမို့ခင္တို့mood ပ်က္သြားသည္။ လီလီမေနတတ္ေတာ့တာနဲ့

"လီလီစားလို့ဝျပီ"

"ဟင္....နည္းနာ္းေလးပဲစားရေသးတာကို"

"အခုတေလာ diet လုပ္ေနတာ။ ဝိတ္တက္လာလို့"

လီလီေျပာရင္းပန္ကန္ေဆးေနတုန္းခင္ကလီလီေဘးနားကိုလာျပီး

"မရဲ့အခန္းထဲလာခဲ့မလား"ေလသံတိုးတိုးေလးျဖင့္ေမးသည္။

"မလာဘူး။ ေမေမတို့ရွိတယ္ေလ။ ေနာက္ေန့မွလုပ္ရေအာင္"

"မမကေတာ့တာဝန္မပ်က္ခ်င္ဘူး။ ကေလးမလာရင္ မ လာမွာေနာ္"

တားလို့လည္းရမွာမဟုတ္ေသာ္ေျကာင့္ဘာမွမေျပာပဲပန္းကန္ေဆးျပီးအခန္းထဲေျပးသြားလိုက္သည္။ မမကေတာ့ေမေမတိုနဲ့က်န္ခဲ့ရင္း..........

_________________________

လိုအပ္တာရွိရင္လည္းေျပာပါဦးေနာ္။ဒါနဲ့ေမးရဦးမယ္။ လီလီကခင့္ရဲ့အခန္းထဲသြားမယ္ထင္လား။ ခင္ကေရာလာမယ္လို့ထင္လား။ ဒါမွမဟုတ္လည္းအဲ့ဒီညဘာမွမလုပ္ပဲဒီတိုင္းပဲအိပ္ျကတယ္လို့ထင္လား🌚🌚🌚🌚

Unicode

လီလီရဲ့အမေတွေ့သွားတဲ့မြင်ကွင်းကတော့ခင့်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲမှာပြုံးပြုံးကြီးအိပ်နေတဲ့လီလီတို့2ယောက်ဖြစ်သည်။ အမေဖြစ်သူရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့

ဒါဆိုဘေးကတစ်ယောက်ကငါ့ချွေးမလေးပဲဖြစ်ရမယ်။ လီလီကသူ့မရီးမှန်းမသိလို့လား။ ဖက်အိပ်နေလိုက်တာများ။ အရမ်းခင်လို့နဲ့တူပါတယ်။ ချွေးမလေးကလည်းချောလိုက်တာ။ တော်ပါသေးလို့ချွေးမလေးကိုအလုပ်နားခိုင်းထားတာ။ လီလီနဲ့လည်းအဆင်ပြေသားပဲ။ သေချာပေါက်ကိုသမီးလေးကမေမေရဲ့ချွေးမလေးဖြစ်ရမယ်။ အောင်မယ်လေး

ချောလ်ိုက်တာများလွန်ပါရော

"ဟဲ့မိန်းမဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ရှူးတိုးတိုး....ရှင့်ချွေးမလေးနဲ့သမီးလေးအိပ်နေတယ်။ ကြည့်ပါဦးရှင့်......2ယောက်သားကချစ်စရာလေး။ ညီအစ်မများဖြစ်ရင်ဘယ်လောက်များကောင်းမလဲ။ "

မေမေကလေသံတိုးတိုးလေးဖြင့်သူ့ယောင်္ကျားကပြောနေသည်။

"တွေ့တာလည်း3လလောက်ပဲရှိသေးတယ်။ အဲ့လောက်တောင်ခင်သွားကြတာလား"

"ျ.....ရှင်ကတော့လေ ရှင်သမီးအကြောင်းမသိဘူးလား။ ရှင်ကငယ်ငယ်ကတည်းကနေအလိုလိုက်ထားတော့အဆိုးကြီးဆိုးလွန်းလို့သူစိမ်းတွေနဲ့ဘယ်လိုမှအဆင်မပြေတဲ့ဟာ။ သမီးလေးကိုတောင်သည်းခံနိုင်ပုံထောက်ရင်တော့ကျွန်မတို့ရဲ့ချွေးမလေးနေရာကိုရသင့်နေပါပြီး"

"ငါသူ့အကြောင်းတွေစုံစမ်းရမယ် မိန်းမ။ ဒါတော့လာမတားနဲ့"

"ျ.....ရှင်လည်း.......သူ့မိဘတွေကဘာတွေပဲဖြစ်နေဖြစ်နေသူကတော့ကျုပ်သားနဲ့လက်ထပ်ရမယ်ရှင်"

"မင်းသားနဲ့လက်မထပ်ပဲသမီးနဲ့လက်ထပ်သွားရင်ရော........"

"အို....ပေါက်ပေါက်ရှာရှာဘာတွေပြောနေတာလဲ....ရှင်တော့လေ"

"မင်းကြည့်ဦးလေ.... အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာဒီလောက်ထိအခြေအနေကြီးဖြစ်သွားတယ်ဆိုတော့ရည်းစားတွေဖြစ်နေလို့ပေါ့။"

"ရှင်နော်....ရှင်....ပေါက်ကရတွေပြောမနေနဲ့။ လာပါ။ သူတို့လေးတွေနှိုးသွားမယ်။ ဧည့်ခန်းမှာပဲစောင့်နေရအောင်။ "

"စားပွဲခုံမှာဟင်းတွေတွေ့သေးတယ်မိန်းမရေ"

"ရှင့်ချွေးမလေးချက်ထားတာပဲဖြစ်ရမယ်။ မြည့်ကြည့်ရအောင်"

-

-

-

-

-

-

-

ခင်အောက်ထပ်ကဇွန်းခရင်းအသံများကြောင်းနှိုးလားသည်။ အောင်မယ်လေး.....အရှေ့တံခါးလည်းမပိတ်ရဘူး။ သူခိုးများဝင်နေပြီးလား။

"မာမီ....ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လှုပ်ရွနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့်လီလီနှိုးသွားသည်။

"အောက်ထပ်မှာအသံတွေကြားလို့ကလေးရဲ့"

"ဟုတ်လား....ဒါဆိုသွားကြည့်လိုက်မယ်လေ"

"ကလေးကလည်း.....သူခိုးတွေဘာတွေဖြစ်နေဦးမယ်"

"မာမီ...လိုက်ခဲ့ကွာ"

စပ်စုတတ်တဲ့ကလေးလေးကြောင့်ခင်လည်းမတတ်နိုင်ပဲအနောက်ကပဲလိုက်လာခဲ့သည်။ လှေကားပေါ်ကတင်းနေတုန်းလီလီကတစ်ခုခုကိုတွေ့သွားသဖြင့်

"မေမေလား??"

"ဟယ်....လီလီလေး"

"အန်တီ?......အန်ကယ်ပါရှိနေတာလား"

လီလီကသူ့အမေကိုချက်ချင်းပြေးဖက်ပြီး

"မေမေကလည်းလာတာကြိုမပြောဘူး။ လာကြိုမှာပေါ့"

"နင့်အမေကလူတွေနဲ့စီးရတာမကြိုက်လို့တဲ့။ အိမ်ကကားနဲ့ပဲလာလိုက်တာ"

"ဖေဖေလည်းလီလီ့ကိုမုန်ဖိုးမပေးဘူး"ဆိုပြီးသူ့အဖေကိုပြန်ဖက်ပြန်သည်။

"ဟော်......ဒီသမီးတစ်ယောက်ကတော့လေ"

ခင်ကတော့သူတို့မိသားစုကိုကြည့်ကာပျော်ရွှင်နေမိသည်။ ခင့်မိသားစုတွေကျတော့အလုပ်တွေနဲ့မအားဘူးဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်နဲ့အတူတူတောင်ထမင်းမစားဖြစ်။ ခင့်ဖေဖေရဲ့အလုပ်ကအဆင်ပြေလားသလောက် မိသားစုကိုအရင်ကလောက်အချိန်မပေးနိုင်တော့ပေ။ ခင့်ရဲ့ညီမလေးကခင့်ကိုသတိရလို့video callခေါ်ဖြစ်သောလည်း သူမ၏မိဘများကဖုန်းဆက်ချိန်တောင်မအား။

"ဒီတစ်ယောက်ကတော့သားတစ်ခါပြောဖူးတဲ့သားရဲ့ကောင်မလေးပဲဖြစ်ရမယ်"

"ရှင်??"

ခင်ကတော့မသိ....လီလီကတော့မျက်နှာခိက်ချင်းပျက်သွားသည်။

"ရပါတယ် သမီးရယ်။ အန်ကယ်တို့ကိုအနေခက်စရာမလိုပါဘူး။ သမီးကိုအလုပ်မလုပ်ခိုင်းရသေးတာကံကောင်းတာပဲ။ လီလီနဲ့လည်းအရမ်းခင်ကြတာပဲလေ"

"အန်ကယ်တို့ကိုသမီးပြောစရာတစ်ခု....."

"မမကအရမ်းဂရုစိုက်တာလီလီ့ကို။ ဟင်းလည်းချက်ပေးတယ်။ မုန့်လည်းလုပ်ပေးတယ်။ စာတွေလည်းဝိုင်းကူလုပ်ပေးတယ်"

ခင်သူနဲ့ကိုကြီးအကြောင်းပြောချင်ပေမယ့်လီလီ့ကတားလိုက်သောကြောင့်မပြောဖြစ်ပေ။ ဘာလို့တားလိုက်တာလဲကလေးရယ်။ မမတို့ပြောပြသင့်တယ်မလား။

"ဟုတ်လား...ဒါဆိုနောက်ကျရင်လီလီကိုသမီးဆီမှာပဲအပ်လိုက်ရတော့မယ်ကွယ်။ သူ့ကိုလည်းအလိုလိုက်ထားတာဆိုတော့ဘာမှလည်းမလုပ်တတ်ဘူးလေ။ သင်ပေးမယ့်အစ်မလည်းမရှိတော့ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးနေတာ"

"မေ.....ကြီးကြီးရော"

"ကြီးကြီးကနေမကောင်းလို့နောက်ကျမှလာခဲ့မယ်တဲ့"

"အရမ်းကြီးနေမကောင်းဖြစ်လို့လားမေ"

"အဲ့လောက်လည်းမဟုတ်ပါဘူးသမီးရယ်"

"အန်တီတို့အထုပ်တွေသမီး အခန်းထဲပို့ထားပေးမယ်လေ"

"ရပါတယ်။ အန်ကယ်ပဲသယ်ပါစေ"

"ရပါတယ်။ အန်တီရယ်။ အန်တီရဲ့အခန်းကဟိုနားမှာလေးပဲ"

"ကျေးဇူးပဲနော်။ သမီးလေ"

အထုပ်တွေအခန်းထဲချပေးပြီးမှအေးဆေးအနားယူကြဖို့မှာပြီးနောက်ချက်ချင်းလီလီ့ဆီပြေးသွားလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်ကိုကြည့်ရင်းတစ်ခုခုကိုစဉ်းစားနေတဲ့ကလေးလေး.....

"ကလေး..."

"မာမီ!"

လီလီခင့်ကိုပြေးဖက်လိုက်သည်။

"ကလေးမတို့ပြောပြသင့်တယ်လို့မထင်ဘူးလား"

"ဟင်အင်း.....ကလေးတို့အချိန်တစ်ခုလောက်အထိစောင့်ကြတာပေါ့။ မေမေကမာမီ့ကိုအရမ်းသဘောကျတဲ့ပုံပဲ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်တစ်ချိန်ကျရင်သိမှာပဲလေကလေး"

"အခုချိန်တော့သိလို့မဖြစ်ဘူး။ လီလီတို့အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှပြောကြမယ်လေ.....နော်"

လီလီပြောတာလည်းမှန်တာမို့ခင်မငြင်းတော့ပါ။

ညနေကျမှကိုကြီးပြန်ရောက်တော့ခင်တို့ထမင်းစားနေတုန်း

"သမီးရဲ့လက်ရာကအရမ်းကောင်းတာပဲ။ အန်တီကတော့ကြိုက်တယ်ကွယ်"

"မဆိုးပါဘူး။ မိန်းမ မင်းလက်ရာထက်တောင်ကောင်းတယ်"

"ရှင့်တော့ကျွန်မလက်စာမိချင်ပြီးနဲ့တူတယ်"

"ဟားဟား...စိတ်ထိန်းပါဦးမိန်းမရယ်။ မင်းရဲ့ချွေးမလေးရှေ့မှာနော်"

ကိုကြီးလန့်သွားပုံပေါ်သည်။ ပြီးတော့ကိုကြီးကခင်ကိုပြန်ကြည့်တော့ခင်ကခေါင်းခါကာအချက်ပြလိုက်သည်။ လီလီကတော့သူ့ရှေ့မှာဖြစ်ပျက်နေတာကိုတီဗီကြည့်နေသကဲ့သို့ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကိုမြင်သည်။ ခင်တို့ကိုခေါင်းထဲထားမနေတော့ပဲ ငါးပေါင်းဟင်းဆီကိုပဲအာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။

"မာမီ......ငါးလေးနည်းနည်းလောက်ဖဲ့ပေး"

"ဟယ်......ဒီကလေးတစ်ခါမှမာမီလို့မခေါ်.........."

လီလီရဲ့အမေတောင်ဆွံ့အသွားသည်။ လီလီကငါးရဲ့ဗိုက်သားကိုကြိုက်မှန်းသိလို့လှမ်းယူဖို့ရှိသေး.......ခင်အရင်ယူပြီးလီလီပန်းကန်ထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။ပြသာနာကအခုမှစသည်။လီလီအမေရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့လုံးဝခေါင်းစားစရာဖြစ်သွားသည်။ လီလီကမေမေလို့ပဲခေါ်ပြီးမာမီလို့တော့တစ်ခါမှမခေါ်။ မာမီလို့ခေါ်တာကိုခင်ကလုပ်ပေးတယ်ဆိုတော့သူတို့ကဘာတွေလဲ။ ခင်လည်းထည့်ပေးပြီးမှသတိထားမိသည်။ ထမင်းဝိုင်းကမိနစ်အနည်းငယ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ အထူးသဖြင့်ကိုကြီး.....ဟိုတစ်ခေါက်ကလည်းနားကြားမှားတာလို့ပြောပေးမယ့်အခုကတော့2ခေါက်မြောက်။ ကိုကြီးလီ့လီ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ လီလီဘယ်လိုနေရမလဲမသိတော့။

"သမီး.........ဘယ်သူ့ကိုမာမီလို့ခေါ်တာလဲ"

"မေမေ့ကိုပေါ့......သူများတွေကမေမေလို့မခေါ်တော့ဘူး။ မာမီလို့ပဲခေါ်တာလေ"

"ဟူး......လန့်သွားတာပဲ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲမေ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဆက်စားကြတာပေါ့"

ကိစ္စကဒီမှာပဲပြီးသွားလို့တော်သေးသည်။ ဒါပေမယ့်လည်းကိုကြီးသတိထားမိသွားလောက်ပြီးနဲ့တူတယ်။ လီလီခြေထောက်ကိုတစ်ယောက်ယောက်လာပွတ်နေသည်။ လီလီနဲ့ခင်နဲ့ကမျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထား။ စားပွဲခုံအောက်မှာတောင်လာချစ်ချင်သေးတယ်။ တစ်စက္ကန့်။ မဟုတ်ဘူး နှစ်စက္ကန့်လောက်ရှိမယ်ထင်တယ်။ ခင်မျက်လုံးချင်းဆိုင်ပြီးပြုံးပြသွားသည်။ ပြီးတော့လီလီ့အခန်းကိုမျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးပြလိုက်သည်။ သူ့ပြောချင်တာကိုနားလည်သော်လည်းအခုကမေမေတို့ပါရှိသေးတာမို့ထမင်း စားရင်းခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ခင့်ခြေထောင်များကပိုအပေါ်တက်လာသည်။ လီလီ့ပေါင်ကြားကိုတောင်ရောက်တော့မယ်။

"အဟမ်း"

ကိုကြီးကချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်တာမို့ခင်တို့mood ပျက်သွားသည်။ လီလီမနေတတ်တော့တာနဲ့

"လီလီစားလို့ဝပြီ"

"ဟင်....နည်းနာ်းလေးပဲစားရသေးတာကို"

"အခုတလော diet လုပ်နေတာ။ ဝိတ်တက်လာလို့"

လီလီပြောရင်းပန်ကန်ဆေးနေတုန်းခင်ကလီလီဘေးနားကိုလာပြီး

"မရဲ့အခန်းထဲလာခဲ့မလား"လေသံတိုးတိုးလေးဖြင့်မေးသည်။

"မလာဘူး။ မေမေတို့ရှိတယ်လေ။ နောက်နေ့မှလုပ်ရအောင်"

"မမကတော့တာဝန်မပျက်ချင်ဘူး။ ကလေးမလာရင် မ လာမှာနော်"

တားလို့လည်းရမှာမဟုတ်သော်ကြောင့်ဘာမှမပြောပဲပန်းကန်ဆေးပြီးအခန်းထဲပြေးသွားလိုက်သည်။ မမကတော့မေမေတိုနဲ့ကျန်ခဲ့ရင်း..........

_________________________

လိုအပ်တာရှိရင်လည်းပြောပါဦးနော်။ဒါနဲ့မေးရဦးမယ်။ လီလီကခင့်ရဲ့အခန်းထဲသွားမယ်ထင်လား။ ခင်ကရောလာမယ်လို့ထင်လား။ ဒါမှမဟုတ်လည်းအဲ့ဒီညဘာမှမလုပ်ပဲဒီတိုင်းပဲအိပ်ကြတယ်လို့ထင်လား🌚🌚🌚🌚