လီလီနိွုးလာေတာ့ေက်ာကုန္းေလးကိုေဆးလိမ္းေပးေနတဲ့လက္ကိုခ်က္ခ်င္းခံစားမိပါသည္။ သူ့ဘက္ကိုလွည့္လိုက္ေပမယ့္ေအာက္ပိုင္းကလွုပ္လို့မရေအာင္ကိုနာသည္။ လီလီလွုပ္သြားတာကိုခင္ေတြ ့သြားေတာ့

"ကေလး နိွုးလာျပီးလား။ sorryေနာ္။ မ

မေန့ညကေဒါသေတာ္ေတာ္ထြက္သြားတယ္။" ေျပာရင္းလီလီရဲ့ပါးကိုအာဘြားေတြဆက္တိုက္ေပးေနသည္။ အနာေပးလိုက္ေဆးေပးလိုက္နဲ့သူ ့စိတ္ကိုေတာ့နားမလည္နိုင္ေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ပိုနားမလည္နိုင္တာက ဘာလို့သူဒီေလာက္ေတာင္ေဒါသထြက္သြားတာလဲ။

"အာ့ ေျဖးေျဖးေလးလိမ္းေလ။ နာတယ္"

"Sorry ကေလး" မမရဲ့အသံကေတာင္းပန္ေနသလိုအသံေပ်ာ့ေနသည္။ လီလီကေတာ့အဲ့ဒီအသံေလးေတြနဲ့တင္အရည္ေပ်ာ္က်ေနပါျပီး။

"ဒါနဲ့မဘာျဖစ္လို့အဲ့ေလာက္ေတာင္ေဒါသထြက္သြားတာလဲ"

"ကေလးကေနာက္တစ္ေယာက္တြဲေနတယ္လို့ထင္လို့"

"ဘယ္လိုလုပ္အဲ့လိုထင္တာလဲ"

ခင္ကသူ့ဖုန္းကိုထုတ္ျပီးလီလီ့ကိုျပလိုက္သည္။ မေန့ကသူတို့သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္KFCဆိုင္မွာအရမ္း roလြန္းတဲ့ရည္းစားကိုေတြ ့ ့သျဖင့္အျမင္ကပ္ကာရိုက္ထားေသာဓာတ္ပံုျဖစ္သည္။ မိုးျပည့္ရဲ့လက္မျငိမ္မွုေျကာင့္အဲ့ဒီအတြဲရဲ့ပံုကဝါးတားတားျဖစ္သြားသည္။ အဲ့ဒါနဲ့ဘာဆိုင္လို့လဲ

"ဘာျဖစ္လို့လဲအဲ့ဒီပံုက"

"Captionကကိုျကည့္ဦးေလ။ မကေတာ့ကေလးနဲ့ေဘးကတစ္ေယာက္ကိုပဲေတြ့တယ္။ ဒါေတာင္ roတယ္ဆိုေတာ့........"

လီလီမထိန္းနိုင္ပဲရယ္ခ်မိသည္။ အဲ့ဒီပံုအမွားေလးေျကာင့္္မေန့ညကမမရဲ့အခ်စ္ေတြကအရမ္းျပင္းေနခဲ့တာလား။

"လီလီတို့2ေယာက္ကဒီတိုင္းသူငယ္ခ်င္းပါပဲ။ roတယ္ဆိုတာကအေနာက္ကစံုတြဲကိုေျပာတာ။"

ခင္ကအခုမွသတိထားမိကာ အားနာသြားဟန္ျဖင့္

"ေခး...." မေန့ညကသူ့မဟုတ္သည့္အတိုင္းခ်ြဲျပေနသည္။

"ဘာေခးလဲ"

"စိတ္ဆိုးသြားတာလား"

"........."

"ကိုျကီးနဲ့မမနဲ့ျပတ္သြားျပီး"

"ဟင္" လီလီလံုးဝအံ့ဩသြားသည္။ ဘယ္လိုလု္ခ်က္ခ်င္းျပတ္သြားတာလဲ။

"မယံုရင္မမအေကာင့္ထဲသြားျကည့္။

relationship မွာဘာမွမရွိေတာ့ဘူး"

မမေျပာတာအတည္ပင္။ ဒါေပမယ့္လီလီမယံုေသး။ fbကစာတန္းေလးကိုဘယ္လိုလုပ္ယံုရမွာလဲ။

"မယံုဘူး"

"မယံုဘူးလား။ မဒီေန့ျပန္ျပီးအဝတ္အစားေတြယူေတာ့မလို့။ ျပီးေတာ့ကေလးနဲ့ခဏခဏေတြ့နိုင္ေအာင္တိုက္ခန္းဝယ္ထားတယ္။ ေရခ်ိဳးျပီးရင္ျပန္ရေအာင္"

"ဟာ တကယ္လား။"

"ေဟာ္ ျကည့္။ ဒီကေလးကေတာ့မမဘာေျပာေျပာမယံုဘူး။ လာ အရင္ေရခ်ိဳးလိုက္။ ေရေနြးစိမ္လို့ရေအာင္လုပ္ေပးထားတယ္"

ခင္လီလီ့ရဲ့လက္ကိုဆြဲထူေပးဖို့လုပ္လိုက္ေတာ့လီလီကအရမ္းနာ၍

"အာ့.. မလီလီထလို့မရဘူး။ ဟိုေနရာကအရမ္းနာတယ္။ "

ခင္မဆိုင္းမတြပဲအျပင္သားေလးကိုလ်က္ေပးေနလိုက္သည္။

"အင္းးး...ေကာင္းလိုက္တာ"

"ကေလး အဆင္ေျပျပီးလား။ "

"ထပ္လုပ္ေပးဦး။ အရမ္းေကာင္းတယ္"

ခင္ကေတာ့ျငင္းမယ့္အစီအစဥ္မရွိပါ။ ေနာင္လည္းရွိမွာမဟုတ္။

မနက္အေစာျကီးဆိုေပမယ့္ေနာက္က်သြားတယ္လို့ေျပာလိုက္ရမလား။ အခ်စ္ေတြေပးေနျကလို့ေပါ့။

ဟိုတယ္အခန္းျပန္အပ္လိုက္ျပီးခင္တို့နွစ္ေယာက္အိမ္သို့ျပန္လာသည္။ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေပမယ့္ကိုျကီးကိုမေတြ့ေသး။ ဒါေပမယ့္လီလီလည္းလိုက္မရွာေနေတာ့။ မမကလီလီမရွိခင္ကလုပ္ေပးထားတဲ့ပန္ကိတ္ေလးနဲ့ပင္မနက္စာစားလိုက္ရသည္။ မမအခန္းထဲသြားျပီးအထုတ္ဝိုင္းျပင္ေနတုန္း။

"မ..."

"ဘာတုန္းကေလးရဲ့"

"မမသြားဖို့အထိေတာ့မလိုပါဘူး။ ဒီမွာပဲေနပါလား။ ကိုျကီးအေျကာင္းလည္းသိရဲ့သားနဲ့။ အိမ္ကပ္တာမဟုတ္ဘူးေလ။ မမကစိတ္ခ်လို့လားလီလီ့ကို"

အမွန္တိုင္းေျပာရင္းခင္လည္းလီလီ့ကိုစိတ္မခ်ပါ။အစ္ကိုအရင္းေခါက္ေခါက္ျကီးဆိုေပမယ့္ အိမ္မွာမေနတတ္ေသာေျကာင့္အျပင္ေလ်ွာက္သြားေနတတ္သည္။ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကလည္းေယာကၤ်ားသားမ်ားတာမို့လီလီတစ္ေယာက္ထဲသာေနရင္ျဖင့္......။

"မမလည္းကေလးကိုစိတ္မခ်ဘူး။ဒါေပမယ့္ကိုျကီးနဲ့တူတူေနရင္ေရာကေလးကအဆင္ေျပလို့လား"

"ေျပေတာ့မေျပဘူးေပါ့ဒါေပမယ့္လည္း.."

"သဲ....."

လီလီစကားေျပာေနတုန္းတံခါးဝမွတစ္ေယာက္ေယာက္အသံျကားလို့လွည့္ျကည့္ရာမွကိုျကီးျဖစ္ေနသည္။ သူျကားသြားတာလား။

"သဲ... အဆင္ေျပရင္ဒီမွာပဲေနပါလား"

"ကေလး။ မတို့ခဏေနအျပင္သြားရေအာင္။ ျမန္ျမန္ျပင္ထားလိုက္"

ကိုျကီးေျပာမယ့္စကားေတြကိုလီလီ့ကိုမျကားေစခ်င္တာေျကာင့္ပထုတ္လိုက္သည္။ လီလီထြက္သြားျပီးမွ

"ဘာလို့သဲလို့ေခၚေနတုန္းလဲ။ ကြ်န္မကရွင့္ရဲ့ေကာင္မေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ"

"အက်င့္ပါေနလို့ပါ ခင္ရယ္။ ဒါနဲ့အဆင္ေျပရင္ဒီမွာပဲေနပါေနာ္"

"ဘာလို့လဲ။ ရွင္ကလမ္းမခြဲခ်င္လို့မုဒိမ္းက်င့္မလို့လား"

"ခင္ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။ ခင္နဲ့ေနလာခဲ့တဲ့တစ္ေလ်ွာက္လံုးကိုယ့္ခင့္အခန္းထဲေတာင္ဝင္လာဖူးလို့လားခင္ရယ္

ျပီးေတာ့ခုနကကိုယ့္ျကားလိုက္တယ္။"

ခင္စိတ္ထဲမွာလန့္ေနေပမယ့္အတတ္နိုင္ဆံုးရုပ္တည္ထားလိုက္ကာ

"ဘာကိုျကားတာလဲ"

"ခင္နဲ့လီလီနဲ့အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာေတာင္ေတာ္ေတာ္ခင္သြားျကတာပဲ။ ျပီးေတာ့လီလီေျပာတာလဲဟုတ္သားပဲ။ နဂိုကတည္းကအိမ္မကပ္တာနဲ့ အခုတေလာအလုပ္စလုပ္ေနရတာနဲ့ရွုပ္ေနတာေလ။ လီလီကေျခေမြွးမီးမေလာင္ လက္ေမြွးမီးမေလာင္ေနလာတာဆိုေတာ့အိမ္မွုကိစၥေတြလည္းသိပ္မလုပ္တတ္ဘူး။ကိုျကီးဘက္ကိုငဲ့မျကည့္ရင္ေတာင္ကိုယ့္ညီမေလးဘက္ကိုေတာ့ျကည့္ေပးပါေနာ္။"

ခင္ျပန္ေျဖဖို့ကိုတံု့ဆိုင္းေနမိသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္းလီလီ့ကိုစိတ္မခ်နိုင္တာနဲ့ျပန္လက္ခံလိုက္သည္။

"ေက်းဇူးပါပဲ။ ခင္ရယ္"

"ဒါပဲမလား။ သြားေတာ့"

ကိုျကီးထြက္သြားေတာ့မွခင္သူ၏ကေလးအခန္းကိုသြားလိုက္သည္။ ဂိမ္းေဆာ့ေနတဲ့ကေလးေလး။ အဲ့ေလာက္ေတာင္ဂိမ္းကိုျကိုက္ရလားကေလးရယ္။ ဂိမ္းျပီးတဲ့အထိတံခါးဝမွာပဲေစာင့္ေနလိုက္ကာ ဂိမ္းျပီးမွလီလီက

"အိုမို မမေရာက္ေနတာလား"

"အိုမိုနဲ့အိုမိုနဲ့ကိုးရီးယားကားေတြျကည့္မ်ားေနျပီးနဲ့တူတယ္"

"ခ်ီေပး"

"ဘာလို့"

"မခ်ီေပးရင္စိတ္ဆိုးမွာေနာ္"

"စိတ္ေတာ့မဆိုးပါနဲ့ေအာင္မယ္ေလး"

ခင္လီလီ့ကိုမတတ္သာပဲခ်ီလိုက္ရသည္။ ကိုယ္လံုးေလးကသာငါးရံ့ကိုယ္လံုး။ ေလးခ်က္ကေတာ့ဆင္ကိုအေကာင္လိုက္သယ္ေနရသလိုပဲ။ ခါးေလးကိုခြေစလိုက္ျပီးလီလီ့လက္ကိုပုခံုးေပၚတြင္တြဲထားလိုက္သည္။

ခင္၏လက္မ်ားကေတာ့ခါးကိုမဟုတ္ပဲမက္မြန္းသီးေလးကိုကိုင္ထားသည္။

"ဟာ မေနာ္။ ညစ္ပတ္တယ္"

"ဒါဆိုလြွတ္ခ်လိုက္ရမလား"

"Nooo!!"

ခ်ီထားလ်က္အေနအထားျဖင္္ပဲကားထဲထိလိုက္ပို့ေပးလိုက္သည္။ ကားေပၚေရာက္မွ

"ကေလး"

"ဟင္.."

"မမကိုေလ...."

"ဒီမွာလုပ္မလို့လား"

"ကေလးဘာေတြေတြးေနတာလဲ။ မမေျပာတာကမမကို mommyလို့ပဲေခၚ"

ကိုယ့္ဘာသာကိုေမွာင္ခ်င္တာနဲ့ပဲလီလီတစ္ေယာက္အရွက္လြန္သြားကာစကားလမ္းေျကာင္းေျပာင္းလိုက္ျပီး

"ဘာလို့ေခၚရမွာလဲ"

"မမကျကိုက္လို့ေပါ့"

"အဲ့တာဆိုမုန့္ဝယ္ေက်ြး"

"ကေလးလိုခ်င္တာအကုန္လုပ္ေပးမယ္။ "

"တကယ္လား"

"အေပးအယူေတာ့ရွိရမွာေပါ့ ကေလးရယ္"

"ဟင့္ မမညစ္ပတ္တယ္"

"ဒါဆိုအခုဘယ္သြားမလဲ။"

"တရုတ္အစားအစာေတြရတဲ့ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းေလးမရွိဘူးလား"

"ရွိတယ္ေလ။ သြားမလား"

"အင္း။ မာ.. မီ"

"ကေလးဘယ္လိုေခၚလိုက္တာ။ "

"မာမီကလည္းမျကားဖူးတာျကေနတာပဲ။ ေတာ္ျပီးေမာင္းေတာ့"

ကားထဲမွာေတာ့ရယ္သံေတြသာလြွမ္းမိုးသြားပါေတာ့သည္။

ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့ခင္ကလီလီနယ္မွာအေနမ်ားလို့နိုင္ငံျခားအစားအစာေတြမသိဘူးလို့ထင္ခဲ့ေပမယ့္ခင္အျကီးျကီးမွားသြားပါတယ္။ ကေလးကေတာ့တရုတ္အသံထြက္နဲ့ဟင္းတစ္မ်ိဳးကိုေတာင္တရုတ္ေလသံနဲ့မွာလိုက္ပါေသးသည္။ ခင္ခဗ်ာအံဩလြန္းလို့ဒီတိုင္းသူမွာတာသာေစာင့္ျကည့္ေနလိုက္သည္။ လီလီကေတာ့သူ့မမ ဘာမွမမွာေသာေျကာင့္သူသာအကုန္မွာေပးလိုက္သည္။

"ကေလးကိုအဲဒီေလာက္ေတာင္ျကိက္ရလား"

လီလီကိုအျကည့္တစ္ခ်က္ေတာင္မျပတ္ေငးေနသာခင့္မ်က္လံုးကိုေသခ်ာျကည့္ျပီးေမးလိုက္သည္။

"အဲ့ဒီထက္ကိုပိုျကိုက္တာ"

"လိမ္တယ္။ "

"မလိမ္ပါဘူး"

"ဒါနဲ့ကေလးကဘယ္လိုလုပ္တရုတ္အစားအစာေတြကိုသိေနရတာလဲ"

"သိတာေပါ့။ ကေလးကစားတာကိုအရမ္းျကိုက္တာ။ အဲ့တာေျကာင္္ဘယ္နိုင္ငံကစားစရာေတြကစားေကာင္းလဲဆိုတာကိုမွတ္ထားတယ္ေလ"

"ကေလးေလးကအရမ္းအစားျကီးတာပဲ"

"အဲ့ေတာ့ျငိဳျငင္ေနျပီးေပါ့"

"မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးကလည္း။ ရစ္မယ္ဆိုတာျကီးပဲ"

"ကေလးရစ္လို့မခ်စ္ေတာ့ဘူးေပါ့"

"ဟာ ကေလး...."

စားပြဲထိုးမွဟင္းမ်ားလာခ်ေသာေျကာင့္လီလီဟင္းမ်ားကိုသာစားေနေတာ့သည္။ ရစ္ေတာင္မရစ္ေတာ့။ စားျပီးေတာ့လီလီက

"Mommyကေလးေလအဝတ္အစားေတြဝယ္ခ်င္တယ္"

"ကေလးသေဘာ။ Time cityကိုသြားျကမလား"

"အင္း"

Time cityလည္းေရာက္ေရာေတြ့သမ်ွပူဆာေနတဲ့လီလီေျကာင့္ခင္စိတ္ပ်က္သြားေသာ္လည္း

"Mommy... ေနာ္လို့"

အဲ့လိုေျပာတိုင္းအရည္ေပ်ာ္က်ရျပန္သည္။

အထုတ္မ်ားစြာကိုကားေနာက္ခန္းမွာထားလိုက္ျပီ။ ကားေပၚထိုင္လိုက္ေတာ့အခုမွေတြ့မိသည္။ ကေလးရဲ့ေပါင္တံေလးကိုေပါ့။ အရမ္းဆြဲေဆာင္မွုရွိေသာေျကာင့္ခင္က

"ကေလးေရ။ ဒီေန့ကေလးေပ်ာ္ရဲ့လား"

"ေပ်ာ္တာေပါ့။ လိုခ်င္တာေတြရတဲ့ဟာကို"

"အခု mommyကကေလးလိုခ်င္တာေပးျပီးျပီးေနာ္"

"အင္းေလ"

"Mommyလို့ခ်င္တာေရာကေလးျပန္မေပးခ်င္ဘူးလား"

လီလီကဘာကိုဆိုလိုမွန္းမသိတာေျကာင့္

"Mommyကဘာလိုခ်င္လို့လဲ။ ကေလးလုက္ေပးမယ္ေလ။ ဘာလဲ။ ပိုက္ဆံအမ်ားျကီးကုန္သြားလို့ျပန္ေတာင္းမလို့လား"

"ဟာ ကေလးကလည္းမဟုတ္ဘူးေလ"

"ဒါဆိုဘာလဲ"

"အိမ္ျပန္ေရာက္မွေျပာေတာ့မယ္"

လီလီကေတာ့အခုခ်ိန္ထိမသိေသးေပ။ဘာကိုဆိုလိုမွန္း။

_____________________________

လိုအပ္တာရွိရင္ေျပာျကပါဦးေနာ္❤❤

သာသာလည္းစဥ္းစားေနတာ။ သူတို့အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ဘာလုပ္ျကမလဲဆိုတာကိုေလ😌😌

ဒါမွမဟုတ္လည္းအိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အပိုင္းကိုေက်ာ္ျပီးမနက္မွာနိွုးလာတဲ့အပိုင္းကေပဲစရင္ေကာင္းမလား။ ေျပာေပးျကပါဦး

Unicode

လီလီနှိုးလာတော့ကျောကုန်းလေးကိုဆေးလိမ်းပေးနေတဲ့လက်ကိုချက်ချင်းခံစားမိပါသည်။ သူ့ဘက်ကိုလှည့်လိုက်ပေမယ့်အောက်ပိုင်းကလှုပ်လို့မရအောင်ကိုနာသည်။ လီလီလှုပ်သွားတာကိုခင်တွေ့သွားတော့

"ကလေး နှိုးလာပြီးလား။ sorryနော်။ မ

မနေ့ညကဒေါသတော်တော်ထွက်သွားတယ်။" ပြောရင်းလီလီရဲ့ပါးကိုအာဘွားတွေဆက်တိုက်ပေးနေသည်။ အနာပေးလိုက်ဆေးပေးလိုက်နဲ့သူ့စိတ်ကိုတော့နားမလည်နိုင်တော့ပါ။ ဒါပေမယ့်ပိုနားမလည်နိုင်တာက ဘာလို့သူဒီလောက်တောင်ဒေါသထွက်သွားတာလဲ။

"အာ့ ဖြေးဖြေးလေးလိမ်းလေ။ နာတယ်"

"Sorry ကလေး" မမရဲ့အသံကတောင်းပန်နေသလိုအသံပျော့နေသည်။ လီလီကတော့အဲ့ဒီအသံလေးတွေနဲ့တင်အရည်ပျော်ကျနေပါပြီး။

"ဒါနဲ့မဘာဖြစ်လို့အဲ့လောက်တောင်ဒေါသထွက်သွားတာလဲ"

"ကလေးကနောက်တစ်ယောက်တွဲနေတယ်လို့ထင်လို့"

"ဘယ်လိုလုပ်အဲ့လိုထင်တာလဲ"

ခင်ကသူ့ဖုန်းကိုထုတ်ပြီးလီလီ့ကိုပြလိုက်သည်။ မနေ့ကသူတို့သူငယ်ချင်းတစ်သိုက်KFCဆိုင်မှာအရမ်း roလွန်းတဲ့ရည်းစားကိုတွေ့့သဖြင့်အမြင်ကပ်ကာရိုက်ထားသောဓာတ်ပုံဖြစ်သည်။ မိုးပြည့်ရဲ့လက်မငြိမ်မှုကြောင့်အဲ့ဒီအတွဲရဲ့ပုံကဝါးတားတားဖြစ်သွားသည်။ အဲ့ဒါနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ

"ဘာဖြစ်လို့လဲအဲ့ဒီပုံက"

"Captionကကိုကြည့်ဦးလေ။ မကတော့ကလေးနဲ့ဘေးကတစ်ယောက်ကိုပဲတွေ့တယ်။ ဒါတောင် roတယ်ဆိုတော့........"

လီလီမထိန်းနိုင်ပဲရယ်ချမိသည်။ အဲ့ဒီပုံအမှားလေးကြောင့်မနေ့ညကမမရဲ့အချစ်တွေကအရမ်းပြင်းနေခဲ့တာလား။

"လီလီတို့2ယောက်ကဒီတိုင်းသူငယ်ချင်းပါပဲ။ roတယ်ဆိုတာကအနောက်ကစုံတွဲကိုပြောတာ။"

ခင်ကအခုမှသတိထားမိကာ အားနာသွားဟန်ဖြင့်

"ခေး...." မနေ့ညကသူ့မဟုတ်သည့်အတိုင်းချွဲပြနေသည်။

"ဘာခေးလဲ"

"စိတ်ဆိုးသွားတာလား"

"........."

"ကိုကြီးနဲ့မမနဲ့ပြတ်သွားပြီး"

"ဟင်" လီလီလုံးဝအံ့ဩသွားသည်။ ဘယ်လိုလ်ုချက်ချင်းပြတ်သွားတာလဲ။

"မယုံရင်မမအကောင့်ထဲသွားကြည့်။

relationship မှာဘာမှမရှိတော့ဘူး"

မမပြောတာအတည်ပင်။ ဒါပေမယ့်လီလီမယုံသေး။ fbကစာတန်းလေးကိုဘယ်လိုလုပ်ယုံရမှာလဲ။

"မယုံဘူး"

"မယုံဘူးလား။ မဒီနေ့ပြန်ပြီးအဝတ်အစားတွေယူတော့မလို့။ ပြီးတော့ကလေးနဲ့ခဏခဏတွေ့နိုင်အောင်တိုက်ခန်းဝယ်ထားတယ်။ ရေချိုးပြီးရင်ပြန်ရအောင်"

"ဟာ တကယ်လား။"

"ဟော် ကြည့်။ ဒီကလေးကတော့မမဘာပြောပြောမယုံဘူး။ လာ အရင်ရေချိုးလိုက်။ ရေနွေးစိမ်လို့ရအောင်လုပ်ပေးထားတယ်"

ခင်လီလီ့ရဲ့လက်ကိုဆွဲထူပေးဖို့လုပ်လိုက်တော့လီလီကအရမ်းနာ၍

"အာ့.. မလီလီထလို့မရဘူး။ ဟိုနေရာကအရမ်းနာတယ်။ "

ခင်မဆိုင်းမတွပဲအပြင်သားလေးကိုလျက်ပေးနေလိုက်သည်။

"အင်း...ကောင်းလိုက်တာ"

"ကလေး အဆင်ပြေပြီးလား။ "

"ထပ်လုပ်ပေးဦး။ အရမ်းကောင်းတယ်"

ခင်ကတော့ငြင်းမယ့်အစီအစဉ်မရှိပါ။ နောင်လည်းရှိမှာမဟုတ်။

မနက်အစောကြီးဆိုပေမယ့်နောက်ကျသွားတယ်လို့ပြောလိုက်ရမလား။ အချစ်တွေပေးနေကြလို့ပေါ့။

ဟိုတယ်အခန်းပြန်အပ်လိုက်ပြီးခင်တို့နှစ်ယောက်အိမ်သို့ပြန်လာသည်။ အိမ်ကိုပြန်ရောက်ပေမယ့်ကိုကြီးကိုမတွေ့သေး။ ဒါပေမယ့်လီလီလည်းလိုက်မရှာနေတော့။ မမကလီလီမရှိခင်ကလုပ်ပေးထားတဲ့ပန်ကိတ်လေးနဲ့ပင်မနက်စာစားလိုက်ရသည်။ မမအခန်းထဲသွားပြီးအထုတ်ဝိုင်းပြင်နေတုန်း။

"မ..."

"ဘာတုန်းကလေးရဲ့"

"မမသွားဖို့အထိတော့မလိုပါဘူး။ ဒီမှာပဲနေပါလား။ ကိုကြီးအကြောင်းလည်းသိရဲ့သားနဲ့။ အိမ်ကပ်တာမဟုတ်ဘူးလေ။ မမကစိတ်ချလို့လားလီလီ့ကို"

အမှန်တိုင်းပြောရင်းခင်လည်းလီလီ့ကိုစိတ်မချပါ။အစ်ကိုအရင်းခေါက်ခေါက်ကြီးဆိုပေမယ့် အိမ်မှာမနေတတ်သောကြောင့်အပြင်လျှောက်သွားနေတတ်သည်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေကလည်းယောင်္ကျားသားများတာမို့လီလီတစ်ယောက်ထဲသာနေရင်ဖြင့်......။

"မမလည်းကလေးကိုစိတ်မချဘူး။ဒါပေမယ့်ကိုကြီးနဲ့တူတူနေရင်ရောကလေးကအဆင်ပြေလို့လား"

"ပြေတော့မပြေဘူးပေါ့ဒါပေမယ့်လည်း.."

"သဲ....."

လီလီစကားပြောနေတုန်းတံခါးဝမှတစ်ယောက်ယောက်အသံကြားလို့လှည့်ကြည့်ရာမှကိုကြီးဖြစ်နေသည်။ သူကြားသွားတာလား။

"သဲ... အဆင်ပြေရင်ဒီမှာပဲနေပါလား"

"ကလေး။ မတို့ခဏနေအပြင်သွားရအောင်။ မြန်မြန်ပြင်ထားလိုက်"

ကိုကြီးပြောမယ့်စကားတွေကိုလီလီ့ကိုမကြားစေချင်တာကြောင့်ပထုတ်လိုက်သည်။ လီလီထွက်သွားပြီးမှ

"ဘာလို့သဲလို့ခေါ်နေတုန်းလဲ။ ကျွန်မကရှင့်ရဲ့ကောင်မလေးမဟုတ်တော့ဘူးလေ"

"အကျင့်ပါနေလို့ပါ ခင်ရယ်။ ဒါနဲ့အဆင်ပြေရင်ဒီမှာပဲနေပါနော်"

"ဘာလို့လဲ။ ရှင်ကလမ်းမခွဲချင်လို့မုဒိမ်းကျင့်မလို့လား"

"ခင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ခင်နဲ့နေလာခဲ့တဲ့တစ်လျှောက်လုံးကိုယ့်ခင့်အခန်းထဲတောင်ဝင်လာဖူးလို့လားခင်ရယ်

ပြီးတော့ခုနကကိုယ့်ကြားလိုက်တယ်။"

ခင်စိတ်ထဲမှာလန့်နေပေမယ့်အတတ်နိုင်ဆုံးရုပ်တည်ထားလိုက်ကာ

"ဘာကိုကြားတာလဲ"

"ခင်နဲ့လီလီနဲ့အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာတောင်တော်တော်ခင်သွားကြတာပဲ။ ပြီးတော့လီလီပြောတာလဲဟုတ်သားပဲ။ နဂိုကတည်းကအိမ်မကပ်တာနဲ့ အခုတလောအလုပ်စလုပ်နေရတာနဲ့ရှုပ်နေတာလေ။ လီလီကခြေမွှေးမီးမလောင် လက်မွှေးမီးမလောင်နေလာတာဆိုတော့အိမ်မှုကိစ္စတွေလည်းသိပ်မလုပ်တတ်ဘူး။ကိုကြီးဘက်ကိုငဲ့မကြည့်ရင်တောင်ကိုယ့်ညီမလေးဘက်ကိုတော့ကြည့်ပေးပါနော်။"

ခင်ပြန်ဖြေဖို့ကိုတုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်းလီလီ့ကိုစိတ်မချနိုင်တာနဲ့ပြန်လက်ခံလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ။ ခင်ရယ်"

"ဒါပဲမလား။ သွားတော့"

ကိုကြီးထွက်သွားတော့မှခင်သူ၏ကလေးအခန်းကိုသွားလိုက်သည်။ ဂိမ်းဆော့နေတဲ့ကလေးလေး။ အဲ့လောက်တောင်ဂိမ်းကိုကြိုက်ရလားကလေးရယ်။ ဂိမ်းပြီးတဲ့အထိတံခါးဝမှာပဲစောင့်နေလိုက်ကာ ဂိမ်းပြီးမှလီလီက

"အိုမို မမရောက်နေတာလား"

"အိုမိုနဲ့အိုမိုနဲ့ကိုးရီးယားကားတွေကြည့်များနေပြီးနဲ့တူတယ်"

"ချီပေး"

"ဘာလို့"

"မချီပေးရင်စိတ်ဆိုးမှာနော်"

"စိတ်တော့မဆိုးပါနဲ့အောင်မယ်လေး"

ခင်လီလီ့ကိုမတတ်သာပဲချီလိုက်ရသည်။ ကိုယ်လုံးလေးကသာငါးရံ့ကိုယ်လုံး။ လေးချက်ကတော့ဆင်ကိုအကောင်လိုက်သယ်နေရသလိုပဲ။ ခါးလေးကိုခွစေလိုက်ပြီးလီလီ့လက်ကိုပုခုံးပေါ်တွင်တွဲထားလိုက်သည်။

ခင်၏လက်များကတော့ခါးကိုမဟုတ်ပဲမက်မွန်းသီးလေးကိုကိုင်ထားသည်။

"ဟာ မနော်။ ညစ်ပတ်တယ်"

"ဒါဆိုလွှတ်ချလိုက်ရမလား"

"Nooo!!"

ချီထားလျက်အနေအထားဖြင်ပဲကားထဲထိလိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။ ကားပေါ်ရောက်မှ

"ကလေး"

"ဟင်.."

"မမကိုလေ...."

"ဒီမှာလုပ်မလို့လား"

"ကလေးဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ မမပြောတာကမမကို mommyလို့ပဲခေါ်"

ကိုယ့်ဘာသာကိုမှောင်ချင်တာနဲ့ပဲလီလီတစ်ယောက်အရှက်လွန်သွားကာစကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး

"ဘာလို့ခေါ်ရမှာလဲ"

"မမကကြိုက်လို့ပေါ့"

"အဲ့တာဆိုမုန့်ဝယ်ကျွေး"

"ကလေးလိုချင်တာအကုန်လုပ်ပေးမယ်။ "

"တကယ်လား"

"အပေးအယူတော့ရှိရမှာပေါ့ ကလေးရယ်"

"ဟင့် မမညစ်ပတ်တယ်"

"ဒါဆိုအခုဘယ်သွားမလဲ။"

"တရုတ်အစားအစာတွေရတဲ့ဆိုင်ကောင်းကောင်းလေးမရှိဘူးလား"

"ရှိတယ်လေ။ သွားမလား"

"အင်း။ မာ.. မီ"

"ကလေးဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာ။ "

"မာမီကလည်းမကြားဖူးတာကြနေတာပဲ။ တော်ပြီးမောင်းတော့"

ကားထဲမှာတော့ရယ်သံတွေသာလွှမ်းမိုးသွားပါတော့သည်။

ဆိုင်ထဲရောက်တော့ခင်ကလီလီနယ်မှာအနေများလို့နိုင်ငံခြားအစားအစာတွေမသိဘူးလို့ထင်ခဲ့ပေမယ့်ခင်အကြီးကြီးမှားသွားပါတယ်။ ကလေးကတော့တရုတ်အသံထွက်နဲ့ဟင်းတစ်မျိုးကိုတောင်တရုတ်လေသံနဲ့မှာလိုက်ပါသေးသည်။ ခင်ခဗျာအံဩလွန်းလို့ဒီတိုင်းသူမှာတာသာစောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ လီလီကတော့သူ့မမ ဘာမှမမှာသောကြောင့်သူသာအကုန်မှာပေးလိုက်သည်။

"ကလေးကိုအဲဒီလောက်တောင်ကြိက်ရလား"

လီလီကိုအကြည့်တစ်ချက်တောင်မပြတ်ငေးနေသာခင့်မျက်လုံးကိုသေချာကြည့်ပြီးမေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီထက်ကိုပိုကြိုက်တာ"

"လိမ်တယ်။ "

"မလိမ်ပါဘူး"

"ဒါနဲ့ကလေးကဘယ်လိုလုပ်တရုတ်အစားအစာတွေကိုသိနေရတာလဲ"

"သိတာပေါ့။ ကလေးကစားတာကိုအရမ်းကြိုက်တာ။ အဲ့တာကြောင်ဘယ်နိုင်ငံကစားစရာတွေကစားကောင်းလဲဆိုတာကိုမှတ်ထားတယ်လေ"

"ကလေးလေးကအရမ်းအစားကြီးတာပဲ"

"အဲ့တော့ငြိုငြင်နေပြီးပေါ့"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးကလည်း။ ရစ်မယ်ဆိုတာကြီးပဲ"

"ကလေးရစ်လို့မချစ်တော့ဘူးပေါ့"

"ဟာ ကလေး...."

စားပွဲထိုးမှဟင်းများလာချသောကြောင့်လီလီဟင်းများကိုသာစားနေတော့သည်။ ရစ်တောင်မရစ်တော့။ စားပြီးတော့လီလီက

"Mommyကလေးလေအဝတ်အစားတွေဝယ်ချင်တယ်"

"ကလေးသဘော။ Time cityကိုသွားကြမလား"

"အင်း"

Time cityလည်းရောက်ရောတွေ့သမျှပူဆာနေတဲ့လီလီကြောင့်ခင်စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း

"Mommy... နော်လို့"

အဲ့လိုပြောတိုင်းအရည်ပျော်ကျရပြန်သည်။

အထုတ်များစွာကိုကားနောက်ခန်းမှာထားလိုက်ပြီ။ ကားပေါ်ထိုင်လိုက်တော့အခုမှတွေ့မိသည်။ ကလေးရဲ့ပေါင်တံလေးကိုပေါ့။ အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိသောကြောင့်ခင်က

"ကလေးရေ။ ဒီနေ့ကလေးပျော်ရဲ့လား"

"ပျော်တာပေါ့။ လိုချင်တာတွေရတဲ့ဟာကို"

"အခု mommyကကလေးလိုချင်တာပေးပြီးပြီးနော်"

"အင်းလေ"

"Mommyလို့ချင်တာရောကလေးပြန်မပေးချင်ဘူးလား"

လီလီကဘာကိုဆိုလိုမှန်းမသိတာကြောင့်

"Mommyကဘာလိုချင်လို့လဲ။ ကလေးလုက်ပေးမယ်လေ။ ဘာလဲ။ ပိုက်ဆံအများကြီးကုန်သွားလို့ပြန်တောင်းမလို့လား"

"ဟာ ကလေးကလည်းမဟုတ်ဘူးလေ"

"ဒါဆိုဘာလဲ"

"အိမ်ပြန်ရောက်မှပြောတော့မယ်"

လီလီကတော့အခုချိန်ထိမသိသေးပေ။ဘာကိုဆိုလိုမှန်း။

_____________________________

လိုအပ်တာရှိရင်ပြောကြပါဦးနော်❤❤

သာသာလည်းစဉ်းစားနေတာ။ သူတို့အိမ်ပြန်ရောက်ရင်ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာကိုလေ😌😌

ဒါမှမဟုတ်လည်းအိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အပိုင်းကိုကျော်ပြီးမနက်မှာနှိုးလာတဲ့အပိုင်းကပေဲစရင်ကောင်းမလား။ ပြောပေးကြပါဦး