လီလီနဲ့ခင္တို့ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္းတူတူေပ်ာ္ခဲ့ျကသည္။ လီလီလည္းအခု10တန္းတက္ရေတာ့မယ္။ ခင္ကေတာ့ဘြဲ့ရျပီး။ သူမတို့နွစ္ေယာက္လံုးေန့တိုင္းအိမ္သန့္ရွင္းေရးလုပ္ျကျပီးတူတူေပ်ာ္ျကတယ္။ သန့္ရွင္းေရးလို့သာေျပာတာ။ အမွန္ေတာ့ေရခ်ိုးခန္းထဲမွာသူတို့နွစ္ေယာက္တူတူေပ်ာ္ေနျကတာပါ။ (you know? )။ လီလီကို့စာကူလုပ္ေပးတာဟူေသာအေျကာင္းျပခ်က္ျဖင့္လီလီအခန္းထဲသို့ခင္ညတိုင္းလာအိပ္တတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ေလခင္ကလီလီ့ကိုလည္းကိတ္မုန့္ထုတ္နည္းမ်ားသင္ေပးသည္။

"ကေလးက private schoolတတ္မွာလား"

"အင္း။ ကိုျကီးတတ္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းကေအာင္တဲ့သူမ်ားတယ္ဆိုလို့ေမေမတတ္ခိုင္းတာ။ လီလီကေတာ့ public school ပဲတက္ခ်င္တာ"

"ဘာျဖစ္လို့လဲကေလးရဲ့။ private schoolဆိုရင္ပိုစိတ္ခ်လို့ရတာေပါ့ "

"မကလည္း။ လီလီကတစ္ခါမွအဲ့ဒီေက်ာင္းမ်ိဳးမွမတတ္ဖူးတာ"

"ကေလးကလည္း။ မမမွစိတ္မခ်တာ"

"အဲ့တာဆိုလီလီကေရာ။ ရည္းစားရွိတဲ့ေကာင္မေလးကိုျကိုက္မိလို့ကိုယ့္ကိုကိုေတာင္လိပ္ျပာမလံုဘူး"

လီလီကရြဲ ့ ့ေျပာလိုက္ေတာ့ခင့္ရဲ့မ်က္နွာပ်က္သြားျပီး

"ကေလးကလည္း မမက......."

"ေတာ္ျပီးမ။ ေျပာလိုက္ရင္ကေလးကလည္း ကေလးကလည္းနဲ့။ လီလီတို့ကိစၥသာကိုျကီးသိသြားရင္ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲမ စဥ္းစားဖူးလား။ အနည္းဆံုးေတာ့မမလမ္းခြဲထားရင္ကိစၥေတြကမျကီးနိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ဘာျဖစ္လို့မ လမ္းခြဲလို့မရတာလဲ။ ကိုျကီးနဲ့အေနနီးေတာ့ကေလးထက္ပိုခ်စ္သြားတာလား"

လီလီစိတ္လည္းမထိန္းနိုင္ေတာ့။ ေလသံေတြကမာေနသည့္ အျပင္္ ေဒါသအရမ္းထြက္ေနမွန္းသိသာသည္။ ခင္ကေတာ့သည္းခံျပီး ရသေလာက္အခ်ိန္ဆြဲဖို့စဥ္းစားထားသည္။ ကိုေစာရဲ့ ဘက္ကိုလည္းငဲ့ျကည့္ရဦးမယ္။

"မမလမ္းခြဲမွာပါ ကေလးရဲ့။ မကဘယ္လိုလုပ္ကိုျကီးကိုခ်စ္ရမွာလဲ။ ကေလးတစ္ေယာက္လံုးရွိေနတာကို။ စိတ္မဆိုးပါနဲ့ဦး။ ဟင္ စိတ္ဆိုးသြားျပီးလား။ ေျပာမမဘာလုပ္ေပးရမလဲ။ ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ေဖ်ာ္ေပးရမလား။ဟင္ကေလးေရ"

လီလီကေဒါသထြက္ေနလို့ခင့္ကိုေက်ာခိုင္းထားေပမယ့္ ခင္ကေတာ့ေနာက္ေက်ာေလးကိုျပန္ဖက္ျပီး ပုခံုးေလးေပၚေခါင္းေလးတင္ကာမရရေအာင္ျပန္ေခ်ာ့ေနသည္။

"အဲ့ဒါဆိုအခုခ်က္ခ်င္းကိုျကီးနဲ့ relationshipဆိုတာျကီးဖ်က္လိုက္"

"ဟာ ကိုျကီးသိသြားမွာေပါ့။ "

"အဲ့ဒီေတာ့............."

"နည္းနည္းေလာက္ေစာင့္ပါဦးကေလးရယ္"

"ဒါဆိုလည္းကိုျကီးနဲ့လမ္းခြဲျပီးမွကေလးဆီျပန္လာခဲ့။ ကေလးကိုယ္တိုင္လည္းကိုျကီးေရွ့ေရာက္တိုင္းအျပစ္သားလိုပဲခံစားရတယ္။ မမကိုယ္တိုင္ကေတာင္ကိုျကီးနဲ့ကေလးကိုမေရြးနိုင္ဘူးဆိုရင္ ကေလးေနာက္ဆုတ္ေပးမယ္။ ကိုျကီးကိုေရြးလိုက္"

သူ့စိတ္ျကိုက္ေျပာျပီးေနာက္အခန္းထဲကေနထြက္သြားေတာ့သည္။ ခင္လွမ္းဆြဲဖို့လုပ္ေပမယ့္မမွီလိုက္တာေျကာင့္ အခန္းထဲလီလီရဲ့ျပန္အလာကိုေစာင့္ေနဖို့ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ မမေတာင္းပန္ပါတယ္ကေလးရယ္။ကိုျကီးနဲ့မမကကေလးကိုနာက်င္ေစမွန္းသိပါတယ္။ ကေလးစိတ္ဆိုးတာပဲျဖစ္ပါေစ။

စိတ္ဆိုးတာပဲဆိုရင္ျပန္ေခ်ာ့လို့ရေပမယ့္တကယ္ျကီးေျပာတာဆိုရင္ေတာ့ခင္တစ္ခုခုလုပ္မွရေတာ့မယ္။

-

-

-

-

-

-

-

-

-

"ဒါဆိုနင့္အစ္ကိုရည္းစားနဲ့နင္နဲ့ကခ်စ္သူေတြေပါ့"

"နင့္အစ္ကိုသိသြားရင္ေရာ"

"အဲ့တာငါတို့ဆီဖုန္းမဆက္စာမပို့နိုင္တဲ့အေျကာင္းအရင္းဆိုပါေတာ့"

"နင့္အစ္ကိုရည္းစားကေယာကၤ်ားေလးလား"

"သူနင့္ပထမဆံုးအျကိမ္လုပ္တုန္းကနာလားဟင္"

"သူကေခ်ာေတာ့ေခ်ာပါတယ္ဒါေပမယ့္"

"အားလံုး!!!!!!!ေတာ္ျကပါေတာ့!!!"

လီလီအိမ္မွာေနရင္သူနဲ့ကိုျကီးနဲ့ roေနျကတာကိုေတြ့ရဦးမွာမို့လို့မျကည့္ခ်င္တာနဲ့လင္းေရြွတို့ဆီလာလိုက္သည္။ တိုက္ခန္းအက်ယ္ျကီးမွာလင္းေရြွဖူးပြင့္နွင့္မိစိုးတို့ဘဲရွိသင့္တယ္ဆိုေပမယ့္တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္သူတို့သူငယ္ခ်င္းအားလံုးေရာက္ေနသည္။ ဘာျဖစ္လို့လာတာလဲကေနစျပီးလီလီကသူနဲ့ခင္အေျကာင္းေျပာလိုက္တာမို့ အားလံုးေမးခြန္းထုတ္လာေတာ့သည္။ တရားခံကိုအမွုစစ္မ်ားေမးသလိုဆက္တိုက္ျကီးေမးေနေသာေျကာင့္လီလီစိတ္မရွည္ေတာ့ပဲေအာ္ခ်လိုက္ေသာအခါမွတိတ္သြားျကသည္။ မဟုတ္ရင္သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္သလိုလို။

"Opps sorry ငါတို့ေမးခြန္းကမ်ားလြန္းတယ္။ သူ့ကို stress ျဖစ္ေစလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္နင္ဘာလုပ္မွာလဲသူ့ကို"

အျပင္သြားမယ္ဆိုျပီးေတာ့လဲမေျပာထား။ ဖုန္းလည္းမဆက္ရေသး။ ျပန္သြားလို့လဲမျဖစ္။

"ဒီမွာခဏေလာက္ေနဦးမယ္"

"ေသာက္ေကာင္မ။ ငါတို့ဆီမွာကုတင္မရွိေတာ့ဘူး"

"ေနမယ္ဆိုတာကညအိပ္အထိေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ကြာ။ နင္တို့ကလည္းတစ္ေမွာက္။ ဒီနားမွာဟိုတယ္ေတြမရွိဘူးလား"

"ဟိုတယ္မွာအိပ္မလို့လား။ ဟိုမွာေလငါတို့တိုက္နဲ့မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ပဲ။ အခန္းလည္းေကာင္းတယ္။ ေစ်းလည္းျကီးတယ္"

" Ok 👌ျဖစ္တယ္။ အရင္အခန္းငွားထားျပီးမွနင္တို့ဆီျပန္လာမယ္"

"ျပန္မလာနဲ့သြား"ဆိုျပီးမိုးျပည့္ကေမာင္းထုတ္လိုက္သည္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကိုအဲ့လိုဆက္ဆံရလား။

ဟာ မွတ္ပံုတင္ပါမလားဘူး။ ေဒါသထြက္ေနတာမို့ဖုန္းဘဲယူလာမိသည္ ေသေရာ

ဟူး ဘာလုပ္ရမလဲ

"ဟယ္လို ကိုျကီး"

"ဟာ လီလီလား။ အခန္းထဲမွာမလား"

"မဟုတ္ဘူး။ လင္းေရြွတို့အိမ္မွာ။ ဒါနဲ့ေဘးမွာတစ္ေယာက္ေယာက္ရွိလား"

"မရွိပါဘူး။ နင့္မရီးကိုေျပာတာလား။ နင့္အခန္းထဲမွာပဲ"

"Ok ဒီေန့မိုးျပည့္တို့နဲ့ေလ်ွာက္လည္မလို့လင္းေရြွတို့အခန္းကိုလီလီရဲ့မွတ္ပံုတင္လာပို့ေပး"

"ဟာဘာမွလဲမဆိုင္ဘူး"

"မွတ္ပံုတင္ေဆာင္ထားရင္စိတ္ခ်ရတယ္ဆိုလို့။ အား ျမန္ျမန္လာပို့ေပး"

"ေအးေအး။ ခဏေစာင့္"

မျကာပါ။ လင္းေရြွတို့တိုက္ခန္းေအာက္ထပ္၌ကိုျကီးကိုေတြ့ေနျပီး။ အရင္ေအာက္ဆင္းလိုက္ျပီးေတာ့

"ေရာ့ ဒီမွာနင့္မွတ္ပံုတင္။ သတိထားဦးေနာ္။ "

"စိတ္မပူပါနဲ့။ သူငယ္ခ်င္း4ေယာက္လံုးပါတယ္။ မုန့္ဖို့ေပးဦး"

"ေမေမပို့ေပးထားေသးတယ္မလား"

"မေလာက္မွာစိုးလို့လိုလိုမယ္မယ္ေပါ့"

"ဒီေကာင္မေလးေတာ့ေလ ေရာ့"

"Thank you"

ကိုျကီးကေတာ့မုန့္ဖိုးေပးရင္းျပန္သြားသည္။ ဒါေပမယ့္ကားထဲမွာလူတစ္ေယာက္ပါေနတာေတာ့လီလီမသိလိုက္

"ေအာင္မယ္ေလးေတာ္ပါေသးလို့။ အရင္ဆံုးအခန္းငွားထားရမယ္"

လီလီအခန္းငွားလိုက္သည္။ 1ရက္ကို5ေသာင္းတဲ့။ ေစ်းျကီးလိုက္တာ ။ အခန္းကေတာ့အဆင္ေျပပါသည္။ အရမ္းက်ယ္ျပီးလွသည္။ သတိရလိုက္တာသူ့ကို။ အခုခ်ိန္ေလာက္ဆိုတူတူေရခ်ိဳးေနေလာက္ေရာေပါ့။ ဒါေပမယ့္သူအေနနဲ့ျပတ္သားဖို့လိုတယ္ေလ။ အကယ္၍မ်ားသူကိုျကီးကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ရင္......

ဒုန္း ဒုန္း ဒုန္း

တံခါးကိုထုေခါက္ေနတဲ့အသံေျကာင့္လီလီလန့္သြားသည္။ ဘယ္သူျဖစ္နိုင္မလဲ။ ဘယ္သူမွလည္းမသိပါဘူး။ လီလီဒီအခန္းမွာေနတာ။ ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းလည္းျဖစ္နိုင္တာပဲ။ အရင္ဆံုးတံခါးသြားဖြင့္ျကည့္ရမယ္

"ရာ့!!! ဘာလို့ဒီေလာက္ေတာင္ျကာရလဲ။ တံခါးေခါက္လြန္းလို့လက္ပါျပတ္ေတာ့မယ္"

ထံုးစံအတိုင္းသူ့သူငယ္ခ်င္းေတြ

"နင္တို့ငါဒီအခန္းမွာရွိတာဘယ္လိုသိလဲ။ေျပာလည္းမေျပာျပရပါဘူး"

"ဒါငါ့အေမပိုင္တာေလ။ငါေအးေဆးဝင္လို့ရတာေပါ့"

မုန္းလိုက္တာမိုးျပည့္ရယ္

"ကဲ အခုဘာလုပ္မလို့ဝင္လာတာလဲ"

"ေလ်ွာက္လည္မယ္ေလကြာ။ ျမန္ျမန္ျပင္သြားေတာ့မယ္"

"ဟာ ဘလိုင္းျကီးဟာ နင္တို့ကလည္း"

ျငင္းလို့လည္းရမွာမဟုတ္လို့အဝတ္လဲျပီးလိုက္သြားလိုက္သည္။ မိစိုးကအသက္အျကီးဆံုးျဖစ္သည့္အျပင္ကားလိုင္စင္ရွိေသာေျကာင့္ကိုယ္ပိုင္ကားျဖင့္သြားဖို့စီစဥ္လိုက္သည္။ စစသြားကတည္းကေနညေန3နာရီရွိေနျပီးမို့မ်ားမ်ားမလည္ခဲ့ရ။ ဒဂံုစင္တာနွင့္ ဒဂံုစင္တာအေရွ့ကေကာ္ဖီဆိုင္ေလးကိုသာ။

"ဟဲ့ ငါတို့ရုပ္ရွင္ျကည့္ရင္မေကာင္းဘူးလား။"

"အင္းမျကည့္ရတာလဲျကာျပီး။ သြားျကည့္မယ္ေလ"

အဲ့လိုနွင့္ရုပ္ရွင္ျကည့္လိုက္ရသည္။ ဇာတ္ကားက

စ္ိုင္းစိုင္းနဲ့ထိုင္းမင္းသမီးတစ္ေယာက္ရိုက္ထားတဲ့

"From Bangkok to mandalay"

ဇာတ္ကားျပီးေတာ့ကုန္တိုက္အနွံ့ကိုလီလီတို့ေလ်ွာက္ပတ္ျကသည္။ အကၤ်ီေတြဝယ္လိုက္။ စားစရာေတြဝယ္လိုက္နွင့္KFC ဆိုင္ကိုေတြ့သြားသည္။

"ဟဲ့ ငါတို့ KFCစားရေအာင္ေလ"

မိစိုးမွအရင္ေတာင္းဆိုလာသည္။ လီလီကေတာ့မဝင္ခ်င္။ လီလီ ေကာ္လက္စြပ္ေလးပိုင္ရွင္ကိုရွာေတြ့ တဲ့အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ့ KFC စားရင္တူတူအခ်ိန္ကုန္ဖူးသည္။ နဂိုကတည္းကေမ့မရပါဘူးဆိုမွ။

"စားစရာေတြအမ်ားျကီးဝယ္လာတာပဲေလ"

"အဲ့ဒါကအိမ္ျပန္မွစားမယ္ေလ။ အခု KFCစားရေအာင္။ ေနာ္"

"ေစာက္စားပုတ္ျကီး"

ေအးေလ။ စားလည္းဘာျဖစ္လဲ။ သူ့ကိစၥနဲ့သူ ငါလည္းငါကိစၥနဲ့ငါ KFCနဲ့မဆိုင္ဘူး

စားျပီးတာနဲ့သူတို့အခ်င္းခ်င္းနွုတ္ဆက္ျပီးအသီးသီးအိမ္ျပန္ျကသည္။ လီလီလည္းအခန္းထဲမွာလဲေလ်ာင္းရင္းသူ့မမအေျကာင္းပဲစဥ္းစားေနမိသည္။ အခုခ်ိန္ထိဖုန္းမေခၚေသး။ မဟုတ္မွလြဲေရာ သူတကယ္ကိုျကီးကိုေရြးလိုက္ျပီးလား။ အဲ့တာဆိုရင္ငါကေရာ။ ငါ့ကိုမရွိခဲ့သလိုေမ့လိုက္ျကမွာလား။ အခုသူ့ကိုဖုန္းေခၚလိုက္ရင္ေကာင္းမလား

🎵🎵တီ.......တီ🎵🎵

လီလီဖုန္းထဲသို့ massage ဝင္လာသည္။ လီလီဝင္ျကည့္ခ်င္ေပမယ့္ ေတြ့လိုက္တဲ့ massageေတြကိုလီလီျကည့္နိုင္ပါ့မလား။ သူလီလီ့ကိုေခ်ာ့တာလည္းျဖစ္နိုင္တာပဲ။

လီလီ massageကိုဝင္ျကည့္လိုက္ေသာအခါမမပို့ထားတာက

"ကေလးေရ။ မတို့စကားေျပာမွျဖစ္မယ္။ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့"

___________________________

လိုအပ္တာရွိရင္လည္းေျပာျကပါဦးေနာ္

😘😘😘😘😘😘

Unicode

လီလီနဲ့ခင်တို့နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်းတူတူပျော်ခဲ့ကြသည်။ လီလီလည်းအခု10တန်းတက်ရတော့မယ်။ ခင်ကတော့ဘွဲ့ရပြီး။ သူမတို့နှစ်ယောက်လုံးနေ့တိုင်းအိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြပြီးတူတူပျော်ကြတယ်။ သန့်ရှင်းရေးလို့သာပြောတာ။ အမှန်တော့ရေချိုးခန်းထဲမှာသူတို့နှစ်ယောက်တူတူပျော်နေကြတာပါ။ (you know? )။ လီလီကို့စာကူလုပ်ပေးတာဟူသောအကြောင်းပြချက်ဖြင့်လီလီအခန်းထဲသို့ခင်ညတိုင်းလာအိပ်တတ်သည်။ တစ်ခါတစ်လေခင်ကလီလီ့ကိုလည်းကိတ်မုန့်ထုတ်နည်းများသင်ပေးသည်။

"ကလေးက private schoolတတ်မှာလား"

"အင်း။ ကိုကြီးတတ်ခဲ့တဲ့ကျောင်းကအောင်တဲ့သူများတယ်ဆိုလို့မေမေတတ်ခိုင်းတာ။ လီလီကတော့ public school ပဲတက်ချင်တာ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲကလေးရဲ့။ private schoolဆိုရင်ပိုစိတ်ချလို့ရတာပေါ့ "

"မကလည်း။ လီလီကတစ်ခါမှအဲ့ဒီကျောင်းမျိုးမှမတတ်ဖူးတာ"

"ကလေးကလည်း။ မမမှစိတ်မချတာ"

"အဲ့တာဆိုလီလီကရော။ ရည်းစားရှိတဲ့ကောင်မလေးကိုကြိုက်မိလို့ကိုယ့်ကိုကိုတောင်လိပ်ပြာမလုံဘူး"

လီလီကရွဲ့့ပြောလိုက်တော့ခင့်ရဲ့မျက်နှာပျက်သွားပြီး

"ကလေးကလည်း မမက......."

"တော်ပြီးမ။ ပြောလိုက်ရင်ကလေးကလည်း ကလေးကလည်းနဲ့။ လီလီတို့ကိစ္စသာကိုကြီးသိသွားရင်ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲမ စဉ်းစားဖူးလား။ အနည်းဆုံးတော့မမလမ်းခွဲထားရင်ကိစ္စတွေကမကြီးနိုင်တော့ဘူးလေ။ ဘာဖြစ်လို့မ လမ်းခွဲလို့မရတာလဲ။ ကိုကြီးနဲ့အနေနီးတော့ကလေးထက်ပိုချစ်သွားတာလား"

လီလီစိတ်လည်းမထိန်းနိုင်တော့။ လေသံတွေကမာနေသည့် အပြင် ဒေါသအရမ်းထွက်နေမှန်းသိသာသည်။ ခင်ကတော့သည်းခံပြီး ရသလောက်အချိန်ဆွဲဖို့စဉ်းစားထားသည်။ ကိုစောရဲ့ ဘက်ကိုလည်းငဲ့ကြည့်ရဦးမယ်။

"မမလမ်းခွဲမှာပါ ကလေးရဲ့။ မကဘယ်လိုလုပ်ကိုကြီးကိုချစ်ရမှာလဲ။ ကလေးတစ်ယောက်လုံးရှိနေတာကို။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး။ ဟင် စိတ်ဆိုးသွားပြီးလား။ ပြောမမဘာလုပ်ပေးရမလဲ။ ထောပတ်သီးဖျော်ရည်ဖျော်ပေးရမလား။ဟင်ကလေးရေ"

လီလီကဒေါသထွက်နေလို့ခင့်ကိုကျောခိုင်းထားပေမယ့် ခင်ကတော့နောက်ကျောလေးကိုပြန်ဖက်ပြီး ပုခုံးလေးပေါ်ခေါင်းလေးတင်ကာမရရအောင်ပြန်ချော့နေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုအခုချက်ချင်းကိုကြီးနဲ့ relationshipဆိုတာကြီးဖျက်လိုက်"

"ဟာ ကိုကြီးသိသွားမှာပေါ့။ "

"အဲ့ဒီတော့............."

"နည်းနည်းလောက်စောင့်ပါဦးကလေးရယ်"

"ဒါဆိုလည်းကိုကြီးနဲ့လမ်းခွဲပြီးမှကလေးဆီပြန်လာခဲ့။ ကလေးကိုယ်တိုင်လည်းကိုကြီးရှေ့ရောက်တိုင်းအပြစ်သားလိုပဲခံစားရတယ်။ မမကိုယ်တိုင်ကတောင်ကိုကြီးနဲ့ကလေးကိုမရွေးနိုင်ဘူးဆိုရင် ကလေးနောက်ဆုတ်ပေးမယ်။ ကိုကြီးကိုရွေးလိုက်"

သူ့စိတ်ကြိုက်ပြောပြီးနောက်အခန်းထဲကနေထွက်သွားတော့သည်။ ခင်လှမ်းဆွဲဖို့လုပ်ပေမယ့်မမှီလိုက်တာကြောင့် အခန်းထဲလီလီရဲ့ပြန်အလာကိုစောင့်နေဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ မမတောင်းပန်ပါတယ်ကလေးရယ်။ကိုကြီးနဲ့မမကကလေးကိုနာကျင်စေမှန်းသိပါတယ်။ ကလေးစိတ်ဆိုးတာပဲဖြစ်ပါစေ။

စိတ်ဆိုးတာပဲဆိုရင်ပြန်ချော့လို့ရပေမယ့်တကယ်ကြီးပြောတာဆိုရင်တော့ခင်တစ်ခုခုလုပ်မှရတော့မယ်။

-

-

-

-

-

-

-

-

-

"ဒါဆိုနင့်အစ်ကိုရည်းစားနဲ့နင်နဲ့ကချစ်သူတွေပေါ့"

"နင့်အစ်ကိုသိသွားရင်ရော"

"အဲ့တာငါတို့ဆီဖုန်းမဆက်စာမပို့နိုင်တဲ့အကြောင်းအရင်းဆိုပါတော့"

"နင့်အစ်ကိုရည်းစားကယောင်္ကျားလေးလား"

"သူနင့်ပထမဆုံးအကြိမ်လုပ်တုန်းကနာလားဟင်"

"သူကချောတော့ချောပါတယ်ဒါပေမယ့်"

"အားလုံး!!!!!!!တော်ကြပါတော့!!!"

လီလီအိမ်မှာနေရင်သူနဲ့ကိုကြီးနဲ့ roနေကြတာကိုတွေ့ရဦးမှာမို့လို့မကြည့်ချင်တာနဲ့လင်းရွှေတို့ဆီလာလိုက်သည်။ တိုက်ခန်းအကျယ်ကြီးမှာလင်းရွှေဖူးပွင့်နှင့်မိစိုးတို့ဘဲရှိသင့်တယ်ဆိုပေမယ့်တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်သူတို့သူငယ်ချင်းအားလုံးရောက်နေသည်။ ဘာဖြစ်လို့လာတာလဲကနေစပြီးလီလီကသူနဲ့ခင်အကြောင်းပြောလိုက်တာမို့ အားလုံးမေးခွန်းထုတ်လာတော့သည်။ တရားခံကိုအမှုစစ်များမေးသလိုဆက်တိုက်ကြီးမေးနေသောကြောင့်လီလီစိတ်မရှည်တော့ပဲအော်ချလိုက်သောအခါမှတိတ်သွားကြသည်။ မဟုတ်ရင်သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲလုပ်သလိုလို။

"Opps sorry ငါတို့မေးခွန်းကများလွန်းတယ်။ သူ့ကို stress ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင်နင်ဘာလုပ်မှာလဲသူ့ကို"

အပြင်သွားမယ်ဆိုပြီးတော့လဲမပြောထား။ ဖုန်းလည်းမဆက်ရသေး။ ပြန်သွားလို့လဲမဖြစ်။

"ဒီမှာခဏလောက်နေဦးမယ်"

"သောက်ကောင်မ။ ငါတို့ဆီမှာကုတင်မရှိတော့ဘူး"

"နေမယ်ဆိုတာကညအိပ်အထိတော့မဟုတ်ဘူးပေါ့ကွာ။ နင်တို့ကလည်းတစ်မှောက်။ ဒီနားမှာဟိုတယ်တွေမရှိဘူးလား"

"ဟိုတယ်မှာအိပ်မလို့လား။ ဟိုမှာလေငါတို့တိုက်နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ပဲ။ အခန်းလည်းကောင်းတယ်။ ဈေးလည်းကြီးတယ်"

" Ok 👌ဖြစ်တယ်။ အရင်အခန်းငှားထားပြီးမှနင်တို့ဆီပြန်လာမယ်"

"ပြန်မလာနဲ့သွား"ဆိုပြီးမိုးပြည့်ကမောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းကိုအဲ့လိုဆက်ဆံရလား။

ဟာ မှတ်ပုံတင်ပါမလားဘူး။ ဒေါသထွက်နေတာမို့ဖုန်းဘဲယူလာမိသည် သေရော

ဟူး ဘာလုပ်ရမလဲ

"ဟယ်လို ကိုကြီး"

"ဟာ လီလီလား။ အခန်းထဲမှာမလား"

"မဟုတ်ဘူး။ လင်းရွှေတို့အိမ်မှာ။ ဒါနဲ့ဘေးမှာတစ်ယောက်ယောက်ရှိလား"

"မရှိပါဘူး။ နင့်မရီးကိုပြောတာလား။ နင့်အခန်းထဲမှာပဲ"

"Ok ဒီနေ့မိုးပြည့်တို့နဲ့လျှောက်လည်မလို့လင်းရွှေတို့အခန်းကိုလီလီရဲ့မှတ်ပုံတင်လာပို့ပေး"

"ဟာဘာမှလဲမဆိုင်ဘူး"

"မှတ်ပုံတင်ဆောင်ထားရင်စိတ်ချရတယ်ဆိုလို့။ အား မြန်မြန်လာပို့ပေး"

"အေးအေး။ ခဏစောင့်"

မကြာပါ။ လင်းရွှေတို့တိုက်ခန်းအောက်ထပ်၌ကိုကြီးကိုတွေ့နေပြီး။ အရင်အောက်ဆင်းလိုက်ပြီးတော့

"ရော့ ဒီမှာနင့်မှတ်ပုံတင်။ သတိထားဦးနော်။ "

"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူငယ်ချင်း4ယောက်လုံးပါတယ်။ မုန့်ဖို့ပေးဦး"

"မေမေပို့ပေးထားသေးတယ်မလား"

"မလောက်မှာစိုးလို့လိုလိုမယ်မယ်ပေါ့"

"ဒီကောင်မလေးတော့လေ ရော့"

"Thank you"

ကိုကြီးကတော့မုန့်ဖိုးပေးရင်းပြန်သွားသည်။ ဒါပေမယ့်ကားထဲမှာလူတစ်ယောက်ပါနေတာတော့လီလီမသိလိုက်

"အောင်မယ်လေးတော်ပါသေးလို့။ အရင်ဆုံးအခန်းငှားထားရမယ်"

လီလီအခန်းငှားလိုက်သည်။ 1ရက်ကို5သောင်းတဲ့။ ဈေးကြီးလိုက်တာ ။ အခန်းကတော့အဆင်ပြေပါသည်။ အရမ်းကျယ်ပြီးလှသည်။ သတိရလိုက်တာသူ့ကို။ အခုချိန်လောက်ဆိုတူတူရေချိုးနေလောက်ရောပေါ့။ ဒါပေမယ့်သူအနေနဲ့ပြတ်သားဖို့လိုတယ်လေ။ အကယ်၍များသူကိုကြီးကိုရွေးချယ်ခဲ့ရင်......

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

တံခါးကိုထုခေါက်နေတဲ့အသံကြောင့်လီလီလန့်သွားသည်။ ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။ ဘယ်သူမှလည်းမသိပါဘူး။ လီလီဒီအခန်းမှာနေတာ။ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းလည်းဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အရင်ဆုံးတံခါးသွားဖွင့်ကြည့်ရမယ်

"ရာ့!!! ဘာလို့ဒီလောက်တောင်ကြာရလဲ။ တံခါးခေါက်လွန်းလို့လက်ပါပြတ်တော့မယ်"

ထုံးစံအတိုင်းသူ့သူငယ်ချင်းတွေ

"နင်တို့ငါဒီအခန်းမှာရှိတာဘယ်လိုသိလဲ။ပြောလည်းမပြောပြရပါဘူး"

"ဒါငါ့အမေပိုင်တာလေ။ငါအေးဆေးဝင်လို့ရတာပေါ့"

မုန်းလိုက်တာမိုးပြည့်ရယ်

"ကဲ အခုဘာလုပ်မလို့ဝင်လာတာလဲ"

"လျှောက်လည်မယ်လေကွာ။ မြန်မြန်ပြင်သွားတော့မယ်"

"ဟာ ဘလိုင်းကြီးဟာ နင်တို့ကလည်း"

ငြင်းလို့လည်းရမှာမဟုတ်လို့အဝတ်လဲပြီးလိုက်သွားလိုက်သည်။ မိစိုးကအသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သည့်အပြင်ကားလိုင်စင်ရှိသောကြောင့်ကိုယ်ပိုင်ကားဖြင့်သွားဖို့စီစဉ်လိုက်သည်။ စစသွားကတည်းကနေညနေ3နာရီရှိနေပြီးမို့များများမလည်ခဲ့ရ။ ဒဂုံစင်တာနှင့် ဒဂုံစင်တာအရှေ့ကကော်ဖီဆိုင်လေးကိုသာ။

"ဟဲ့ ငါတို့ရုပ်ရှင်ကြည့်ရင်မကောင်းဘူးလား။"

"အင်းမကြည့်ရတာလဲကြာပြီး။ သွားကြည့်မယ်လေ"

အဲ့လိုနှင့်ရုပ်ရှင်ကြည့်လိုက်ရသည်။ ဇာတ်ကားက

စ်ိုင်းစိုင်းနဲ့ထိုင်းမင်းသမီးတစ်ယောက်ရိုက်ထားတဲ့

"From Bangkok to mandalay"

ဇာတ်ကားပြီးတော့ကုန်တိုက်အနှံ့ကိုလီလီတို့လျှောက်ပတ်ကြသည်။ အင်္ကျီတွေဝယ်လိုက်။ စားစရာတွေဝယ်လိုက်နှင့်KFC ဆိုင်ကိုတွေ့သွားသည်။

"ဟဲ့ ငါတို့ KFCစားရအောင်လေ"

မိစိုးမှအရင်တောင်းဆိုလာသည်။ လီလီကတော့မဝင်ချင်။ လီလီ ကော်လက်စွပ်လေးပိုင်ရှင်ကိုရှာတွေ့ တဲ့အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ KFC စားရင်တူတူအချိန်ကုန်ဖူးသည်။ နဂိုကတည်းကမေ့မရပါဘူးဆိုမှ။

"စားစရာတွေအများကြီးဝယ်လာတာပဲလေ"

"အဲ့ဒါကအိမ်ပြန်မှစားမယ်လေ။ အခု KFCစားရအောင်။ နော်"

"စောက်စားပုတ်ကြီး"

အေးလေ။ စားလည်းဘာဖြစ်လဲ။ သူ့ကိစ္စနဲ့သူ ငါလည်းငါကိစ္စနဲ့ငါ KFCနဲ့မဆိုင်ဘူး

စားပြီးတာနဲ့သူတို့အချင်းချင်းနှုတ်ဆက်ပြီးအသီးသီးအိမ်ပြန်ကြသည်။ လီလီလည်းအခန်းထဲမှာလဲလျောင်းရင်းသူ့မမအကြောင်းပဲစဉ်းစားနေမိသည်။ အခုချိန်ထိဖုန်းမခေါ်သေး။ မဟုတ်မှလွဲရော သူတကယ်ကိုကြီးကိုရွေးလိုက်ပြီးလား။ အဲ့တာဆိုရင်ငါကရော။ ငါ့ကိုမရှိခဲ့သလိုမေ့လိုက်ကြမှာလား။ အခုသူ့ကိုဖုန်းခေါ်လိုက်ရင်ကောင်းမလား

🎵🎵တီ.......တီ🎵🎵

လီလီဖုန်းထဲသို့ massage ဝင်လာသည်။ လီလီဝင်ကြည့်ချင်ပေမယ့် တွေ့လိုက်တဲ့ massageတွေကိုလီလီကြည့်နိုင်ပါ့မလား။ သူလီလီ့ကိုချော့တာလည်းဖြစ်နိုင်တာပဲ။

လီလီ massageကိုဝင်ကြည့်လိုက်သောအခါမမပို့ထားတာက

"ကလေးရေ။ မတို့စကားပြောမှဖြစ်မယ်။ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့"

___________________________

လိုအပ်တာရှိရင်လည်းပြောကြပါဦးနော်

😘