ဒီေန့ရန္ကုန္ေျပာင္းရေတာ့မယ္ေန့ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြေျပာေသာေျကာင့္လီလီဒီအေျကာင္းသိသြားျပီလို့ေျပာသည္။ လီလီဝမ္းနည္းေနမလားဆိုျပီးစိတ္ပူမိသည္။ သူမကငယ္ေသးေတာ့မျကာခင္ေမ့သြားေလာက္ပါတယ္ဆိုျပီးျပန္နွစ္သိမ့္ေနရသည္။ အေမ့သူငယ္ခ်င္း၏ကားျဖင့္ ရန္ကုန္တန္းသြားမည္ျဖစ္သည္။ ကားထဲ့သို့ပစၥည္းမ်ားတင္ေနစဥ္

" မမ"

ေအာ္ေခၚသံျကားလို့လွည့္ျကည့္မိကာထင္သည့္အတိုင္းလီလီျဖစ္ေနသည္။ သို့ေသာ္လီလီသည္ငိုထားသည့္ပံုေပါက္သည္။လီလီသည္ခင့္အားလွမ္းဖက္လိုက္ျပီးတရွုိက္ရွုိက္ငိုေလေတာ့သည္။ ခင္လည္းမ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္ေပးရင္ "မမသြားရေတာ့မယ္ညီမေလး"လို့ေျပာေတာ့သူမကခ်က္ခ်င္းပင္"လီလီတို့လက္ထပ္ျပီးျပီးဆို။လီလီတို့တူတူေတာင္မအိပ္ရေသးဘူး"" လို့ေျပာကာနွုတ္ခမ္းျကီးဆူထားေလသည္။ ခင္ကလည္း

"မမျပန္လာမလားေတာ့မေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္မမကအျမဲညီမေလးရဲ့မိန္းမျဖစ္ေနမွာေလ"

"အခ်ိန္ေတြျကာသြားရင္ေတာင္လီလီ့ကိုေမ့မသြားနဲ့ေနာ္။ လီလီေလမကိုလာရွာမယ္။ လက္စြပ္ေလးကိုလည္းသိမ္းထားေနာ္""

တတြတ္တြတ္ေျပာေနေသာသူမကိုျကည့္၍ ခင္ေခါင့္ျငိမ့္လိုက္သည္။ ခဏေနေတာ့ေမေမေခၚေနျပီမို့

"လီလီလည္းမကိုေမ့မသြားရဘူးေနာ္"လ္ုိေျပာကာကားေပၚတက္လိုက္သည္။ ကားစထြက္ေတာ့ လီလီက

"လီနဲ့မနဲ့လက္ထပ္ထားတာကိုမေမ့နဲ့ေနာ္"ေအာ္ေျပာသံေလးကိုျကားမိေသးသည္။ထို့ေနာက္ေမေမက"ဘယ္သူလဲ။ ေမေမ့ေခ်ြးမေလးလား"လို့ရီျပီးေျပာေတာ့"ဒီတိုင္းေက်ာင္းကခင္ရတဲ့ညီမေလးပါ"လို့ေျပာလိုက္သည္။ ျဖစ္နိုင္ရင္လီလီမမကိုမေမ့ရင္ေကာင္းမွာပဲ။

၁၀တန္းေရာ တဣသိုလ္ကိုေရာရန္ကုန္မွာဘဲတက္ရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ၁၀တန္းကိုနွစ္ခ်င္းေပါက္အမွတ္၄၀၀ေက်ည္နွင့္ေအာင္ေသာေျကာင့္စီးပြားေရးတဣသိုလ္တက္လိုက္သည္။ တဣသိုလ္စတက္သည့္ပထမေန့မွာတင္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကသူ့အနားလာ၍ "ဟိုညီမေလး ဒီမွာထိုင္လို့ရလား"

သူ့မွာလည္းေမဂ်ာတူသူငယ္ခ်င္းမရွိေတာ့

"ဟုတ္ရပါတယ္"လို့ေျပာေတာ့ထိုေကာင္ေလးမွစ၍ "ကြ်န္ေတာ့နာမည္ေစာခဲပါ။ဒီကညီမကေရာ"လို့ေျပာေတာ့ သူမက" ခင္ေလးႏြယ္ပါ"

အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစျပီးခင္နဲ့ေစာတို့ကအရမ္းခင္ျကေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သြားျကေတာ့သည္။ ေစာခဲသည္ကရင္လူမ်ိဳးျဖစ္ျပီးသူ့မွာညီမေလးတစ္ေယာက္ရွိသည္၊၊ ကရင္လို့ေတြးလိုက္တာနဲ့ခင္ကလီလီကိုသာေျပးျမင္မိသည္။ သူေရာခင့္ကိုေမ့ေနျပီလား။ third years ျပီးခါနီးေစာခဲကခင္တို့သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ေခ်ာင္းသာသို့အလည္ပို့ေပးသည္။ နွစ္ရက္ေျမာက္ေန့တြင္ေစာခဲကခင္ကိုတသ္ေနရာရာသို့ေခၚသြားသည္။ အဲ့ဒီေနရာကကြ်န္းေလးတစ္က်ြန္းပါဘဲ။ သို့သာ္အရမ္းလွသည္။ သတိထားမိတာကဒီေနရာမွာခင္နွင့္ေစာနွစ္ေယာက္ထဲသာရွိသည္။ ေစာကအရင္"ခင္ငါနင့္ကိုေျပာစရာရွိတယ္"

"ေျပာေလေစာ"

"ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္ခင္။ ငါနင့္ကိုစေတြ့ကတည္းကေနစျကိုက္ခဲ့တာ"

ခင္အံ့ျသေနမိသည္။ ေက်ာင္းရဲ့ king ကသူမကိုလာျကိုက္ရတယ္လို့။ ဒါေပမယ့္သူမရင္ထဲမွာတစ္ေယာက္တည္းေသာသူကအပိုင္ယူထားျပီးျဖစ္သည္။

"ငါ့ကိုလက္ခံေပးပါလားခင္" ေစာ၏စကားေျကာင့္ခင္ေဝခြဲမရျဖစ္သြားသည္။ ခင္လီလီိေစာင့္ခ်င္ေသးတာေျကာင့္

"ေစာ ငါခ်က္ခ်င္းမေျဖေပးနိုင္ေသးဘူး။ ငါစဥ္စားဖို့အခ်ိန္လိုတယ္"အဲ့လိုေျပာေတာ့ေစာက

"ရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ဘဲျကာျကာငါေစာင့္မယ္"

ရန္ကုန္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့လည္းသူတို့ပံုမွန္အတိုင္းေနခဲ့ျကေသာ္လည္းအခ်ိန္ျကာေသာ္အခါသူငယ္ခ်င္းမ်ားကသိလာခဲ့သည္။

"ေစာနင့္ကိုေစာင့္ေနတာျကာျပီးေနာ္ေကာင္မ"လို့သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေျပာေတာ့ ခင္ကလည္း"ငါလည္းေစာကိုအားနာတယ္"လို့ရွက္ရွက္နွင့္ေျပာလိုက္သည္။

"နင္အားနာေနရင္လည္းလက္ခံလိုက္ေလ"

" .........."

"ခင္ရယ္လက္ခံလိုက္.."သူ့သူငယ္ခ်င္းစကားမဆံုးခင္ပင္ခင္လွည့္ထြက္သြားသည္။ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ အံဆြဲေလးကိုဖြင့္လိုက္ျပီးေကာ္လက္စြပ္ေလးကိုရွာျပီး ခင္ေျပာလိုက္သည္က

"မ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ လီရယ္"

ဤသို့ျဖင့္ေစာနွင့္ခင္တို့ရည္းစားစျဖစ္လာခဲ့သည္မွာ၃လခန့္သာရွိေသးသည္။ ခင္တို့မိသားစုမွာျမို့ျပင္နားမွာေနတာျဖစ္ျပီး တဣသိုလ္နွင့္အရမ္းေဝးေသာေျကာင့္အေဆာင္ငွားေနရသည္။ သို့ေသာ္ေစာသည္သူ့အိမ္ကိုမွာေနဖိအတင္းေတာင္းဆိုတာေျကာင့္ေစာတို့အိမ္လိုက္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ခ်က္ေကာင္းသည္မွာေစာသည္ အခြင့္ေကာင္းယူတတ္သူမဟုတ္ေသာေျကာင့္သူမစိတ္ခ်ရသည္။ တစ္ေန့ေစာက

"သဲ ေနာက္ေန့က်ရက္ကိုရဲ့ညီမေလးလာေနလိမ့္မယ္။သဲအဆင္ေျပတယ္မလား"

"အင္းေျပပါတယ္။ ဒါနဲ့ကို ကိုရဲ့ညီမေလးအေျကာင္းေျပျပပါလား။ကို့မိသားစုအေျကာင္းဆိုတစ္ခာမွမေျပာဖူးဘူးေနာ္"

"ေျသာ္ေမ့သြားလို့သဲ ညီမေလးနာမည္ကလီလီတဲ့"

ခင္ေသာက္ေနသည့္bubble tea ေတာင္သီးသြားသည္။ မျဖစ္နိုင္တာ။ ငါရဲ့လီလီေလးမ်ားလား။ သူ့မွာအစ္ကိုရွိတယ္လို့မျကားဖူးပါဘူး။ နာမည္တူလို့ပဲေနမွာပါ လ္ု့ိကိုယ့္ကိုကိုေျဖသိမ့္ရင္း

""သူက၁၀တန္းကိုအခုမွတက္မွာ။ အသက္က...."

"၁၈နွစ္"

ေစာ၏စကားမဆံုးခင္ခင္ေျပာလိုက္မိသည္။ ေသခ်ာျပီ။ေစာ၏ညီမေလးကခင္၏လီလီပင္။ သူသိသြားရင္ ......

လီလီမမွတိမိေလာက္ပါဘူး။ လီလီငါ့ကိုေမ့သြားေလာက္ပါျပီး

'"သဲကသိတာလား"ေစာ၏စကားေျကာင့္ခင္သတိျပန္ဝင္လာခဲ့သည္။

"ခန့္မွန္းျကည့္တာပါကိုရယ္။ ဘယ္ေန့သြားျကိုမွာလဲကို"

"သဘက္ခါပဲ"

ဒီေန့လီလီကိုသြားျကိုမယ့္ေန့ျဖစ္သည္။ ေစာကမလိုက္ဖို့ေျပာေပမယ့္ ခက္ကလိုက္ခ်င္လို့ဆိုျပီးပူဆာ၍လိုက္သြားလိုက္သည္။ မႏၱလာမင္းကားဂိတ္အတြင္းမွာေစာင့္ေနတဲ့သူေလး။ အရပ္ျကီးရွည္လာလိုက္တာမ်ား။ ေခ်ာခ်က္ကေတာ့ေျကြရုပ္ေလးလိုဘဲ။

"ကိုသြားျကိုလိုက္ဦးမယ္ေနာ္"လ္ု့ိေျပာျပီးေစာ ထြက္သြားေလသည္။ အထုတ္ေတြကားထဲထည့္ျပီးသူေလးကားထဲဝင္လာသည္။ အနီးကပ္ျကည့္မွငယ္ရုပ္ေလးမေျပာင္းေသးတာကိုသတိထားမိပါသည္။

သူမကိုေနာက္လွည့္ျကည့္ကာျပံုးျပလိုက္ျပီး

"ကိုရဲ့ညီမေလးကအရမ္းေခ်ာတာဘဲေနာ္"လ္ု့ိေျပာရင္းသူ့မ်က္နွာေလးကိုျကည့္ေနမိသည္။ ေစာတစ္ခုခုေျပာလိုက္ေသးသည္။ ခင္ေတာ့အာရံုမလာ။ ကားစထြက္သြားေတာ့ခင္တစ္ခုခုေျပာဖို့ျကံလိုက္ေသာလည္းဘာေျပာရမလဲမသိ။ကားမွန္ကိုျကည့္ေတာ့သူမနားက်ပ္တပ္ကာအျပင္ကိုေငးေနသည္။

"လီလီအသက္ဘယ္နွနွစ္ရွိျပီးလဲ" လို့ေမးမိသည္။ သိျပီးသားဘဲျဖစ္ေပမယ့္သူေလးအေနခက္မွာစိုးလို့။

"ရွင္" လို့လီလီကျပန္ေျဖေတာ့ခင္အရမ္းအသည္းယားလာသည္။ နားက်ပ္တပ္ထားေတာ့မျကားတဲ့ပံုပဲ။

"ေျသာ္ ၁၀တန္းတက္ရမယ္ဆိုေတာ့အသက္ဘယ္နွနွစ္လဲလို့"

"လြန္ခဲ့တဲ့၁လေလာက္ကမွ၁၈နွစ္ျပည့္တာ"တဲ့။ ျပန္ေျဖတဲ့ပံုေလးကိုအသဲယားလြန္းလို့ေစာသာမရွိရင္လီလီကိုအာဘြားေပးဦးမွာပါ။ထိုစဥ္ေစာက "ဘာလို့ရည္းစားမထားေသးတာလဲ" လို့ေမးသည္။ ခင္ကလီလီကိုေနာက္လွည့္မျကည့္ဘဲ ကားမွန္ကတစ္ဆင့္အားလံုးကိုျကည့္ေနသည္။ လီလီက"တစ္ေယာက္ကိုေယာက္ကိုေစာင့္ေနလို့" ဆိုတဲ့အေျဖကခင့္ကိုေမးခြန္းမ်ားစြာထုတ္ေစသည္။ အဲ့ဒီတစ္ေယာက္ေယာက္ကဘယ္သူလဲ။ ခင္ကိုယ္တိုင္ပဲလား။ အျခားတစ္ေယာက္လား။

"၅တန္းကေလးေတြကိုလား"လို့ေစာကရြဲ့ေျပာလိုက္သည္။

"သူကလီ့ထက္အသက္ျကီးတဲ့တာခ်ီျကီး"

ခင့္အေတြးထဲ၌ "တာခ်ီဆိုတာကဘာတုန္း။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္သိသလိုေလးဟန္ေဆာင္ေနတာပိုမေကာင္းဘူးလားok" အဲ့လိုနဲ့ခင္က

"ဘာလို့ေစာင့္ေနတာလဲ။ ေျပာလိုက္ေတာ့ေလ" ။တတ္နိုင္သမ်ွအသံကိုျငိမ္ျငိမ္ထားကာေျပာလိုက္သည္။ အဆင္မေျပေပမယ့္လို့ေပါ့

"လီလီေျပာမလို့ဘဲ။ သူ့မွာရည္းစားရွိတယ္တဲ့"

ခင့္စိတ္ထဲအရမ္းလန့္သြားသည္။ လီလီသိေနျပီလား။ လီလီငါ့ကိုမွတ္မိေနတာလား။ အိုး မမွတ္မိေလာက္ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေျပာတာေနမွာပါ။

"So sad sis" ကိုကိုေျပာမွခင္သတိျပန္ရလာျပီး အေတြးမ်ားကိုျပန္လည္စုစည္းလိုက္သည္။

ခဏျကာေတာ့အိမ္ကိုဆိုက္ဆိုက္ျမိုက္ျမိဳက္ကိုေရာက္လာပါသည္။ ကိုကိုကအထုပ္ျကီးတစ္ထုပ္သယ္သြားျပီးလီလီ့ကိုအခန္းသြားျပလိုက္သည္။ က်န္တဲ့အိတ္ေလးကိုခင္သယ္လိုက္သည္။ ဇစ္ကိုအဆံုးထိမပိတ္ထားေသာေျကာင့္အထဲမွာေသတၱာေလးတစ္လံုးျပဳတ္က်လာျပီးအထဲမွပစၥည္းမ်ားအကုန္ျပန့္က်ဲကုန္သည္။ ခင္ခ်က္ခ်င္းျပန္ေကာက္သိမ္းလိုက္ျပီ

းပါးစပ္ကလည္းေရရြတ္ေနမိသည္။ "တစ္ခုခုေပ်ာက္သြားရင္ေတာ့သြားပါျပီး"

ခင္၏မ်က္လံုးကိုဖမ္းစားနိုင္ေသာအရာတစ္ခုအားခင္ေတြ့လိုက္သည္။ ခင္ကမယံုနိုင္စြာျဖင့္ "မျဖစ္နိုင္ဘူး။ သူငါ့ကိုမေမ့ေသးဘူးတဲ့လား။ သူဘာလို့အခုခ်ိန္ထိသိမ္းထားနိုင္ရတာလဲ" ေျပာရင္းထိုပစၥည္းေလးကိုအသာေလးကိုင္ျကည့္ေနမိသည္။ ထိုပစၥည္းေလးကား

ေကာ္လက္စြပ္ေလး

အမွားေတြရွိရင္ေျပာလို့ရပါတယ္😘😘😘

Unicode

ဒီနေ့ရန်ကုန်ပြောင်းရတော့မယ်နေ့ဖြစ်သည်။ ကျောင်းကသူငယ်ချင်းတွေပြောသောကြောင့်လီလီဒီအကြောင်းသိသွားပြီလို့ပြောသည်။ လီလီဝမ်းနည်းနေမလားဆိုပြီးစိတ်ပူမိသည်။ သူမကငယ်သေးတော့မကြာခင်မေ့သွားလောက်ပါတယ်ဆိုပြီးပြန်နှစ်သိမ့်နေရသည်။ အမေ့သူငယ်ချင်း၏ကားဖြင့် ရန်ကုန်တန်းသွားမည်ဖြစ်သည်။ ကားထဲ့သို့ပစ္စည်းများတင်နေစဉ်

" မမ"

အော်ခေါ်သံကြားလို့လှည့်ကြည့်မိကာထင်သည့်အတိုင်းလီလီဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လီလီသည်ငိုထားသည့်ပုံပေါက်သည်။လီလီသည်ခင့်အားလှမ်းဖက်လိုက်ပြီးတရှိုက်ရှိုက်ငိုလေတော့သည်။ ခင်လည်းမျက်ရည်တွေကိုသုတ်ပေးရင် "မမသွားရတော့မယ်ညီမလေး"လို့ပြောတော့သူမကချက်ချင်းပင်"လီလီတို့လက်ထပ်ပြီးပြီးဆို။လီလီတို့တူတူတောင်မအိပ်ရသေးဘူး"" လို့ပြောကာနှုတ်ခမ်းကြီးဆူထားလေသည်။ ခင်ကလည်း

"မမပြန်လာမလားတော့မပြောတတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့်မမကအမြဲညီမလေးရဲ့မိန်းမဖြစ်နေမှာလေ"

"အချိန်တွေကြာသွားရင်တောင်လီလီ့ကိုမေ့မသွားနဲ့နော်။ လီလီလေမကိုလာရှာမယ်။ လက်စွပ်လေးကိုလည်းသိမ်းထားနော်""

တတွတ်တွတ်ပြောနေသောသူမကိုကြည့်၍ ခင်ခေါင့်ငြိမ့်လိုက်သည်။ ခဏနေတော့မေမေခေါ်နေပြီမို့

"လီလီလည်းမကိုမေ့မသွားရဘူးနော်"လ်ိုပြောကာကားပေါ်တက်လိုက်သည်။ ကားစထွက်တော့ လီလီက

"လီနဲ့မနဲ့လက်ထပ်ထားတာကိုမမေ့နဲ့နော်"အော်ပြောသံလေးကိုကြားမိသေးသည်။ထို့နောက်မေမေက"ဘယ်သူလဲ။ မေမေ့ချွေးမလေးလား"လို့ရီပြီးပြောတော့"ဒီတိုင်းကျောင်းကခင်ရတဲ့ညီမလေးပါ"လို့ပြောလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်ရင်လီလီမမကိုမမေ့ရင်ကောင်းမှာပဲ။

၁၀တန်းရော တဣသိုလ်ကိုရောရန်ကုန်မှာဘဲတက်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၁၀တန်းကိုနှစ်ချင်းပေါက်အမှတ်၄၀၀ကျေည်နှင့်အောင်သောကြောင့်စီးပွားရေးတဣသိုလ်တက်လိုက်သည်။ တဣသိုလ်စတက်သည့်ပထမနေ့မှာတင်ကောင်လေးတစ်ယောက်ကသူ့အနားလာ၍ "ဟိုညီမလေး ဒီမှာထိုင်လို့ရလား"

သူ့မှာလည်းမေဂျာတူသူငယ်ချင်းမရှိတော့

"ဟုတ်ရပါတယ်"လို့ပြောတော့ထိုကောင်လေးမှစ၍ "ကျွန်တော့နာမည်စောခဲပါ။ဒီကညီမကရော"လို့ပြောတော့ သူမက" ခင်လေးနွယ်ပါ"

အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီးခင်နဲ့စောတို့ကအရမ်းခင်ကြသောသူငယ်ချင်းများဖြစ်သွားကြတော့သည်။ စောခဲသည်ကရင်လူမျိုးဖြစ်ပြီးသူ့မှာညီမလေးတစ်ယောက်ရှိသည်၊၊ ကရင်လို့တွေးလိုက်တာနဲ့ခင်ကလီလီကိုသာပြေးမြင်မိသည်။ သူရောခင့်ကိုမေ့နေပြီလား။ third years ပြီးခါနီးစောခဲကခင်တို့သူငယ်ချင်းအားလုံးကို ချောင်းသာသို့အလည်ပို့ပေးသည်။ နှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင်စောခဲကခင်ကိုတသ်နေရာရာသို့ခေါ်သွားသည်။ အဲ့ဒီနေရာကကျွန်းလေးတစ်ကျွန်းပါဘဲ။ သို့သာ်အရမ်းလှသည်။ သတိထားမိတာကဒီနေရာမှာခင်နှင့်စောနှစ်ယောက်ထဲသာရှိသည်။ စောကအရင်"ခင်ငါနင့်ကိုပြောစရာရှိတယ်"

"ပြောလေစော"

"ငါနင့်ကိုချစ်တယ်ခင်။ ငါနင့်ကိုစတွေ့ကတည်းကနေစကြိုက်ခဲ့တာ"

ခင်အံ့သြနေမိသည်။ ကျောင်းရဲ့ king ကသူမကိုလာကြိုက်ရတယ်လို့။ ဒါပေမယ့်သူမရင်ထဲမှာတစ်ယောက်တည်းသောသူကအပိုင်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။

"ငါ့ကိုလက်ခံပေးပါလားခင်" စော၏စကားကြောင့်ခင်ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။ ခင်လီလီစောင့်ချင်သေးတာကြောင့်

"စော ငါချက်ချင်းမဖြေပေးနိုင်သေးဘူး။ ငါစဉ်စားဖို့အချိန်လိုတယ်"အဲ့လိုပြောတော့စောက

"ရတယ်။ ဘယ်လောက်ဘဲကြာကြာငါစောင့်မယ်"

ရန်ကုန်ကိုပြန်ရောက်တော့လည်းသူတို့ပုံမှန်အတိုင်းနေခဲ့ကြသော်လည်းအချိန်ကြာသော်အခါသူငယ်ချင်းများကသိလာခဲ့သည်။

"စောနင့်ကိုစောင့်နေတာကြာပြီးနော်ကောင်မ"လို့သူငယ်ချင်းများကပြောတော့ ခင်ကလည်း"ငါလည်းစောကိုအားနာတယ်"လို့ရှက်ရှက်နှင့်ပြောလိုက်သည်။

"နင်အားနာနေရင်လည်းလက်ခံလိုက်လေ"

" .........."

"ခင်ရယ်လက်ခံလိုက်.."သူ့သူငယ်ချင်းစကားမဆုံးခင်ပင်ခင်လှည့်ထွက်သွားသည်။ အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ အံဆွဲလေးကိုဖွင့်လိုက်ပြီးကော်လက်စွပ်လေးကိုရှာပြီး ခင်ပြောလိုက်သည်က

"မ တောင်းပန်ပါတယ်။ လီရယ်"

ဤသို့ဖြင့်စောနှင့်ခင်တို့ရည်းစားစဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ၃လခန့်သာရှိသေးသည်။ ခင်တို့မိသားစုမှာမြို့ပြင်နားမှာနေတာဖြစ်ပြီး တဣသိုလ်နှင့်အရမ်းဝေးသောကြောင့်အဆောင်ငှားနေရသည်။ သို့သော်စောသည်သူ့အိမ်ကိုမှာနေဖိအတင်းတောင်းဆိုတာကြောင့်စောတို့အိမ်လိုက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကောင်းသည်မှာစောသည် အခွင့်ကောင်းယူတတ်သူမဟုတ်သောကြောင့်သူမစိတ်ချရသည်။ တစ်နေ့စောက

"သဲ နောက်နေ့ကျရက်ကိုရဲ့ညီမလေးလာနေလိမ့်မယ်။သဲအဆင်ပြေတယ်မလား"

"အင်းပြေပါတယ်။ ဒါနဲ့ကို ကိုရဲ့ညီမလေးအကြောင်းပြေပြပါလား။ကို့မိသားစုအကြောင်းဆိုတစ်ခာမှမပြောဖူးဘူးနော်"

"သြော်မေ့သွားလို့သဲ ညီမလေးနာမည်ကလီလီတဲ့"

ခင်သောက်နေသည့်bubble tea တောင်သီးသွားသည်။ မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါရဲ့လီလီလေးများလား။ သူ့မှာအစ်ကိုရှိတယ်လို့မကြားဖူးပါဘူး။ နာမည်တူလို့ပဲနေမှာပါ လ်ို့ကိုယ့်ကိုကိုဖြေသိမ့်ရင်း

""သူက၁၀တန်းကိုအခုမှတက်မှာ။ အသက်က...."

"၁၈နှစ်"

စော၏စကားမဆုံးခင်ခင်ပြောလိုက်မိသည်။ သေချာပြီ။စော၏ညီမလေးကခင်၏လီလီပင်။ သူသိသွားရင် ......

လီလီမမှတိမိလောက်ပါဘူး။ လီလီငါ့ကိုမေ့သွားလောက်ပါပြီး

'"သဲကသိတာလား"စော၏စကားကြောင့်ခင်သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ခန့်မှန်းကြည့်တာပါကိုရယ်။ ဘယ်နေ့သွားကြိုမှာလဲကို"

"သဘက်ခါပဲ"

ဒီနေ့လီလီကိုသွားကြိုမယ့်နေ့ဖြစ်သည်။ စောကမလိုက်ဖို့ပြောပေမယ့် ခက်ကလိုက်ချင်လို့ဆိုပြီးပူဆာ၍လိုက်သွားလိုက်သည်။ မန္တလာမင်းကားဂိတ်အတွင်းမှာစောင့်နေတဲ့သူလေး။ အရပ်ကြီးရှည်လာလိုက်တာများ။ ချောချက်ကတော့ကြွေရုပ်လေးလိုဘဲ။

"ကိုသွားကြိုလိုက်ဦးမယ်နော်"လ်ို့ပြောပြီးစော ထွက်သွားလေသည်။ အထုတ်တွေကားထဲထည့်ပြီးသူလေးကားထဲဝင်လာသည်။ အနီးကပ်ကြည့်မှငယ်ရုပ်လေးမပြောင်းသေးတာကိုသတိထားမိပါသည်။

သူမကိုနောက်လှည့်ကြည့်ကာပြုံးပြလိုက်ပြီး

"ကိုရဲ့ညီမလေးကအရမ်းချောတာဘဲနော်"လ်ို့ပြောရင်းသူ့မျက်နှာလေးကိုကြည့်နေမိသည်။ စောတစ်ခုခုပြောလိုက်သေးသည်။ ခင်တော့အာရုံမလာ။ ကားစထွက်သွားတော့ခင်တစ်ခုခုပြောဖို့ကြံလိုက်သောလည်းဘာပြောရမလဲမသိ။ကားမှန်ကိုကြည့်တော့သူမနားကျပ်တပ်ကာအပြင်ကိုငေးနေသည်။

"လီလီအသက်ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီးလဲ" လို့မေးမိသည်။ သိပြီးသားဘဲဖြစ်ပေမယ့်သူလေးအနေခက်မှာစိုးလို့။

"ရှင်" လို့လီလီကပြန်ဖြေတော့ခင်အရမ်းအသည်းယားလာသည်။ နားကျပ်တပ်ထားတော့မကြားတဲ့ပုံပဲ။

"သြော် ၁၀တန်းတက်ရမယ်ဆိုတော့အသက်ဘယ်နှနှစ်လဲလို့"

"လွန်ခဲ့တဲ့၁လလောက်ကမှ၁၈နှစ်ပြည့်တာ"တဲ့။ ပြန်ဖြေတဲ့ပုံလေးကိုအသဲယားလွန်းလို့စောသာမရှိရင်လီလီကိုအာဘွားပေးဦးမှာပါ။ထိုစဉ်စောက "ဘာလို့ရည်းစားမထားသေးတာလဲ" လို့မေးသည်။ ခင်ကလီလီကိုနောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ကားမှန်ကတစ်ဆင့်အားလုံးကိုကြည့်နေသည်။ လီလီက"တစ်ယောက်ကိုယောက်ကိုစောင့်နေလို့" ဆိုတဲ့အဖြေကခင့်ကိုမေးခွန်းများစွာထုတ်စေသည်။ အဲ့ဒီတစ်ယောက်ယောက်ကဘယ်သူလဲ။ ခင်ကိုယ်တိုင်ပဲလား။ အခြားတစ်ယောက်လား။

"၅တန်းကလေးတွေကိုလား"လို့စောကရွဲ့ပြောလိုက်သည်။

"သူကလီ့ထက်အသက်ကြီးတဲ့တာချီကြီး"

ခင့်အတွေးထဲ၌ "တာချီဆိုတာကဘာတုန်း။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်သိသလိုလေးဟန်ဆောင်နေတာပိုမကောင်းဘူးလားok" အဲ့လိုနဲ့ခင်က

"ဘာလို့စောင့်နေတာလဲ။ ပြောလိုက်တော့လေ" ။တတ်နိုင်သမျှအသံကိုငြိမ်ငြိမ်ထားကာပြောလိုက်သည်။ အဆင်မပြေပေမယ့်လို့ပေါ့

"လီလီပြောမလို့ဘဲ။ သူ့မှာရည်းစားရှိတယ်တဲ့"

ခင့်စိတ်ထဲအရမ်းလန့်သွားသည်။ လီလီသိနေပြီလား။ လီလီငါ့ကိုမှတ်မိနေတာလား။ အိုး မမှတ်မိလောက်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကိုပြောတာနေမှာပါ။

"So sad sis" ကိုကိုပြောမှခင်သတိပြန်ရလာပြီး အတွေးများကိုပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။

ခဏကြာတော့အိမ်ကိုဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ကိုရောက်လာပါသည်။ ကိုကိုကအထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်သယ်သွားပြီးလီလီ့ကိုအခန်းသွားပြလိုက်သည်။ ကျန်တဲ့အိတ်လေးကိုခင်သယ်လိုက်သည်။ ဇစ်ကိုအဆုံးထိမပိတ်ထားသောကြောင့်အထဲမှာသေတ္တာလေးတစ်လုံးပြုတ်ကျလာပြီးအထဲမှပစ္စည်းများအကုန်ပြန့်ကျဲကုန်သည်။ ခင်ချက်ချင်းပြန်ကောက်သိမ်းလိုက်ပြီ

းပါးစပ်ကလည်းရေရွတ်နေမိသည်။ "တစ်ခုခုပျောက်သွားရင်တော့သွားပါပြီး"

ခင်၏မျက်လုံးကိုဖမ်းစားနိုင်သောအရာတစ်ခုအားခင်တွေ့လိုက်သည်။ ခင်ကမယုံနိုင်စွာဖြင့် "မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူငါ့ကိုမမေ့သေးဘူးတဲ့လား။ သူဘာလို့အခုချိန်ထိသိမ်းထားနိုင်ရတာလဲ" ပြောရင်းထိုပစ္စည်းလေးကိုအသာလေးကိုင်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုပစ္စည်းလေးကား

ကော်လက်စွပ်လေး

အမှားတွေရှိရင်ပြောလို့ရပါတယ်😘😘😘