သူမလက္စြပ္ကိုကိုင္ရင္းအရင္ကအေၾကာင္းကိုစဥ္းစားမိေနသည္။ "သူေရာအခုဘယ္မွာမ်ားရွိေနမလဲ။ သူ႔ရဲ႕ဇနီးေလးကိုေရာမွတ္မိပါ့ဦးမလား" စဥ္းစားရင္း၀မ္းနည္းစြာျပံဳးမိသည္။

"ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္"

တံခါးေခါက္သံၾကား၍ တံခါးဆီကိုလွည့္ၾကည့္မိသည့္အခါ ညအိပ္အက်ီအပန္းေရာင္ေလးႏွင့္ အခန္းထဲသို႔မ၀င္ေသးဘဲ ေခါင္းကိုေစာင္း၍ "လီ ဗိုက္မဆာဘူးလား"။ ညစာမစားရေသးေပမယ့္ ဆာလည္းမဆာေတာ့တာေၾကာင့္ "မဆာပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔လဲ " ။

အစကတံခါးႏွင့္ကြယ္ေနလို႔ မျမင္ရေပမယ့္ သူမတံခါးကိုတြန္းလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့

လက္ထဲ၌ဘူးတစ္ဘူးရွိေနသည္။ "လီလီက ဒီလိုပန္ကိတ္မ်ိဳးႀကိဳက္တယ္ဆိုလို႔မမလုပ္ထားတာ။ မမက မုန္႔လုပ္တာအရမ္းကြ်မ္းတယ္ေလ" ဆိုၿပီးလက္ထဲကဘူးကိုခံု၌ခ်ေပးလိုက္သည္။ ေလးေထာင့္ပံုကိတ္ေလးသည္အေရာင္စံုထားထားကာlgbt အလံအေရာင္ႏွင့္တူေသာေၾကာင့္ရီခ်င္လာသည္။ အေပၚမွ အုန္းသီးအမႈန္႔ေလးမ်ားျဖဴးထားေသးသည္။ အဖံုးကိုဖြင့္ၿပီး တစ္ခုႏႈိက္စားလိုက္ကာ"အင္း ေကာင္းလိုက္တာ ။ မမကမုန္႔လုပ္တတ္တာပဲ။ လီလီ့ကိုအားရင္သင္ေပးပါလားေနာ္" ခြ်ဲသံႀကီးႏွင့္ေျပာလိုက္ေတာ့ "သင္ေပးလို႔ေတာ့ရတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္အေပးအယူေတာ့ရွိရမွာေပါ့"

"ေျပာေလ။ လုပ္ေပးႏိုင္ရင္လုပ္ေပးမွာေပါ့" ေနာက္တစ္ခုစားရင္းေျပာလိုက္သည္။ မမကလည္း"အခုမေျပာေသးပါဘူး။ ေနာက္မွ " လို႔ေျပာၿပီး တစ္ရႈးတစ္ရြက္ထုတ္ၿပီး လီလီ့၏ႏွာခမ္းနားကိုသုတ္ေပးမလို႔ပဲရွိေသး။ သူမတစ္ခုခုစဥ္းစားမိသည္။ တစ္ရႈးႏွင့္မသုတ္ေပးေတာ့ဘဲ တံခါးနားကိုသြားေနသည္။ လီလီကေတာ့ စားသာစားေနၿပီး ပါးစပ္မွာေပေနမွန္းမသိလိုက္။ သူမတံခါးနားေရာက္ေတာ့ျပန္သြာၿပီးဟုထင္သြားေသာလည္းသူမကတံခါးဖြင့္ကာေဘးဘက္ကိုၾကည့္ၿပီး တံခါးျပန္ပိတ္ခဲ့သည္။ သူမရဲ႕အျပဳအမူ မ်ားကိုထူးဆန္းတယ္လို႔ထင္ေပမယ့္ ကိတ္မုန္႔ကစားေကာင္းတာေၾကာင္းအရင္စားလိုက္သည္။ သူမသည္လီလီ့အနားျပန္လာၿပီး လီလီပါးႏွစ္ဖက္ကိုလက္တစ္ဖက္တည္းႏွင့္ဖမ္းဆြဲကာ ႏႈတ္ခမ္းနားမွာေပေနသည့္ခရင္မ္မ်ားကိုလၽွာႏွင့္လ်က္ေပးလိုက္သည္။ (နမ္းတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းေဘးကိုလၽွာနဲ႔လ်က္လိုက္တာu know??)

လီလီကေတာ့ဆက္ေတာင္မစားေတာ့ပဲေၾကာင္ၾကည့္ေနမိသည္။ ၿပီးသြားေသာအခါ သူမသည္ျပံဳး၍ good night လို႔ေျပာကာအခန္းမွထြက္သြားေလသည္။ လီလီကေတာ့အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာေၾကာင္ၾကည့္ေနမိတုန္း။

မိုးၾကယ္; "ဘာ!! သူဒီလိုလုပ္တယ္ဆိုတာဘာသေဘာလဲ"

မိုးၾကယ္တို႔ကရန္ကုန္မေရာက္ေသး၍ massager မွတစ္ဆင့္လီ ေျပာေလၿပီ။

လင္းေရႊ; "အဲ့ဒါ ရန္ကုန္သူတိုင္းလုပ္ၾကတာမဟုတ္ဘူးလား။ ယဥ္ေက်းေသာအားျဖင့္ေပါ့။ ငါတို႔မွမသိတာ သူတို႔ေနပံုထိုင္ပံုကို"

မိစိုး; "ဟာ ႏိုင္ငံျခားမွာေတာင္မလုပ္တာ။ ဒီမွာဘာလို႔လုပ္မွာတုန္း"

ဖူးပြင့္; "သူနင့္ကိုစားခ်င္တာမ်ားလား"

မိုးၾကယ္; "ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ။ သူ႔မွာရီးစားရွိတယ္ေလဟာ။ဒါဆို သူ႔ရီးစားရဲ႕ညီမနဲ႔ေဖာက္ျပန္တာေပါ့"

လီလီ; "အဲ့လိုလည္းမေျပာပါနဲ႔ ။ သူလုပ္တာဘာသေဘာလဲငါတို႔လည္းမသိေသးဘူး။ စေနာက္ခ်င္လို႔လုပ္တာလဲျဖစ္ႏိုင္တယ္ေလ"

လင္းေရႊ; "ေအး အဲ့မွာသူ႔ဘက္နာေပးေနလိုက္"

မိစိုး; " ဟဲ့ ရန္ေတာ့မျဖစ္ၾကနဲ႔ေနာ္။ ေတာ္ၿပီအဲ့ဒီအေၾကာင္း။ ၁၀နာရီေတာင္ထိုးေတာ့မယ္။ အိပ္ၾကေတာ့ "

သူ႔သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းကိုသိေသာမိစိုးကစကား၀ိုင္းကိုရပ္လိုက္တာေၾကာင့္ အားလံုးၿငိမ္သြားၾကသည္။

မိုးၾကယ္; Gn

ဖူးပြင့္; you too

ဒီလိုႏွင့္ စကား၀ိုင္း အဆံုးသတ္ခဲ့ရသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အေကာင့္မ်ားမွ အစိမ္းလံုးႀကီးေပ်ာက္သြားေသာလည္းလီလီကေတာ့မေပ်ာက္ေသး။ "သူဘာလို႔ဒီလိုလုပ္ခဲ့တာလဲ။ စခ်င္လို႔ဘဲေနမွာပါ"

အေတြးမ်ာကိုရပ္တန္႔ကာအိပ္လိုက္ေတာ့သည္။

-

-

-

-

-

-

-

"မမသြားရေတာ့မယ္ညီမေလးရဲ႕" ငိုေနတဲ့ကေလးရဲ႕မ်က္ရည္ကိုသုတ္ေပးရင္း ။ "မမကလည္း မမေျပာေတာ့ လီလီတို႔လက္ထပ္ၿပီးၿပီးဆို။ လီလီတို႔တူတူေတာင္မအိပ္ရေသးဘူး" တရႈိုက္ရႈိက္ငိုရင္းေျပာေနသည္။

မမကရီလ်က္"မမျပန္လာျဖစ္မလာေတာ့မေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မမကအျမဲညီမေလးရဲ႕မိန္းမျဖစ္ေနမွာေပါ့ " ။ အေဖတို႔ဆီနယ္ေျပာင္းမိန္႔က်လာတာေၾကာင့္ ကြ်န္မလည္းအိမ္ေျပာင္းရေတာ့မည္။ အိမ္နားကကေလးမေလးကိုေတာ့လြမ္းေနရေတာ့မွာပဲ။ ကြ်န္မရဲ႕ဇနီးေလာင္းေလးေပါ့။ အခုလည္းငိုေနျပန္ၿပီ။ "အခ်ိန္ေတြၾကာသြားရင္ေတာင္လီ့ကိုမေမ့နဲ႔ေနာ္။လီလီေလမကိုလာရွာမယ္။ ၿပီးေတာ့လက္စြပ္ကိုလည္းေသခ်ာသိမ္းထားေနာ္" မ်က္ရည္အ၀ိုင္းသားႏွင့္ေျပာေနေသာသူ႔ကိုၾကည့္၍ ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္သည္။

"သမီးေရ ၿပီးၿပီလား။ ေမေမတို႔သြားရေတာ့မယ္ေနာ္"

ေမေမ၏ေခၚသံေၾကာင့္ ႏႈတ္ဆက္ရေတာ့မည္။ "ညီမေလးလည္းမကိုေမ့မသြားနဲ႔ဦး။ မမသြားေတာ့မယ္ေနာ္ တာ့တာ့"လက္ျပရင္းကားေပၚတက္လာလိုက္သည္။ ကားစက္ႏုိွး၍ ထြက္ခါနီး "လီနဲ႔မလက္ထပ္ထားတာကိုမေမ့နဲ႔ေနာ္" အက်ယ္ႀကီးေအာ္ေျပာလိုက္ေသးသည္။ ေ၀းသြားၿပီဆိုေပမယ့္သူၾကားေလာက္ပါသည္။ အိမ္ကို၀မ္းနည္းစြာႏွင့္ျပန္လာခဲ့လိုက္သည္။ အိမ္တံခါး၀ေရာက္ေသာအခါ

"သမီးေလးဘာျဖစ္လိုငိုထားတာလဲ" အႀကီး၏ စကားေၾကာင့္ အေဖေရာအေမေရာအစ္ကိုပါ လီလီ့ဆီလာေနၾကသည္။ကိုႀကီးကအရင္ "ဘယ္ေကာင္အႏိုင္က်င့္လို႔လဲေျပာ" ။ ကိုႀကီးကသူ႔ညီမေလးကိုဂရုမစိုက္သလိုလိုတကယ္တမ္းသူတစ္ဦးတည္းေသာညီမေလးကိုအရမ္းခ်စ္သည္။ အခုလည္းအႏိုင္က်င့္ခံထားရသည္လိုထင္သည္ႏွင့္ေမးျခင္းျဖစ္သည္။ " အႏိုင္က်င့္ခံရလို႔မဟုတ္ဘူး ကိုႀကီးရဲ႕ ။ လီလီအရမ္းခ်စ္တဲ့မမတစ္ေယာက္ကအိမ္ေျပာင္းသြားလို႔ " အဲ့စကားကိုၾကားၿပီးေမေမတို႔သည္ စိတ္သက္သာရာရသြားသလိုႏွင့္ "ဒါဆိုသူဘယ္ကိုေျပာင္းသြားတာလဲ။ ေဖေဖအားရင္သြားလည္ၾကတာေပါ့"လို႔ ေခ်ာ့ေျပာေနသည္။ လီလီကလည္းေမးဖို႔ျပင္ဆင္ထားေပမး့္ေမ့သြားသည္။ "လီလီေမးဖို႔ေမ့သြားတယ္ ေဖေဖ ဟင္းးးးး" အေဖကိုဖက္ကာငိုေလသည္။ ေဖေဖကလည္းေကာက္ခ်ီလိုက္ၿပီး "တစ္ခ်ိန္ၾကရင္ျပန္ေတြ႕မွာဘဲ။ ဒါေပမယ့္ သမီးဘက္ကသူ႔ကိုမေမ့ဖို႔ေတာ့လိုမယ္" ။ ထိုစကားၾကားလိုက္ရေသာအခါလီလီ၀မ္းသာသြားၿပီး "တကယ္လား ေဖႀကီး။ ဒါဆိုလီအျမဲသတိရေနရင္သူ႔ကိုျပန္ေတြ႕မွာေပါ့။ ေဖေဖ ေအာက္ခ်ေပး" ။ ေဖေဖကေအာက္ခ်ေပးသည္ႏွင့္ သူမအခန္းထဲခ်က္ခ်င္းေျပး၀င္ကာလက္စြပ္ေလးတစ္ကြင္းေလးကိုရွာေလသည္။ "ဟာ ေတြ႕ၿပီ။" လက္စြပ္ေလးကို ေကာက္ကိုင္ကာအာဘြားေပးလိုက္ၿပီး" လီလီမမကိုရေအာင္ရွာမွာ"။ သာမန္ေကာ္လက္စြပ္ေလးကို ၁၀ႏွစ္သမီးေလးကမျဖစ္ႏိုင္တဲ့ကတိေပးေနသည္။ ဘယ္သူသိမွာလဲ သူ႔ကတိကတကယ္ျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ

........

I need vote and commet. Thanks you for reading my story. Love you my readers

Unicode

သူမလက်စွပ်ကိုကိုင်ရင်းအရင်ကအကြောင်းကိုစဉ်းစားမိနေသည်။ "သူရောအခုဘယ်မှာများရှိနေမလဲ။ သူ့ရဲ့ဇနီးလေးကိုရောမှတ်မိပါ့ဦးမလား" စဉ်းစားရင်းဝမ်းနည်းစွာပြုံးမိသည်။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"

တံခါးခေါက်သံကြား၍ တံခါးဆီကိုလှည့်ကြည့်မိသည့်အခါ ညအိပ်အကျီအပန်းရောင်လေးနှင့် အခန်းထဲသို့မဝင်သေးဘဲ ခေါင်းကိုစောင်း၍ "လီ ဗိုက်မဆာဘူးလား"။ ညစာမစားရသေးပေမယ့် ဆာလည်းမဆာတော့တာကြောင့် "မဆာပါဘူး။ ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ " ။

အစကတံခါးနှင့်ကွယ်နေလို့ မမြင်ရပေမယ့် သူမတံခါးကိုတွန်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့

လက်ထဲ၌ဘူးတစ်ဘူးရှိနေသည်။ "လီလီက ဒီလိုပန်ကိတ်မျိုးကြိုက်တယ်ဆိုလို့မမလုပ်ထားတာ။ မမက မုန့်လုပ်တာအရမ်းကျွမ်းတယ်လေ" ဆိုပြီးလက်ထဲကဘူးကိုခုံ၌ချပေးလိုက်သည်။ လေးထောင့်ပုံကိတ်လေးသည်အရောင်စုံထားထားကာlgbt အလံအရောင်နှင့်တူသောကြောင့်ရီချင်လာသည်။ အပေါ်မှ အုန်းသီးအမှုန့်လေးများဖြူးထားသေးသည်။ အဖုံးကိုဖွင့်ပြီး တစ်ခုနှိုက်စားလိုက်ကာ"အင်း ကောင်းလိုက်တာ ။ မမကမုန့်လုပ်တတ်တာပဲ။ လီလီ့ကိုအားရင်သင်ပေးပါလားနော်" ချွဲသံကြီးနှင့်ပြောလိုက်တော့ "သင်ပေးလို့တော့ရတယ်လေ။ ဒါပေမယ့်အပေးအယူတော့ရှိရမှာပေါ့"

"ပြောလေ။ လုပ်ပေးနိုင်ရင်လုပ်ပေးမှာပေါ့" နောက်တစ်ခုစားရင်းပြောလိုက်သည်။ မမကလည်း"အခုမပြောသေးပါဘူး။ နောက်မှ " လို့ပြောပြီး တစ်ရှုးတစ်ရွက်ထုတ်ပြီး လီလီ့၏နှာခမ်းနားကိုသုတ်ပေးမလို့ပဲရှိသေး။ သူမတစ်ခုခုစဉ်းစားမိသည်။ တစ်ရှုးနှင့်မသုတ်ပေးတော့ဘဲ တံခါးနားကိုသွားနေသည်။ လီလီကတော့ စားသာစားနေပြီး ပါးစပ်မှာပေနေမှန်းမသိလိုက်။ သူမတံခါးနားရောက်တော့ပြန်သွာပြီးဟုထင်သွားသောလည်းသူမကတံခါးဖွင့်ကာဘေးဘက်ကိုကြည့်ပြီး တံခါးပြန်ပိတ်ခဲ့သည်။ သူမရဲ့အပြုအမူ များကိုထူးဆန်းတယ်လို့ထင်ပေမယ့် ကိတ်မုန့်ကစားကောင်းတာကြောင်းအရင်စားလိုက်သည်။ သူမသည်လီလီ့အနားပြန်လာပြီး လီလီပါးနှစ်ဖက်ကိုလက်တစ်ဖက်တည်းနှင့်ဖမ်းဆွဲကာ နှုတ်ခမ်းနားမှာပေနေသည့်ခရင်မ်များကိုလျှာနှင့်လျက်ပေးလိုက်သည်။ (နမ်းတာတော့မဟုတ်ပါဘူး။ နှုတ်ခမ်းဘေးကိုလျှာနဲ့လျက်လိုက်တာu know??)

လီလီကတော့ဆက်တောင်မစားတော့ပဲကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ပြီးသွားသောအခါ သူမသည်ပြုံး၍ good night လို့ပြောကာအခန်းမှထွက်သွားလေသည်။ လီလီကတော့အချိန်ကြာမြင့်စွာကြောင်ကြည့်နေမိတုန်း။

မိုးကြယ်; "ဘာ!! သူဒီလိုလုပ်တယ်ဆိုတာဘာသဘောလဲ"

မိုးကြယ်တို့ကရန်ကုန်မရောက်သေး၍ massager မှတစ်ဆင့်လီ ပြောလေပြီ။

လင်းရွှေ; "အဲ့ဒါ ရန်ကုန်သူတိုင်းလုပ်ကြတာမဟုတ်ဘူးလား။ ယဉ်ကျေးသောအားဖြင့်ပေါ့။ ငါတို့မှမသိတာ သူတို့နေပုံထိုင်ပုံကို"

မိစိုး; "ဟာ နိုင်ငံခြားမှာတောင်မလုပ်တာ။ ဒီမှာဘာလို့လုပ်မှာတုန်း"

ဖူးပွင့်; "သူနင့်ကိုစားချင်တာများလား"

မိုးကြယ်; "ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူ့မှာရီးစားရှိတယ်လေဟာ။ဒါဆို သူ့ရီးစားရဲ့ညီမနဲ့ဖောက်ပြန်တာပေါ့"

လီလီ; "အဲ့လိုလည်းမပြောပါနဲ့ ။ သူလုပ်တာဘာသဘောလဲငါတို့လည်းမသိသေးဘူး။ စနောက်ချင်လို့လုပ်တာလဲဖြစ်နိုင်တယ်လေ"

လင်းရွှေ; "အေး အဲ့မှာသူ့ဘက်နာပေးနေလိုက်"

မိစိုး; " ဟဲ့ ရန်တော့မဖြစ်ကြနဲ့နော်။ တော်ပြီအဲ့ဒီအကြောင်း။ ၁၀နာရီတောင်ထိုးတော့မယ်။ အိပ်ကြတော့ "

သူ့သူငယ်ချင်းအကြောင်းကိုသိသောမိစိုးကစကားဝိုင်းကိုရပ်လိုက်တာကြောင့် အားလုံးငြိမ်သွားကြသည်။

မိုးကြယ်; Gn

ဖူးပွင့်; you too

ဒီလိုနှင့် စကားဝိုင်း အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့အကောင့်များမှ အစိမ်းလုံးကြီးပျောက်သွားသောလည်းလီလီကတော့မပျောက်သေး။ "သူဘာလို့ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ။ စချင်လို့ဘဲနေမှာပါ"

အတွေးမျာကိုရပ်တန့်ကာအိပ်လိုက်တော့သည်။

-

-

-

-

-

-

-

"မမသွားရတော့မယ်ညီမလေးရဲ့" ငိုနေတဲ့ကလေးရဲ့မျက်ရည်ကိုသုတ်ပေးရင်း ။ "မမကလည်း မမပြောတော့ လီလီတို့လက်ထပ်ပြီးပြီးဆို။ လီလီတို့တူတူတောင်မအိပ်ရသေးဘူး" တရှိုုက်ရှိုက်ငိုရင်းပြောနေသည်။

မမကရီလျက်"မမပြန်လာဖြစ်မလာတော့မပြောတတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မမကအမြဲညီမလေးရဲ့မိန်းမဖြစ်နေမှာပေါ့ " ။ အဖေတို့ဆီနယ်ပြောင်းမိန့်ကျလာတာကြောင့် ကျွန်မလည်းအိမ်ပြောင်းရတော့မည်။ အိမ်နားကကလေးမလေးကိုတော့လွမ်းနေရတော့မှာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ဇနီးလောင်းလေးပေါ့။ အခုလည်းငိုနေပြန်ပြီ။ "အချိန်တွေကြာသွားရင်တောင်လီ့ကိုမမေ့နဲ့နော်။လီလီလေမကိုလာရှာမယ်။ ပြီးတော့လက်စွပ်ကိုလည်းသေချာသိမ်းထားနော်" မျက်ရည်အဝိုင်းသားနှင့်ပြောနေသောသူ့ကိုကြည့်၍ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"သမီးရေ ပြီးပြီလား။ မေမေတို့သွားရတော့မယ်နော်"

မေမေ၏ခေါ်သံကြောင့် နှုတ်ဆက်ရတော့မည်။ "ညီမလေးလည်းမကိုမေ့မသွားနဲ့ဦး။ မမသွားတော့မယ်နော် တာ့တာ့"လက်ပြရင်းကားပေါ်တက်လာလိုက်သည်။ ကားစက်နှိုး၍ ထွက်ခါနီး "လီနဲ့မလက်ထပ်ထားတာကိုမမေ့နဲ့နော်" အကျယ်ကြီးအော်ပြောလိုက်သေးသည်။ ဝေးသွားပြီဆိုပေမယ့်သူကြားလောက်ပါသည်။ အိမ်ကိုဝမ်းနည်းစွာနှင့်ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။ အိမ်တံခါး၀ရောက်သောအခါ

"သမီးလေးဘာဖြစ်လိုငိုထားတာလဲ" အကြီး၏ စကားကြောင့် အဖေရောအမေရောအစ်ကိုပါ လီလီ့ဆီလာနေကြသည်။ကိုကြီးကအရင် "ဘယ်ကောင်အနိုင်ကျင့်လို့လဲပြော" ။ ကိုကြီးကသူ့ညီမလေးကိုဂရုမစိုက်သလိုလိုတကယ်တမ်းသူတစ်ဦးတည်းသောညီမလေးကိုအရမ်းချစ်သည်။ အခုလည်းအနိုင်ကျင့်ခံထားရသည်လိုထင်သည်နှင့်မေးခြင်းဖြစ်သည်။ " အနိုင်ကျင့်ခံရလို့မဟုတ်ဘူး ကိုကြီးရဲ့ ။ လီလီအရမ်းချစ်တဲ့မမတစ်ယောက်ကအိမ်ပြောင်းသွားလို့ " အဲ့စကားကိုကြားပြီးမေမေတို့သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသလိုနှင့် "ဒါဆိုသူဘယ်ကိုပြောင်းသွားတာလဲ။ ဖေဖေအားရင်သွားလည်ကြတာပေါ့"လို့ ချော့ပြောနေသည်။ လီလီကလည်းမေးဖို့ပြင်ဆင်ထားပေမး့်မေ့သွားသည်။ "လီလီမေးဖို့မေ့သွားတယ် ဖေဖေ ဟင်း" အဖေကိုဖက်ကာငိုလေသည်။ ဖေဖေကလည်းကောက်ချီလိုက်ပြီး "တစ်ချိန်ကြရင်ပြန်တွေ့မှာဘဲ။ ဒါပေမယ့် သမီးဘက်ကသူ့ကိုမမေ့ဖို့တော့လိုမယ်" ။ ထိုစကားကြားလိုက်ရသောအခါလီလီဝမ်းသာသွားပြီး "တကယ်လား ဖေကြီး။ ဒါဆိုလီအမြဲသတိရနေရင်သူ့ကိုပြန်တွေ့မှာပေါ့။ ဖေဖေ အောက်ချပေး" ။ ဖေဖေကအောက်ချပေးသည်နှင့် သူမအခန်းထဲချက်ချင်းပြေးဝင်ကာလက်စွပ်လေးတစ်ကွင်းလေးကိုရှာလေသည်။ "ဟာ တွေ့ပြီ။" လက်စွပ်လေးကို ကောက်ကိုင်ကာအာဘွားပေးလိုက်ပြီး" လီလီမမကိုရအောင်ရှာမှာ"။ သာမန်ကော်လက်စွပ်လေးကို ၁၀နှစ်သမီးလေးကမဖြစ်နိုင်တဲ့ကတိပေးနေသည်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ သူ့ကတိကတကယ်ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ

........

I need vote and commet. Thanks you for reading my story. Love you my readers