Unicode

မင်းကိုချစ်မဝသေးလို့

အပိုင်း(၂၇)

.....

ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်အနေနဲ့ကတော့ သူ့ရဲ့ခလေးလေးဂျာပေါင်တစ်ယောက်ကိုသာ အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ပဲကြည့်နေပြီး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးချင်ပါတော့သည်။သူ့အနေနဲ့ ယခင်ဘဝတွင်ကော ယခုလက်ရှိဘဝတွင်ကော မပြောင်းလဲတဲ့ ဒီအမျိုးသမီးတွေရဲ့မျက်နှာအစစ်မှန်ကို ရှာဖွေသိရှိထားခဲ့ပြီဖြစ်လေသည်။ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုဘဝတွင်တော့ ခလေးငယ်ကို သူအနားခေါ်ထားနိုင်ခဲ့ပါပြီ...။

"မှန်လှပါ" ယုချင်းသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ခပ်မာမာစကားသံကိုကြားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဘာမှဆက်မပြောဝံ့တော့ချေ။

အဲ့ဒီ့နောက်မှာတော့ ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်သည်ဂျာပေါင်ကို မြင်းရထားပေါ်တက်ရန်ကူညီလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်သည်လဲ မြင်းရထားပေါ်သို့တက်လိုက်လေသည်။သခင်၂ပါးမြင်းလှည်းပေါ်ရောက်သွားတာကြောင့် ယွမ်ဖူနှင့်ယွမ်းချင်းသည်လဲ မြင်ူလှည်းကိုခပ်သော့သော့ စပြီးမောင်းနှင်တော့၏။

ထိုမြင်းလှည်းနောက်တွင် အစောင့်၄ယောက်သည်လည်းလိုက်သွားကြ၏။ထိုအုပ်စုသည် သူမအားတစ်ချက်ပင်ဆွေမကြည့်ကြပဲ ခပ်တည်တည်ဖြင့်ထွက်သွားကြလေရာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ယုချင်းသည် ထိုတရွေ့ရွေ့သွားနေသော မြင်းလှည်းအား ဒေါသတကြီးရပ်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

မြင်းလှည်းအတွင်းတွင်တော့...ကျားပေါင် သည် ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်၏ပခုံးပေါ်သို့ ခပ်ဖြည်းဖြည်းမှီချလိုက်မိလေသည်။

''အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဂျာပေါင်အရှင့်သားရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်တွေအကုန်လုံးကိုတွေ့ကြည့်ရမလား?''

"နောက်ထပ်၂ယောက်ပဲရှိသေးတယ်..ခလေးလေး တကယ်လို့ မင်းတွေ့ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ်စီစဉ်ခိုင်းလိုက်မယ်....။ဒါပေမဲ့ ခလေးမင်းသေချာမှတ်ထားရမယ် သူတို့အကုန် လုံး ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ကြားကိုဝင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ပြီးတော့ဘယ်သူမှ ကိုယ်တို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကိုပျက်ယွင်းသွားအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး... ဟုတ်ပြီလား...'' ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်သည်ကျားပေါင်ရဲ့လက်ကလေးကို ဆုတ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"အင်း...ဂျာပေါင် ရှန်ကုန်း (ယောကျာ်း)ပြောတာကိုပဲ နားထောင်မယ်" လင်ဂျာပေါင်ကခေါင်းညိတ်၍ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ဂျာပေါင်သည် သူ့ရဲ့ရှန်ကုန်းကို ယုံကြည်ဖို့ရွေးချယ်ထားသည့်တိုင် ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်ရဲ့ဘေးက အခြားမိန်းကလေးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်တိုင်း နေရထိုင်ရခက်ခဲပြီး စိတ်ထဲတွင်တင်းကြပ်စွာနဲ့မသက်မသာခံစားနေရလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်၏ သူ့အပေါ်ဂရုစိုက်တတ်တဲ့အပြုမူနဲ့ လေးနက်တဲ့သဘောထားတွေကတော့ သူ့ရဲ့မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတဲ့စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်းအေးချမ်းသွားစေပြီး လုံခြုံမှုကိုခံစားရစေသည်။

"တကယ်တော်တဲ့....ရှန်ကုန်းရဲ့ ရတနာလုံးလေး....ဒီဘဝတော့ မင်းကိုလက်လွတ်မခံတော့ဘူးလို့ ကိုယ်ကျိန်ဆိုပါတယ်...'' ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်သည် ဂျာပေါင်၏ နူးညံ့တဲ့နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်ပြီးနောက် တတိတိဖြင့်အောက်နှုတ် ခမ်းတို့အား စားသုံး၍နေလေမိလေသည်။

ဂျာပေါင်၏နှုတ်ခမ်းပါးတို့မှ ညည်းတွားသံများ ခပ်တိုးတိုးပေါ် ထွက်လာလေရာ ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်သည်ထိုနူးအိပြီးချိုမြတဲ့နှုတ်ခမ်းတို့ပွင့်ဟလာသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူ့လျှာကို ဂျာပေါင်၏ခံတွင်းသို့ဝင်ရန်ကြိုးပမ်းလိုက်၏။သူ့လျှာဖြင့် ဂျာပေါင်၏စိထားတဲ့သွားလေးများကိုတို့ထိ,လျက်လိုက်ပြီးနောက် ဂျာပေါင်၏ လျှာလေးအားဆွဲယူ၍ရစ်ပတ်လျက် ဆော့ကစားနေတော့သည်။ဂျာပေါင်သည်လဲ ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်၏ ပြင်းရှရှအနမ်းတို့အား သူ,တတ်သလောက်လေး ပြန်လည်တုန့်ပြန် ၍နေခဲ့၏။

ထိုသို့နမ်းနေရှိုက်နေတာကို အချိန်အတော်ကြာမှ နှစ်ယောက်သားရပ်တန့်နိုင်လိုက်ကြလေသည်။ပြီးလဲပြီးရော ထိုလူနှစ်ယောက်သည် မြင်းရထားအခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် လေကိုအငမ်းမရဖြင့် အသည်းသန်ရှုသွင်းနေရတော့၏။အမောလဲပြေရော ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်သည် ရပ်တည်ကြီးဖြင့်အသေချာကိုစွတ်စွဲလေတော့သည်။

''အဲ့ဒါ...ခလေးကြောင့်...''

ရွှမ်းရန်ဟန်ချန် ၏စကားကိုကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဂျာပေါင်၏ မျက်နှာလေးသည် ချက်ချင်းနီရဲ၍ လာ၏။အစက တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ငေးမောကြည့်နေရာမှ ထိုစကားလဲကြားရော ဂျာပေါင် သည် နှလုံးခုန်သံများကပိုပိုပြီးကျယ်လောင်လာသလို ရှက်ရွံ့လာတာကြောင့် နီရဲရဲမျက်နှာလေးကိုတစ်ဖက်သို့လှည့်သွား၍ စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းရန်ကြိုးပမ်းလေတော့သည်။

''ယောကျာ်း အပြင်ကိုကြည့်လို့ရလားဟင်..?''

"ရတာပေါ့... " ရွှမ်းရန်ဟန်ချန်သည် ပြုံး၍ ခလေးရဲ့ခေါင်းလေးကိုခပ်ဖွဖွဖိကိုင်ရင်းပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဂျာပေါင်လဲ ကန့်လန့်ကာကိုဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်မှ လမ်းသွားလမ်းလာကိုကြည့်နေခဲ့၏။

''ဂျာပေါင် လမ်းမကြီးတွေပေါ်မှာ တစ်ခါမှလျှောက်မသွားဖူးဘူး''

ဂျာပေါင် သူငယ်ငယ်က အပြင်ထွက်ချင်လို့ဆိုပြီး သူ့အမေကိုအကြီးကျယ်ပူဆာခဲ့ဖူးတာကို ပြန်သတိရသွား၏။ဒါပေမဲ့ အမေဖြစ်သူက သူ့ကိုအပြင်ကိုခေါ်သွားပေးတိုင်း လူတွေကို သူ့ကိုဝိုင်းပြီးဝေဖန်ပစ်တင်ခဲ့ကြတယ်။

ငယ်တုန်းကတော့ ဘာကြောင့်မှန်း သူလဲမသိခဲ့ဘူး။နည်းနည်းကြီးလာတော့ နားလည်သင့်တဲ့အရာတွေကိုလဲသိနားလည်လာပြီဖြစ်တာကြောင့် သူဘယ်တော့မှ အပြင်ထွက်ဖို့ကိုမပူဆာဖြစ်တော့ဘူး။ သူ့ဘာသာသူတစ်ယောက်ထဲပဲအချိန်ကုန်ဆုံးတတ်၍ အားလုံးရဲ့ မမြင်ကွယ်ရာမှာပဲနေခဲ့ရတယ်။ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းချင်တော့သူတို့မိသားစုက မိသားစုဝင်တွေလဲများသလို ညီအကိုမောင်နှမတွေကလဲ သူ့အပေါ်အများကြီးကောင်းပေးပြီး ကြင်နာစွာဆက်ဆံပေးခဲ့ကြတာကြောင့် သူ,အထီးကျန်တယ်လို့တော့ မခံစားခဲ့ရပေ။

"နောက်ကျရင် ကိုယ်မင်းကို မကြာမကြာလိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်..." ရွှမ်းရန်သည် စိတ်မချမ်းသာစရာအချို့ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဒီခလေးသူ့ရဲ့ကလေးဘဝကို ဘယ်လိုဘယ်ပုံဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သူ,တွေးကြည့်လို့ရခဲ့လေသည်။

"ခဏခဏလိုက်ပို့ပေးစရာမလိုပါဘူး...။ရှန်ကုန်းက အရမ်းအလုပ်များတယ်လေ..." ဂျာပေါင်တစ်ယောက် သူ့ရှန်ကုန်းရဲ့စကားကိုကြားလိုက်ရလို့ အရမ်းပျော်သွားပေမဲ့လဲ သူ,နန်းဆောင်ပြင်ပကို ခဏခဏမထွက်ချင်ပါဘူး။

"အရှင်မင်းသား ဟုန်းယန်ကိုရောက်ပါပြီ'' ယွမ်ဖူ သည် အပြင်ဖက်မှနေ၍ လျှောက်တင်လေသည်။

⭐⭐⭐⭐

Zawgyi

မင္းကိုခ်စ္မဝေသးလို့

အပိုင္း(၂၇)

.....

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္အေနနဲ႔ကေတာ့ သူ႔ရဲ့ခေလးေလးဂ်ာေပါင္တစ္ေယာက္ကိုသာ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ပဲၾကည့္ေနၿပီး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးခ်င္ပါေတာ့သည္။သူ႔အေနနဲ႔ ယခင္ဘဝတြင္ေကာ ယခုလက္ရွိဘဝတြင္ေကာ မေျပာင္းလဲတဲ့ ဒီအမ်ိဳးသမီးေတြရဲ့မ်က္ႏွာအစစ္မွန္ကို ရွာေဖြသိရွိထားခဲ့ၿပီျဖစ္ေလသည္။ဒါေပမဲ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင့္ ယခုဘဝတြင္ေတာ့ ခေလးငယ္ကို သူအနားေခၚထားနိုင္ခဲ့ပါၿပီ...။

"မွန္လွပါ" ယုခ်င္းသည္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား၏ ခပ္မာမာစကားသံကိုၾကားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ဘာမွဆက္မေျပာဝံ့ေတာ့ေခ်။

အဲ့ဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ဂ်ာေပါင္​ကို ျမင္းရထားေပၚတက္ရန္ကူညီလိုက္ၿပီးေနာက္ သူကိုယ္တိုင္သည္လဲ ျမင္းရထားေပၚသို့တက္လိုက္ေလသည္။သခင္၂ပါးျမင္းလွည္းေပၚေရာက္သြားတာေၾကာင့္ ယြမ္ဖူႏွင့္ယြမ္းခ်င္းသည္လဲ ျမင္ူလွည္းကိုခပ္ေသာ့ေသာ့ စၿပီးေမာင္းႏွင္ေတာ့၏။

ထိုျမင္းလွည္းေနာက္တြင္ အေစာင့္၄ေယာက္သည္လည္းလိုက္သြားၾက၏။ထိုအုပ္စုသည္ သူမအားတစ္ခ်က္ပင္ေဆြမၾကည့္ၾကပဲ ခပ္တည္တည္ျဖင့္ထြက္သြားၾကေလရာ က်န္ရစ္ေနခဲ့ေသာ ယုခ်င္းသည္ ထိုတေရြ႕ေရြ႕သြားေနေသာ ျမင္းလွည္းအား ေဒါသတႀကီးရပ္ၾကည့္ေနခဲ့ေလသည္။

ျမင္းလွည္းအတြင္းတြင္ေတာ့...က်ားေပါင္ သည္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏ပခုံးေပၚသို့ ခပ္ျဖည္းျဖည္းမွီခ်လိုက္မိေလသည္။

''အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား ဂ်ာေပါင္အရွင့္သားရဲ့ကိုယ္လုပ္ေတာ္ေတြအကုန္လုံးကိုေတြ႕ၾကည့္ရမလား?''

"ေနာက္ထပ္၂ေယာက္ပဲရွိေသးတယ္..ခေလးေလး တကယ္လို့ မင္းေတြ႕ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္စီစဥ္ခိုင္းလိုက္မယ္....။ဒါေပမဲ့ ခေလးမင္းေသခ်ာမွတ္ထားရမယ္ သူတို့အကုန္ လုံး ကိုယ္တို့ႏွစ္ေယာက္ၾကားကိုဝင္နိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ၿပီးေတာ့ဘယ္သူမွ ကိုယ္တို့ရဲ့ဆက္ဆံေရးကိုပ်က္ယြင္းသြားေအာင္ မလုပ္နိုင္ဘူး... ဟုတ္ၿပီလား...'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္က်ားေပါင္ရဲ့လက္ကေလးကို ဆုတ္ကိုင္ရင္း ေျပာလိုက္၏။

"အင္း...ဂ်ာေပါင္ ရွန္ကုန္း (ေယာက်ာ္း)ေျပာတာကိုပဲ နားေထာင္မယ္" လင္ဂ်ာေပါင္ကေခါင္းညိတ္၍ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ဂ်ာေပါင္သည္ သူ႔ရဲ့ရွန္ကုန္းကို ယုံၾကည္ဖို့ေရြးခ်ယ္ထားသည့္တိုင္ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ရဲ့ေဘးက အျခားမိန္းကေလးမ်ားကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ေနရထိုင္ရခက္ခဲၿပီး စိတ္ထဲတြင္တင္းၾကပ္စြာနဲ႔မသက္မသာခံစားေနရေလသည္။

ဒါေပမဲ့ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏ သူ႔အေပၚဂ႐ုစိုက္တတ္တဲ့အျပဳမူနဲ႔ ေလးနက္တဲ့သေဘာထားေတြကေတာ့ သူ႔ရဲ့မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေနတဲ့စိတ္ကို တျဖည္းျဖည္းေအးခ်မ္းသြားေစၿပီး လုံျခဳံမွုကိုခံစားရေစသည္။

"တကယ္ေတာ္တဲ့....ရွန္ကုန္းရဲ့ ရတနာလုံးေလး....ဒီဘဝေတာ့ မင္းကိုလက္လြတ္မခံေတာ့ဘူးလို့ ကိုယ္က်ိန္ဆိုပါတယ္...'' ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ဂ်ာေပါင္၏ ႏူးညံ့တဲ့ႏွုတ္ခမ္းေလးကို နမ္းလိုက္ၿပီးေနာက္ တတိတိျဖင့္ေအာက္ႏွုတ္ ခမ္းတို့အား စားသုံး၍ေနေလမိေလသည္။

ဂ်ာေပါင္၏ႏွုတ္ခမ္းပါးတို့မွ ညည္းတြားသံမ်ား ခပ္တိုးတိုးေပၚ ထြက္လာေလရာ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ထိုႏူးအိ​ၿပီးခ်ိဳျမတဲ့ႏွုတ္ခမ္းတို့ပြင့္ဟလာသည္ကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ သူ႔လၽွာကို ဂ်ာေပါင္၏ခံတြင္းသို့ဝင္ရန္ႀကိဳးပမ္းလိုက္၏။သူ႔လၽွာျဖင့္ ဂ်ာေပါင္၏စိထားတဲ့သြားေလးမ်ားကိုတို့ထိ,လ်က္လိုက္ၿပီးေနာက္ ဂ်ာေပါင္၏ လၽွာေလးအားဆြဲယူ၍ရစ္ပတ္လ်က္ ေဆာ့ကစားေနေတာ့သည္။ဂ်ာေပါင္သည္လဲ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္၏ ျပင္းရွရွအနမ္းတို့အား သူ,တတ္သေလာက္ေလး ျပန္လည္တုန္႔ျပန္ ၍ေနခဲ့၏။

ထိုသို့နမ္းေနရွိုက္ေနတာကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ ႏွစ္ေယာက္သားရပ္တန္႔နိုင္လိုက္ၾကေလသည္။ၿပီးလဲၿပီးေရာ ထိုလူႏွစ္ေယာက္သည္ ျမင္းရထားအခန္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ ေလကိုအငမ္းမရျဖင့္ အသည္းသန္ရွုသြင္းေနရေတာ့၏။အေမာလဲေျပေရာ ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ရပ္တည္ႀကီးျဖင့္အေသခ်ာကိုစြတ္စြဲေလေတာ့သည္။

''အဲ့ဒါ...ခေလးေၾကာင့္...''

ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္ ၏စကားကိုၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ ဂ်ာေပါင္၏ မ်က္ႏွာေလးသည္ ခ်က္ခ်င္းနီရဲ၍ လာ၏။အစက တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ေငးေမာၾကည့္ေနရာမွ ထိုစကားလဲၾကားေရာ ဂ်ာေပါင္ သည္ ႏွလုံးခုန္သံမ်ားကပိုပိုၿပီးက်ယ္ေလာင္လာသလို ရွက္ရြံ့လာတာေၾကာင့္ နီရဲရဲမ်က္ႏွာေလးကိုတစ္ဖက္သို့လွည့္သြား၍ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းရန္ႀကိဳးပမ္းေလေတာ့သည္။

''ေယာက်ာ္း အျပင္ကိုၾကည့္လို့ရလားဟင္..?''

"ရတာေပါ့... " ရႊမ္းရန္ဟန္ခ်န္သည္ ျပဳံး၍ ခေလးရဲ့ေခါင္းေလးကိုခပ္ဖြဖြဖိကိုင္ရင္းျပန္ေျဖလိုက္၏။

ဂ်ာေပါင္လဲ ကန႔္လန႔္ကာကိုဖြင့္လိုက္ၿပီးေနာက္ အျပင္မွ လမ္းသြားလမ္းလာကိုၾကည့္ေနခဲ့၏။

''ဂ်ာေပါင္ လမ္းမႀကီးေတြေပၚမွာ တစ္ခါမွေလၽွာက္မသြားဖူးဘူး''

ဂ်ာေပါင္ သူငယ္ငယ္က အျပင္ထြက္ခ်င္လို့ဆိုၿပီး သူ႔အေမကိုအႀကီးက်ယ္ပူဆာခဲ့ဖူးတာကို ျပန္သတိရသြား၏။ဒါေပမဲ့ အေမျဖစ္သူက သူ႔ကိုအျပင္ကိုေခၚသြားေပးတိုင္း လူေတြကို သူ႔ကိုဝိုင္းၿပီးေဝဖန္ပစ္တင္ခဲ့ၾကတယ္။

ငယ္တုန္းကေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္း သူလဲမသိခဲ့ဘူး။နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ နားလည္သင့္တဲ့အရာေတြကိုလဲသိနားလည္လာၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ သူဘယ္ေတာ့မွ အျပင္ထြက္ဖို့ကိုမပူဆာျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ဘာသာသူတစ္ေယာက္ထဲပဲအခ်ိန္ကုန္ဆုံးတတ္၍ အားလုံးရဲ့ မျမင္ကြယ္ရာမွာပဲေနခဲ့ရတယ္။ဒါေပမဲ့ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့သူတို့မိသားစုက မိသားစုဝင္ေတြလဲမ်ားသလို ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြကလဲ သူ႔အေပၚအမ်ားႀကီးေကာင္းေပးၿပီး ၾကင္နာစြာဆက္ဆံေပးခဲ့ၾကတာေၾကာင့္ သူ,အထီးက်န္တယ္လို့ေတာ့ မခံစားခဲ့ရေပ။

"ေနာက္က်ရင္ ကိုယ္မင္းကို မၾကာမၾကာလိုက္ပို့ေပးပါ့မယ္..." ရႊမ္းရန္​သည္ စိတ္မခ်မ္းသာစရာအခ်ိဳ့ကို ၾကားလိုက္ရၿပီးေနာက္ ဒီခေလးသူ႔ရဲ့ကေလးဘဝကို ဘယ္လိုဘယ္ပုံျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္ဆိုတာကို သူ,ေတြးၾကည့္လို့ရခဲ့ေလသည္။

"ခဏခဏလိုက္ပို့ေပးစရာမလိုပါဘူး...။ရွန္ကုန္းက အရမ္းအလုပ္မ်ားတယ္ေလ..." ဂ်ာေပါင္တစ္ေယာက္ သူ႔ရွန္ကုန္းရဲ့စကားကိုၾကားလိုက္ရလို့ အရမ္းေပ်ာ္သြားေပမဲ့လဲ သူ,နန္းေဆာင္ျပင္ပကို ခဏခဏမထြက္ခ်င္ပါဘူး။

"အရွင္မင္းသား ဟုန္းယန္ကိုေရာက္ပါၿပီ'' ယြမ္ဖူ သည္ အျပင္ဖက္မွေန၍ ေလၽွာက္တင္ေလသည္။

⭐⭐⭐⭐