.....ေျမာက္ဘက္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ စိတ္အေျပာင္းအလဲမ်ားကို လုံးဝသတိမထားမိဘဲ ဆက္ေျပာေနသည္။ "ဒါအမွန္လားေတာ့ မသိဘူး....ရွစ္ရႈန္း ဖုန္းေတာင္ေခါင္းေဆာင္က လိမ္ေနတယ္လို႔ထင္လား?"

႐ႊီရွင္းက်ီက တာဝန္ယူကာ သူ႕အား ဒီအခ်က္အလက္ေတြကမွန္တယ္၊ ဘာလို႔ဆို ေလာင္ဇီက ဒီဝတၳဳကိုေရးထားတာမို႔လို႔ လို႔စိတ္ထဲမွာသာေျပာလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မ်က္ႏွာေပၚရွိ အၿပဳံးအတုသည္ တင္းမာေနလ်က္ "မင္း သူ႕ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္လား?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ၿပဳံးၿပီး တုံ႕ျပန္ခဲ့သည္- "ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္နိုင္မွာလဲ? သူ႕ဒုကၡေတာထဲက ဖယ္ထုတ္ေပးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္က စကားသက္သက္ပဲ၊ သူ႕ကို အသက္ရွင္လ်က္ထားတာက အသုံးဝင္အုံးမွာပါ"

.....႐ႊီရွင္းက်ီဟာ တစ္ေန႕မွာ သူ႕ရဲ႕အေထာက္အထားကို ကံမေကာင္းစြာ​​ျဖင့္ ထုတ္ေဖာ္ခဲ့မိမယ္ဆိုရင္ သူ႕လည္ပင္းကို ဓားျမႇောင္နဲ႕ ခ်က္ျခင္းလွီးျဖတ္ဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္ေတာ့သည္။ အဲ့ဒါဆို မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းဆိုသည့္ နတ္ဆိုး၏ မေသမရွင္ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈကို ခံရမွာမဟုတ္ေတာ့ေပ။

မၾကာခင္မွာပဲ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ျဖစ္နိုင္တဲ့ ဒီဝါရင့္နတ္ဆိုးႀကီးဟာ သူ႕ရဲ႕လက္ေမာင္းေအာက္မွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ဒူးမ်ားကို ေပြ႕ဖက္ထားၿပီး ေၾကာင္ေလးကဲ့သို႔ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်ေနကာ သူ၏ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာဆံပင္မ်ားက ၎တို႔အေပၚတြင္ ျဖန႔္က်က္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ညာလက္က သူ႕ဆံပင္ကို အထပ္ထပ္အခါခါ ပြတ္သပ္ေနၿပီး ဘယ္ဘက္လက္က ဓားျမႇောင္လက္ကိုင္ကို ဆုပ္ကိုင္ကာ ျဖည္းညွင္းစြာ ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ေနာက္ထပ္ေသာ့အပိုင္းအစ၏ ေနရာကို ရွာေဖြေနၿပီျဖစ္သည္။ သူ႕ကိုသတ္ဖို႔အခ်ိန္တန္ၿပီမဟုတ္လား?

ဓားျမႇောင္၏အစြန္အဖ်ားသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ၏နဖူးအလယ္ဗဟိုသို႔ ဦးတည္ေနသည္။

အေစာပိုင္းက သူ၏ ျပင္းထန္ေသာ စိတ္ခံစားမႈမ်ားေၾကာင့္ နီျမန္းေသာ နတ္ဆိုးအမွတ္အသားသည္ ထိုေနရာတြင္ ေပၚလာသည့္အတြက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အမွတ္အသား၏တည္ေနရာကို အလြယ္တကူရွာေဖြနိုင္ခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ လုံးဝသတိမထားပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ သူ၏ နက္ေမွာင္ေသာဆံပင္ေအာက္တြင္ ဖုံးကြယ္ထားသည္မွာ အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး အႏၱရာယ္ကင္းသည့္ မ်က္ႏွာတစ္ခုျဖစ္ၿပီး၊ လက္ရွိတြင္ သူၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ေနသည့္ေနရာသည္ ကမၻာေပၚတြင္ အလုံၿခဳံဆုံးေနရာျဖစ္ေနသလို။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ နဖူးကို အႀကိမ္အနည္းငယ္ တို႔လိုက္ေသာ္လည္း သူ မတုန႔္ျပန္ဘဲ "ရွစ္ရႈန္း၊ ရွစ္ရႈန္း" ဟုသာ ေရ႐ြတ္​ေနသည္။

သူ ထပ္ခါထပ္ခါ ဒီနာမည္ကို ႐ြတ္ဆိုလိုက္႐ုံနဲ႕ ေလထုထဲက အတိုင္းအဆမရွိ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို လႈံ႕ေဆာ္ေပးလိုက္သလို ႐ူးမိုက္စြာ ၿပဳံးစျပဳလာသည္။

.....႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေနာက္ဆုံးတြင္ ဓားျမႇောင္ကို ေဘးဖယ္ရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ သူ႕ကိုယ္သူ ေနာက္ျပန္လွဲခ်လိဳက္ၿပီး လက္ကို နဖူးေပၚတင္လိုက္သည္။

F*ck ထားလိုက္ပါေတာ့။

သူသည္ လူႀကီးလူေကာင္းတစ္ေယာက္မဟုတ္ေသာ္လည္း ထိုကဲ့သို႔ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ေနေသာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအား သံသယကင္းစြာ မတိုက္ခိုက္နိုင္ခဲ့ေပ။

အကယ္၍ သူဒီလိုလုပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူ႕မူလကမၻာကိုျပန္သြားရင္ေတာင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းရဲ႕မ်က္ႏွာက သူ႕အိပ္မက္ထဲမွာ ေျခာက္လန့္ေနလိမ့္မည္။

အဲဒီအစား သူ႕(႐ႊီရွင္းက်ီ)လည္ပင္းကိုသာ ဒီအခ်ိန္ဒီေနရာမွာ လွီးျဖတ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။

ဟုတ္တာေပါ့, "ဂုဏ္သိကၡာရွိစြာနဲ႕ေသတာထက္ အရွက္မဲ့စြာေနထိုင္တာက ပိုေကာင္းပါတယ္" ဆိုတဲ့ အယူအဆကို အၿမဲလိုက္နာခဲ့တဲ့ ႐ႊီရွင္းက်ီဟာ လြယ္လြယ္နဲ႕ ေသဖို႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ အရႈံးမေပးပါဘူး။

ဓားျမႇောင္ကို ဖယ္ထုတ္ၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ကုတင္ေပၚသို႔ ေ႐ႊ႕ရန္ မေမာမပန္း လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။

ဒီေန႕ရန္သူကို တိုက္တဲ့အခါ စြမ္းအင္ေတြ အမ်ားႀကီး သုံးစြဲထားတာေၾကာင့္ အနားယူသင့္ေပသည္။

ခ်ိဳၿမိန္စြာ အိပ္ေမာက်ေနတာကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီ အနည္းငယ္ မနာလိုသလိုေတာင္ ခံစားရၿပီး မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ဆြဲေဆာင္မႈရွိကာ ေျဖာင့္စင္းေနေသာ ႏွာတံတေလွ်ာက္ လက္တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ပြတ္တိုက္လိုက္သည္။ ".....မင္းက တကယ္ပဲ ငါ့ျဖစ္တည္မႈရဲ႕ ျပႆနာ​ေလးပဲ"

တိုးတိုးေလးေျပာၿပီးတာနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူအိပ္ယာမွထကာ ေျခလွမ္းႏွစ္လွမ္းလွမ္းလိုက္သည္ႏွင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ "အမ္း" အသံနိမ့္ျဖင့္ ညီးတြားမည္ဟု မည္သူကထင္မည္နည္း? သူ႕အသံသည္ ခပ္ၾသၾသႏွင့္ သံလိုက္ဓာတ္ပါေသာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ႏွလုံးသားမ်ား ယိမ္းယိုင္သြားကာ အထိန္းအကြပ္မရွိ ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။

-မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ မ်က္ခုံးမ်ားမွာတြန့္ေနၿပီး သူ၏ႏွင္းဆီလို ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားမွာ ေစ့ေစ့ပိတ္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ သူ၏မ်က္ခုံးမ်ားအား ေျဖေလွ်ာ့ေပးရန္ ႀကိဳးစားလိုက္သည္။

သူ႕လက္ေခ်ာင္းထိပ္မ်ား မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ထိလိုက္သည္ႏွင့္ သူ႕အမူအရာမွာ သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္သြားေတာ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ကူကယ္ရာမဲ့ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ထြက္သြားရန္အေတြးကို ဖယ္ထုတ္လိုက္သည္။ သူလည္း ကုတင္ေပၚတက္ကာ သူ႕(မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း)ေဘးနား ဝင္လွဲၿပီး မ်က္လုံးမ်ားပိတ္လိုက္သည္။

......မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနပုံရၿပီး သူကိုယ္တိုင္ အေဖာ္ျပဳေပးမွသာ ေကာင္းေကာင္း အနားယူနိုင္မည္ဟု ထင္ရသည္။

ယင္းကို ေျပာရလွ်င္ မူလပိုင္ရွင္သည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအား ကေလးငယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားေသာေၾကာင့္ မူလပိုင္ရွင္အေပၚ ၎၏သေဘာထားသည္ အေဖ ဒါမွမဟုတ္ ညီအစ္ကိုအေပၚ ထားရွိသည့္ ခံစားခ်က္ထက္ မနည္းလွေၾကာင္းမွာ အံ့ၾသစရာမဟုတ္ေပ။

ဘာအေရးတႀကီးကိစၥမွမရွိတာကိုေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ေခါင္းကို ညာလက္နဲ႕အုံးၿပီး ကုတင္ေပၚကေခါင္မိုးကို စိုက္ၾကည့္ကာ ေစာေစာက သားရဲလူရဲ႕ သူ႕ကို နာက်င္ေစခဲ့တဲ့ စကားေတြကို ျပန္သတိရသြားသည္။

"ဘယ္သူလဲၾကည့္ပါအုံး၊ ေျဖာင့္မတ္တဲ့လမ္းစဥ္ကို သစၥာေဖာက္ခဲ့တဲ့ ႐ႊီရွင္းက်ီပါလား!"

"...ရိုင္းစိုင္းယုတ္မာတဲ့ အႀကံအစည္ေတြ အျပည့္နဲ႕ အက်င့္ပ်က္ၿပီး ႏွလုံးသားမဲ့ မင္းရဲ႕ေလးစားထိုက္တဲ့ဆရာကို အရင္ဆုံး သတ္ပစ္ခဲ့တယ္..."

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ဆရာကို သတ္လိုက္သည္ဟု ကမၻာေပၚရွိလူတိုင္းက ထင္ျမင္ေနၾကေသာ္လည္း မူလပိုင္ရွင္၏ မွတ္ဉာဏ္မ်ားမွ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကသာ ပုန္ကန္ၿပီး နတ္ဘုရားပစၥည္းမ်ားကို ခိုးယူရန္ သူ႕ဆရာကို သတ္ပစ္လိုက္ကာ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူ႕အားအျပစ္ဖို႔သြားသည္ကို ေျပာျပခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္လည္း၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ မၾကာေသးမီက လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ပိုင္းျခားသိျမင္ခဲ့ရာမွ၊ သူ(မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း)သည္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ားႏွင့္ လူသားတို႔၏ ဆက္ဆံေရးကို အလြန္အေလးထားပုံရသည္။ သူ႕ဘာသူ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္မ်ားကာ ေလာကစည္းစိမ္ဥစၥာမ်ားကို ရယူလိုသည့္ သူမ်ိဳးႏွင့္ မတူပါ။

႐ႊီရွင္းက်ီ ေတြးမိတာက နတ္ဘုရားပစၥည္းေတြက အဖိုးတန္လြန္းတာေၾကာင့္ သူ႕စိတ္က ခဏတာစြဲလန္းသြားတာမ်ားလား?

သူသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအား ေက်ာေပးလွည့္လိုက္ကာ နားမလည္နိုင္စြာ အသက္ရႉၾကပ္သြားသည္။

.....မူလပိုင္ရွင္၏ ဆရာ၏ဘြဲ႕အမည္မွာ"ခ်င္းက်င့္အရွင္" ျဖစ္ပုံရသည္။

ဒီနာမည္က သူ႕စိတ္ထဲ တဒိန္းဒိန္းပ်ံတက္သြားၿပီး မအီမသာ ခံစားရကာ အန္ထုတ္ပစ္ခ်င္လာသည္အထိ လွည့္ပတ္ေနခဲ့သည္။

သူ႕ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္းတစ္ဝက္ကို မွီထားလိုက္ၿပီး ကုတင္ေအာက္နားကို မ်က္ႏွာမူကာ ေအာ့အန္ခ်င္ေသာ္လည္း မတတ္နိုင္ေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ရင္ဘတ္ကို ႏွစ္ႀကိမ္ထုလိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ လွဲခ်လိဳက္ၿပီးမွသာ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ ပိတ္မိေနေသာ နာက်င္ကိုက္ခဲမႈႏွင့္ စိတ္ဓာတ္က်ေသာ ခံစားခ်က္မ်ား အနည္းငယ္ ေပါ့ပါးသြားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤခံစားခ်က္မ်ား၏ မူလဇစ္ျမစ္ကို မေျပာနိုင္ေပ။ မူလပိုင္ရွင္၏ ခႏၶာကိုယ္ကို အသုံးျပဳေနရေသာေၾကာင့္ သူ႕ကိုယ္သူ ႏွစ္သိမ့္နိုင္႐ုံသာရွိသည္၊ မူလပိုင္ရွင္သည္ သူ႕ဆရာကို အလြန္ခ်စ္ခင္ျမတ္နိုးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္သည္၊ သူ႕ဆရာကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္သတိရတိုင္း ဤအရာက အဓိပၸါယ္မရွိေသာ စိတ္ဓာတ္က်မႈကို ခံစားရေစသည္။

တစ္ညတာအိပ္စက္ျခင္းဟာ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ဝမ္းနည္းမႈေတြကို ေျဖရွင္းေပးနိုင္မည္ဆိုသည့္ နိယာမအရ ႐ႊီရွင္းက်ီဟာ သူ႕မ်က္ႏွာကို ဖုံးအုပ္ကာ အိပ္မက္ထဲ ေရာက္သြားခဲ့သည္။

သူ၏ အသက္ရႈသံ တျဖည္းျဖည္း တည္ၿငိမ္လာေသာအခါ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းမွ သူ႕မ်က္လုံးမ်ားကို ျပန္ဖြင့္လိုက္သည္။ သူက ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏လက္ႏွစ္ဖက္ကို ညင္သာစြာ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ရင္ဘတ္ကို လက္ျဖင့္ အုပ္ထားလိုက္သည္။

ေအာက္မွႏွလုံးခုန္သံသည္ အားေကာင္းလွၿပီး ခုန္သံတစ္ခုစီသည္ သူ႕နားထဲတြင္ ပဲ့တင္ထပ္ေနသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏အေနာက္မွ ရင္ခြင္ထဲသို႔ ဆြဲသြင္းလိုက္ၿပီး နားထဲသို႔ တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္ "ရွစ္ရႈန္း၊ ဝမ္းမနည္းပါနဲ႕။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုသတ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ျပန္မတိုက္ပါဘူး။ ရွစ္ရႈန္းေပ်ာ္ေနသေ႐ြ႕..."

ထိုေၾကျငာခ်က္ႏွင့္အတူ သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏နား႐ြက္ကို ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ ခဏတာ ရႉရွိုက္ကာ ပါးစပ္ကိုဖြင့္လိုက္ၿပီးေနာက္ ၎၏အစြယ္မ်ားျဖင့္ ညင္သာစြာ ကိုက္ဝါးေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ တစ္ႀကိမ္သာ ညည္းတြားေသာ္လည္း မနိုးလာေပ။

ထိုညတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ထူးထူးျခားျခား အိပ္မက္တစ္ခု မက္ခဲ့သည္။

ဤအခ်ိန္၊ သူမ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ သူသည္ အထပ္ျမင့္အေဆာက္အအုံတစ္ခု၏ လက္ရာေျမာက္စြာ ထြင္းထုထားသည့္ ေက်ာက္စိမ္းေလွကားထစ္ေပၚတြင္ ဝါးလိပ္တစ္ခုကို လက္ထဲတြင္ ကိုင္ေဆာင္ကာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္အဝတ္အစားမ်ား ၀တ္ဆင္ထားၿပီး က်င့္ႀကံေရးဆိုင္ရာ ေဟာေျပာပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနပုံရသည္။

တပည့္မ်ားသည္ ျမင့္မားေသာပလက္ေဖာင္းေအာက္တြင္ စု႐ုံးၾကၿပီး သူတို႔ၾကားတြင္ ရင္းႏွီးေသာမ်က္ႏွာတစ္ခု၊ မဟုတ္ ႏွစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းတို႔သည္ ကေလးကဲ့သို႔ အသြင္အျပင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး ေခ်ာေမာေသာ လူငယ္မ်ား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူတို႔သည္ အခင္းေပၚတြင္ ဒူးေထာက္ကာ ေဟာေျပာခ်က္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနခ်ိန္တြင္ အာ႐ုံစိုက္ေနၾကေသာ္လည္း ႏွစ္ေယာက္သား၏ မ်က္လုံးတစ္စုံက သူ႕ကိုမ်က္ေတာင္မခတ္ စိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ျမင့္ေသာပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ရွိေနသည့္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို လက္ေဝွ႕ယမ္းကာ ႏႈတ္ဆက္ေနလိုက္ၿပီး အျခားတပည့္မ်ားအားလုံးသည္ေတာ့ သူတို႔ေနရာ၌ရပ္ကာ တျခားေနရာကိုသာ ၾကည့္ေနၾကသည္။

တိုးလွ်ကာႏွင့္ ခင္မင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အသံတစ္ခု ထြက္ေပၚလာသည္- "ရွင္းက်ီ၊ စလို႔ရၿပီ"

ဒီအသံကိုၾကားေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီ ေအးခဲသြားသည္။

ဤေနရာသည္ လုဝမ့္ပြဲၾကည့္စင္ႏွင့္ လုံးဝကြဲျပားပါသည္။ ေအာက္ရွိ တပည့္မ်ား၏ အဝတ္အစားမ်ားသည္ သပ္ရပ္ၿပီး ယူနီေဖာင္းမ်ားမွာ တိမ္ပုံမ်ားျဖင့္ အျဖဴေရာင္ ၀တ္စုံမ်ားျဖစ္ၿပီး ဆံပင္ကို ခ်ည္ႏွောင္ရန္ ဖဲႀကိဳးပါးပါးမ်ား ၀တ္ဆင္ထားၾကသည္။

.....ဤေနရာသည္ ဖုန္းလင္ေတာင္ျဖစ္ေလာက္သည္။

ၿပီးေတာ့ အႀကီးတန္းတပည့္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ၫႊန္ၾကားေပးနိုင္သည့္လူက "ခ်င္းက်င့္အရွင္" မ်ားလား?

႐ႊီရွင္းက်ီ လွည့္ၾကည့္ခ်င္ေသာ္လည္း သူ႕ခႏၶာကိုယ္က နာခံရန္ ျငင္းဆန္ေနသည္။ သူသည္ ဝါးလိပ္ကိုျဖန့္ကာ ခက္ခဲၿပီး မရင္းႏွီးေသာ ေရွးအကၡရာမ်ားကို စာလုံးတစ္လုံးႏွင့္တစ္လုံး ခြၽတ္ယြင္းခ်က္မရွိ က်ယ္ေလာင္စြာ ဖတ္ရႈကာ သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤျမင္ကြင္းမွာ အလြန္လက္ေတြ႕က်ေသာေၾကာင့္၊ ေစးပ်စ္ၿပီး ထူထဲေသာစပ်စ္ႏြယ္ပင္တစ္ပင္က သူ၏ဝတ္႐ုံေအာက္သို႔ တိတ္တဆိတ္ တိုးဝင္သြားသည့္တိုင္ေအာင္ မူလပိုင္ရွင္၏ မွတ္ဉာဏ္မ်ားထဲမွ တစ္ခုျဖစ္သည္ဟု ေတြးမိခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ေအာက္ရွိ တခဏတာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာေလွ်ာဝင္လာမႈကိုသာ ခံစားခဲ့ရၿပီး အာ႐ုံျပန္မရနိုင္ေသးသည့္အခ်ိန္တြင္ ဝါးလိပ္ကိုကိုင္ထားသည့္လက္မ်ား တင္းၾကပ္သြားကာ အာေမဋိတ္သံတစ္ခု ႏႈတ္ခမ္းစြန္းမ်ားဆီသို႔ တိုးဝင္လာေသာေၾကာင့္ အတင္းအၾကပ္ ျပန္မ်ိဳခ်လိဳက္ရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီမွ ခုခံရန္ သို႔မဟုတ္ မေအာ္ရဲေၾကာင္း စပ်စ္ႏြယ္ပင္ထိပ္ဖ်ားက ျမင္ေသာအခါ၊ ၎သည္ ပို၍ရဲတင္းလာၿပီး ပို၍ အထိန္းအကြပ္မဲ့လာသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ေျခ​ေထာက္ၾကားသို႔ဝင္သြားကာ ေရကူးေနေသာ ငါးတစ္ေကာင္လို၊ ေရဆာေနတဲ့ သမင္တစ္ေကာင္လို က်ီစားေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ထိတ္လန႔္တၾကား ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္း သူ႕အနီးနားရွိ အျခားမည္သူမွ သူ႕မူမမွန္မႈကို သတိမထား​မိၾကေပ။

ေအာက္က တပည့္ေတြအားလုံးက သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္ၾကၿပီး ၾကည္ညိုေလးစားမႈအျပည့္ရွိတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႕ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္လည္း ၎တို႔ၾကားထဲမွာ ေရာေထြးေနၿပီး သူ႕ကို ေတာက္ပတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႕ ျပင္းျပစြာ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ေသြးျပန္ေၾကာမ်ား ေဖာင္းပြလာသည္အထိ သည္းခံၿပီး သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ား အႀကိမ္ႀကိမ္ တင္းက်ပ္ၿပီး ေျဖေလ်ာ့ထားရသည္။ နဖူးေပၚမွ ေခြၽးထြက္လာသည္အထိ ခါးသီးစြာ သည္းခံခဲ့သည္ "...ေကာင္းကင္သည္ယန္ျဖစ္ၿပီး ေျမႀကီးသည္ယင္၊ ႏြေသည္ယင္း၊ ေဆာင္းသည္ယင္း၊ ႏြေသည္ယန္၊ ေဆာင္းသည္ယင္၊ ေန႕သည္ယန္၊ ညသည္ ယင္ျဖစ္သည္....ဝူး!!!"

.....ဝင္....တကယ္ႀကီးဝင္သြားၿပီ...

....ေနရာေတြအမ်ားႀကီးထဲကမွ။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ လက္ေကာက္ဝတ္တြင္ ခ်ည္ထားေသာ ေခါင္းေလာင္းမ်ားသည္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္၏ တင္းမာမႈကို တုံ႕ျပန္သည့္အေနျဖင့္ ေအးစက္စက္ျမည္လာသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေတာ့ သူ႕တစ္ကိုယ္လုံး ထုံက်င္ၿပီး တုန္ယင္လာေတာ့သည္။ သူသည္ ထိတ္လန႔္တုန္လႈပ္ကာ ေဒါသျဖစ္ၿပီး က်မ္းဂန္စာသားမ်ားအား လည္ေခ်ာင္းထဲတြင္ တြယ္ကပ္ေနေသာ္လည္း မ်ိဳမခ်နိဳင္သလို ထုတ္လည္းမေျပာနိုင္။

ေအာက္မွ တပည့္အခ်ိဳ႕သည္ တစ္စုံတစ္ခု မွားယြင္းေနေၾကာင္း သတိျပဳမိကာ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနၿပီျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ေနာက္ကြယ္မွ စုံစမ္းလိုသည့္အသံတစ္ခု ထြက္ေပၚလာသည္- "ရွင္းက်ီ၊ မင္းေနမေကာင္းဘူးလား?"

"ဆရာ့ကို ျပန္ေျဖပါတယ္၊ လုံးဝ...မဟုတ္ပါဘူး"

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ခႏၶာကိုယ္ထက္ဝက္သည္ ေအးစက္ေသာ ေခြၽးမ်ားျဖင့္ ႐ႊဲနစ္ေနၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေျပာနိုင္ရန္အတြက္ တင္းခံထားရ​ေသာ္လည္း သူ႕အသံမွာ အနည္းငယ္ တုန္လႈပ္သြားသည္။ "....အေပၚ....အေပၚကယန္၊ ေအာက္ကယင္။ ေယာက်ာ္းကယန္၊ မိန္းမကယင္။ အေဖကယန္၊ သားကယင္။ အကိုကယန္၊ ညီကယင္။ အ႐ြယ္ေရာက္သူကယန္၊ လူငယ္ကယင္..."

ရပ္ပါေတာ့လို႔ ေအာ္ဟစ္ခ်င္ေသာ္လည္း ဘယ္သူ႕ကို အသနားခံရမလဲ မေသခ်ာကာ ထိုေလးနက္ေသာ က်င့္ႀကံေရး အကၡရာအလုံး800ကိုလည္း ႐ြတ္ဆိုရေသးသည္။ ထိုသို႔ေသာ ႏွိုးေဆာ္မႈေအာက္တြင္၊ သူ၏ခႏၶာကိုယ္သည္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာ ေငြႀကိဳးမ်ားကို ေထြးထုတ္လိုက္သည့္ ပင့္ကူတစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ ပိုပူလာၿပီး၊ စပ်စ္ႏြယ္ပင္မ်ားသည္လည္း ဤအခြင့္အေရးကို ရယူကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ခႏၶာကိုယ္မွ ခြန္အားအားလုံးကို ဖယ္ရွားပစ္လိုက္သည္။

(T/N: ဆိုလိုတာက ၿပီးသြားတာပါ...)

သူ႕အျမင္အာ႐ုံေတြ တခဏတာ ေတာက္ပသြားကာ ေနာက္တခဏတြင္ အေမွာင္ထဲမွာ ေ႐ႊေရာင္ၾကယ္ေတြျမင္လိုက္ရတာေၾကာင့္ ဒူးေထာက္ထိုင္လိုက္တာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ ဆက္မထိန္းနိုင္ေတာ့ဘဲ တစ္ဖက္သို႔ ညင္သာစြာ လွဲခ်လိဳက္သည္။

နာရီအနည္းငယ္ၾကာၿပီးေနာက္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အသံအနည္းငယ္ညဥ္းေနကာ စိတ္ေကာင္းဝင္ေနပုံျဖင့္ အခန္းမွထြက္သြားကာ ေမွ်ာ္စင္ကိုျဖတ္၍ စီးဆင္းေနေသာ ေရစီးေၾကာင္းမွ သူ႕မ်က္ႏွာႏွင့္ လက္မ်ားကို ေဆးေၾကာလိုက္သည္။

က်ိဳးဝမ့္သည္ လုယြီက်ိဳ႕၏အခန္းထဲမွထြက္လာၿပီး သူ႕ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ "မုန့္သာ့ေကာ နိုးလာၿပီလား?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက အၿပဳံးျဖင့္ ျပန္ေျဖလိုက္ၿပီး သူ႕မ်က္လုံးမ်ားသည္ လျခမ္းလို ေကြးတက္သြားသည္- "ဟုတ္တယ္အာ"

ျပန္ေျဖၿပီးေနာက္ သူ႕လက္ေပၚရွိ ေရစက္မ်ားကိုခါကာ အခန္းထဲသို႔ ျပန္ဝင္သြားခဲ့သည္။

သူ၏ ၿပဳံးေနေသာ မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ က်ိဳးဝမ့္ ခဏမွ် အံ့အားသင့္သြားသည္။ က်ိဳးပိုင္နန္ သူမေနာက္မွ လြင့္ပ်ံလာေသာအခါမွပင္ သူမ သက္ျပင္းခ်မိေတာ့သည္။ "ဦးေလး၊ ကြၽန္မ ေတာရိုင္းေတာထဲမွာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာေနခဲ့တာေတာင္ မုန့္သာ့ေကာရဲ႕ ဒီလိုအၿပဳံးမ်ိဳးကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး"

က်ိဳးပိုင္နန္က တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး "အဲဒါအရင္တုန္းက သူဘယ္လိုေနလဲဆိုတာ မင္းမျမင္ဖူးလို႔။ တစ္ေနကုန္ ထြက္သြားဖို႔ ျငင္းဆန္ၿပီး သူ႕ရွစ္ရႈန္းကိုပဲ ေနၾကာပန္းလို ၿပဳံးျပေနတာ"

က်ိဳးဝမ့္ သိခ်င္မိသည္- "႐ႊီရွစ္ရႈန္း ေျမရိုင္းကို ေရာက္လာတတည္းက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အခန္းထဲမွာပဲ ေန႕တိုင္း အတူတူေနၾကတယ္။ သူတို႔ဘာေတြလုပ္ေနၾကတာလဲ? ဝင္ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ"

"ခ်ီ" က်ိဳးပိုင္နန္က မ်က္ခုံးတြန႔္ကာ "မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ မင္းဘာလို႔သူမ်ားကိစၥထဲ ႏွာေခါင္းတိုးဝင္ခ်င္ေနတာလဲ?"

က်ိဳးဝမ့္က "အရင္တုန္းက ဓားေရးသင္ေပးတုန္းကက် မိန္းကေလးလို မဆက္ဆံပဲနဲ႕"

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ သူ၏ တစ္ေဆလွံကိုဆြဲကာ က်ိဳးဝမ့္ ေခါင္းကိုရိုက္ရန္ ႀကံစည္ခဲ့ေသာ္လည္း က်ိဳးဝမ့္သည္ လ်င္ျမန္စြာ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္ျဖင့္ ေရွာင္တိမ္းနိုင္ခဲ့သည္- "ဦးေလးရဲ႕ စံႏႈန္းေတြကလည္းမ်ားလိုက္တာ။ ဘယ္လိုလုပ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တရားမွ်တေၾကာင္းျပမွာလဲ? ႐ႊီရွစ္ရႈန္းလည္း ကြၽန္မကို မိန္းကေလးက မိန္းကေလးလို ျပဳမူသင့္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္"

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ "႐ႊီရွစ္ရႈန္း" စကားသုံးလုံးကိုၾကားလိုက္ေသာအခါ မ်က္လုံးလွိမ့္လိုက္သည္။ "႐ႊီရွင္ရႈန္းတဲ့၊ ႐ႊီရွစ္ရႈန္းသာ ဘယ္လိုသင္ေပးရမလဲသိရင္၊ သူ႕အုပ္ထိန္းမႈေအာက္မွာ ဝတ္႐ုံလက္ျပတ္ရွစ္သိႏွစ္ေကာင္နဲ႕ ဘယ္လိုလုပ္အဆုံးသတ္သြားမွာလဲ...."

သူ႕မွတ္ခ်က္မ်ား၏ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ေလာက္တြင္ သူစကားေျပာမွားသြားမွန္း သိလိုက္ေသာေၾကာင့္ သူ႕ကိုယ္သူထိန္းလိုက္ၿပီး ဆက္မေျပာေတာ့။

သို႔ေသာ္ က်ိဳးဝမ့္က အံ့အားသင့္သြားသည္- "ဦးေလး၊ ဝတ္႐ုံလက္ျပတ္ကဘာႀကီးလဲ?"

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ အနည္းငယ္ နီရဲသြားၿပီး သူ႕ဝတ္႐ုံလက္မ်ားကို လွန္လိုက္ကာ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ထြက္သြားေလသည္။

ဤတစ္ႀကိမ္တြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အိပ္မက္ထဲတြင္ ျပင္းထန္စြာ ႏွောင့္ယွက္ခံခဲ့ရသည္။ တစ္ေနကုန္ အိပ္ေမာက်ၿပီး နိုးလာေသာအခါတြင္ ေျခဖဝါးကို ေျမႀကီးေပၚတြင္ပင္ မခ်နိဳင္ေတာ့ေပ။ သူထၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လို႔မရခင္အထိ ႏွစ္ရက္ေလာက္ သူ႕ေျခေထာက္ေတြ အားနည္းသြားခဲ့သည္။

ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အပိုင္းအစကို သိမ္းယူရန္ ဟူေထ်ာင္လွ်ိုေျမာင္သို႔သြားသည္ကို မေျပာေတာ့ပါ။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အရႈပ္အေထြးထဲတြင္ ပိတ္မိေနခဲ့သည္။ သူသည္ ေတာရိုင္းေတာႀကီးထဲတြင္ တစ္ေန႕တာလုံး ဤလူမ်ားႏွင့္ေရာႏွောကာ စကားစျမည္ေျပာရင္း အရက္ေသာက္၊ အိုးပစ္ဂိမ္းေဆာ့၊ ရယ္ေမာေပ်ာ္႐ႊင္ေနၾကကာ လက္ေတြ႕ကမၻာရွိ သူ၏ေနထိုင္မႈပုံစံႏွင့္ မကြာျခားလွေပ။

......ဤအပန္းေျဖမႈမ်ားၾကားတြင္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အူတိုင္ထဲအထိ တုန္လႈပ္သြားေစသည့္အရာတစ္ခုအေၾကာင္းလည္း သိလိုက္ရသည္။

.....ေနာက္ဆုံးတြင္ သူသည္ ေထာင္ရွန္း၏ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

...ေထာင္ရွန္းသည္ အမွန္တကယ္ေတာ့ ဝိညာဥ္စြမ္းအားမ်ား ႏႈတ္ယူခံထားရေသာ ေသမ်ိဳးတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သည္။

ေထာင္ရွန္းသည္ စကားနည္းကာ အသိဉာဏ္မရွိသည့္ ခြၽီခ်ီႏွင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ္လည္း မၿငီးေငြ႕ေပ။ အျခားသူမ်ားႏွင့္ စကားအနည္းငယ္ထက္ပို၍ ဖလွယ္ပါက သူသည္ ရွက္႐ြံ႕ၿပီး စကားထစ္သြားမည္ျဖစ္ၿပီး အနီးနားတြင္ ျမင္ရခဲလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္၊ သူသည္ ေသမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟူေသာအခ်က္သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီအား က်ိဳးဝမ့္မွ ဖြင့္ေျပာခဲ့ေသာအရာျဖစ္သည္။

ထိုႏွစ္တြင္ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ေတာရိုင္းထဲသို႔ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ခံခဲ့ရၿပီး အမည္မသိအေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ဝမ္းနည္းစြာေသဆုံးသြားခဲ့ၿပီး က်ိဳးဝမ့္၏မိခင္သည္လည္း သူမကိုေမြးဖြားၿပီးေနာက္ ေသြးထြက္လြန္ကာ အခင္းျဖစ္ပြားရာေနရာတြင္ ေသဆုံးသြားခဲ့သည္။ ခြၽီခ်ီႏွင့္ ေထာင္ရွန္းႏွစ္ေယာက္စလုံးသည္ ေတာထဲေတာင္ထဲ ပစ္ခ်ခံခဲ့ရၿပီးေနာက္ အထီးက်န္ကာ က်ယ္ေလာင္စြာ ငိုေႂကြးေနေသာ က်ိဳးဝမ့္ကို ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ဒါနဲ႕ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က သူမအေမရဲ႕ အေလာင္းကို သျဂၤိုဟ္ၿပီး သူမကိုခ်ီကာ ေခၚသြားခဲ့ၾကသည္။

လုယြီက်ိဳ႕သာ ကြဲလြင့္သြားေတာ့မယ့္ က်ိဳးပိုင္နန္ရဲ႕ ဝိညာဥ္ကို မျမင္လိုက္ရရင္၊ က်ိဳးပိုင္နန္ဟာ ေတာႀကီးထဲက မီးခိုးလုံးႀကီး ျဖစ္သြားေတာ့မွာပင္။

ထိုအခ်ိန္မွစၿပီး က်ိဳးဝမ့္သည္ ခြၽီခ်ီႏွင့္ ေထာင္ရွန္းတို႔ကို နတ္ဘုရားမ်ားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့သည္။

သူမစကားအရ သူမေခါင္းကိုင္အေမ ေထာင္ရွန္းဟာ အလြန္အားနည္းကာ ၾကက္တစ္ေကာင္ကိုပင္ မခ်ည္ႏွောင္နိုင္သည့္ ေသမ်ိဳးပင္။ 13ႏွစ္ျပည့္ေအာင္ ေျမရိုင္းထဲတြင္ သူရွင္သန္နိုင္ခဲ့သည့္တစ္ခုတည္းေသာ အေၾကာင္းအရင္းမွာ ခြၽီခ်ီ၏ အႂကြင္းမဲ့ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ အကာအကြယ္ေပးမႈေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ဒီစကားကိုၾကားေတာ့ ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသသြားသည္။ ဧရာမေမွ်ာ္စင္ႀကီးထဲမွာ ေထာင္ရွန္းႏွင့္ ေတြ႕ေသာအခါ ဒီကိစၥနဲ႕ တ္သက္ၿပီး သူနဲ႕စကားတခ်ိဳ႕ ေျပာခဲ့ၾကေသးသည္။

ေထာင္ရွန္းသည္ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ သူ႕အကၤ်ီေထာင့္ကို လိမ္လိုက္သည္။ "....အဲဒါအမွန္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္အစက ခြၽီရွစ္ရႈန္းကို ဂ႐ုစိုက္​ေပးဖို႔ စြန႔္ပစ္ေျမထဲကို ဝင္ခဲ့ေပမဲ့ အခုေတာ့ ခြၽီရွစ္ရႈန္းရဲ႕ ဂ႐ုစိုက္မႈနဲ႕ အကာအကြယ္ကို လိုအပ္ေနတယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီက မေနနိုင္ဘဲ ေမးလိုက္သည္။ "ဒါဆို မင္းအရင္က ဘာလုပ္တာလဲ?"

ေထာင္ရွန္းက တိုးလ်ေသာ အသံျဖင့္ ေမးလိုက္သည္ "႐ႊီရွစ္ရႈန္း တကယ္ မမွတ္မိဘူးလား? ကြၽန္ေတာ္ ျပဇာတ္ေတြမွာ ေဖ်ာ္ေျဖဖူးတယ္ေလ" သူထပ္ျဖည့္ေျပာလိုက္သည္။ ".....ဟြာတန္"

ရွစ္ရႈန္း (ညည္းတြား) : ဒါမင္းရဲ႕ အေဖလို အကိုလိုလူကို ဆက္ဆံတဲ့နည္းလား?

ခ်ဳံ႕ကြမ္း: ပါးးး! ဖက္ပါအုံး!

ရွစ္ရႈန္း: ....လစ္။

(T/N: ဒီတစ္ပိုင္း ရွစ္ရႈန္းဘာျဖစ္လဲ သိၾကတယ္မလား ဟင္းဟင္းး)

_________