*Unicode*

ကူးသိရဲ့လား...ကိုယ်ဒေစီယာစီသွားခဲ့တာ သူ့ကိုရွေးချယ်လိုက်လို့မဟုတ်ပဲ တောင်းပန်ဖို့သွားခဲ့တာ...*မချစ်နဲ့* ဆိုတဲ့ မင်းရဲ့စကားလုံးတေွမှာ Darling ကကူးကိုတနင့်တပိုးချစ်နှင့်နေပြီ။ ပေါင်းဖက်ဖို့ကြံခါမှ ဝင်ရှုပ်တဲ့ကံကြမ္မာကရက်စက်လွန်းပါဘိ။

ဒီတိုင်း ဒီအတိုင်းလေးပဲ ကူးကိုအဖော်ဆက်ပြုပေးနေရင်ရရက် တရားဝင်ပိုင်ဆိုင်ဖို႔ကြိုးစားခဲ့မိတာ ကိုယ့်အမှား...။ အဲ့နေ့ ကိုယ်သာအရင်ထွက်မသွားခဲ့ရင် ကိုယ်သာပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောပြခဲ့ရင်...ကိုယ်ရဲ့ကူး...ကိုယ်ရဲ့ကူးကိုယ့်ရှေ့မှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေဦးမှာ...

မျက်ရည်ဝဲနေတဲ့ နင့်သဲသဲအကြည့်တေကို ဒီကောင်လွမ်းတယ် ဂျွန်ဂျောင်ဂု!!!..လာပြောပါဦး...*Darling ကိုသိပ်ချစ်တာ* ဆိုပြီးလေ Darling ကလည်းချစ်တယ်လို့ ပြန်ဖြေချင်လို့ပါကွာ...

တောင်းပန်ပါတယ်...ယောက်ျားမာနကို ခဝါချပြီး ဒီကောင်ဒူးထောက်တောင်းပန်ပါတယ် ပြန်လာခဲ့...ချစ်တယ်ဆို မင်းပြောတော့ချစ်တယ်ဆို Darling ကိုပစ်သွားရက်တယ္...ဒီတစ်ကိုယ်ကောင်းသမားရဲ့ မျက်ရည်တေသုတ်ပေးသူမဲ့နေပြီ ကူးရဲ့။

ကြောက်ခဲ့ရတဲ့ အချစ် ဆိုတဲ့ဝေါဟာရကို ကိုယ်တိုင်ထိတွေ့ချိန်မှာ အချစ်ဖြစ်တည်ရာလေးက ပျောက်ကွယ်သွားတော့ ဒီကလူရူးမတက်...!

"ဂျွန်ဂျောင်ဂု...ဟုတ်တယ်...ကူးငယ်မျှော်နေပြီ ပြန်ရတော့မှာ"

"ထယ်ယောင်း!! စိတ်ထိန်းစမ်း..."

"မေမေ ကူး...ကူးကစောစောပြန်လာခဲ့တဲ့"

"ဂျွန်ဂျောင်ဂုသေပြီ..ကင်မ်ထယ်ယောင်း!!"

"မဟုတ်ဘူး!!!မဟုတ်ဘူးလို့!!!အားးးးးးးမဟုတ်ဘူးဆို...ကူးရှိတယ်။ ကူးကကျုပ်ကို ပစ်မထားရက်ဘူး ခင်ဗျားသိရဲ့လား!!!"

မျက်အိမ်မျက်သားတစ်ခုလံုး ငိုထားမှန်းသိသာလောက်အောင် ရဲတွတ်နေပြီး အမေကိုပင် လက်ညိုးထိုးကာ ပြန်အော်နေတဲ့ ထယ်ယောင်းဟာ ချစ်ခြင်းရဲ့အဆိပ်သင့်နေလေပြီ။

"ငါကိုယ်တိုင်ကားနဲ့တိုက်သတ်လို့ ဂျွန်ဂျောင်ဂုဟာသေပြီ ကင်မ်ထယ်ယောင်း...အမေပြောတာကြားရဲ့လား..."

"ဟင့်...ကူး...ကူးကပြောတာ * Darling မရှိရင် ငါသေမှာတဲ့ * ကျုပ်ရှိသေးတယ်...ကျုပ်ရှိသေးတယ္ ကူးမသေဘူး ခင်ဗျားလိမ်နေတာ ခင်ဗျားရော ဂျီမင်ရော ကျုပ်ကိုလိမ်နေကြတာ!!"

အခန်းထောင့်ခွေခွေလေးထိုင်ချကာ တိုးလျလျလေသံတေွဟာအရင်လို မလန်းဆန်းပဲ အက်ကွဲတုန်ရီ၍နေသည်။

ပြိုပျက်နေသော ထယ်ယောင်းပံုစံကြောင့် နီဝန်းစိတ်ပျက်မိတာအမှန်။ လိုချင်ခဲ့တာဒီလိုပံုစံမျိုးမှမဟုတ်ပဲ...။

သားအရင်းမဟုတ်ပေမဲ့ နီဝန်းပံုစံခွက်ထဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ကြီးပြင်းလာတဲ့ ကင်မ်ထယ်ယောင်းက သန်မာပြီးသွေးအေးတဲ့ ကောင်လေး...။ ဘာမဟုတ်တဲ့ဟာလေးအတွက် ဒီလောက်ဖြစ်ပျက်နေတာ ဘယ်နေရာကဘယ်လိုမှားယွင်းမိသွားရတာလဲ။

ဝူလီထယ်...ဝူလီထယ် သေသွားတာတောင်ကောင်းကျိုးမပေးဘူး...။

အမှောင်ချထားသည့် အခန်းမှထွက်ရန္အပြင် အနောက်နားစီမှ ရှုိက်သံသဲ့သဲ့နှင့် လံုးထွေးထွေးစကားသံက နီဝန်းဒေါသအားဆွနေသယောင်။

"ခင်ဗျားသမီး ဒေ ဒေစီယာနဲ့ ကျုပ် ကျုပ်လက်မထက်ဘူး...ကူး ကူးကိုပဲ ကူးကိုပဲလက်ထက်မှာ..."

တံခါးပိတ်သံကျယ်လောင်လောင်နဲ့အတူ နီဝန်းထွက်သွားမှန်းသိလိုက်သည်။

တော်ပြီလေ...ခင်ဗျားပံုစံခွက်ထဲ ခင်ဗျားအလိုကျ နှစ်နဲ့ချီနေလာခဲ့ပြီးပြီ...ကျုပ်လွတ်လပ်ချင်ပြီ။

ပါးထက်တရပ်စီးကျနေတဲ့ မျက်ရည်စီးကြောင်းအား သုတ်ပစ်ရင်လည်းအချည်းနှီးပေမို့ လည်တိုင်ထိစီးဆင်းသွားပါစေ။

ရင်မှာပိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံထဲမှ ကြယ်သာယာတေအားနောက်ခံယူ၍ လက်နှစ်ဖက်ပူးကပ်ရင်း လက်ချောင်းတို့ရောယှက်ထားပြီး မျက်ဝန်းလေးမှိတ်ကာ ဆုတောင်းနေသည့် ကူးပံုရိပ်လေးကလှလှပပ...။

"အဲ့နေ့က ကူးတောင်းခဲ့တဲ့ဆုကိုကိုယ်မှတ်မိေသးတယ်...အင်..*Darling ကိုငါအပိုင်ရပါစေ* တဲ့...ကိုယ့်ကလေးကသိပ်ဆိုးတယ် အပိုင်ရချင်တယ်ပြောပြီး ကိုယ်စီကခွင့် ခွင့်တောင်မတောင်းဘဲ ထွက် ထွက်သွားတာ..."

(A/N အပိုင်း7တုန်းက လသာဆောင်မှာ ဖလစ်ခဲ့ကြရင်း ကြယ်ကြွေချိန်ဆုတောင်းနေတဲ့ ကူးကို ပံုခိုးရိုက်ခဲ့တဲ့အခန်းကိုမှတ်မိကြမယ်ထင်ပါရဲ့)

ကူးအချစ်ကိုအလေးမထားခဲ့တဲ့ ကိုယ်ကမင်းကိုသေလောက်အောင် ပြန်လိုချင်နေပါတယ်ပြောရင် ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ မင်းလှောင်ရယ်နေမလား။

လွမ်းခြင်းဒဏ်က နှလုံးသားကိုစိုက်ဝင်ခြင်းမှာ အသက်ရှူပင်ကြပ်သည်အထိ မွန်းမွန်းကြပ်ကြပ်။ ဒီမြေ ဒီကမ္ဘာမှာမင်းမရှိေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးပဲ ရိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ နှလုံးတစ်ခုလံုးပေါက်ထွက်မတက် အားအင်ချိနဲ့နေရပြီ...။

ကိုယ်တော့ မင်းအချစ်တေစူးပြီထင်ပါရဲ့...ဟဟ။

ဝေဒနာတေွက မင်းကြောင့်ဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်လေးနဲ့တင် ဒီလူကျေနပ်နေရပြီ...။

ကင်မ်နီဝန်းကလေ အတ္တကြီးတယ္...ကူးထွက်သွားရခြင်းရဲ့ တရားခံကကင်မ်နီဝန်းဆိုသိရက် တရားမျှတမှု မယူပေးနိုင်တဲ့ Darling ကအသံုးမကျလိုက်တာလို့ ကူးပြောနေမလားဟင်...။

တစ်လျှောက်လံုး အမေဆိုတဲ့နာမ်စားပိုင်ရှင်က မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ဒယ်ဒီ့ရဲ့ အငယ်အနှောင်းတစ်ယောက်တဲ့...။ ဒယ်ဒီဆံုးတော့ စည်းစိမ်မှန်သမျှ 3 လသားအရွယ်ကင်မ်ထယ်ယောင်းကိုပေးထားခဲ့ခြင်းမှာ နီဝန်းအတွက်အစိုင်အခဲဖြစ်နေခဲ့တယ်။

သမီးအရင်းနဲ့ လင်ပါသားကို လက်ထက်ပေးပြီး ကင်မ်ဘိုးဘွားပိုင်တေအား လက်ဝါးကြီးအုပ်ဖို့ကြံတဲ့ ကင်မ်နီဝန်း ခင်ဗျားဥာဏ်ကောင်းလွန်းပါပေတယ်။ နီဝန်းခင်းတဲ့ဇာတ်မှာ ကင်မ်ထယ်ယောင်းရဲ့ အရွဲ့တိုက်ပွေရှုပ်သည့် ပရောဂကြောင့် ဖြူစင်တဲ့ကောင်လေးက မြေစာပင်ဖြစ်ရတာ သိပ်ကိုယုတ်ညံ့လွန်းသည်။

"ကူး...ကူးကိုယ့် ကိုယ့်စီပြန်လာတာမဟုတ်လားဟင်...ကိုယ်သိတယ္ ကိုယ့်ကူးကကိုယ့်ကိုပစ်မထားခဲ့ဘူးဆိုတာ"

အခန်းတံခါးဖွင့်အားဝင်လာသည့် ပံုရိပ်သေးသေးလေးကြောင့် မျက်ရည်တုိ့ဆွဲသုတ်ကာပြေးဖက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူလိုချင်သည့်အနွေးဓာတ်လေးမဟုတ်တော့ ရင်ထဲအောင့်သက်သက်။

"ဂျွန်ငယ်မဟုတ်ဘူး ငါ..ဂျီမင်"

"ဟင်...ဆော ဆောရီးဂျီမင်..*ရွတ်* "

"ဒီတိုင်းပဲအခန်းအောင်းနေတော့မှာလား ထယ်ယောင်း!.."

ဂျီမင်အမေးမှာ ထယ်ယောင်းဟာမျက်ရည်ကြားမှခပ်ဟဟရယ်ရင်း ပိုက်ထားဆဲဓာတ်ပံုဖန်သားပြင်အား လက်ဖြင့်အသာထိတွေ့ကာ...။

"ကူး...ကူးက ငါ့ကိုစိတ်ဆိုးနေတာ..."

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း!...မင်း သတိထားစမ်း ကူးမရှိတော့ဘူး.."

ဂျီမင်စကားကြောင့် တင်းခံထားသည့်စိတ်ကပြိုပြိုပျက်ပျက် ကြမ်းပြင်ထက်ထိုင်ချကာ လက်နှစ်ဘက်မျက်နှာအုပ်ရင်း တနင့်တပိုးငိုကြွေးပြန်သည်။

ကူးမရှိတော့မှန်းသိတယ္...လက်မခံနိုင်တဲ့စိတ်ကြောင့် ကူးစိတ်ဆိုး၍ပုန်းနေသည်ဟု တစ်ထစ်ချသတ်မှတ်ထားရင်း နာကျင်မှုကိုတင်းခံနေခဲ့တာ...ထပ်ပြီးမပြောကြပါနဲ့တော့ တောင်းပန်ပါတယ် ကူးထွက်သွားတာလက်မခံနိုင်သေးလို့ပါ...။

"သိတာကြောင့် သိတာကြောင့်ထပ်မပြောပါနဲ့...ဒီ ဒီလိုပဲ ငါ့ကိုလွတ်ထားလိုက်လို့မရဘူးလား!! သူ သူမရှိတော့ဘူးလို့ လက်ခံမိတာနဲ့ ငါရူးသွားမှာ...ဆေးမမှီအောင်ကိုရူးသွားမှာ မင်း မင်းသိရဲ့လား ဂျီမင်ရားး"

ကျောပြင်ကြီးတသိပ့်သိပ့်တုန်သည်အထိ ရှုိက်သံတချို့နှင့်ငိုကြွေးနေသည့် ထယ်ယောင်းအား ဂျီမင်မေးလိုက်ချင်သည်။

အခုရော မင်းမရူးပဲနေနေလို့လား...။ ရယ်လိုက်ငိုလိုက် တစ်ယောက်တည်းစကားပြောလိုက် မင်းဟာလေသိပ်နားလည်ရခက်တဲ့ကောင်။

ရှိတုန်းကဂျွန်ငယ်ငိုရအောင် တစ်ခါမက အခါပေါင်းများစွာလုပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့မှ ပြန်လိုချင်သပါ့ဆိုတော့ မင်းတရားလွန်တယ္။

"မင်းဒီလိုပဲငိုနေလိုက်...ဟိုမှာ ဂျွန်ငယ့်တိုက်ခန်းသော့ပိတ်ကြတော့သိလား!!!"

"ဘာ....!!"

မဖြစ်ဘူး!! ကူးငယ်နှင့်ပတ်သက်သည့် အမှတ်တရပေါင်းများစွာ အတူတူဖြတ်သန်းခဲ့ကြတဲ့ ထိုတိုက်ခန္းက ကူးငယ်ပြီးရင် ဒီကလူအတွက်တန်ဖိုးဖြတ်မရသည့် နေရာ။

ကူးအငွေ့အသက်နွေးနွေးလေး ယိုယွင်းသွားလို့မဖြစ်ဘူး...။

"ငါ ငါလိုချင်တယ်...ဂျီမင် ကူးတိုက်ခန္း...ငါအပိုင်လို လိုချင်တယ်"

"အင်း...မင်းတစ်ခုခုစားပြီးဆေးသောက်မယ်ဆိုရင် တိုက်ခန်းကိုရအောင်လုပ်ပေးမယ်"

တွေဝေနေတဲ့ထယ်ယောင်းပါးပြင်ထက် ဂျီမင်လက်သေးသေးလေးတို့အုပ်ကိုင်ကာ ယိုဖိတ်နေသောမျက်ရည်စအား သနားဖွယ်ဖွဖွလေးသုတ်ပေးရင်း ကင်မ်ထယ့်စီမှစကားသံနားစွန့်နေမိသည်။

ဆေးရံုမှာ ဂျွန်ငယ်ဆံုးပြီဆိုတာသိကတည်းက အားနည်းနေသည့်ကြား အစာမစားသလိုတငိုငိုတရီ...စိတ်ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေသည်မှာ ဒီနေ့နဲ့ဆို 4 ရက်ရှိပြီ...။

ဂျွန်ငယ်ခံစားခဲ့ရတာနဲ့စာရင် ဘာမှမပြောပလောက်သည့် အချိန်ကာလပေမဲ့လည်း ဂျီမင်အတွက်သူငယ်ချင်းဆိုလို့ ဒီတစ်ယောက်လေးရှိတာမဟုတ်လား...ဒီလိုဖြစ်နေတော့ ဘယ်လိုလုပ်နေနိုင်ရက်မှာလဲ။

"ဂျီမင်နား..."

"အွန်း...တစ်ခုခုစားမယ် ငါတိုက်တဲ့ဆေးသောက်မယ် မဟုတ်လား"

"ကူး...ကူးနဲ့အတူတူစားမှာ ကူးစီသွားရအောင်နော်"

"ထယ်ယောင်း..."

"ကူးကပြောတာ ထမင်းစားပွဲဝိုင်းမှာလူများရင် အရသာပိုရှိတယ်တဲ့ မင်းရော မင်းရောလိုက်ခဲ့နော်..."

မျက်ဆံနက်လေးဟိုရောက်ဒီရောက်ဖြင့် သဲ့သဲ့လေးပြုံးကာ ဂျီမင်လက်အားဆုတ်ကိုင်၍ တောင်းဆိုနေသည့် ထယ်ယောင်းပံုစံကြောင့် ဂျီမင်မျက်ရည်ပင်ဝေ့တက်လာရသည်။

"မင်းလိုက် လိုက်မယ်မဟုတ်လားဟင်...မင်းလာရင်ကူးပျော်မှာ..ယုန်သွားဖွေးဖွေးလေးတေွပေါ်အောင် ပြုံးနေမှာ..."

"......."

"ဟင့် ဘာလို့ငိုနေတာလဲ...ကူးစောင့်နေတော့မှာအချိန်မရှိဘူး သွား သွားရအောင်"

အားယူထကာ အပြင်ထွက်သွားသောကျောပြင်ကြီးအား စောင်းင့ဲကြည့်လိုက်ကာ

"ငါ့စိတ်ထင် မင်းရေချိုးပြီးအဝတ်အစားလှဲသင့်တယ်ထင်တယ်...အခုပံုစံနဲ့သွားရင် မင်းရဲ့ကူးကမောင်းထုတ်လိမ့်မယ်"

"ဟင်...ဘာ ဘာလို့မောင်းထုတ်မှာလဲ ကူးကငါ့ ငါ့ကိုမချစ်တော့လို့လား ဂျီမင်"

"မင်း မင်းရဲ့ကူးက အသန့်ကြိုက်တယ်မဟုတ်လား"

ဟဟ ဟုတ်သားပဲ ကိုယ့်ရဲ့ Honey အလှကြိုက်လေးက သူ့ Darling ကိုအခုပံုစံနဲ့တွေ့ရင်ငြိုငြင်သွားတော့မှာ...။

နဖူးပေါ် မျက်ဝန်းနားအထိအံု့အံု့လေး ကျနေသောဆံနွယ်များက ထိုးထိုးထောင်ထောင်နှင့်။ ဖောင်းအစ်နီရဲနေသော မျက်အိမ်သားများက ဆွေးမြည့်မြည့်မျက်ဝန်းကား ဝမ်းနည်းဖွယ်ကာရံလျက်။ တစ်ဆတ်ဆတ်တုန်ရီနေသည့် ဖြူဖတ်ဖြူလျော် နှုတ်ခမ်းသားက မည်မျှလောက်အားနည်းနေကြောင်းသိသိသာသာပင်။

"ဂျွန်ငယ် ကြွေသွားအောင် သန့်သန့်လေးသွားရမယ်"

"ဒါပေါ့ငါ့ကောင်ရာ...ထယ်ယောင်း!!"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရေချိုးခန်းသို့သွားသည့်ခြေလှမ်းတေကယိုင်နဲကာ နံရံသို့လက်ထောက်လိုက်မိသည်။

"ရတယ်...ငါဒီလောက်နဲ့ဘာမှမဖြစ်ဘူး"

တစ်ချက်တစ်ချက် ပြာဝေသွားသည့်မျက်ဝန်းတေအား အလိုမကျပါလေ။ ကူးစီသွားရပါမယ်ဆို မလိုအပ်ပဲ အချိန်တေွနှောင့်နှေးကုန်ရသည်။

မျက်ရည်စတွေဟာ ရေပန်းအောက်ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူမြောပါသွားလေပြီ...။ ကိုယ်လံုးပေါ်မှန်ရှေ့ရပ်ပြီး ကိုယ့်ပံုရိပ်အားကိုယ်ပြန်ကြည့်နေမိသည်မှာ မှင်သေသေဖြင့်။

ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ကုတ်ရာ နီညိုရောင်အစင်းကြောင်းလေးက မျက်ရည္ကျရန္ ဖိအားပေးပြန်သည်။ အဲ့နေ့ကထပ်ပြီးအလိုမတူပဲ ရယူခဲ့မိတာ... အတ္တတေွကြောင့် အမျက်ကိုရှေ့တန်းတင်ပြီး ကူးဆန္ဒကိုထည့်မစဥ်းစားပဲ လုပ်ချင်ရာလုပ်ခဲ့တဲ့ Darling သာသေသင့်တာ...။

လျစ်ဟာနေတဲ့ ရင်ဘတ်တစ်စံုနဲ့ နင့်သဲသဲဝမ်းနည်းမှုတေ တစ်ချက်တစ်ချက်အောင့်တက်လာတဲ့နာကျင်က ချုံးပွဲချငိုချင်လောက်အောင်နာတယ်...ရင်ကွဲနာကျတယ်လို့ ခေါ်လေမလား...ကူးရဲ့အချစ်စူးတယ်ခေါ်မလား။

"မင်းသေရင် club မှာ party ပေးပစ်မယ္ဆိုတဲ့ကောင်က မင်းမရှိတော့အလဲအလဲအပြိုပြိုဖြစ်နေပြီကူးငယ်ရ!...ဒီကောင် ဒီကကောင်ရင်တေွကွဲနေရပြီ မင်းရော မင်းရောဘယ်မှာလဲ..."

မှန်အားကျောမှီထိုင်ချကာ ရင်ဘတ်ကအစင်းရာအားလက်ဖြင့်အုပ်ကိုင်ရင်း မကုန်ခမ်းနိုင်သော မျက်ရည်ကလျှံဖိတ်ကျလာပြန်သည်။

"မင်းရဲ့လက်နဲ့ခြစ်မိတဲ့အစင်းရာလေကအစ...တန်ဖိုးကြီးလွန်းနေပြီ ကူးရဲ့..."

မင်းပြောခဲ့သလို မင်းရဲ့အပြုအမူတေွမှာပျော်ဝင်သွားလို့ ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့အချိန်မှာ...တကယ်ကြီးမင်းဟာ ရှိမနေတော့ဘူး...မတရားဘူးမဟုတ်လား။

မင်းဘက်ကပဲ တနင့်တပိုးသေးသေးမွှားမွှားကအစ ကိုယ်ပေးတဲ့ဒဏ်ရာတေအဆံုးချစ်ပေးခဲ့ပြီး ကိုယ်ပြန်ချစ်ပေးရမဲ့အလှည့်ကြ တစ်ယောက်ကတည်းပစ်သွားတာ...အရူးတပိုင်းဖြစ်အောင် အလွမ်းပြေမျက်နှာလေးကိုပင်ကြည့်ခွင့်မရသည်အထိ ဒီကလူကို ဒဏ်အကြီးကြီးခတ်သွားခဲ့တာ။

ချစ်တယ် မုသားမပါတဲ့ စကားစုကိုဖွင့်ဟခွင့်တောင်မရလိုက်တဲ့ကိုယ်က တဖွဖွဖွင့်ဟနိုင်ခဲ့တဲ့ကူးထက် သနားစရာကောင်းတယ်...။

အမြတ်တနိုးအလေးနက်ထားခြင်းမခံခဲ့ရတဲ့ ချစ်ခြင်းတေွက အသည်းနာစွာသိပ်သနားဖို့ကောင်းခဲ့သလို~~ဖွင့်ဟခွင့်လေးတောင် မရရှိခဲ့တဲ့ မေတ္တာတရားဟာလည်း မွန်းသိပ်စွာဝမ်းနည်းစရာကောင်းအောင် တည်ရှိနေပြန်သတဲ့...။

အရင်အပတ်က ဒါလေးကိုနှစ်ပိုင်း up ထားတော့ဒီအပတ်တစ်ပိုင်းပဲရမယ်နော် KIM TAEHYUNG ဘက်သွားရေးချင်လို့🍂

အပိုင်းတိုင်းလိုလိုချဥ်နေတော့ ခင်ဗျားလေးတို့ငြီးငွေ့နေလောက်ပြီထင်တယ်

ဒီနေ့ Love me down slowly သီချင်းဖွင့်ပြီးအစကနေပြန်ဖတ်ပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ်ငိုနေတာಥ_ಥ

OST Song အနေနဲ့အကြံပြုရရင်

Love Me Down Slowly လေးဖွင့်ပြီးဖတ်ရင် Sour candy ရဲ့အရသာအပြည့်အဝရပါလိမ့်မယ်

Love you all❤

**********

*Zawgyi*

ကူးသိရဲ႕လား...ကိုယ္ေဒစီယာစီသြားခဲ့တာ သူ႕ကိုေ႐ြးခ်ယ္လိုက္လို႔မဟုတ္ပဲ ေတာင္းပန္ဖို႔သြားခဲ့တာ...*မခ်စ္နဲ႕* ဆိုတဲ့ မင်းရဲ့စကားလုံးတေွမှာ Darling ကကူးကိုတနင့္တပိုးခ်စ္ႏွင့္ေနၿပီ။ ေပါင္းဖက္ဖို႔ႀကံခါမွ ဝင္ရႈပ္တဲ့ကံၾကမၼာကရက္စက္လြန္းပါဘိ။

ဒီတိုင္း ဒီအတိုင္းေလးပဲ ကူးကိုအေဖာ္ဆက္ျပဳေပးေနရင္ရရက္ တရားဝင်ပိုင်ဆိုင်ဖို႔ကြိုးစားခဲ့မိတာ ကိုယ့္အမွား...။ အဲ့ေန႕ ကိုယ္သာအရင္ထြက္မသြားခဲ့ရင္ ကိုယ္သာပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာျပခဲ့ရင္...ကိုယ္ရဲ႕ကူး...ကိုယ္ရဲ႕ကူးကိုယ့္ေရွ႕မွာ သက္ဝင္လႈပ္ရွားေနဦးမွာ...

မ်က္ရည္ဝဲေနတဲ့ နင့္သဲသဲအၾကည့္ေတကို ဒီေကာင္လြမ္းတယ္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂု!!!..လာေျပာပါဦး...*Darling ကိုသိပ္ခ်စ္တာ* ဆိုၿပီးေလ Darling ကလည္းခ်စ္တယ္လို႔ ျပန္ေျဖခ်င္လို႔ပါကြာ...

ေတာင္းပန္ပါတယ္...ေယာက္်ားမာနကို ခဝါခ်ၿပီး ဒီေကာင္ဒူးေထာက္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ျပန္လာခဲ့...ခ်စ္တယ္ဆို မင္းေျပာေတာ့ခ်စ္တယ္ဆို Darling ကိုပစ်သွားရက်တယ္...ဒီတစ္ကိုယ္ေကာင္းသမားရဲ႕ မ်က္ရည္ေတသုတ္ေပးသူမဲ့ေနၿပီ ကူးရဲ႕။

ေၾကာက္ခဲ့ရတဲ့ အခ်စ္ ဆိုတဲ့ေဝါဟာရကို ကိုယ္တိုင္ထိေတြ႕ခ်ိန္မွာ အခ်စ္ျဖစ္တည္ရာေလးက ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့ ဒီကလူ႐ူးမတက္...!

"ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂု...ဟုတ္တယ္...ကူးငယ္ေမွ်ာ္ေနၿပီ ျပန္ရေတာ့မွာ"

"ထယ္ေယာင္း!! စိတ္ထိန္းစမ္း..."

"ေမေမ ကူး...ကူးကေစာေစာျပန္လာခဲ့တဲ့"

"ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုေသၿပီ..ကင္မ္ထယ္ေယာင္း!!"

"မဟုတ္ဘူး!!!မဟုတ္ဘူးလို႔!!!အားးးးးးးမဟုတ္ဘူးဆို...ကူးရွိတယ္။ ကူးကက်ဳပ္ကို ပစ္မထားရက္ဘူး ခင္ဗ်ားသိရဲ႕လား!!!"

မျက်အိမ်မျက်သားတစ်ခုလံုး ငိုထားမွန္းသိသာေလာက္ေအာင္ ရဲတြတ္ေနၿပီး အေမကိုပင္ လက္ညိုးထိုးကာ ျပန္ေအာ္ေနတဲ့ ထယ္ေယာင္းဟာ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕အဆိပ္သင့္ေနေလၿပီ။

"ငါကိုယ္တိုင္ကားနဲ႕တိုက္သတ္လို႔ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုဟာေသၿပီ ကင္မ္ထယ္ေယာင္း...အေမေျပာတာၾကားရဲ႕လား..."

"ဟင့္...ကူး...ကူးကေျပာတာ * Darling မရွိရင္ ငါေသမွာတဲ့ * က်ဳပ္ရွိေသးတယ္...ကျုပ်ရှိသေးတယ္ ကူးမေသဘူး ခင္ဗ်ားလိမ္ေနတာ ခင္ဗ်ားေရာ ဂ်ီမင္ေရာ က်ဳပ္ကိုလိမ္ေနၾကတာ!!"

အခန္းေထာင့္ေခြေခြေလးထိုင္ခ်ကာ တိုးလျလျလေသံတေွဟာအရင်လို မလန္းဆန္းပဲ အက္ကြဲတုန္ရီ၍ေနသည္။

ၿပိဳပ်က္ေနေသာ ထယ်ယောင်းပံုစံကြောင့် နီဝန္းစိတ္ပ်က္မိတာအမွန္။ လိုချင်ခဲ့တာဒီလိုပံုစံမျိုးမှမဟုတ်ပဲ...။

သားအရင္းမဟုတ္ေပမဲ့ နီဝန်းပံုစံခွက်ထဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းက သန္မာၿပီးေသြးေအးတဲ့ ေကာင္ေလး...။ ဘာမဟုတ္တဲ့ဟာေလးအတြက္ ဒီေလာက္ျဖစ္ပ်က္ေနတာ ဘယ္ေနရာကဘယ္လိုမွားယြင္းမိသြားရတာလဲ။

ဝူလီထယ္...ဝူလီထယ္ ေသသြားတာေတာင္ေကာင္းက်ိဳးမေပးဘူး...။

အေမွာင္ခ်ထားသည့္ အခန်းမှထွက်ရန္အပြင် အေနာက္နားစီမွ ရှုိက်သံသဲ့သဲ့နှင့် လံုးထွေးထွေးစကားသံက နီဝန္းေဒါသအားဆြေနသေယာင္။

"ခင္ဗ်ားသမီး ေဒ ေဒစီယာနဲ႕ က်ဳပ္ က်ဳပ္လက္မထက္ဘူး...ကူး ကူးကိုပဲ ကူးကိုပဲလက္ထက္မွာ..."

တံခါးပိတ္သံက်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႕အတူ နီဝန္းထြက္သြားမွန္းသိလိုက္သည္။

ေတာ္ၿပီေလ...ခင်ဗျားပံုစံခွက်ထဲ ခင္ဗ်ားအလိုက် ႏွစ္နဲ႕ခ်ီေနလာခဲ့ၿပီးၿပီ...က်ဳပ္လြတ္လပ္ခ်င္ၿပီ။

ပါးထက္တရပ္စီးက်ေနတဲ့ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းအား သုတ္ပစ္ရင္လည္းအခ်ည္းႏွီးေပမို႔ လည္တိုင္ထိစီးဆင္းသြားပါေစ။

ရင္မွာပိုက္ထားသည့္ ဓာတ္ပုံထဲမွ ၾကယ္သာယာေတအားေနာက္ခံယူ၍ လက္ႏွစ္ဖက္ပူးကပ္ရင္း လက္ေခ်ာင္းတို႔ေရာယွက္ထားၿပီး မ်က္ဝန္းေလးမွိတ္ကာ ဆုေတာင္းေနသည့္ ကူးပံုရိပ်လေးကလှလှပပ...။

"အဲ့ေန႕က ကူးတောင်းခဲ့တဲ့ဆုကိုကိုယ်မှတ်မိေသးတယ်...အင္..*Darling ကိုငါအပိုင္ရပါေစ* တဲ့...ကိုယ့္ကေလးကသိပ္ဆိုးတယ္ အပိုင္ရခ်င္တယ္ေျပာၿပီး ကိုယ္စီကခြင့္ ခြင့္ေတာင္မေတာင္းဘဲ ထြက္ ထြက္သြားတာ..."

(A/N အပိုင္း7တုန္းက လသာေဆာင္မွာ ဖလစ္ခဲ့ၾကရင္း ၾကယ္ေႂကြခ်ိန္ဆုေတာင္းေနတဲ့ ကူးကို ပံုခိုးရိုက်ခဲ့တဲ့အခန်းကိုမှတ်မိကြမယ်ထင်ပါရဲ့)

ကူးအခ်စ္ကိုအေလးမထားခဲ့တဲ့ ကိုယ္ကမင္းကိုေသေလာက္ေအာင္ ျပန္လိုခ်င္ေနပါတယ္ေျပာရင္ ေကာင္းကင္ေပၚကေန မင္းေလွာင္ရယ္ေနမလား။

လြမ္းျခင္းဒဏ္က ႏွလုံးသားကိုစိုက္ဝင္ျခင္းမွာ အသက္ရႉပင္ၾကပ္သည္အထိ မြန္းမြန္းၾကပ္ၾကပ္။ ဒီေျမ ဒီကမ္ဘာမှာမင်းမရှိေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးပဲ ရိုက္ခတ္ဝင္ေရာက္လာတဲ့အခါ နှလုံးတစ်ခုလံုးပေါက်ထွက်မတက် အားအင္ခ်ိနဲ႕ေနရၿပီ...။

ကိုယ္ေတာ့ မင္းအခ်စ္ေတစူးၿပီထင္ပါရဲ႕...ဟဟ။

ဝေဒနာတေွက မင္းေၾကာင့္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ေလးနဲ႕တင္ ဒီလူေက်နပ္ေနရၿပီ...။

ကင္မ္နီဝန္းကေလ အတ္တကြီးတယ္...ကူးထြက္သြားရျခင္းရဲ႕ တရားခံကကင္မ္နီဝန္းဆိုသိရက္ တရားမွ်တမႈ မယူေပးနိုင္တဲ့ Darling ကအသံုးမကျလိုက်တာလို့ ကူးေျပာေနမလားဟင္...။

တစ်လျှောက်လံုး အေမဆိုတဲ့နာမ္စားပိုင္ရွင္က မျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ဒယ္ဒီ့ရဲ႕ အငယ္အႏွောင္းတစ္ေယာက္တဲ့...။ ဒယ်ဒီဆံုးတော့ စည္းစိမ္မွန္သမွ် 3 လသားအ႐ြယ္ကင္မ္ထယ္ေယာင္းကိုေပးထားခဲ့ျခင္းမွာ နီဝန္းအတြက္အစိုင္အခဲျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

သမီးအရင္းနဲ႕ လင္ပါသားကို လက္ထက္ေပးၿပီး ကင္မ္ဘိုးဘြားပိုင္ေတအား လက္ဝါးႀကီးအုပ္ဖို႔ႀကံတဲ့ ကင္မ္နီဝန္း ခင္ဗ်ားဥာဏ္ေကာင္းလြန္းပါေပတယ္။ နီဝန္းခင္းတဲ့ဇာတ္မွာ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းရဲ႕ အ႐ြဲ႕တိုက္ေပြရႈပ္သည့္ ပေရာဂေၾကာင့္ ျဖဴစင္တဲ့ေကာင္ေလးက ေျမစာပင္ျဖစ္ရတာ သိပ္ကိုယုတ္ညံ့လြန္းသည္။

"ကူး...ကူးကိုယ့္ ကိုယ့္စီျပန္လာတာမဟုတ္လားဟင္...ကိုယ်သိတယ္ ကိုယ့္ကူးကကိုယ့္ကိုပစ္မထားခဲ့ဘူးဆိုတာ"

အခန္းတံခါးဖြင့္အားဝင္လာသည့္ ပံုရိပ်သေးသေးလေးကြောင့် မျက်ရည်တုိ့ဆွဲသုတ်ကာပြေးဖက်လိုက်သည်။ သို႔ေသာ္ သူလိုခ်င္သည့္အႏြေးဓာတ္ေလးမဟုတ္ေတာ့ ရင္ထဲေအာင့္သက္သက္။

"ဂြၽန္ငယ္မဟုတ္ဘူး ငါ..ဂ်ီမင္"

"ဟင္...ေဆာ ေဆာရီးဂ်ီမင္..*႐ြတ္* "

"ဒီတိုင္းပဲအခန္းေအာင္းေနေတာ့မွာလား ထယ္ေယာင္း!.."

ဂ်ီမင္အေမးမွာ ထယ္ေယာင္းဟာမ်က္ရည္ၾကားမွခပ္ဟဟရယ္ရင္း ပိုက်ထားဆဲဓာတ်ပံုဖန်သားပြင်အား လက္ျဖင့္အသာထိေတြ႕ကာ...။

"ကူး...ကူးက ငါ့ကိုစိတ္ဆိုးေနတာ..."

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း!...မင္း သတိထားစမ္း ကူးမရွိေတာ့ဘူး.."

ဂ်ီမင္စကားေၾကာင့္ တင္းခံထားသည့္စိတ္ကၿပိဳၿပိဳပ်က္ပ်က္ ၾကမ္းျပင္ထက္ထိုင္ခ်ကာ လက္ႏွစ္ဘက္မ်က္ႏွာအုပ္ရင္း တနင့္တပိုးငိုေႂကြးျပန္သည္။

ကူးမရှိတော့မှန်းသိတယ္...လက္မခံနိုင္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ကူးစိတ္ဆိုး၍ပုန္းေနသည္ဟု တစ္ထစ္ခ်သတ္မွတ္ထားရင္း နာက်င္မႈကိုတင္းခံေနခဲ့တာ...ထပ္ၿပီးမေျပာၾကပါနဲ႕ေတာ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကူးထြက္သြားတာလက္မခံနိုင္ေသးလို႔ပါ...။

"သိတာေၾကာင့္ သိတာေၾကာင့္ထပ္မေျပာပါနဲ႕...ဒီ ဒီလိုပဲ ငါ့ကိုလြတ္ထားလိုက္လို႔မရဘူးလား!! သူ သူမရွိေတာ့ဘူးလို႔ လက္ခံမိတာနဲ႕ ငါ႐ူးသြားမွာ...ေဆးမမွီေအာင္ကို႐ူးသြားမွာ မင္း မင္းသိရဲ႕လား ဂ်ီမင္ရားး"

ေက်ာျပင္ႀကီးတသိပ့္သိပ့္တုန္သည္အထိ ရှုိက်သံတချို့နှင့်ငိုကြွေးနေသည့် ထယ္ေယာင္းအား ဂ်ီမင္ေမးလိုက္ခ်င္သည္။

အခုေရာ မင္းမ႐ူးပဲေနေနလို႔လား...။ ရယ္လိုက္ငိုလိုက္ တစ္ေယာက္တည္းစကားေျပာလိုက္ မင္းဟာေလသိပ္နားလည္ရခက္တဲ့ေကာင္။

ရွိတုန္းကဂြၽန္ငယ္ငိုရေအာင္ တစ္ခါမက အခါေပါင္းမ်ားစြာလုပ္ၿပီး ထြက္ခြာသြားေတာ့မွ ျပန္လိုခ်င္သပါ့ဆိုေတာ့ မင်းတရားလွန်တယ္။

"မင္းဒီလိုပဲငိုေနလိုက္...ဟိုမွာ ဂြၽန္ငယ့္တိုက္ခန္းေသာ့ပိတ္ၾကေတာ့သိလား!!!"

"ဘာ....!!"

မျဖစ္ဘူး!! ကူးငယ္ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ အမွတ္တရေပါင္းမ်ားစြာ အတူတူျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့ ထိုတိုက်ခန္းက ကူးငယ္ၿပီးရင္ ဒီကလူအတြက္တန္ဖိုးျဖတ္မရသည့္ ေနရာ။

ကူးအေငြ႕အသက္ႏြေးႏြေးေလး ယိုယြင္းသြားလို႔မျဖစ္ဘူး...။

"ငါ ငါလိုခ်င္တယ္...ဂ်ီမင္ ကူးတိုက်ခန္း...ငါအပိုင္လို လိုခ်င္တယ္"

"အင္း...မင္းတစ္ခုခုစားၿပီးေဆးေသာက္မယ္ဆိုရင္ တိုက္ခန္းကိုရေအာင္လုပ္ေပးမယ္"

ေတြေဝေနတဲ့ထယ္ေယာင္းပါးျပင္ထက္ ဂ်ီမင္လက္ေသးေသးေလးတို႔အုပ္ကိုင္ကာ ယိုဖိတ္ေနေသာမ်က္ရည္စအား သနားဖြယ္ဖြဖြေလးသုတ္ေပးရင္း ကင္မ္ထယ့္စီမွစကားသံနားစြန့္ေနမိသည္။

ဆေးရံုမှာ ဂျွန်ငယ်ဆံုးပြီဆိုတာသိကတည်းက အားနည္းေနသည့္ၾကား အစာမစားသလိုတငိုငိုတရီ...စိတ္ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ေနသည္မွာ ဒီေန႕နဲ႕ဆို 4 ရက္ရွိၿပီ...။

ဂြၽန္ငယ္ခံစားခဲ့ရတာနဲ႕စာရင္ ဘာမွမေျပာပေလာက္သည့္ အခ်ိန္ကာလေပမဲ့လည္း ဂ်ီမင္အတြက္သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႔ ဒီတစ္ေယာက္ေလးရွိတာမဟုတ္လား...ဒီလိုျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ေနနိုင္ရက္မွာလဲ။

"ဂ်ီမင္နား..."

"အြန္း...တစ္ခုခုစားမယ္ ငါတိုက္တဲ့ေဆးေသာက္မယ္ မဟုတ္လား"

"ကူး...ကူးနဲ႕အတူတူစားမွာ ကူးစီသြားရေအာင္ေနာ္"

"ထယ္ေယာင္း..."

"ကူးကေျပာတာ ထမင္းစားပြဲဝိုင္းမွာလူမ်ားရင္ အရသာပိုရွိတယ္တဲ့ မင္းေရာ မင္းေရာလိုက္ခဲ့ေနာ္..."

မ်က္ဆံနက္ေလးဟိုေရာက္ဒီေရာက္ျဖင့္ သဲ့သဲ့ေလးၿပဳံးကာ ဂ်ီမင္လက္အားဆုတ္ကိုင္၍ ေတာင္းဆိုေနသည့္ ထယ်ယောင်းပံုစံကြောင့် ဂ်ီမင္မ်က္ရည္ပင္ေဝ့တက္လာရသည္။

"မင္းလိုက္ လိုက္မယ္မဟုတ္လားဟင္...မင္းလာရင္ကူးေပ်ာ္မွာ..ယုန်သွားဖွေးဖွေးလေးတေွပေါ်အောင် ၿပဳံးေနမွာ..."

"......."

"ဟင့္ ဘာလို႔ငိုေနတာလဲ...ကူးေစာင့္ေနေတာ့မွာအခ်ိန္မရွိဘူး သြား သြားရေအာင္"

အားယူထကာ အျပင္ထြက္သြားေသာေက်ာျပင္ႀကီးအား စောင်းင့ဲကြည့်လိုက်ကာ

"ငါ့စိတ္ထင္ မင္းေရခ်ိဳးၿပီးအဝတ္အစားလွဲသင့္တယ္ထင္တယ္...အခုပံုစံနဲ့သွားရင် မင္းရဲ႕ကူးကေမာင္းထုတ္လိမ့္မယ္"

"ဟင္...ဘာ ဘာလို႔ေမာင္းထုတ္မွာလဲ ကူးကငါ့ ငါ့ကိုမခ်စ္ေတာ့လို႔လား ဂ်ီမင္"

"မင္း မင္းရဲ႕ကူးက အသန့္ႀကိဳက္တယ္မဟုတ္လား"

ဟဟ ဟုတ္သားပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ Honey အလွႀကိဳက္ေလးက သူ႕ Darling ကိုအခုပံုစံနဲ့တွေ့ရင်ငြိုငြင်သွားတော့မှာ...။

နဖူးေပၚ မျက်ဝန်းနားအထိအံု့အံု့လေး က်ေနေသာဆံႏြယ္မ်ားက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ႏွင့္။ ေဖာင္းအစ္နီရဲေနေသာ မ်က္အိမ္သားမ်ားက ေဆြးျမည့္ျမည့္မ်က္ဝန္းကား ဝမ္းနည္းဖြယ္ကာရံလ်က္။ တစ္ဆတ္ဆတ္တုန္ရီေနသည့္ ျဖဴဖတ္ျဖဴေလ်ာ္ ႏႈတ္ခမ္းသားက မည္မွ်ေလာက္အားနည္းေနေၾကာင္းသိသိသာသာပင္။

"ဂြၽန္ငယ္ ေႂကြသြားေအာင္ သန့္သန့္ေလးသြားရမယ္"

"ဒါေပါ့ငါ့ေကာင္ရာ...ထယ္ေယာင္း!!"

ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ေရခ်ိဳးခန္းသို႔သြားသည့္ေျခလွမ္းေတကယိုင္နဲကာ နံရံသို႔လက္ေထာက္လိုက္မိသည္။

"ရတယ္...ငါဒီေလာက္နဲ႕ဘာမွမျဖစ္ဘူး"

တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျပာေဝသြားသည့္မ်က္ဝန္းေတအား အလိုမက်ပါေလ။ ကူးစီသြားရပါမယ္ဆို မလိုအပ္ပဲ အချိန်တေွနှောင့်နှေးကုန်ရသည်။

မ်က္ရည္စေတြဟာ ေရပန္းေအာက္ေရစီးေၾကာင္းႏွင့္အတူေျမာပါသြားေလၿပီ...။ ကိုယ်လံုးပေါ်မှန်ရှေ့ရပ်ပြီး ကိုယ့်ပံုရိပ်အားကိုယ်ပြန်ကြည့်နေမိသည်မှာ မွင္ေသေသျဖင့္။

ရင္ဘတ္ေပၚမွ ကုတ္ရာ နီညိုေရာင္အစင္းေၾကာင္းေလးက မျက်ရည္ကျရန္ ဖိအားေပးျပန္သည္။ အဲ့ေန႕ကထပ္ၿပီးအလိုမတူပဲ ရယူခဲ့မိတာ... အတ္တတေွကြောင့် အမ်က္ကိုေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ကူးဆႏၵကိုထည့္မစဥ္းစားပဲ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ခဲ့တဲ့ Darling သာေသသင့္တာ...။

လ်စ္ဟာေနတဲ့ ရင်ဘတ်တစ်စံုနဲ့ နင့္သဲသဲဝမ္းနည္းမႈေတ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေအာင့္တက္လာတဲ့နာက်င္က ခ်ဳံးပြဲခ်ငိဳခ်င္ေလာက္ေအာင္နာတယ္...ရင္ကြဲနာက်တယ္လို႔ ေခၚေလမလား...ကူးရဲ႕အခ်စ္စူးတယ္ေခၚမလား။

"မင္းေသရင္ club မွာ party ေပးပစ္မယ္ဆိုတဲ့ေကာင္က မင္းမရွိေတာ့အလဲအလဲအၿပိဳၿပိဳျဖစ္ေနၿပီကူးငယ္ရ!...ဒီေကာင္ ဒီကကောင်ရင်တေွကွဲနေရပြီ မင္းေရာ မင္းေရာဘယ္မွာလဲ..."

မွန္အားေက်ာမွီထိုင္ခ်ကာ ရင္ဘတ္ကအစင္းရာအားလက္ျဖင့္အုပ္ကိုင္ရင္း မကုန္ခမ္းနိုင္ေသာ မ်က္ရည္ကလွ်ံဖိတ္က်လာျပန္သည္။

"မင္းရဲ႕လက္နဲ႕ျခစ္မိတဲ့အစင္းရာေလကအစ...တန္ဖိုးႀကီးလြန္းေနၿပီ ကူးရဲ႕..."

မင္းေျပာခဲ့သလို မင်းရဲ့အပြုအမူတေွမှာပျော်ဝင်သွားလို့ ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ...တကယ္ႀကီးမင္းဟာ ရွိမေနေတာ့ဘူး...မတရားဘူးမဟုတ္လား။

မင္းဘက္ကပဲ တနင့္တပိုးေသးေသးမႊားမႊားကအစ ကိုယ်ပေးတဲ့ဒဏ်ရာတေအဆံုးချစ်ပေးခဲ့ပြီး ကိုယ္ျပန္ခ်စ္ေပးရမဲ့အလွည့္ၾက တစ္ေယာက္ကတည္းပစ္သြားတာ...အ႐ူးတပိုင္းျဖစ္ေအာင္ အလြမ္းေျပမ်က္ႏွာေလးကိုပင္ၾကည့္ခြင့္မရသည္အထိ ဒီကလူကို ဒဏ္အႀကီးႀကီးခတ္သြားခဲ့တာ။