(Unicode)

အပိုင်း(၁၀) : နွေးထွေး‌အေးစက်မှု

ကျွန်တော်က ဘုန်းပိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံကို နမ်းဖို့ကြိုးစားလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးက ဘုန်းပိုင်ရဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို မထိတထိလေးနမ်းလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းချင်းထိနေရင်း ကျွန်တော့်လျှာဖျားလေးက ဘုန်းပိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို တစ်ချက်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူများနှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့သပ်ရတဲ့အရသာကို လျှာမှာမခံစားရပေမယ့် နှလုံးသားကတော့ ချိုမြိန်တဲ့အရသာလေးပါလား ဆိုတဲ့ အသိကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျွန်တော့်စိတ်အစုံတို့ကို နှိုးဆွလိုက်ပြန်သည်။ ကျွန်တော့်လက်တွေက ဘုန်းပိုင်ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဘုန်းပိုင်အပေါ်မှာ အနမ်းကြမ်းတွေ ဆက်တိုက်ပေးနေမိသည်။ ကျွန်တော် ဘုန်းပိုင်ကို နမ်းနေဆဲတစ်ချက်တစ်ချက်မှာ ကိုကို့ပုံရိပ်တွေက မျက်လုံးထဲမှာခဏခဏပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော် ကိုကို့ကို မေ့မရသေး။ ဒါပေမယ့် ကိုကိုက အခုအချိန်မှာ အခြားမိန်းမနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်လက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်နှင့် ဘုန်းပိုင်နှစ်ယောက်လုံး တဖြည်းဖြည်းနှင့် အရှိန်တို့ကတက်လာပြီးနောက် အသက်ရှူသံခပ်ပြင်းပြင်းများထွက်လာကြသည်။ အပြန်အလှန်နမ်းနေကြရင်းမှ ဘုန်းပိုင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ခါးမှာ ပတ်ထားသော တဘက်ကိုလျောချလိုက်ရာ တဘက်မှာ ပြေကျသွားသည်။

ကျွန်တော်နှင့်နမ်းနေရင်းမှ ဘုန်းပိုင်၏ မျက်နှာ အစုံတို့က တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့လျောသွားသည်။

ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံးတွန့်တက်သွားကာ ဘုန်းပိုင်၏ ခေါင်းကို မလွတ်တမ်းကိုင်ထားမိပြီး မျက်စိကိုသာ မှိတ်ထားမိတော့သည်။

"အ.. အ.. အား"

ကျွန်တော့်ခံစားချက်တွေအထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်လွန်းနေသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ထွန့်ထွန့်လူးနေမိသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထူးဆန်းစွာပင် မှိတ်ထားသည့် မျက်လုံးထဲမှာ မပီဝိုးတဝါးပုံရိပ်တို့က ထစ်နေတဲ့ ဖလင်တစ်ခုလို ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ ရုတ်တရက်ပေါ်လာနေသည်။ နားထဲမှာလည်း လူနာတင်ကားသံတွေ‌ကြားရလိုက်၊ ကိုကို့မင်္ဂလာပွဲကအသံတွေကြားရလိုက်နှင့်ဖြစ်လာသည်။ အထွဋ်အထိပ်ရောက်ရင်း မျက်လုံးကို ပိတ်ထားရင်းနှင့် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျွန်တော့် စိတ်တစ်ခုလုံးက အခြားနေရာတစ်ခုဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်နေသလိုဖြစ်လာပြီး ဘုန်းပိုင်ကျွန်တော့်ကို ပြုစုနေသည့် အထိအတွေ့များကိုလည်း သတိရတစ်ချက်မရတစ်ချက်ဖြစ်လာသည်။ တစ်ဖက်စိတ်ကလည်း အပြုစုအယုယ အရမ်းကောင်းနေတော့ ပါးစပ်အစုံမှ

"အ .. အား .. အား"

ဟူသော ခံစားချက်အထွဋ်ထိပ်ရောက်နေသည့် အာမေဋိတ်များသာထွက်လာပြီး ဘာစကားမှပြောမထွက်။

မှိတ်ထားသော မျက်ခွံအနောက်တွင်ပေါ်နေသော ပုံရိပ်များသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရုပ်လုံးပေါ်လာပြီးနောက် လူရှင်းသော လမ်းတစ်ခုကို အမြင်အာရုံထဲမှာ ဝိုးတဝါးမြင်လာရသည်။ ကျွန်တော် ဘုန်းပိုင်ရဲ့အပြုအစုအယုယခံစားချက်တွေကို အခုတော့ လုံး၀မရတော့ပဲ လူရှင်းသောလမ်းကို အာရုံထဲမှာမြင်နေသည်။ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော်မြင်နေကျ ပုံရိပ်တွေအတိုင်းပင် လမ်းကူးနေသောလူကြီးကို ကားကြီးတစ်စီးက ခါးမှဖြတ်ကြိတ်ကာ အူကလီစာများပြန့်ကျဲထွက်လာသည်။ ထိုသူသည် အောက်ပိုင်းတွင် အူများပြန့်ကျဲနေပြီး ပြားချပ်နေသောခါးကြီးကြောင့် မတ်တပ်မရပ်နိုင်ပဲ လက်ကိုသာအားပြုကာ ကျွန်တော့်ထံသို့ တရွတ်တိုက်ဆွဲပြီးလာနေလေသည်။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံးလည်း လှုပ်မရတော့။ ပတ်၀န်းကျင်ကြားအောင် လှမ်းအော်တော့လည်း ဘယ်လောက်အော်အော် အသံတို့က ထွက်မလာခဲ့။

ထိုခါးတစ်ပိုင်းပြတ်နေသော လူကြီးက ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးစိမ်းကြီးနှင့်ကြည့်ကာ ကျွန်တော့်ထံသို့ တရွေ့ရွေ့ပင်တရွတ်ဆွဲလာရင်းနှင့် ပါးစပ်မှလည်း အချို့သောစကားလုံးတွေကို ဆက်တိုက်ရေရွတ်နေသည်။

ဘာတွေပြောလည်း သေချာမကြားရသော်လည်း ထိုလူကြီးက ကျွန်တော်နှင့်နီးလာသောအခါ ထိုလူကြီးပြောစကားသံများကို အနည်းငယ် သဲသဲကွဲကွဲကြားလာရသည်။

"သော်က မင်းက ဖောက်ပြန်တဲ့ကောင်

သော်က မင်းက ဖောက်ပြန်တဲ့ကောင်

သော်က မင်းကဖောက်ပြန်တဲ့ကောင်

သော်က ..."

ထိုလူကြီးသည် ကျွန်တော့်ကို နာမည်ပင်တပ်၍ ဖောက်ပြန်တဲ့ကောင်ဟု စွပ်စွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ .. ငါဖောက်ပြန်တာမဟုတ်ဘူး .. ကိုကို ဖောက်ပြန်တာ .. ကိုကိုသာ ငါ့ကိုပစ်ပြီး မိန်းမယူသွားတာ"

ကျွန်တော်က ထိုလူကြီးကို ဖြေရှင်းချက်ပေးပြီး ပြန်ဖြေရန်ကြိုးစားသော်လည်း ပါးစပ်က ဘာသံမှထွက်မလာ ..။

ထိုလူကြီးသည် ကျွန်တော့်ကို ဆက်တိုက်စွပ်စွဲစကားများပြောကာ ကျွန်တော့်နားသို့တရွတ်တိုက်ကာ တဖြည်းဖြည်းချင်းနီးလာသည်။

အလွန်နီးကပ်လာသောကြောင့် ကျွန်တော့်ခြေဖျားတွေက သေခြင်းတရားရဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခုဖြစ်သော အေးစက်ခြင်းကို သွေးခဲမတတ်ခံစားလာရသည်။

"အစ်ကို .. အစ်ကို့"

ထိုအခိုက်တွင် ဘုန်းပိုင်၏အသံက ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော်က လှုပ်လို့မရသော်လည်း ခါးတစ်ပိုင်းပြတ်နေသော ထိုလူကြီးက ပတ်၀န်းကျင်ကိုလှည့်ကြည့်သည်။

"အစ်ကို့"

ဘုန်းပိုင်၏ နောက်တစ်ခေါက်ခပ်ကျယ်ကျယ်အော်ခေါ်လိုက်သံကြောင့် ထိုခါးပြတ်လူကြီးက ကျွန်တော့်အဝေးကို လွင့်ထွက်သွားပြီး အရာအားလုံးကို အဖြူရောင်အလင်းတန်းကြီးကလွှမ်းခြုံသွားသည်။

ကျွန်တော်ပြန်လှုပ်လို့ရလာပြီး မျက်စိကိုပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော်က ဘုန်းပိုင်ရဲ့အခန်းထဲကို ပြန်ရောက်လို့နေသည်။

"အစ်ကို သတိရလာပြီလား .. အစ်ကိုရုတ်တရက်သတိလစ်သွားလို့ ညီလေး အစ်ကို့ကို ကုတင်ပေါ်ထူလာတာ၊ အစ်ကိုပြီးတောင်မပြီးလိုက်ဘူး .."

"ဟင် .. အစ်ကိုဘာဖြစ်သွားတာလဲ ဒါဆို ..."

"မသိဘူး အစ်ကို အိပ်မက်ယောင်တာထင်တယ် စကားတွေအများကြီးပြောတယ် .. ဒါပေမယ့် အိပ်မက်ယောင်တဲ့အသံဆိုတော့ သိတဲ့အတိုင်း ပလုံးပထွေးနဲ့မို့ ဘာမှမသိရဘူးလေ"

"ညီ .. အစ်ကို့လက်ကို ကိုင်ထားပေးပါလားဟင်"

ကျွန်တော် ကတုန်ကယင်နဲ့ အရမ်းလည်း ကြောက်လန့်နေပြီမို့ ဘုန်းပိုင်ကို အားကိုးရှာမိခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုန်းပိုင်က‌လည်း ကျွန်တော့်လက်လေးကို ဖွဖွလေး ပြန်ပြီးဆုပ်ကိုင်ပေးရှာသည်။ အရမ်းအေးစက်နေသော ကျွန်တော့်လက်လေး ဘုန်းပိုင်ရဲ့ လက်နွေးနွေးလေးကြောင့် နည်းနည်းတော့ သက်သာရာရသွားသည်။ ဘုန်းပိုင်က ကျွန်တော့်ကိုမေးသည်။

"ဘာလို့လဲအစ်ကို"

"မမေးနဲ့ .. ဒါပေမယ့် ကတိပေး"

"ဟင် ဘာကတိ"

"အစ်ကို့ကို ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်လိုက်ပါနဲ့"

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဘုန်းပိုင် ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားသည်။ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှ သိပ်မပြောကြတော့၍ စကားဝိုင်းက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို အတိုင်းသားကြားလာရသည်။ ဘုန်းပိုင်က‌လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ ခဏကြာတော့ ကျွန်တော် ဘုန်းပိုင်ကိုထပ်မေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော်အရမ်းကြောက်နေသဖြင့် ကျွန်တော့်အသံမှာတော့ ငိုသံလေးနည်းနည်းပါသွားသည်။

"အစ်ကို့လက်ကို တစ်သက်လုံးဆုပ်ကိုင်ထားပေးပါ .. အစ်ကိုကြောက်လို့ပါ"

ဘုန်းပိုင်က အလိုက်တသိနှင့်ပင် ခေါင်းကိုညိတ်ကာပြောလိုက်သည်။

"အင်း .. ညီလေးအစ်ကို့လက်ကို ဘယ်တော့မှမလွှတ်ဘူးနော် .. အစ်ကိုဘာပဲဖြစ်ဖြစ် .. အစ်ကို့ကို ဘယ်သူတွေကပဲ နှောင့်ယှက်ပါစေ ညီလေးရှိနေမှာ .. တစ်သက်လုံးလွှတ်မချဘူး .. အစ်ကို့ကိုလည်း မရက်စက်သွားဘူး ..

ကတိနော်"

ဘုန်းပိုင်က ကျွန်တော့်ခေါင်းလေးကို အခြားလက်တစ်ဖက်က ကိုင်ကာ သူ့ရင်‌ခွင်ထဲထိုးထည့်လိုက်ပြီး ကတိဟုပြောရန် လက်သန်းလေးထောင်ပြလိုက်သည်။ လက်သန်းချင်းချိတ်ကတိပေးရန် ကျွန်တော့်လက်လေးကို ထုတ်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ဖုန်း ringtone သံ ကျယ်လောင်စွာမြည်လာသောကြောင့် နှစ်ယောက်လုံးလန့်သွားသည်။

ကျွန်တော့်ဖုန်းလာနေခြင်းဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်က ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို သော်က လားမသိဘူးရှင့်"

"အော် .. ဟုတ်ပါတယ်၊ ခုပြောနေတာ ဘယ်သူလဲဗျ.."

"တို့က ယွန်း၀တီပါ.."

"ဘယ်လို .. ခင်ဗျား .. ခင်ဗျား ဘာကိစ္စ ကျွန်တော့်ဆီဖုန်းဆက်တာလဲ၊ ခင်ဗျား မျက်လုံးကို ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးနော် ခင်ဗျားဘာသာ သွေးတွေထွက်ကျလာတာ"

"တို့ မျက်လုံးလည်း ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါဘူး တို့မင်းကိုတောင်းပန်ချင်..."

"မလိုဘူး .. ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ချစ်သူကိုတောင်လက်ထပ်ပြီးပြီမလား ခင်ဗျား ဘာထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ချင်သေးလို့လဲ"

"ကိစ္စတွေက သော်ကထင်သလိုမဟုတ်ဘူးနော် .. တို့လည်း လိပ်ပြာမလုံတာနဲ့ သော်ကဆီ ခုလိုဖုန်းဆက်လာတာပါ ..ခန့်ထည်က သော်ကကို အရမ်းချစ်ခဲ့တာ .. သူဒီလိုလုပ်တာလည်း သော်ကနဲ့ ပေါင်းရဖို့..."

"တီ .. တီ .. တီ"

တစ်ဖက်မှ ပြောရင်းဆိုရင်းပင်ဖုန်းကပြုတ်ကျသွားသည်။ ခုနလေးတင်ကမှငြိမ်စပြုလာတဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ အရမ်းလှုပ်ရှားလာပြီး ကျသွားသောဖုန်းနံပါတ်ကိုပြန်ဆက်လိုက်သည်။

"လူကြီးခေါ်ဆိုသော တယ်လီဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါတယ်ရှင်"

ကျွန်တော့်စိတ်တွေပြန်ပြီးလှုပ်ရှားစပြုလာပြန်သည်။ ကိုကို ကျွန်တော့်ကို တမင်များလုပ်နေတာလား။ ကျွန်တော်နဲ့ကိုကိုကြားထဲက သဘာ၀လွန်ဖြစ်ရပ်တွေကကော ဘာကြောင့် ဆက်တိုက်ဖြစ်နေရတာပါလဲ။

ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တောင်စဉ်ရေမရဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အိုအေစစ်လေးဖြစ်တဲ့ ဘုန်းပိုင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပြန်မှေးစက်ကာ ဘုန်းပိုင်ရဲ့ လက်လေးကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိပါတော့သည်။

အပိုင်း(၁၁)ဆက်ရန်။

Own 2021 by

Auro Karshine

(Zawgyi)

အပိုင္း(၁၀) : ေႏြးေထြး‌ေအးစက္မႈ

ကြၽန္ေတာ္က ဘုန္းပိုင္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းအစုံကို နမ္းဖို႔ႀကိဳးစားလိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးက ဘုန္းပိုင္ရဲ႕ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို မထိတထိေလးနမ္းလိုက္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းထိေနရင္း ကြၽန္ေတာ့္လွ်ာဖ်ားေလးက ဘုန္းပိုင္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို တစ္ခ်က္သပ္ေပးလိုက္သည္။ သူမ်ားႏႈတ္ခမ္းကို လွ်ာနဲ႔သပ္ရတဲ့အရသာကို လွ်ာမွာမခံစားရေပမယ့္ ႏွလုံးသားကေတာ့ ခ်ိဳၿမိန္တဲ့အရသာေလးပါလား ဆိုတဲ့ အသိကို ခံစားလိုက္ရၿပီး ကြၽန္ေတာ့္စိတ္အစုံတို႔ကို ႏႈိးဆြလိုက္ျပန္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္လက္ေတြက ဘုန္းပိုင္ရဲ႕ ဆံပင္ေတြကို ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ဘုန္းပိုင္အေပၚမွာ အနမ္းၾကမ္းေတြ ဆက္တိုက္ေပးေနမိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘုန္းပိုင္ကို နမ္းေနဆဲတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွာ ကိုကို႔ပုံရိပ္ေတြက မ်က္လုံးထဲမွာခဏခဏေပၚလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ကိုကို႔ကို ေမ့မရေသး။ ဒါေပမယ့္ ကိုကိုက အခုအခ်ိန္မွာ အျခားမိန္းမနဲ႔ လက္ထပ္လိုက္ၿပီဆိုတာကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လက္ခံရမည္ျဖစ္သည္။

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ဘုန္းပိုင္ႏွစ္ေယာက္လုံး တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အရွိန္တို႔ကတက္လာၿပီးေနာက္ အသက္ရႉသံခပ္ျပင္းျပင္းမ်ားထြက္လာၾကသည္။ အျပန္အလွန္နမ္းေနၾကရင္းမွ ဘုန္းပိုင္က ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ခါးမွာ ပတ္ထားေသာ တဘက္ကိုေလ်ာခ်လိုက္ရာ တဘက္မွာ ေျပက်သြားသည္။

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္နမ္းေနရင္းမွ ဘုန္းပိုင္၏ မ်က္ႏွာ အစုံတို႔က တျဖည္းျဖည္း ေအာက္သို႔ေလ်ာသြားသည္။

ကြၽန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လုံးတြန႔္တက္သြားကာ ဘုန္းပိုင္၏ ေခါင္းကို မလြတ္တမ္းကိုင္ထားမိၿပီး မ်က္စိကိုသာ မွိတ္ထားမိေတာ့သည္။

"အ.. အ.. အား"

ကြၽန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြအထြဋ္အထိပ္ကို ေရာက္လြန္းေနသျဖင့္ တစ္ကိုယ္လုံး ထြန႔္ထြန႔္လူးေနမိသည္။ ႐ုတ္တရက္ဆိုသလို ထူးဆန္းစြာပင္ မွိတ္ထားသည့္ မ်က္လုံးထဲမွာ မပီဝိုးတဝါးပုံရိပ္တို႔က ထစ္ေနတဲ့ ဖလင္တစ္ခုလို ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ႐ုတ္တရက္ေပၚလာေနသည္။ နားထဲမွာလည္း လူနာတင္ကားသံေတြ‌ၾကားရလိုက္၊ ကိုကို႔မဂၤလာပြဲကအသံေတြၾကားရလိုက္ႏွင့္ျဖစ္လာသည္။ အထြဋ္အထိပ္ေရာက္ရင္း မ်က္လုံးကို ပိတ္ထားရင္းႏွင့္ ႐ုတ္တရက္ဆိုသလို ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္တစ္ခုလုံးက အျခားေနရာတစ္ခုဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္း ေရာက္ေနသလိုျဖစ္လာၿပီး ဘုန္းပိုင္ကြၽန္ေတာ့္ကို ျပဳစုေနသည့္ အထိအေတြ႕မ်ားကိုလည္း သတိရတစ္ခ်က္မရတစ္ခ်က္ျဖစ္လာသည္။ တစ္ဖက္စိတ္ကလည္း အျပဳစုအယုယ အရမ္းေကာင္းေနေတာ့ ပါးစပ္အစုံမွ

"အ .. အား .. အား"

ဟူေသာ ခံစားခ်က္အထြဋ္ထိပ္ေရာက္ေနသည့္ အာေမဋိတ္မ်ားသာထြက္လာၿပီး ဘာစကားမွေျပာမထြက္။

မွိတ္ထားေသာ မ်က္ခြံအေနာက္တြင္ေပၚေနေသာ ပုံရိပ္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ႐ုပ္လုံးေပၚလာၿပီးေနာက္ လူရွင္းေသာ လမ္းတစ္ခုကို အျမင္အာ႐ုံထဲမွာ ဝိုးတဝါးျမင္လာရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘုန္းပိုင္ရဲ႕အျပဳအစုအယုယခံစားခ်က္ေတြကို အခုေတာ့ လုံး၀မရေတာ့ပဲ လူရွင္းေသာလမ္းကို အာ႐ုံထဲမွာျမင္ေနသည္။ ျမင္ကြင္းက ကြၽန္ေတာ္ျမင္ေနက် ပုံရိပ္ေတြအတိုင္းပင္ လမ္းကူးေနေသာလူႀကီးကို ကားႀကီးတစ္စီးက ခါးမွျဖတ္ႀကိတ္ကာ အူကလီစာမ်ားျပန႔္က်ဲထြက္လာသည္။ ထိုသူသည္ ေအာက္ပိုင္းတြင္ အူမ်ားျပန႔္က်ဲေနၿပီး ျပားခ်ပ္ေနေသာခါးႀကီးေၾကာင့္ မတ္တပ္မရပ္ႏိုင္ပဲ လက္ကိုသာအားျပဳကာ ကြၽန္ေတာ့္ထံသို႔ တ႐ြတ္တိုက္ဆြဲၿပီးလာေနေလသည္။ ကြၽန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လုံးလည္း လႈပ္မရေတာ့။ ပတ္၀န္းက်င္ၾကားေအာင္ လွမ္းေအာ္ေတာ့လည္း ဘယ္ေလာက္ေအာ္ေအာ္ အသံတို႔က ထြက္မလာခဲ့။

ထိုခါးတစ္ပိုင္းျပတ္ေနေသာ လူႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ကို မ်က္လုံးစိမ္းႀကီးႏွင့္ၾကည့္ကာ ကြၽန္ေတာ့္ထံသို႔ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ပင္တ႐ြတ္ဆြဲလာရင္းႏွင့္ ပါးစပ္မွလည္း အခ်ိဳ႕ေသာစကားလုံးေတြကို ဆက္တိုက္ေရ႐ြတ္ေနသည္။

ဘာေတြေျပာလည္း ေသခ်ာမၾကားရေသာ္လည္း ထိုလူႀကီးက ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္နီးလာေသာအခါ ထိုလူႀကီးေျပာစကားသံမ်ားကို အနည္းငယ္ သဲသဲကြဲကြဲၾကားလာရသည္။

"ေသာ္က မင္းက ေဖာက္ျပန္တဲ့ေကာင္

ေသာ္က မင္းက ေဖာက္ျပန္တဲ့ေကာင္

ေသာ္က မင္းကေဖာက္ျပန္တဲ့ေကာင္

ေသာ္က ..."

ထိုလူႀကီးသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို နာမည္ပင္တပ္၍ ေဖာက္ျပန္တဲ့ေကာင္ဟု စြပ္စြဲေနျခင္းျဖစ္သည္။

"ငါ .. ငါေဖာက္ျပန္တာမဟုတ္ဘူး .. ကိုကို ေဖာက္ျပန္တာ .. ကိုကိုသာ ငါ့ကိုပစ္ၿပီး မိန္းမယူသြားတာ"

ကြၽန္ေတာ္က ထိုလူႀကီးကို ေျဖရွင္းခ်က္ေပးၿပီး ျပန္ေျဖရန္ႀကိဳးစားေသာ္လည္း ပါးစပ္က ဘာသံမွထြက္မလာ ..။

ထိုလူႀကီးသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆက္တိုက္စြပ္စြဲစကားမ်ားေျပာကာ ကြၽန္ေတာ့္နားသို႔တ႐ြတ္တိုက္ကာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းနီးလာသည္။

အလြန္နီးကပ္လာေသာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ေျခဖ်ားေတြက ေသျခင္းတရားရဲ႕ အေငြ႕အသက္တစ္ခုျဖစ္ေသာ ေအးစက္ျခင္းကို ေသြးခဲမတတ္ခံစားလာရသည္။

"အစ္ကို .. အစ္ကို႔"

ထိုအခိုက္တြင္ ဘုန္းပိုင္၏အသံက ႐ုတ္တရက္ထြက္ေပၚလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္က လႈပ္လို႔မရေသာ္လည္း ခါးတစ္ပိုင္းျပတ္ေနေသာ ထိုလူႀကီးက ပတ္၀န္းက်င္ကိုလွည့္ၾကည့္သည္။

"အစ္ကို႔"

ဘုန္းပိုင္၏ ေနာက္တစ္ေခါက္ခပ္က်ယ္က်ယ္ေအာ္ေခၚလိုက္သံေၾကာင့္ ထိုခါးျပတ္လူႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္အေဝးကို လြင့္ထြက္သြားၿပီး အရာအားလုံးကို အျဖဴေရာင္အလင္းတန္းႀကီးကလႊမ္းၿခဳံသြားသည္။

ကြၽန္ေတာ္ျပန္လႈပ္လို႔ရလာၿပီး မ်က္စိကိုျပန္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ဘုန္းပိုင္ရဲ႕အခန္းထဲကို ျပန္ေရာက္လို႔ေနသည္။

"အစ္ကို သတိရလာၿပီလား .. အစ္ကို႐ုတ္တရက္သတိလစ္သြားလို႔ ညီေလး အစ္ကို႔ကို ကုတင္ေပၚထူလာတာ၊ အစ္ကိုၿပီးေတာင္မၿပီးလိုက္ဘူး .."

"ဟင္ .. အစ္ကိုဘာျဖစ္သြားတာလဲ ဒါဆို ..."

"မသိဘူး အစ္ကို အိပ္မက္ေယာင္တာထင္တယ္ စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာတယ္ .. ဒါေပမယ့္ အိပ္မက္ေယာင္တဲ့အသံဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ပလုံးပေထြးနဲ႔မို႔ ဘာမွမသိရဘူးေလ"

"ညီ .. အစ္ကို႔လက္ကို ကိုင္ထားေပးပါလားဟင္"

ကြၽန္ေတာ္ ကတုန္ကယင္နဲ႔ အရမ္းလည္း ေၾကာက္လန႔္ေနၿပီမို႔ ဘုန္းပိုင္ကို အားကိုးရွာမိျခင္းျဖစ္သည္။ ဘုန္းပိုင္က‌လည္း ကြၽန္ေတာ့္လက္ေလးကို ဖြဖြေလး ျပန္ၿပီးဆုပ္ကိုင္ေပးရွာသည္။ အရမ္းေအးစက္ေနေသာ ကြၽန္ေတာ့္လက္ေလး ဘုန္းပိုင္ရဲ႕ လက္ေႏြးေႏြးေလးေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ သက္သာရာရသြားသည္။ ဘုန္းပိုင္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုေမးသည္။

"ဘာလို႔လဲအစ္ကို"

"မေမးနဲ႔ .. ဒါေပမယ့္ ကတိေပး"

"ဟင္ ဘာကတိ"

"အစ္ကို႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ လက္မလႊတ္လိုက္ပါနဲ႔"

ကြၽန္ေတာ့္စကားေၾကာင့္ ဘုန္းပိုင္ ႐ုတ္တရက္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္သြားသည္။ ႏွစ္ေယာက္လုံး ဘာမွ သိပ္မေျပာၾကေတာ့၍ စကားဝိုင္းက တိတ္ဆိတ္သြားၿပီး ႏွစ္ေယာက္လုံးရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကို အတိုင္းသားၾကားလာရသည္။ ဘုန္းပိုင္က‌လည္း ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕လက္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲပင္။ ခဏၾကာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ဘုန္းပိုင္ကိုထပ္ေမးလိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္အရမ္းေၾကာက္ေနသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္အသံမွာေတာ့ ငိုသံေလးနည္းနည္းပါသြားသည္။

"အစ္ကို႔လက္ကို တစ္သက္လုံးဆုပ္ကိုင္ထားေပးပါ .. အစ္ကိုေၾကာက္လို႔ပါ"

ဘုန္းပိုင္က အလိုက္တသိႏွင့္ပင္ ေခါင္းကိုညိတ္ကာေျပာလိုက္သည္။

"အင္း .. ညီေလးအစ္ကို႔လက္ကို ဘယ္ေတာ့မွမလႊတ္ဘူးေနာ္ .. အစ္ကိုဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ .. အစ္ကို႔ကို ဘယ္သူေတြကပဲ ေႏွာင့္ယွက္ပါေစ ညီေလးရွိေနမွာ .. တစ္သက္လုံးလႊတ္မခ်ဘူး .. အစ္ကို႔ကိုလည္း မရက္စက္သြားဘူး ..

ကတိေနာ္"

ဘုန္းပိုင္က ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းေလးကို အျခားလက္တစ္ဖက္က ကိုင္ကာ သူ႔ရင္‌ခြင္ထဲထိုးထည့္လိုက္ၿပီး ကတိဟုေျပာရန္ လက္သန္းေလးေထာင္ျပလိုက္သည္။ လက္သန္းခ်င္းခ်ိတ္ကတိေပးရန္ ကြၽန္ေတာ့္လက္ေလးကို ထုတ္လိုက္စဥ္ ႐ုတ္တရက္ ဖုန္း ringtone သံ က်ယ္ေလာင္စြာျမည္လာေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္လုံးလန႔္သြားသည္။

ကြၽန္ေတာ့္ဖုန္းလာေနျခင္းျဖစ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္က ဖုန္းကိုကိုင္လိုက္သည္။

"ဟယ္လို ေသာ္က လားမသိဘူးရွင့္"

"ေအာ္ .. ဟုတ္ပါတယ္၊ ခုေျပာေနတာ ဘယ္သူလဲဗ်.."

"တို႔က ယြန္း၀တီပါ.."

"ဘယ္လို .. ခင္ဗ်ား .. ခင္ဗ်ား ဘာကိစၥ ကြၽန္ေတာ့္ဆီဖုန္းဆက္တာလဲ၊ ခင္ဗ်ား မ်က္လုံးကို ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွမလုပ္ခဲ့ဘူးေနာ္ ခင္ဗ်ားဘာသာ ေသြးေတြထြက္က်လာတာ"

"တို႔ မ်က္လုံးလည္း ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ပါဘူး တို႔မင္းကိုေတာင္းပန္ခ်င္..."

"မလိုဘူး .. ခင္ဗ်ား ကြၽန္ေတာ့္ခ်စ္သူကိုေတာင္လက္ထပ္ၿပီးၿပီမလား ခင္ဗ်ား ဘာထပ္ၿပီး ေႏွာင့္ယွက္ခ်င္ေသးလို႔လဲ"

"ကိစၥေတြက ေသာ္ကထင္သလိုမဟုတ္ဘူးေနာ္ .. တို႔လည္း လိပ္ျပာမလုံတာနဲ႔ ေသာ္ကဆီ ခုလိုဖုန္းဆက္လာတာပါ ..ခန႔္ထည္က ေသာ္ကကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့တာ .. သူဒီလိုလုပ္တာလည္း ေသာ္ကနဲ႔ ေပါင္းရဖို႔..."

"တီ .. တီ .. တီ"

တစ္ဖက္မွ ေျပာရင္းဆိုရင္းပင္ဖုန္းကျပဳတ္က်သြားသည္။ ခုနေလးတင္ကမွၿငိမ္စျပဳလာတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ေတြ အရမ္းလႈပ္ရွားလာၿပီး က်သြားေသာဖုန္းနံပါတ္ကိုျပန္ဆက္လိုက္သည္။

"လူႀကီးေခၚဆိုေသာ တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထားပါတယ္ရွင္"

ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ေတြျပန္ၿပီးလႈပ္ရွားစျပဳလာျပန္သည္။ ကိုကို ကြၽန္ေတာ့္ကို တမင္မ်ားလုပ္ေနတာလား။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ကိုကိုၾကားထဲက သဘာ၀လြန္ျဖစ္ရပ္ေတြကေကာ ဘာေၾကာင့္ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေနရတာပါလဲ။

ကြၽန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လုံး ေတာင္စဥ္ေရမရျဖစ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အိုေအစစ္ေလးျဖစ္တဲ့ ဘုန္းပိုင္ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ ျပန္ေမွးစက္ကာ ဘုန္းပိုင္ရဲ႕ လက္ေလးကိုသာ ဆုပ္ကိုင္ထားမိပါေတာ့သည္။

အပိုင္း(၁၁)ဆက္ရန္။

Own 2021 by

Auro Karshine