(Unicode)

အပိုင်း(၂): လွန်ဆွဲပွဲ

"အားအား ညီ့ .. မြန်မြန်လေးဆောင့်ပေး"

"ကိုကို့ အာ့ .. အား"

"အား အား ကောင်းလိုက်တာကွာ"

"ကိုကို့ ချော်ထွက်သွားပြန်ပြီ"

"ဘယ်ဘက်နည်းနည်းတိုး ဟုတ်ပြီဟုတ်ပြီ ညာဘက်လေးပြန်ကပ်ဦး ရပြီ ထပ်ဆောင့်ချလိုက်တော့"

"အအား .. ရပြီ ကိုကို့ ပြန်၀င်သွားပြီ"

"မြန်မြန်နဲ့ ခပ်သွက်သွက်လေးဆောင့်ချပေး ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ်..."

"အား အား"

"အားး ကောင်းလိုက်တာကွာ..."

"ကိုကို့ ဒီတစ်ခါ အရည်တွေက အများကြီးနော် ... "

"ဟုတ်တယ် ... ညီလည်း စိတ်ပါနေလို့ထင်တယ် ... "

"ကိုကို့ဟာလေးက ပြီး‌တာတောင် ထိပ်လေးက ပန်းရောင်လေးနော် ဟီးဟီး"

ကျွန်တော်နဲ့ ခန့်ထည်တစ်ချိန်က အတူရိုက်ထားဖူးသော sex video လေးကို ကျွန်တော်ပြန်ကြည့်နေမိသည်။ ဒီ ဗီဒီယိုသာ လိုင်းပေါ်ပြန့်သွားခဲ့ရင် ဟိုမိန်းမတော့ ဘယ်လောက်ထိများ မခံချိမခံသာဖြစ်နေမလဲဆိုတာကို တွေးရင်း ကျေနပ်နေမိသည်။

"တင်းတောင်"

ထိုအချိန်တွင် အိမ်တံခါး bell ကို လူတစ်ယောက်က လာတီးသောကြောင့် ကျွန်တော်သွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်တော့ တံခါး၀မှာ ကိုကိုက ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင် ကိုကို ... အဲ ကိုခန့်ထည်"

ကိုကိုက ဟိုနေ့ကဘာမှဖြစ်မထားသလိုပုံစံနှင့် ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြုံးပြသည်။

"ဘာကြောင်ရပ်နေတာလဲ .. အထဲမခေါ်တော့ဘူးလား"

ကိုကို့ရဲ့ အပြုံးတစ်ချက်ကြောင့် သူကျွန်တော့်ပေါ် ရက်စက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက အရည်ပျော်ကျသွားသည်။

ကျွန်တော်တံခါးကို ချက်ချင်းပင်ဖွင့်ပြီး ကိုကို့ကို ၀င်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ကိုကို ကျွန်တော့်အပေါ် ဘယ်လောက်ရက်စက်ခဲ့ ရက်စက်ခဲ့ သူ့အပြုံးသာ မြင်ရမယ်ဆိုရင် နှလုံးသားတံခါးကို ပြန်ဖွင့်ပေးရမည်ဆိုလျှင်လည်း ပြန်ဖွင့်ပေးရန် ကျွန်တော်အမြဲပင်အသင့်ရှိနေမိသည်။

ဒုက္ခခံရလိုက် ပြန်ရှင်လိုက်ဖြစ်နေတာ ငရဲလို့ဆိုရင် ကိုကိုရက်စက်လိုက် သူ့အပြုံးကြောင့် ခံစားချက်တွေပြန်ရှင်သန်လိုက်ဖြစ်နေရတာကလည်း ၀ဋ်ကြွေးတစ်ခုပင်ဖြစ်မည်ဟု ကျွန်တော်တော့ထင်မိသည်။

ကိုကိုက အိမ်ခန်းထဲ၀င်လာတော့ ကျွန်တော့် အိမ်ခန်းထဲမှာ အရာအားလုံးက ရှုပ်ပွနေတာကိုတွေ့သွားသည်။

"ဟာ ငါမလာတော့ အတောအတွင်း မင်းအိမ်က ဘယ်လိုရှုပ်ပွကုန်ရတာလဲ"

ကိုကိုက ကျွန်တော့်ခေါင်းလေးကို ပွတ်၍ ရှုပ်ပွနေတဲ့ အခန်းကအမှိုက်တွေကို သူကိုယ်တိုင်ပြန်ရှင်းပေးနေသည်။ ကျွန်တော်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကိုကို့ကို မေးလိုက်သည်။

"ဟို .. ဒါနဲ့ ဘာကိစ္စ...."

ကိုကိုက ပစ္စည်းတွေရှင်းရင်းနှင့် ကျွန်တော့်ကို အသံကြားတော့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပြီးရယ်သည်။

"ငါ့ကို မကျေနပ်စိတ်ဖြစ်ပေးပါလား"

"ဟင် ... ဘာလို့လဲဟင်"

"ငါ့ကို စိတ်မနာဘူးလား ... စိတ်မတိုဘူးလားဟင်..."

"ညီ ကိုကိုနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ဘယ်တုန်းက စိတ်တိုဖူးတာရှိလို့လဲ"

စကားကို ရုတ်တရက်ပြောထွက်ပြီးမှ ကျွန်တော်သူ့ကို ကိုကို လို့ခေါ်မိမှန်းရိပ်မိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ရှက်သွားမိသည်။ ကိုကို့စကားတွေက ထပ်ထူးဆန်းသည်ထက် ထူးဆန်းလာသည်။

"ဟေ့ကောင် မင်းငါ့ကို စိတ်မတိုဘူးလားလို့ ငါမေးနေတယ်လေ"

"ဟို .. ဟို ..ဟင့်အင်း"

"ငါ့ကိုဘာလို့စိတ်မတိုတာလဲလို့.... စောက်ကောင်ရဲ့"

ကိုကို့လေသံကြီးက တိုက်ခန်းတစ်ခုလုံး ဟိန်းနေအောင်ထွက်လာပြီးမှ ကိုကို့ရဲ့ လက်သီးတစ်လုံးက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်ကျလာပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ အထိုးခံလိုက်ရလို့ ကျွန်တော့်မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက်ထူပူသွားသည်။ သွားဖုံးပေါက်သွားလို့ ထွက်ကျလာသော သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်နားမလည်နိုင်သောအကြည့်နဲ့ ကိုကို့ ကိုကြည့်လိုက်သည်။ ကိုကိုက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ပေစောင်းပြီး ကြည့်ရင်းထပ်ပြောသည်။

"မင်း ခုထိစိတ်မတိုသေးဘူးလားဟင် ... မင်း ဘာကြောင့်စိတ်မတိုသေးတာလဲ .. မင်းမှာ ခံစားချက်မရှိဘူးလား ဟေ့ကောင် ... မင်းလူကောဟုတ်ရဲ့လား"

"ဟင် ... ကိုကို ... ဘာ.. ဘာတွေပြော..."

"မင်းမှာ ခံစားချက်မရှိဘူးလားလို့မေးနေတယ်လေ"

ကျွန်တော့်စကားမဆုံးခင်မှာ ကိုကိုက ကျွန်တော့်ကို ထူးဆန်းစွာပင် ပိတ်အော်လိုက်ပြန်သည်။ ဒီလောက်ထိ အော်ဟစ်နေတာ ခုထိ ဘာကြောင့် စိတ်မတိုသေးတာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် အံ့ဩမိရင်း မျက်ရည်များက ဝဲတက်လာသည်။

"ကိုကို့... ကိုကိုဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟင်"

ကိုကိုက ပိုဆိုးလာသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လည်ပင်းကိုပါ လက်နဲ့ညှစ်မည့်ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို ခုထိစိတ်မဆိုးသေးဘူးလား .. ငါ့ကို ဘာမှမလုပ်ချင်ဘူးလား ဟေ့ကောင်... ငါ့ကိုယ်ငါထိုးပြမယ်မင်းကျေနပ်တဲ့ထိ ... ငါ့စောက်ခွက်ကြီး စုတ်ပြတ်သပ်သွားလောက်အောင် ငါထိုးပြမယ် ..."

ကိုကိုက ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့် သူ့မျက်နှာကို လက်သီးနှင့် တဖောင်းဖောင်းဆက်တိုက်ထိုးနေလေတော့သည်။ တစ်ချက်ထိုးတိုင်းလည်း ပါးစပ်ကနေ -

"စိတ်ဆိုးစမ်းငါ့ကို .."

ဟု တစ်ချက်ပြောနေသည်။

"ကိုကို တော်ပါတော့"

ကျွန်တော်က မျက်ရည်အဝိုင်းသားလေးနှင့် ကိုကို့ကို ပြောမိသည်။ ကိုကိုကတော့ "စိတ်ဆိုးစမ်းငါ့ကို" ဟုသာ ဆက်တိုက်ပြောရင်း သူ့မျက်နှာသူ တဖောင်းဖောင်းနှင့်ထိုးနေရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း သွေးများပေကျံကာ စုတ်ပြတ်သပ်လို့နေချေသည်။

"ကိုကို့ကို တော်ပါတော့လို့ပြောနေတယ်လေ"

ကျွန်တော်က ကိုကို့ကိုအော်ပြောလိုက်ရင်း မျက်ရည်တို့က မထိန်းနိုင်ပဲ စီးကျကာလာတော့သည်။ ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုယိုရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိူ ပြန်ထိုးနေတဲ့ ကိုကို့ကို မထိုးနိုင်အောင်ပြေးပြီး ‌ဆွဲဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

"ကိုကို့ကို ညီဘာလုပ်နေလို့လဲဗျာ ... ကိုကို ဟိုမိန်းမနဲ့ လက်ထပ်မယ့် ကိစ္စကို ညီကန့်ကွက်နေလို့လားဗျာ ...

ကိုကို့ကို ညီနာကျင်အောင် ဘယ်တုန်းကလုပ်ခဲ့မိလို့လဲ ....

ကိုကို လုပ်ချင်တာလုပ်ဖို့ ညီခွင့်ပြုပေးခဲ့တာပဲလေ ...

ညီ့ကိုပြောချင်တာပြော ... လုပ်ချင်တာလုပ်

ကိုကိုပျော်ရင်လုပ်ပါဗျာ ... ဒါပေမယ့် ခုလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့ အီးဟီး..."

ကျွန်တော် ဒေါသတစ်စက်မှမထွက်မိပဲ ကိုကို့ကို တင်းကျပ်နေအောင်ဖက်ထားရင်း ငိုနေမိတော့သည်။ ကိုကိုလည်း ဆုပ်ထားသောလက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြည်ချလိုက်ကာ စိတ်ကိုလျှော့လိုက်သည်။

ကိုကို သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မထိုးတော့ဘူးဆိုတာ သေချာပြီဆိုမှ ကျွန်တော် ကိုကို့ကို ဖက်ထားတာကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်းလွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက်တွင်တော့ ကိုကိုပါးလေးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ ကျွန်တော်က ကိုကို့ကိုစေ့စေ့ကြည့်ရင်းပြောသည်။

"ကိုကို ညီ့မျက်လုံးကို သေချာကြည့် ..."

ကိုကို့ မျက်လုံးတွေက အောက်ငိုက်စိုက်ချထားဆဲ။

"ကိုကို ညီ့မျက်လုံးကို သေချာကြည့်ပါဆို.."

ကိုကိုက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို မရဲတရဲနှင့် မျက်လုံးချင်းဆိုင်လာသည်။

"ဟုတ်ပြီ ညီ့ကို သေချာကြည့်‌နော် .. ကိုကို ညီ့ကို ချစ်သည်‌ဖြစ်စေ မချစ်သည်ဖြစ်စေ နောက် ဒါမျိုးမလုပ်ရဘူးနော် ...

မလုပ်ရဘူးနော်လို့ ကိုကို့"

ကိုကိုက ခေါင်းလည်းမညိမ့်ခေါင်းလည်းမခါပဲ ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ကိုကို မလုပ်ဘူးလို့ ကတိပေးလိုက်သည်ဟု ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သတ်မှတ်ပြီး ကိုကို့ကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ မျက်နှာက ဖူးယောင်ပြီး သွေးတွေနှင့်ပေနေသော်လည်း ကိုကိုဟာ ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာ အလှဆုံးပဲဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် နီးကပ်စွာ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရင်းနှင့် အချိန်အကြာကြီးပင် စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။ ကိုကို့်မျက်နှာက ကျွန်တော့်မျက်နှာနားကို တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာကာ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းကို ရွှတ် ခနဲ နမ်းလိုက်ပြီး ကိုကို့လက်တွေက ကျွန်တော့်ပါးလေးတွေကို တယုတယ ကိုင်ကြည့်နေပြန်သည်။ ခုနက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ထိုးနေခဲ့သော ကြမ်းတမ်းသည့် လက်တွေက သူမဟုတ်တော့သလိုပင်။ ကိုကိုက ကျွန်တော့်မျက်နှာလေးကိုကိုင်ရင်း ကျွန်တော့် နှုတ်ခမ်းလေးကို စုပ်ယူနမ်းရှိုက်နေပါတော့သည်။

ဒါ‌ဆို ကိုကိုနဲ့ ကျွန်တော်က ပြတ်ပြီလား မပြတ်သေးဘူးလားဟင်။ ကျွန်တော် မရဲတရဲနဲ့ပဲ ကိုကို့ အင်္ကျီကြယ်သီးလေးတွေကို တစ်လုံးချင်းဆွဲဖြုတ်နေမိသည်။ ကိုကို့အနမ်းတွေက ကျွန်တော့်လည်တိုင်တွေပေါ်ကို ကျရောက်လာပြန်သည်။

ကျွန်တော် ကိုကို့ အင်္ကျီကို အောင်မြင်စွာချွတ်အပြီး ဘောင်းဘီကိုပါ ဆွဲချွတ်ရန်ပြင်လိုက်ရာ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲတွင်ထည့်ထားသော မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာတစ်စောင်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ပြုတ်ကျသွားပါတော့သည်။

ဖိတ်စာမှာ ရေးထားသည့်စာကတော့ -

‌"မောင်ခန့်ထည် BE (Civil)

CEO of Paragon Entertainment

နှင့်

မယွန်း၀တီ (DrMedSc)

တို့ ၏

မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲဖိတ်ကြားလွှာ"

တဲ့လေ။

အပိုင်း(၃) ဆက်ရန်။

Own 2021 by

Auro Karshine

(Zawgyi)

အပိုင္း(၂): လြန္ဆြဲပြဲ

"အားအား ညီ့ .. ျမန္ျမန္ေလးေဆာင့္ေပး"

"ကိုကို႔ အာ့ .. အား"

"အား အား ေကာင္းလိုက္တာကြာ"

"ကိုကို႔ ေခ်ာ္ထြက္သြားျပန္ၿပီ"

"ဘယ္ဘက္နည္းနည္းတိုး ဟုတ္ၿပီဟုတ္ၿပီ ညာဘက္ေလးျပန္ကပ္ဦး ရၿပီ ထပ္ေဆာင့္ခ်လိုက္ေတာ့"

"အအား .. ရၿပီ ကိုကို႔ ျပန္၀င္သြားၿပီ"

"ျမန္ျမန္နဲ႔ ခပ္သြက္သြက္ေလးေဆာင့္ခ်ေပး ၿပီးေတာ့မယ္ ၿပီးေတာ့မယ္..."

"အား အား"

"အားး ေကာင္းလိုက္တာကြာ..."

"ကိုကို႔ ဒီတစ္ခါ အရည္ေတြက အမ်ားႀကီးေနာ္ ... "

"ဟုတ္တယ္ ... ညီလည္း စိတ္ပါေနလို႔ထင္တယ္ ... "

"ကိုကို႔ဟာေလးက ၿပီး‌တာေတာင္ ထိပ္ေလးက ပန္းေရာင္ေလးေနာ္ ဟီးဟီး"

ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ခန႔္ထည္တစ္ခ်ိန္က အတူ႐ိုက္ထားဖူးေသာ sex video ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ျပန္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဒီ ဗီဒီယိုသာ လိုင္းေပၚျပန႔္သြားခဲ့ရင္ ဟိုမိန္းမေတာ့ ဘယ္ေလာက္ထိမ်ား မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ေနမလဲဆိုတာကို ေတြးရင္း ေက်နပ္ေနမိသည္။

"တင္းေတာင္"

ထိုအခ်ိန္တြင္ အိမ္တံခါး bell ကို လူတစ္ေယာက္က လာတီးေသာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္သြားဖြင့္ေပးလိုက္သည္။ တံခါးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ တံခါး၀မွာ ကိုကိုက ရပ္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

"ဟင္ ကိုကို ... အဲ ကိုခန႔္ထည္"

ကိုကိုက ဟိုေန႔ကဘာမွျဖစ္မထားသလိုပုံစံႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ျပန္ၿပဳံးျပသည္။

"ဘာေၾကာင္ရပ္ေနတာလဲ .. အထဲမေခၚေတာ့ဘူးလား"

ကိုကို႔ရဲ႕ အၿပဳံးတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ သူကြၽန္ေတာ့္ေပၚ ရက္စက္ခဲ့သမွ် အရာအားလုံးက အရည္ေပ်ာ္က်သြားသည္။

ကြၽန္ေတာ္တံခါးကို ခ်က္ခ်င္းပင္ဖြင့္ၿပီး ကိုကို႔ကို ၀င္ခြင့္ေပးလိုက္သည္။

ကိုကို ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ ဘယ္ေလာက္ရက္စက္ခဲ့ ရက္စက္ခဲ့ သူ႔အၿပဳံးသာ ျမင္ရမယ္ဆိုရင္ ႏွလုံးသားတံခါးကို ျပန္ဖြင့္ေပးရမည္ဆိုလွ်င္လည္း ျပန္ဖြင့္ေပးရန္ ကြၽန္ေတာ္အၿမဲပင္အသင့္ရွိေနမိသည္။

ဒုကၡခံရလိုက္ ျပန္ရွင္လိုက္ျဖစ္ေနတာ ငရဲလို႔ဆိုရင္ ကိုကိုရက္စက္လိုက္ သူ႔အၿပဳံးေၾကာင့္ ခံစားခ်က္ေတြျပန္ရွင္သန္လိုက္ျဖစ္ေနရတာကလည္း ၀ဋ္ေႂကြးတစ္ခုပင္ျဖစ္မည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ထင္မိသည္။

ကိုကိုက အိမ္ခန္းထဲ၀င္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ခန္းထဲမွာ အရာအားလုံးက ရႈပ္ပြေနတာကိုေတြ႕သြားသည္။

"ဟာ ငါမလာေတာ့ အေတာအတြင္း မင္းအိမ္က ဘယ္လိုရႈပ္ပြကုန္ရတာလဲ"

ကိုကိုက ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းေလးကို ပြတ္၍ ရႈပ္ပြေနတဲ့ အခန္းကအမႈိက္ေတြကို သူကိုယ္တိုင္ျပန္ရွင္းေပးေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္က နားမလည္ဟန္ျဖင့္ ကိုကို႔ကို ေမးလိုက္သည္။

"ဟို .. ဒါနဲ႔ ဘာကိစၥ...."

ကိုကိုက ပစၥည္းေတြရွင္းရင္းႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို အသံၾကားေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီးရယ္သည္။

"ငါ့ကို မေက်နပ္စိတ္ျဖစ္ေပးပါလား"

"ဟင္ ... ဘာလို႔လဲဟင္"

"ငါ့ကို စိတ္မနာဘူးလား ... စိတ္မတိုဘူးလားဟင္..."

"ညီ ကိုကိုနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ဘယ္တုန္းက စိတ္တိုဖူးတာရွိလို႔လဲ"

စကားကို ႐ုတ္တရက္ေျပာထြက္ၿပီးမွ ကြၽန္ေတာ္သူ႔ကို ကိုကို လို႔ေခၚမိမွန္းရိပ္မိၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ရွက္သြားမိသည္။ ကိုကို႔စကားေတြက ထပ္ထူးဆန္းသည္ထက္ ထူးဆန္းလာသည္။

"ေဟ့ေကာင္ မင္းငါ့ကို စိတ္မတိုဘူးလားလို႔ ငါေမးေနတယ္ေလ"

"ဟို .. ဟို ..ဟင့္အင္း"

"ငါ့ကိုဘာလို႔စိတ္မတိုတာလဲလို႔.... ေစာက္ေကာင္ရဲ႕"

ကိုကို႔ေလသံႀကီးက တိုက္ခန္းတစ္ခုလုံး ဟိန္းေနေအာင္ထြက္လာၿပီးမွ ကိုကို႔ရဲ႕ လက္သီးတစ္လုံးက ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚက်လာၿပီး မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အထိုးခံလိုက္ရလို႔ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံး ႐ုတ္တရက္ထူပူသြားသည္။ သြားဖုံးေပါက္သြားလို႔ ထြက္က်လာေသာ ေသြးမ်ားကို သုတ္လိုက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္နားမလည္ႏိုင္ေသာအၾကည့္နဲ႔ ကိုကို႔ ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုကိုက ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ေပေစာင္းၿပီး ၾကည့္ရင္းထပ္ေျပာသည္။

"မင္း ခုထိစိတ္မတိုေသးဘူးလားဟင္ ... မင္း ဘာေၾကာင့္စိတ္မတိုေသးတာလဲ .. မင္းမွာ ခံစားခ်က္မရွိဘူးလား ေဟ့ေကာင္ ... မင္းလူေကာဟုတ္ရဲ႕လား"

"ဟင္ ... ကိုကို ... ဘာ.. ဘာေတြေျပာ..."

"မင္းမွာ ခံစားခ်က္မရွိဘူးလားလို႔ေမးေနတယ္ေလ"

ကြၽန္ေတာ့္စကားမဆုံးခင္မွာ ကိုကိုက ကြၽန္ေတာ့္ကို ထူးဆန္းစြာပင္ ပိတ္ေအာ္လိုက္ျပန္သည္။ ဒီေလာက္ထိ ေအာ္ဟစ္ေနတာ ခုထိ ဘာေၾကာင့္ စိတ္မတိုေသးတာလဲဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္ အံ့ဩမိရင္း မ်က္ရည္မ်ားက ဝဲတက္လာသည္။

"ကိုကို႔... ကိုကိုဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲဟင္"

ကိုကိုက ပိုဆိုးလာသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ လည္ပင္းကိုပါ လက္နဲ႔ညႇစ္မည့္ဟန္ျပင္လိုက္သည္။

"မင္းငါ့ကို ခုထိစိတ္မဆိုးေသးဘူးလား .. ငါ့ကို ဘာမွမလုပ္ခ်င္ဘူးလား ေဟ့ေကာင္... ငါ့ကိုယ္ငါထိုးျပမယ္မင္းေက်နပ္တဲ့ထိ ... ငါ့ေစာက္ခြက္ႀကီး စုတ္ျပတ္သပ္သြားေလာက္ေအာင္ ငါထိုးျပမယ္ ..."

ကိုကိုက ေျပာရင္းဆိုရင္းႏွင့္ သူ႔မ်က္ႏွာကို လက္သီးႏွင့္ တေဖာင္းေဖာင္းဆက္တိုက္ထိုးေနေလေတာ့သည္။ တစ္ခ်က္ထိုးတိုင္းလည္း ပါးစပ္ကေန -

"စိတ္ဆိုးစမ္းငါ့ကို .."

ဟု တစ္ခ်က္ေျပာေနသည္။

"ကိုကို ေတာ္ပါေတာ့"

ကြၽန္ေတာ္က မ်က္ရည္အဝိုင္းသားေလးႏွင့္ ကိုကို႔ကို ေျပာမိသည္။ ကိုကိုကေတာ့ "စိတ္ဆိုးစမ္းငါ့ကို" ဟုသာ ဆက္တိုက္ေျပာရင္း သူ႔မ်က္ႏွာသူ တေဖာင္းေဖာင္းႏွင့္ထိုးေနရာ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးလည္း ေသြးမ်ားေပက်ံကာ စုတ္ျပတ္သပ္လို႔ေနေခ်သည္။

"ကိုကို႔ကို ေတာ္ပါေတာ့လို႔ေျပာေနတယ္ေလ"

ကြၽန္ေတာ္က ကိုကို႔ကိုေအာ္ေျပာလိုက္ရင္း မ်က္ရည္တို႔က မထိန္းႏိုင္ပဲ စီးက်ကာလာေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုယိုရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိူ ျပန္ထိုးေနတဲ့ ကိုကို႔ကို မထိုးႏိုင္ေအာင္ေျပးၿပီး ‌ဆြဲဖက္ထားလိုက္ေတာ့သည္။

"ကိုကို႔ကို ညီဘာလုပ္ေနလို႔လဲဗ်ာ ... ကိုကို ဟိုမိန္းမနဲ႔ လက္ထပ္မယ့္ ကိစၥကို ညီကန႔္ကြက္ေနလို႔လားဗ်ာ ...

ကိုကို႔ကို ညီနာက်င္ေအာင္ ဘယ္တုန္းကလုပ္ခဲ့မိလို႔လဲ ....

ကိုကို လုပ္ခ်င္တာလုပ္ဖို႔ ညီခြင့္ျပဳေပးခဲ့တာပဲေလ ...

ညီ့ကိုေျပာခ်င္တာေျပာ ... လုပ္ခ်င္တာလုပ္

ကိုကိုေပ်ာ္ရင္လုပ္ပါဗ်ာ ... ဒါေပမယ့္ ခုလိုေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ အီးဟီး..."

ကြၽန္ေတာ္ ေဒါသတစ္စက္မွမထြက္မိပဲ ကိုကို႔ကို တင္းက်ပ္ေနေအာင္ဖက္ထားရင္း ငိုေနမိေတာ့သည္။ ကိုကိုလည္း ဆုပ္ထားေသာလက္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းျဖည္ခ်လိုက္ကာ စိတ္ကိုေလွ်ာ့လိုက္သည္။

ကိုကို သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္မထိုးေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာၿပီဆိုမွ ကြၽန္ေတာ္ ကိုကို႔ကို ဖက္ထားတာကေန ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလႊတ္ေပးလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္တြင္ေတာ့ ကိုကိုပါးေလးႏွစ္ဖက္ကို ကိုင္ကာ ကြၽန္ေတာ္က ကိုကို႔ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္းေျပာသည္။

"ကိုကို ညီ့မ်က္လုံးကို ေသခ်ာၾကည့္ ..."

ကိုကို႔ မ်က္လုံးေတြက ေအာက္ငိုက္စိုက္ခ်ထားဆဲ။

"ကိုကို ညီ့မ်က္လုံးကို ေသခ်ာၾကည့္ပါဆို.."

ကိုကိုက ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လုံးေတြကို မရဲတရဲႏွင့္ မ်က္လုံးခ်င္းဆိုင္လာသည္။

"ဟုတ္ၿပီ ညီ့ကို ေသခ်ာၾကည့္‌ေနာ္ .. ကိုကို ညီ့ကို ခ်စ္သည္‌ျဖစ္ေစ မခ်စ္သည္ျဖစ္ေစ ေနာက္ ဒါမ်ိဳးမလုပ္ရဘူးေနာ္ ...

မလုပ္ရဘူးေနာ္လို႔ ကိုကို႔"

ကိုကိုက ေခါင္းလည္းမညိမ့္ေခါင္းလည္းမခါပဲ ယဲ့ယဲ့ေလး ၿပဳံးျပလိုက္သည္။ ကိုကို မလုပ္ဘူးလို႔ ကတိေပးလိုက္သည္ဟု ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သတ္မွတ္ၿပီး ကိုကို႔ကို ျပန္ၿပဳံးျပလိုက္သည္။ မ်က္ႏွာက ဖူးေယာင္ၿပီး ေသြးေတြႏွင့္ေပေနေသာ္လည္း ကိုကိုဟာ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာ အလွဆုံးပဲျဖစ္ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ နီးကပ္စြာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနရင္းႏွင့္ အခ်ိန္အၾကာႀကီးပင္ စိုက္ၾကည့္ေနမိၾကသည္။ ကိုကို႔္မ်က္ႏွာက ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာနားကို တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာကာ ကြၽန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းကို ႐ႊတ္ ခနဲ နမ္းလိုက္ၿပီး ကိုကို႔လက္ေတြက ကြၽန္ေတာ့္ပါးေလးေတြကို တယုတယ ကိုင္ၾကည့္ေနျပန္သည္။ ခုနက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ထိုးေနခဲ့ေသာ ၾကမ္းတမ္းသည့္ လက္ေတြက သူမဟုတ္ေတာ့သလိုပင္။ ကိုကိုက ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေလးကိုကိုင္ရင္း ကြၽန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို စုပ္ယူနမ္းရႈိက္ေနပါေတာ့သည္။

ဒါ‌ဆို ကိုကိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က ျပတ္ၿပီလား မျပတ္ေသးဘူးလားဟင္။ ကြၽန္ေတာ္ မရဲတရဲနဲ႔ပဲ ကိုကို႔ အက်ႌၾကယ္သီးေလးေတြကို တစ္လုံးခ်င္းဆြဲျဖဳတ္ေနမိသည္။ ကိုကို႔အနမ္းေတြက ကြၽန္ေတာ့္လည္တိုင္ေတြေပၚကို က်ေရာက္လာျပန္သည္။

ကြၽန္ေတာ္ ကိုကို႔ အက်ႌကို ေအာင္ျမင္စြာခြၽတ္အၿပီး ေဘာင္းဘီကိုပါ ဆြဲခြၽတ္ရန္ျပင္လိုက္ရာ ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲတြင္ထည့္ထားေသာ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာတစ္ေစာင္မွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ျပဳတ္က်သြားပါေတာ့သည္။

ဖိတ္စာမွာ ေရးထားသည့္စာကေတာ့ -

‌"ေမာင္ခန႔္ထည္ BE (Civil)

CEO of Paragon Entertainment

ႏွင့္

မယြန္း၀တီ (DrMedSc)

တို႔ ၏

မဂၤလာဧည့္ခံပြဲဖိတ္ၾကားလႊာ"

တဲ့ေလ။

အပိုင္း(၃) ဆက္ရန္။

Own 2021 by

Auro Karshine