"ညဥ္းမလဲ တစ္ၿမိဳ႕ထဲေနၿပီးမေတြ႕ျဖစ္ၾကတာဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ အဲ့အိမ္ထဲကကိုမထြက္နဲ႔"

"ဒီလိုပါပဲ မ‌ျခည္ရယ္ လက္႐ုံး‌ကလဲေက်ာင္းျပန္တက္ေနၿပီဆိုေတာ့မအားလို႔ဘယ္မွမသြားျဖစ္မလာျဖစ္တာရယ္"

"နင့္လင္နဲ႔ဘာဆိုင္လဲေနရာတကာသူ႕ေၾကာက္ေနတာလား သူ႕ဘာသာေက်ာင္းသြားတာ‌ေလနင္လဲနင္သြားခ်င္တဲ့ေနရာသြားခြင့္လာခြင့္႐ွိတာပဲ ဘာလဲအဲ့ေကာင္ကေပးမသြားဘူးလား"

"မဟုတ္ပါဘူး ေပးသြားပါတယ္"

လက္႐ုံး ဧည့္ခန္းဆိုဖာေပၚတြင္လွဲေလ်ာင္းလ်က္စာအုပ္ကိုစိုက္ၾကည့္ေနေပမယ့္သူ႕အေတြးအာ႐ုံေတြကစာအုပ္မွာ႐ွိမေနေခ်။အာ႐ုံကေနာက္ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္မွာဖုန္းေျပာေနသည့္ျခယ့္ထံသာ႐ွိေနသည္။

ေနရာအနည္းငယ္လွမ္းေနေသာေၾကာင့္ ျခယ့္ႏွင့္တစ္ဖက္ဖုန္းထဲကလူဘာေတြေျပာေနလဲေတာ့သူေသခ်ာမၾကားရ။လက္႐ုံး

ျခယ့္personalကိုစြက္ဖက္သလိုျဖစ္ေနေသာ္လဲ သူျခယ့္၏လုပ္သမွ်ကိုင္သမွ်တို႔ကိုသိခ်င္

မိ‌ေနသည္။

စာက်က္ရင္းမသိမသာျဖင့္သူတို႔ဖုန္းေျပာေနသံကိုနားစိုက္ေနမိသည္။

တစ္ဖက္မွလူကိုအမ အမဟုေခၚသံၾကား၍ တစ္ဖက္လူကမိန္းကေလးျဖစ္ေနေတာ့လက္႐ုံးနည္းနည္းစိတ္ေအးသြားသည္။

မသိမသာနားစိုက္ရင္း သူတို႔အျပင္သြားတဲ့အေၾကာင္းေတြေျပာေနၾကတာျဖစ္ေၾကာင္းနားစြန္နားဖ်ားၾကားမိလိုက္သည္။

" *ီးထဲမွပဲစာကလဲက်က္သာက်က္ေနရတာ ရတာလဲမဟုတ္ဘူး မရတာကိုက်က္ေနရေအာင္ငါကအ႐ူးလားေတာ္ၿပီ"

လက္႐ုံး စာအုပ္ကိုဘိုင္းခနဲပိတ္ပစ္ကာဆိုဖာမွာထိုင္ေနရာမွထရပ္လိုက္ၿပီး ေရေသာက္သလိုလိုႏွင့္မီးဖိုထဲေလွ်ာက္ဝင္သြားသည္။သူဝင္လာတာျမင္ေတာ့လဲျခယ္ကဟန္မပ်က္ပင္ဖုန္းဆက္ေျပာေနသည္။လက္႐ုံး ေရခဲေသတၱာတံခါးဖြင့္ကာ ေရခဲ‌ေရ1ဘူးကိုဆြဲထုတ္လ်က္ ဖန္ခြက္အတြင္းျဖည့္ၿပီးေရတခြက္ေသာက္လိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ ထမင္းစားပြဲခုံတြင္ဝင္ထိုင္လ်က္ ဟို‌ဘက္ေလွ်ာက္ဒီဘက္ေလွ်ာက္ျဖင့္ဖုန္းေျပာေနသည့္ျခယ့္ကိုေမွးေထာက္လ်က္ျပဳံးၾကည့္ေနေလသည္။

"အင္းေပါ့ သူကတနဂၤေႏြပဲအားတာမ်ားတာ"

"ငါကနင့္လြမ္းလို႔ဆက္တာေဟ့ ဘာမွလဲအေထြထူးေျပာစရာမ႐ွိပါဘူး နင္နဲ႔ကအရင္လိုဆိုင္မွာလဲမေတြ႕ရေတာ့နင့္ကိုလြမ္းေနတာ ဆိုင္မွာလဲနင့္သတိရေနၾကတာအသက္ဆိုနင့္အေၾကာင္းခဏခဏေျပာၿပီးသတိ‌ေတြရ‌ေနတာ"

"ဟုတ္ပါတယ္ ျခယ္လဲသတိေတြရပါတယ္႐ွင္"

"ေအးဟယ္ နင့္အဲ့လက္ရံဳးဆိုတဲ့အ‌ေကာင္နဲ႔မယူခင္ကအခ်ိန္ေတြျပန္ေရာက္ခ်င္လိုက္တာ ဘယ္ႏွယ့္သူနဲ႔ယူၿပီးမွနင့္မွာဘယ္မွမသြားရမလာရ"

"ေဟာ မျခည္ကလဲ"

"ေအးပါ လင္ထိပ္ထားစံရယ္ ညဥ္းကညဥ္းလင္ကိုမေကာင္းေျပာလို႔ကိုမရတာ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ေန"

Speaker ပိတ္ထားေသာ္လဲတစ္ဖက္မွဖုန္းထဲကစကားကို ထိုင္‌ေနသည့္လက္႐ုံးမ်ားၾကားသြားမလားလို႔ျခယ္အားတုံ႔အားနာျဖစ္သြားၿပီးဖုန္းကိုလက္ႏွင့္အုပ္လ်က္လက္႐ုံး႐ွိရာကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။

လက္႐ုံးကေတာ့သူ႕ကိုခပ္သာသာပင္ျပဳံး၍စိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။ထိုအခါမွလက္႐ုံးဘာမွမၾကားလိုက္ဘူးဟုယူဆကာစိတ္ေအးသြားသည္။

ထို႔ေနာက္ သူ‌ဖုန္းေျပာေနသည့္က်န္တ‌ေလွ်ာက္လံဳးသူ႕ကိုျပံဳးၿပီးစိုက္ၾကည့္‌ေနသည့္လက္႐ုံးအျပဳမူေၾကာင့္ျခယ္ေနရခက္လာသည္။ျခယ္ဘာလဲဟူသည့္သေဘာျဖင့္မ်က္ခုံးပင့္ျပသည္။လက္႐ုံးကေတာ့ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ႏွင့္ပင္သြားၿဖီးျပလိုက္သည္။

"ဟုတ္ဟုတ္ အာ့ဆိုျခယ္အလုပ္႐ွိေသးလို႔ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္ ဂ႐ုစိုက္ေနာ္"

ျခယ္ဖုန္းခ်လိုက္ၿပီး လက္႐ုံးကိုေမးဆတ္ျပလိုက္ကာလက္႐ုံးနံေဘးတြင္ဝင္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

"ဘာလို႔လဲ ဘာလို႔ငါ့ကိုၾကည့္ေနတာလဲ"

"လွလို႔"

🎶တေနကုန္ထိုင္ၿပီးတစိမ့္စိမ့္ၾကည့္နဖူးကေျခဖ်ားထိေအာင္ခ်စ္တယ္🎵

လက္႐ုံးစကားေၾကာင့္ျခယ့္မွာ႐ွက္ျပဳံးေလးျပဳံးမိသြားသည္။

"မသိပါဘူး ငါကကိုးဘာမ်ားေျပာစရာ႐ွိလို႔လဲလို႔ လာထိုင္ၾကည့္ေနေတာ့"

"အင္း ဒီတိုင္းထိုင္ၾကည့္ေနခ်င္လို႔"

လက္႐ုံး ေျပာရင္းႏွင့္တစ္ဖက္ဖင္ထိုင္ခုံမွျခယ့္ကိုယ္လုံးအားသူ႕ဘက္သို႔ဆြဲယိမ္းလိုက္ၿပီး သူ႕ေပါင္ေပၚတြင္ထိုင္ေစေလသည္။

ျခယ့္ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္အား သူ႕ေပါင္ေပၚသို႔ဆြဲယူလိုက္ၿပီးေပါင္ေပၚတက္ေစေပမယ့္

"ေနအုန္း ကိုးငါညစာခ်က္ရမာ"

"မခ်က္နဲ႔ ကိုးေပါင္ေပၚမွာပဲထိုင္ေန ဘာမွမလုပ္နဲ႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနၿပီးကိုးၾကည့္သာခံ"

"အငတ္ေနမာလား"

"အင္းး"

လက္႐ုံး ဂ်စ္ကန္ကန္ႏွင့္ပင္ျခယ့္အားသူေပါင္ေပၚသို႔ဆြဲခ်ီတင္လိုက္သည္။

ျခယ့္‌၏ေမးဖ်ားေလးအားညင္ညင္သာသာပင္ဆြဲယူလိုက္ကာျခယ့္ႏူတ္ခမ္းေလးအားသူ႕ႏူတ္ခမ္းတို႔ႏွင့္ထိကပ္႐ုံမွ်သာနမ္းေလသည္။

"ျမျခယ္"

"ေျပာ"

"ကိုယ္မင္းကိုဟိုေနရာမသြားရဘူးဒီေနရာမသြားရဘူးဘာမွကန္႔သတ္မထားဘူးေနာ္ မင္းကိုဟိုဟာမလုပ္ရဘူးဒီဟာမလုပ္ရဘူးပိတ္ပင္ထားတာမ႐ွိဘူးေနာ္ မင္းကိုကိုးကဘယ္မွမသြားခိုင္းမလာခိုင္းပဲအိမ္ထဲပိတ္ထားတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အျပင္ေတြဘာေတြသြားခ်င္တာျဖစ္ျဖစ္ မင္းအေဖဆီခဏခဏသြားလည္ခ်င္တာျဖစ္ျဖစ္ကိုးခြင့္ျပဳတယ္ေနာ္ အိမ္ထဲမွာႀကီးပဲမင္းေနစရာမလိုဘူး"

"မင္းမွာလဲကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္႐ွိတယ္ေနာ္ ေဘးလူအျမင္မွာလက္႐ုံးသုခကသူ႕မိန္းမကိုဘယ္မွမသြားခိုင္းမလာခိုင္းပဲအိမ္ထဲပိတ္ၿပီးအိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္ေနတယ္ထင္ၾကအုန္းမယ္ မင္းအသိုင္းအဝိုင္းၾကားမွာကိုးကအစထဲကလူယုတ္မာေကာင္ျဖစ္ေနၿပီးသားပါ"

"ကိုး စိတ္ဆိုးသြားတာလား"

ျခယ္ လက္႐ုံး၏မ်က္ႏွာအားလက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္အုပ္မိုးကိုင္လိုက္ၿပီး

"ခုနကဖုန္းထဲကမ‌ေနျခည္ေျပာတာကိုကိုးၾကားသြားလို႔စိတ္ခုသြားတာလား"

"ဒီလိုပါပဲ မင္းကဒီလိုဘယ္မွမသြားပဲအိမ္တြင္းပဲေအာင္းေနေတာ့ ကိုးကိုလူေတကအထင္လြဲေနၾကမာေပါ့ မသိရင္ကိုးကမင္းကိုပိတ္ေလွာင္ထားသလိုလိုျဖစ္ေနမာသူတို႔အျမင္မာ"

"ကိုးကလဲ အဲ့လိုမဟုတ္ဘူးေလ ငါကိုယ္တိုင္ကကိုအျပင္ေတသြားခ်င္လာခ်င္စိတ္သိပ္မ႐ွိတာပါ"

လက္႐ုံး ျခယ့္မ်က္လုံးမ်ားအတြင္းသို႔စူးစူးစုိက္စုိက္ျဖင့္မ်က္ေတာင္ပင္မခတ္ပဲမမွိတ္မသုန္စိုက္ၾကည့္လ်က္

"ဘာလို႔လဲ ကိုးကိုအေၾကာင္းရင္းေျပာ"

လက္႐ုံး၏သိန္းငွက္အလားမ်က္လုံးအတြင္းတည့္တည့္စိုက္ၾကည့္ၿပီးေမးေနသည့္အေမးမွာျခယ္က်႐ူံးသြားရေတာ့သည္။

"ကိုးမႀကိဳက္မွာစိုးလို႔ ကိုးက ငါကိုးဆီကထြက္‌ေျပးမာစိုးလို႔ငါ့ကိုမ်က္စိေ႐ွ႕ကေပ်ာက္သြားရင္ေတာင္မႀကိဳက္ဘူးေလ ကိုးမႀကိဳက္တာငါမလုပ္ဘူး"

"ျဖစ္ရေလ ငါ့အူၾကဴးေလးရယ္"

ျခယ့္စကားေၾကာင့္လက္႐ုံးမွာဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာၿပီး ျခယ့္ႏွာေခါင္းေလးအားစိတ္႐ွိလက္႐ွိဆြဲညႇစ္ကာ

"အာ...ငါ့မိန္းမကတကယ္ခ်စ္စရာေလး ခ်စ္စရာေလး!!!

"ကိုးမႀကိဳက္တာမလုပ္ဘူးတဲ့လား လိမၼာလိုက္တာကြာ အခုကိုးကခြင့္ျပဳတာသိၿပီမလို႔မင္းစိတ္ႀကိဳက္ေနႏိုင္ၿပီေနာ္"

လက္႐ုံး၏ထိုစကားကိုျခယ္ေခါင္းၿငိမ့္ရံဳသာတုံ႔ျပန္လိုက္ၿပီး လက္႐ုံး၏နဖူးေပၚၿပိဳလဲက်‌ေနသည့္ဆံသားတို႔ကိုလက္‌ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ထိုးဖြေဆာ့ကစားလ်က္ မပြင့္တပြင့္ေလသံေလးျဖင့္

"လက္႐ုံး"

"ဗ်ာ"

"ငါ့ကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးလားဟင္ အရင္ကဆိုကိုးကငါ့ကိုမ်က္စိေအာက္ကအေပ်ာက္မခံဘူး ကိုးမပါပဲလဲဘယ္ဆိုဘယ္မွမသြားခိုင္းဘူး ငါထြက္ေျပးသြားမွာစိုးလို႔ဆိုၿပီးအၿမဲငါ့ကိုမ်က္စိေအာက္ကအေပ်ာက္မခံတာေလ အခုငါ့ကိုသြားခ်င္ရာသြားဆိုေတာ့င့ါကိုမခ်စ္ေတာ့တာလားဟင္ ငါထြက္ေျပးရင္လဲရၿပီလား ငါ့ကို

မခ်စ္‌ေတာ့လို႔လက္လႊတ္ေပးလိုက္တာလားဟင္ ငါဘာလုပ္လုပ္ကိုးဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူးလား"

ျခယ့္၏မ်ားျပားလွစြာေသာေမးခြန္းမ်ားအဆုံးမွာလက္႐ုံးမ်က္လုံးအဝိုင္းသားျဖစ္သြားသည္။

လက္႐ုံး႐ွင္းျပရတာ၊ေခ်ာ့ရတာေတြကိုသိပ္မုန္းသည့္ေယာက်ာ္းသားဆိုေပမယ့္ ျခယ့္ထံမွမပြင့္တပြင့္ေလသံေလးျဖင့္အရစ္ခံလိုက္ရသည့္အခါတိုင္းဒီေကာင့္မွာဆရာကတပည့္ကိုစာ႐ွင္းျပသကဲ့သို႔ပင္ တလုံးမက်န္႐ွင္းလင္းျပသပါေတာ့မည္။

"မဟုတ္ပါဘူး ဘာလို႔အဲ့လိုထင္တာလဲ ကိုးမင္းကိုသြားခ်င္တဲ့ေနရာသြားဖို႔ခြင့္ျပဳေပးလိုက္တာ မင္းေတြ႕ခ်င္တဲ့သူေတြနဲ႔ေတြ႕ဖို႔ခြင့္ျပဳေပးလိုက္တာကေလမင္းကိုမခ်စ္ေတာ့လို႔မဟုတ္ဘူးလို႔ မင္းကိုယ့္လက္ကထြက္မေျပးေလာက္ေတာ့ဘူးလို႔ယူဆမိလို႔ မင္းကိုယုံလို႔ကြာ

ဪ ဒါေပမဲ့ကိုယ့္ဆီကထြက္ေျပးခ်င္လဲျဖစ္တယ္ေနာ္ လြတ္မယ္ေတာ့မထင္နဲ႔မင္းႀကိဳက္သေလာက္ေျပးလြတ္မယ္ေတာ့မထင္နဲ႔ေနာ္ မင္းဘယ္ေလာက္ေျပးေျပးကိုယ့္လက္ကမလြတ္ေစရဘူးဒါေတာ့‌ကတိေပးတယ္ မင္းႀကိဳက္သေလာက္သာေျပးကိုယ္ကမင္းကိုမရရ‌‌ေအာင္ကိုေျမလွန္႐ွာမွာဘယ္လိုလဲေျပးခ်င္လား ျမျခယ္"

"မေျပးပါဘူး"

"ကိုးသိတာေပါ့ မင္းကိုးကိုခ်န္မထားရက္တာ

ဒီအဆိုးအသြမ္းကိုမင္းသိပ္ခ်စ္တာေလ"

လက္႐ုံးသူ႕မ်က္ႏွာအားျခယ္၏လည္တိုင္ေလးနားကပ္၍ႁပြတ္ကနဲနမ္းယူပစ္လိုက္သည္။

ထို႔ေနာက္ထင္းေနသည့္ collarbonesေလးမ်ားအားလဲမက္ေမာစြာနမ္း႐ိူက္မိျပန္သည္။

ထို႔ေနာက္ျခယ့္မ်က္ဝန္းမ်ားအတြင္းသို႔ခ်စ္မဝသည့္အၾကည့္မ်ိဳးတို႔ႏွင့္‌ေက်းဇူးတင္သည့္အၾကည့္တို႔ႏွင့္‌ေရာယွက္စြာၾကည့္လ်က္

"မင္းကိုပိုင္ဆိုင္ထားရတာသိပ္ကံေကာင္းတယ္ကိုယ့္ျမျခယ္ ကိုယ္အရင္ဘဝကကမ႓ာႀကီးကိုမ်ားကယ္တင္ခဲ့ဖူးလားမသိဘူး ဒီဘဝမွာမင္းကိုပိုင္ဆိုင္ထားရတာ ဒီဘာမွ‌သုံးစားမရတဲ့ဒီအမိုက္မဲေကာင္မွာမင္းဆိုတဲ့ပိုင္ဆိုင္မူကတန္ဖိုးအႀကီးဆုံးပဲ မင္းကကိုယ့္ဘဝမွာဘုရားဆီကလက္ခံရခဲ့တဲ့အႀကီးမားဆုံးလက္ေဆာင္‌"

"အိုဟိုးးး လက္႐ုံးသုခတို႔စာတသံေပတသံနဲ႔ႏူးညံ့တတ္ေနပါလားေဟ့"

"ႏူးညံ့ရမာေပါ့အခ်စ္နဲ႔ေတြ႕ေနၿပီကိုး"

"ငါ့ေယာက်ာ္းကစကားေတြတတ္ေနတာ"

ျခယ္ လက္႐ုံး၏ဆံပင္မ်ားအားလက္ဖဝါးျဖင့္အၾကမ္းပတမ္းထိုးဖြလ်က္ အူယားစြာဆိုေလသည္။

"ခ်စ္တယ္ ကိုး ငါကိုးကိုအဲ့‌သေလာက္ထိခ်စ္တယ္"

"အင္း ေနာက္တေခါက္ေလာက္ထပ္ေျပာပါ မင္းႏူတ္ခမ္း‌ဖ်ားေလးနဲ႔ကိုးကိုခ်စ္တယ္လို႔ထပ္ေျပာပါ ဒီေကာင့္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္လို႔ေျပာပါ"

လက္႐ုံး၏အထက္စီးမွဆိုလာသည့္ ေတာင္းဆိုသည္လား အမိန္႔ေပးသည္လားမသဲကြဲသည့္စကာ‌းေၾကာင့္ျခယ္ႏူတ္ခမ္းကိုကိုက္ၿပီးဟင့္ကနဲမ်က္ႏွာမဲ့မိသြားသည္။

လက္႐ုံးဟာေလသိပ္ကိုမာနႀကီးလြန္းသည္။သူ႕ဘက္ကသာခ်စ္တယ္ဆိုတာကိုေျပာဖို႔ခဲယဥ္းေပမယ့္ ျခယ့္ထံမွသူ႕ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတ့ဲအေၾကာင္းေတြကိုနားေထာင္ခ်င္တယ္ေသးသတဲ့။သိပ္ကိုတရားပါသည္ လက္႐ုံးသုခရယ္။

"ကိုးကိုခ်စ္တယ္အမ်ားႀကီးခ်စ္တယ္သိလား ငါ‌ကေလကိုးကိုအရင္ကတအားကိုမုန္းတာ ၾကည့္လို႔ကိုမရတာ အခ်စ္ဆုံးကေနအမုန္းဆုံးျဖစ္သြားတတ္တယ္ပဲၾကားဖူးေပမယ့္ငါ့အလွည့္က်မွအမုန္းဆုံးကအခ်စ္ဆံဳးျဖစ္လာတာ ဆန္းၾကယ္တယ္ေနာ္"

"အခ်စ္ဆုံးတဲ့ အမေလးးစိမ္းျမျခယ္ေရ မင္းလင္ကို‌ဆြဲထားပါအုန္း ေလေပၚလြင့္ေနၿပီးေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ေခါင္းေတာင္ေဆာင့္မိသြားၿပီ"

"ကိုးငါGeneral truthတခုေျပာျပမယ္သိလား အဲ့တာကေလလက္႐ုံးသုခဆိုတဲ့အယုတ္တမာေကာင္ကိုစိမ္းျမျခယ္‌ေလးကအႀကီးက်ယ္ေဖာလင္းအင္လပ္သြားတာပဲကြာ လက္႐ုံးသုခကိုေလသိပ္ခ်စ္တာ"သူ၏စကားကိုတ‌‌ေသြမတိမ္းနားေထာင္၍ျခယ့္ထံမွ ခ်စ္စကားေတြတသီႀကီးပြင့္အံထြက္လာ၍လက္႐ုံးမွာရင္ထဲလိပ္ျပာအေကာင္တစ္ရာခန္႔ပလူပ်ံသြားသလိုရင္ထဲအသဲထဲမ႐ိုးမယြျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။

ျခယ့္၏ခ်စ္စကားေတြေအာက္မွာလူလဲမ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးနီရဲလ်က္မိူရသည့္မ်က္ႏွာအလား ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္းႏွင့္ျပဳံးဖီးေနပါေတာ့သည္။

လက္႐ုံးသုခဆိုတာကေတာ့အဲ့အတိုင္း။သူ႕ဘက္ကသာခ်စ္တယ္လို႔ထုတ္ေျပာဖို႔ခဲယဥ္းေပမယ့္ ျခယ့္ကိုေတာ့ခ်စ္ေၾကာင္းႀကိဳက္ေၾကာင္းေတြတတြတ္တြတ္ေျပာေနေစခ်င္သည္။

တခါတေလဆို ကိုးကိုခ်စ္လိုက္တာဆိုသည့္စကားကိုပင္ ကိုယ္လဲသိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဟုတံဳ႕ျပန္မေနပဲေခါင္းညိမ့္ျပၿပီးတုံ႔ျပန္တာမ်ိဳးေတြလဲ႐ွိသည္။

လက္႐ုံးကပြင့္လင္းသည့္ျခယ့္လိုေတာ့ခ်စ္တယ္ဆိုတာကိုတဖြဖြဖြင့္ဟဝန္ခံျခင္းမ႐ွိေပမယ့္

ျခယ့္ကိုသူဘယ္ေလာက္ခ်စ္တာျခယ္ပင္အသိဆုံးျဖစ္သည္။

ခ်စ္တယ္ေျပာဖို႔ကိုကပ္ေစးႏွဲတတ္သည့္ သူ႕ေယာက်ာ္းအစားျခယ္ကပဲခ်စ္တယ္ဆိုတာကိုအမ်ားႀကီးပိုေျပာေပးရသည္။

လက္႐ုံးဟာခ်စ္တယ္လို႔ေျပာဖို႔ေတာ့ခဲယဥ္းၿပီးရင္ထဲအသဲထဲမွႏွစ္ေနေအာင္ကိုခ်စ္သည့္လူစားမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။

****

"ကိုးေရ ကိုး ကိုးး ေအာ္"

ျခယ္ အိပ္ခန္းထဲဝင္လာၿပီးလက္႐ုံးအ‌ရိပ္‌ေယာင္မျမင္ရေခ်။လစ္ဟာေနသည့္စာၾကည့္စားပြဲထိုင္ခုံႏွင့္အတူ စာလုပ္လက္စျဖန္႔က်က္ထားသည့္စာအုပ္မ်ားအားေတြ႕ရသည္။ထို႔ေနာက္ေရခ်ိဳးခန္းဆီအၾကည့္ေရာက္မိသြားေတာ့မွ ပြင့္ေနသည့္ေရခ်ိဳးခန္းမီးႏွင့္ေရက်သံၾကားမွ လက္႐ုံးညဘက္ႀကီးေရခ်ိဳးေနျပန္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္းသိလိုက္ရသည္။ျခယ္ ဘာရယ္မဟုတ္လက္႐ုံး၏ျဖန္႔လက္စစာအုပ္မ်ားအားၾကည့္႐ူလိုစိတ္ေပၚေပါက္လာ၍စားပြဲဆီေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။စားပြဲေပၚမွ လက္႐ုံး၏စာလုပ္လက္စစာအုပ္မ်ားအားယူၾကည့္မိရင္း ျခယ္ျပဳံးမိသြားသည္။

"လက္ေရးေလးကခ်စ္စရာေလးရယ္ ေယာက်ာ္းေလးျဖစ္ၿပီးလက္ေရးကေတာ့

လွသား႐ုပ္နဲ႔လိုက္ပါေပတယ္"

လက္ခ်ာမ်ားအားလိုက္ေရးမွတ္ထားသည့္Notebookမ်ားထဲ႐ွိလက္႐ုံး၏ ညီညာေနသည့္Englishလက္ေရးေစာင္းေလးမ်ားအားျခယ္ဖတ္႐ူၾကည့္ရင္းသေဘာက်ေနမိသည္။

အႏုပညာဆန္လြန္းသည့္လက္ေခ်ာင္း႐ွည္သြယ္သြယ္တို႔ကလက္ေရးကိုလဲလွလွေရးတတ္တာပဲ။Graphစာ႐ြက္ေပၚမွာက်က်နနေရးဆြဲထားသည့္ အေဆာက္အဦးပုံၾကမ္းမ်ားကိုျခယ္ယူၾကည့္လိုက္မိ‌ေတာ့ လက္႐ုံးအေပၚအထင္ႀကီးစိတ္10%ခန္႔‌႐ွိသြားသည္။လက္႐ုံး၏ Textbook မ်ားအားလွန္ေလွာၾကည့္ရင္း အမွတ္မထင္စာအုပ္မ်ား‌ျဖင့္ဖိထားသည့္စားပြဲ‌ေပၚမွတစုံတခုကို႐ွာေတြ႕လိုက္သည္။

ေငြမင္ေရာင္ဖဲႀကိဳးလွလွေလးျဖင့္စည္းေႏွာင္ထားသည့္အနက္ေရာင္ဖိတ္စာေလးတခု။ဖိတ္စာေပၚတြင္ Anniversary ဟုဆိုကာ‌

‌ခ်စ္သူႏွစ္ဦးဧ။္အမည္အား‌ေ႐ႊ‌ေရာင္ျဖင့္ေရးထိုးထားသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ျမျခယ္ မရည္႐ြယ္မိျပန္ပဲဖိတ္စာအားဖြင့္ဖတ္လိုက္မိျပန္သည္။

‌Dateကမနက္ျဖန္ည8နာရီဆိုတာေတြ႕လိုက္ရသည္။လက္႐ုံးအဲ့ဒီကိုသြားမလားမသြားမလားသူမသိရေသး။Night party ျဖစ္ေန၍ျခယ့္စိတ္ထဲကိန္းေအာင္းေနသည့္ သဝန္တိုစိတ္ႏွင့္လင္သားအ‌ေပၚစိတ္မခ်စိတ္ေလးဟာသိသိသာသာႀကီးကိုေပၚထြက္လာေလသည္။

"ဟိတ္ ဘာေတြၾကည့္ေနတာလဲ"

"ဘုရားေလးငုတ္တုတ္ႂကြ!!

႐ုတ္တရက္အေနာက္ဖက္မွ နားကိုကပ္လ်က္တိုးတိုးေလး‌ေျခာက္လွန္႔လိုက္သည့္လက္႐ုံးေၾကာင့္ျခယ္လန္႔ဖ်န္႔သြားကာပါးစပ္မွထြက္မိထြက္ရာေယာင္ေလသည္။

ေရခ်ိဳးခန္းထဲကထြက္ထြက္လာခ်င္းလက္႐ုံးသည္‌အေပၚပိုင္းဗလာႏွင့္တဘက္အျဖဴတစ္ထည္သာခါးတြင္ပတ္ထားၿပီး ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔မွာေရသီးေရေပါက္တို႔တြဲလဲခိုေနသည္။

ေရ႐ႊဲေနသည့္အေပၚပိုင္းဗလာႏွင့္ျဖဴ‌ေဖြးဥ‌ေနသည့္‌ပိန္ပိန္ပါးပါးလက္ရံဳးခႏၶာကိုယ္ကၾကည့္ေကာင္းလြန္းေနသည္။

ဗိုက္သားေပၚမွႂကြက္သားအေျမႇာင္းေျမႇာင္းေလးမ်ားႏွင့္ ပုခုံးက်ယ္ႀကီးမ်ားကအားကိုးပစ္ခ်င္စရာပင္။

အနည္းငယ္ေရ႐ႊဲေနသည့္ဆံသားမစိုတစိုတို႔အားနဖူးထက္မွလွန္တင္လိုက္ရင္းလက္႐ုံး ျခယ့္အားျပဳံးစစျဖင့္စိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။

"အမေလး ငါလန္႔လိုက္တာကိုးရယ္"

"ဘုရားေလးငုတ္တုတ္မႂကြဘူး မင္းလင္ႀကီးမတ္တပ္ႂကြလာတာ ဘာေတြဒီေလာက္ေတာင္လန္႔"

လက္႐ုံးေျပာရင္းႏွင့္ျခယ့္လက္ထဲအၾကည့္ေရာက္မိသြားေတာ့ မနက္ကဟိုေကာင္

ေက်ာ္ထြဋ္ေပးလိုက္တဲ့သူနဲ႔သူ႕ေကာင္မေလးရဲ႕Annivesaryဖိတ္စာကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။

‌"ေအာ္ ကိုယ့္ျမျခယ္ကAnni ဖိတ္စာကိုၾကည့္ေနတာကို"

"အြန္း သူကကိုးသူငယ္ခ်င္းလား"

"ဟုတ္တယ္ အဲ့ႏွစ္ေယာက္လုံးကကိုယ္နဲ႔ရင္းနီွးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ အခုေတာ့သူတို႔ကကိုယ့္ထက္တစ္ႏွစ္ေစာၿပီးေက်ာင္းၿပီးမွာေပါ့ မင္းေတာ့မသိေလာက္ဘူးထင္တယ္ ေက်ာ္ထြဋ္နဲ႔ဟန္နီေသာ္ေလ"

"အြန္းငါမသိဘူးေလ ကိုးသူငယ္ခ်င္း‌ေတထဲငါသိတာကကိုျမတ္ထင္ရယ္၊ကိုၿဖိဳးရယ္၊အကိုဂ်ိဳးရယ္ပဲသိတယ္"

"...."

"ဒါနဲ႔အဲ့ဒီကိုကိုးသြားမာလားဟင္"

"အင္းေပါ့ သြားမာေပါ့ မသြားလို႔‌ဘယ္ေကာင္းမလဲ"

လက္႐ုံးစကားမွာျခယ့္ရင္ထဲအမ်ိဳးအမည္မသ္္‌ိ‌ေသာဝမ္းနည္းစိတ္ေလးလႊမ္းမိုးသြားသည္။

လက္႐ုံးထံမွဘယ္လိုဖိတ္ေခၚမူမ်ိဳးကိုသူေတာင့္တေနခဲ့မိ၍ သူေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ေလးပယ္ခ်ခံလိုက္ရ‌ေသာအခါရင္ထဲေၾကကြဲဝမ္းနည္းသြားရတာလဲ။

"ဘာလို႔လဲ"

"ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး ငါေမးၾကည့္တာ"

တေလွ်ာက္လုံးလက္႐ုံးသူ႕အေပါင္းသင္းမ်ား၏ေမြးေန႔ေတြ၊Partyေတြ၊Dinnerေတြပဲသြားသြားဘယ္ေသာအခါမွျခယ္လိုက္ပါတက္ေရာက္ခဲ့ရျခင္းမ႐ွိေပ။လက္႐ုံး၏အသိုင္းအဝိုင္းၾကားမွာလဲ

ျခယ့္ကိုသိၾကသူသိပ္မ႐ွိေပ။လက္ထပ္ပြဲတုန္းကတခါသာျမင္ဖူး‌ေတြ႕ဖူး၍ လက္႐ုံးသုခကအိမ္ေထာင္သည္ဆိုတာေတာင္သတိေမ့ခ်င္ေမ့ေနၾကမွာ။ဘယ္ပြဲလမ္းသဘင္ကိုလက္ရံဳးတက္တက္ျခယ့္ကိုေတာ့အတူေခၚသြားျခင္းမ႐ွိေပ။ဘယ္အေပါင္းအသင္းကိုမွျခယ္ႏွင့္မိတ္ဆက္ေပးျခင္းမ႐ွိ။

လက္႐ုံးအခ်ဳပ္မွာထြက္လာၿပီးထဲက ပါတီေတြတက္တာေလ်ာ့သြားေပမယ့္ အနည္းက်ဥ္းသူတက္တဲ့ပြဲေလးေတြေတာင္ျခယ့္ကိုခ်န္လွပ္ထားခဲ့တတ္သည္။

အစကကေတာ့ျခယ္ဒီကိစၥအားသာမာန္ကာလွ်ံကာသေဘာထားခဲ့ေပမယ့္ မၾကာခဏခ်န္လွပ္ခံရတာမ်ားလာ၍သိမ္ငယ္စိတ္ဝင္လာမိသည္။

လက္႐ုံးကသူ႕ကိုလူၾကားထဲသူ႕မိန္းမလို႔‌မိတ္ဆက္‌ေပးရမွာ႐ွက္ေနတာလားဟုအေတြးဝင္မိသည္။သူ႕အတြက္လက္႐ုံးအ႐ွက္ရေနတာလားဟုေတြးမိျပန္ေတာ့ရင္ထဲမခ်ိမဆန္႔ခံစားရသည္။

သူကလူရာမဝင္ဘူး သူ႕ေၾကာင့္လက္႐ုံးဂုဏ္ငယ္ေနရသည္ဟူေသာအေတြးမ်ားကျခယ့္ကိုသတ္ေနေလသည္။

**တကယ္ပဲ ငါ့ကိုမိန္းမလို႔ေျပာရမွာ႐ွက္ေနတာလားကိုး**

"ဪ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းတယ္ေနာ္ ကိုးေနာက္ေန႔ညက်ရင္အဲ့ကိုသြားမာေနာ္ ခြင့္ျပဳတယ္မလား"

"သြားပါ သြားပါ"

ျခယ့္ဆီမွခြင့္ျပဳမိန္႔ရေတာ့လက္႐ုံးဝမ္းသာသြားပုံရကာ ပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြခြက္ဝင္သြားကာသြားတန္းညီညီေလးေတြေပၚေအာင္ရယ္ျပလာေလသည္။

ထို႔ေနာက္ ေရ႐ႊဲေနသည့္သူ႕ခႏၶာကိုယ္ႀကီးအားတဘက္ျဖင့္သုတ္ကာ အဝတ္အစားဝတ္ရန္အတြက္ဗီ႐ိုထဲမွအဝတ္မ်ားအားလွန္ေလွာၾကည့္ေနေလသည္။

"ျမျခယ္ မနက္ျဖန္ကိုယ္ဒါေလးဝတ္ရင္ေကာင္းမလား"

ဗီ႐ိုထဲမွ အမည္းေရာင္ဝတ္စုံအားလွမ္းျပရင္း လက္႐ုံး ျခယ့္ဆီမွအၾကံညဏ္ေတာင္းေလသည္။

"မိုက္ပါတယ္ ဒါနဲ႔ ကိုးၾကည့္ရတာစိတ္လူပ္႐ွားေနသလိုပဲေနာ္"

တီ႐ွပ္အညိဳတစ္ထည္အားေခါင္းမွစြပ္ေနသည့္လက္႐ုံးအား ျခယ္အိပ္ယာထက္တြင္ဖင္ထိုင္ခ်ရင္းစကားတံဳ႕ျပန္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

"ဟုတ္တယ္ ကိုယ့္ေကာင္ကေလမနက္ျဖန္ညမွာဟန္နီ႔ကိုစပ႐ိုက္တိုက္ၿပီးလက္ထက္ခြင့္ေတာင္းမွာ ကိုယ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတဟိုေန႔ကလက္စြပ္လိုက္ကူေ႐ြးၾကတာ ဟန္နီကခုထိဘာမွမသိေသးဘူး ေက်ာ္ထြဋ္ေတာ့မသိဘူးကိုယ္ေတာင္ရင္ခုန္ေနတယ္"

"ကိုးဒီလိုတက္တက္ႂကြႂကြျပန္ျဖစ္လာတာျမင္ရတာငါဝမ္းသာတယ္ ကိုးကအခုဆိုအဲ့လိုလူေတြအမ်ားႀကီး႐ွိတဲ့ေနရာေတြလဲျပန္ဝင္ဆန္႔လာၿပီစ‌ေတြ႕တုန္းကလက္႐ုံးကိုျပန္ျမင္ေနရၿပီ အရင္ကလက္႐ုံးရဲ႕ပုံစံေလးကိုျပန္လိုခ်င္ေပမယ့္ဟိုးအရင္လိုေတာ့ငါ့အေပၚျပန္စိမ္းကားမသြားပါနဲ႔ေနာ္"

ျခယ့္၏ထိုစကားမွာလက္႐ုံးကမ်က္လုံးမ်ားေမွးစင္းသြားသည့္အထိႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ျပဳံးျပေလသည္။ဟုတ္သည္ ထိုအျပဳံး ပကတိ႐ိုးစင္းသည့္ထိုအျပဳံး။လက္႐ုံး၏ဟန္ေဆာင္မူကင္းမဲ့သည့္ထိုျဖဴစင္သည့္အျပဳံးေလးကသိပ္ကိုႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေလသည္။

ဒီအမ်ိဳးသားရဲ႕ႏူတ္ဖ်ား‌ထက္မွ ေထာင္ေသာင္းမကေသာအျပဳံးေတြျဖစ္တည္ေနျခင္းသည္ သူ႕အေ႐ွ႕မွထိုအမ်ိဳးသမီးႏွင့္တိုက္႐ိုက္အခ်ိဳးက်ပက္သက္ေနေလသည္။

"ဒါေပါ့ ကိုယ့္ကိုယုံၾကည္ပါကိုယ့္ျမျခယ္ မင္းကိုေနာက္တစ္ႀကိမ္စိတ္မပ်က္ေစရေတာ့ပါဘူး ကိုယ္တို႔ၾကားကိုဘယ္သူမွဝင္မလာေစရဘူး

ကိုယ္ရယ္မင္းရယ္ပဲ It's enough for me bae"

"ဟုတ္ပါၿပီ"

"ဒါဆိုမနက္ျဖန္ညဒါေလးဝတ္မယ္ေနာ္"

လက္႐ုံးသူလက္ထဲမွဝတ္စုံအားေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္မံေထာင္ျပၿပီး‌အၾကံျပဳခ်က္ေတာင္းျပန္ေလသည္။

"ကိုးသေဘာ ကိုးသေဘာ ကိုးဥပဓိ႐ုပ္ကနဂိုသားနားၿပီးသားမလို႔ဘာဝတ္ဝတ္ခန္႔ညားေနၿပီးသား"

"ျမျခယ္ မနက္ျဖန္ကိုယ္နဲ႔တူတူပြဲမတက္ခ်င္ဘူးလားဟင္"

"ဟမ္းး ဘာႀကီး"

"မနက္ျဖန္ကိုးနဲ႔တူတူမလိုက္ခဲ့ခ်င္ဘူးလား"

ျခယ္သူေတာင္းတေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့ရသည္စကားကိုလက္႐ုံးႏူတ္မွထြက္က်လာသည္ကိုၾကားလိုက္ရေသာ္လဲေမးပုံက ကိုးနဲ႔တူတူမလိုက္ခဲ့ခ်င္ဘူးလားတဲ့။လိုက္ခ်င္တယ္လို႔တန္း‌ေျဖျပန္ရင္လဲ မသိရင္သူကပဲလိုက္ခ်င္လြန္း၍ယြထေနသလိုျဖစ္ရျပန္အုန္းမည္။

ကိုးနဲ႔အတူတူလိုက္ခဲ့ပါဟုေျပာရင္ပို၍နားဝင္ခ်ိဳေပမည္။

ဒီလူဟာအခုခ်ိန္ထိစကားကိုအထက္စီးကေျပာတဲ့အက်င့္ရယ္ စကားကိုအေႏွာင့္သြားလြတ္ေအာင္မေျပာတတ္တာရယ္အခုထိေဖ်ာက္ဖ်က္မရေသး။

"လိုက္ရမလား"

"ဆႏၵ႐ွိရင္လိုက္ခဲ့ေလ ေျပာသာေျပာရတာကိုးတခါမွ မင္းကိုဘယ္ေနရာမွသိပ္‌ထုတ္မျပျဖစ္သလိုပဲ ကိုးဘာသာကိုးတစ္ပါးသြားလိုက္ရတာမ်ားတယ္ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္တြဲၿပီးလူၾကားထဲသိပ္မ‌ေရာက္ျဖစ္ဘူး ဒီတခါေတာ့လိုက္ခဲ့ပါလားဟင္"

"လိုက္ခဲ့မယ္ေလ ဒါေပမဲ့ဘယ္လိုလုပ္မလဲငါ့မွာကဝတ္ေကာင္းစားလွေတြမ႐ွိဘူး ေတာသားၿမိဳ႕တက္ျဖစ္ေနပါ့မယ္ ကိုးရယ္ မလိုက္ေတာ့ရင္ေကာင္းမယ္ အဲ့ေနရာေတြကငါနဲ႔မကိုက္ပါဘူး မလိုက္ေတာ့ပါဘူး!!!

ျခယ္ သူေမွ်ာ္လင့္ေနသည့္လက္႐ုံးဆီမွလိူက္

လိူက္လွဲလွဲဖိတ္ေခၚစကားကိုနဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ၾကားရ၍ေပ်ာ္ရမည္ဟုထင္ခဲ့မိေသာ္လည္း introvertသမားျဖစ္တာကတစ္ေၾကာင္း ထို

လက္ရံဳးဧ။္အ‌ေပါင္းအသင္းလူ႕မလိုင္ေတြ

ႏွင့္‌ေတြ႕ဆံဳ‌ဆက္ဆံရရင္အဆင္မွေျပပါ့မလားဟုေတြးပူေနမိသည္။တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္ထိုကဲ့သို႔တခမ္းတနားဧည့္ခံပြဲမ်ားကိုမေရာက္ဖူး၍ ဟိုေရာက္မွအူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္ေတာသားၿမိဳ႕ေရာက္သလိုဘာမွမသိနားမလည္ျဖစ္မွာကိုႀကိဳေတြးပူေနမိသည္။

လက္႐ုံးထက္နိမ့္က်သည့္သူ႕ကိုမ်ားအထင္ေသးၾက‌ေလမလား။

"မင္းလင္ကဘယ္သူလဲ"

"လက္႐ုံးသုခ"

"ေအး လက္႐ုံးသုခကမင္းမ်က္ႏွာငယ္ရ‌ေအာင္လို႔မင္းကိုလူၾကားသူၾကားထဲပစ္စလက္ခက္နဲ႔ေခၚသြားမလား မင္းဆီမွာလက္႐ုံးသုခတ‌စ္ေယာက္လုံး႐ွိထားၿပီးသားျမျခယ္ မလိုတာေတြေတြးပူမေနနဲ႔"

"...."

"ေနာ္ မင္းလင္ကိုသာယုံလိုက္ မင္းအခက္ေတြ႕ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုစိတ္ထဲကေန လက္႐ုံးသုခဆိုၿပီးကိုယ့္နာမည္ကိုသာ12ႀကိမ္႐ြတ္ၿပီး‌ေတာင့္တလိုက္ မင္းအခက္ခဲေတြကိုကိုယ္ေရာက္ရာအရပ္ကလာ႐ွင္းေပးမယ္"

***

"အရမ္းတိုေနတယ္ကိုး ငါမဝတ္ရဲဘူး"

အခန္းအျပင္ဘက္သို႔မဝံ့မရဲေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္လွမ္းထြက္လာသည့္ျခယ့္ကိုလက္႐ုံးဆိုဖာေပၚလွဲအိပ္ရင္းတီဗီၾကည့္ေနရာမွေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ပါး‌စပ္အတြင္းစားလက္စေပါက္ေပါက္ဆုပ္ကိုပင္အဝါးရပ္သြားၿပီးျခယ့္အားမ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းေငးၾကည့္ေနေလသည္။

"ျပန္လဲလိုက္မယ္ေနာ္ ငါနဲ႔မသင့္ေတာ္ဘူးလားလို႔"

"မလဲနဲ႔ လွတယ္ လွတယ္လို႔"

ခ်ည္သားအသားကပ္လက္တစ္လုံးႀကိဳးဂါဝန္ရင္ဟိုက္ကိုမွ ေပါင္လယ္ေလာက္ထိသာ႐ွည္လ်ားေသာအနက္ေရာင္dressေလးသည္ ျခယ္ႏွင့္ကြက္တိက်စြာလိုက္ဖက္ေနေသာ္ျငားလဲ ျခယ္မွာသူႏွင့္မလိုက္ဖက္ဖူးဟုသာေတြးထင္ေနေလသည္။

"လွတယ္ ျမျခယ္ရဲ႕ တကယ္လွတာ dressကေလတကယ္ကဒီဇိုင္းက႐ိုး႐ိုးေလးကိုယ့္ျမျခယ္ဝတ္လိုက္မွဆန္းသစ္သြားတာ မႀကိဳက္လို႔လား"

"ႀကိဳက္တာေပါ့ အရမ္းလွတာကို ဒါေပမဲ့မဟုတ္ဘူးကိုး အက်ီကရင္ဟိုက္ေနတာေတာင္မွေနာက္ေက်ာမွာကနည္းနည္းခြဲထားေသးတယ္ ၿပီးေတာ့တိုေနသလားလို႔ မွန္ထဲမွာငါ့ကိုငါျပန္ၾကည့္တာကို႐ို႕ကားယားျဖစ္ေနသလားလို႔"

လက္႐ုံးတ‌ေယာက္ဒီ‌ေန႔တစ္ေန႔လည္ခင္းလုံးေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းလွၿပီးညေနျပန္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့အထုပ္ႀကီးအထုပ္ငယ္တို႔ကိုဆြဲလ်က္အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။ျခယ့္ကိုတစ္စြန္းတစ္စမွ်မတိုင္ပင္ဘဲ သူ႕မ်က္လုံးထဲျခယ္ႏွင့္လိုက္ဖက္မည္ထင္တာမွန္သမွ်ဝယ္ခ်လာခဲ့သည္။တစ္ညေနခင္းလုံး သူဝယ္လာသမွ်ေတြကိုျခယ့္အားတစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္အစမ္းဝတ္ၾကည့္ခိုင္းေနေလသည္။

"ဒီတစ္ခုအလွ‌ဆုံးပဲျမျခယ္ရဲ႕ ဒီေန႔ညဒါေလးဝတ္ပါေနာ္"

"..."

"မဝတ္ခ်င္ဘူးလား"

"ကိုးသေဘာ ကိုးသေဘာ"

"ဒါနဲ႔ေလကိုယ္မင္းကိုေဘာင္းဘီတိုေတြ စကတ္တိုေတြဝတ္တာတခါမွမျမင္ဖူးဘူး ဝတ္ရတာမႀကိဳက္တာလား ဘယ္လိုလဲ"

ျခယ္ အလြန္ဆုံးဝတ္သည့္အတိုကဒူးဖုံးစကတ္ပင္ျဖစ္သည္။လက္ေဆာက္ပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္၏ထိုဒူးဖုံးယူနီေဖာင္းကိုပင္ ျခယ့္မွာစကတ္နည္းနည္းအေပၚေရာက္သြားရင္ေတာင္ျခယ့္မွာဆြဲဆြဲခ်ရတာအေမာ။

"ႀကိဳက္တာေပါ့ ဒီလိုပဲမဝတ္တာပါ"

"ဘာလို႔လဲ ကိုးကိုအေၾကာင္းရင္းေျပာရမယ္"

"ဒူးမဲေနလို႔"

ျခယ္ေျပာမွ်သာလက္႐ုံးသတိထားမိသည္။

ျခယ့္ ဒူးေခါင္းေနရာေလးကိုအကဲခတ္ၾကည္မိေတာ့ခႏၶာကိုယ္၏႐ွိရင္းစြဲအသားေရာင္ထက္ ဒူးေခါင္းနယ္နိမိတ္ေလးတစ္ဝိုက္က

မဆိုသ‌ေလာက္‌ေလးအနည္းငယ္ညိဳေနျခင္းျဖစ္သည္။ျခယ္ေျပာလို႔သာမဟုတ္ရင္လက္႐ုံးဘယ္လိုမွသတိထားမိမည္မဟုတ္ေခ်။

အတူေနလာတာတစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီျဖစ္သည့္ဇနီးမယားျဖစ္ေသာ္လဲဒီအခ်က္ကိုေတာ့လက္႐ုံးတကယ့္ကိုအခုမွသိသည္။ျခယ္ကအၿမဲတစ္ေစဒူးက်စတိုင္ပန္႔ေတြ၊စကပ္႐ွည္ေတြအဝတ္မ်ားတာလဲပါသည္။

လက္႐ုံးမ်က္လုံးထဲမွာ ျခယ္သည္မည္သည့္ေနရာမွာခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မ႐ွိပဲေခါင္းအစေျခအဆုံးၿပီးျပည့္စုံလြန္းေနသည့္နတ္သမီး‌ေလးပင္ျဖစ္သည္။

သူ႕ဒူးေခါင္းကိုစိုက္ၾကည့္ေန၍ျခယ္႐ွက္႐ြံ႕လာကာ ခါးကိုကိုင္းၫႊတ္လ်က္လက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္ႏွင့္ဒူးအားအုပ္ကာလိုက္သည္။

"အိုး ေဆာရီး မင္းေျပာမွသာကိုးသတိထားမိတာ"

"အြန္း"

"ဒါဆိုကိုးေျပာမယ္ မင္းကအတိုျပတ္ေတြဝတ္ရတာႀကိဳက္ပါရဲ႕သားနဲ႔ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယုံၾကည္မူမ႐ွိလို႔မဝတ္ရဲတာလား"

"အဲ့လိုပဲေျပာရမာေပါ့"

"ဒါဆိုဒီေန႔ကစၿပီးမင္းဝတ္ခ်င္တာဝတ္ မင္းခႏၶာကိုယ္ကမင္းအပိုင္မလို႔မင္းဝတ္ခ်င္တာဝတ္ ဒူးမဲတာေတဒူးျဖဴတာေတမလုပ္နဲ႔ ကိုယ့္အျမင္မွာမင္းကၿပီးျပည့္စုံေနၿပီးသား ကိုယ့္အျမင္ကလြဲရင္ဘယ္သူ႕အျမင္ကိုမွေစာက္ဂ႐ုစိုက္စရာမလိုဘူး မင္းကဒူးမဲလဲၿပီးျပည့္စုံတယ္ေပါင္မဲလဲၿပီးျပည့္စုံတယ္ မင္းခႏၶာကိုယ္ကမင္းအပိုင္ မင္းစိတ္ႀကိဳက္ဝတ္ႏိူင္တယ္ self confidenceေလးထားၾကည့္ပါျမျခယ္"

"ငါ့ကိုကဲ့ရဲ႕ရင္ေရာ"