လက်ရုံးတ‌ေယာက်ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေရာမှထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင်ဂနာမငြိမ်စွာလမ်းပတ်လျှောက်လေသည်။လမ်းလျှောက်နေရာမှ ကုတင်ပေါ်ပစ်လှဲအိပ်လိုက်သည်။ထို့နောက် လှဲနေရာမှထထိုင်ကာဟိုလျှောက်လိုက်ဒီလျှောက်လိုက် လုပ်ပြန်လေသည်။လက်ရုံးစိတ်လူပ်ရှားစွာဖြင့်ထိုင်မရထမရဖြစ်နေသည်။ထို့နောက်အတတ်နိုင်ဆုံးစိတ်ကိုငြိမ်အောင်ထားကာ ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ကိုသူဖြေလျှော့ရန်ကြိုးစားသည်။စိတ်သက်သာရာရလိုရငြား သူ့ပေါင်တံများအားလက်သီးဖြင့်ထုကာစိတ်လူပ်ရှားတာလျှော့ချဖို့ကြိုးစားနေမိလေသည်။

"ဟူးးရင်တွေခုန်လိုက်တာကွာ"

အိမ်သာမှမြခြယ်ပြန်ထွက်လာမည့်အချိန်ကိုသူရင်တဒိတ်ဒိတ်နှင့်စောင့်မျှော်နေလေသည်။

သူလိုချင်သည့်ရလဒ်ထွက်မလာရင်ဟုတွေးမိသွားရင်းနှင့်လဲကြောက်လန့်နေမိသည်။

မြခြယ်နှင့်အတူပါလာမည့်ရလဒ်ကိုစောင့်မျှော်နေရသည်မှာသူစိတ်မရှည်တော့။မြခြယ်ဘာလို့ဒီလောက်တောင်ကြာနေရသလဲ။

"ကျွီ"

အိမ်သာတံခါးပွင့်လာသည့်အသံအကြားမှာတော့ လက်ရုံးသူ့ကိုယ်သူပင်မသိလိုက်ပဲ

ဆိုဖာပေါ်ထိုင်နေရာမှခုန်ထမိသွားသည်။

ခန့်မှန်းရခက်နေသော ခြယ့်မျက်နှာအနေအထားကိုသူနားမလည်။ခြယ့်မျက်နှာသည်ဝမ်းနည်းနေသည့်ပုံလဲမပေါ် ပျော်နေသည့်ပုံရိပ်လဲမရှိပေ။လက်ရုံးသိချင်ဇောနှင့် အိမ်သာမှထွက်ထွက်လာချင်းခြယ့်ကိုဆီး၍မေးလေသည်။

"မြခြယ် ကိုယ့်ကိုresultလေးပြောပြပါ ကိုယ်ရင်ခုန်လို့သေတော့မယ်"

ခြယ် အပြုံးအရယ်မရှိလေးပင်စွာခေါင်းခါရမ်းပြလေသည်။လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသည့်

အနီ‌ေကြာင်းတစ်‌ေကြာင်းသာ‌ေပါ်‌ေနသည့်ဆီးစစ်တံကိုအရှေ့သို့ထိုးပြရင်း

"အဆင်မပြေဘူး ကိုး ငါကိုယ်ဝန်မရှိဘူး"

လက်ရုံးစကား‌ေတာင်ထွက်မလာနိုင်‌ေတာ့ပဲဟင်ခနဲနူတ်ခမ်းလူပ်ရုံငြီးငြူမိသွားသည်။လက်ရုံးစိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့်ကုတင်ပေါ်ပစ်လှဲချလိုက်‌ေလသည်။စိတ်ပျက်သွားသည့်လက်ရံုးမျက်နှာ‌ေကြာင့်ခြယ်ငိုချပစ်ချင်မိသွားသည်။

လက်ရံုးသူ့ကိုစိတ်ပျက်သွား‌ေလပြီလား။

ထို့နောက်လက်ရံုးစိတ်ဓာတ်ကျ‌ေနသည့်လေသံဖြင့် ခြယ့်ကို

"ဘယ်လို့ဖြစ်တာတုန်း ကိုယ်တို့လိုအပ်တာအကုန်ကြိုးစားခဲ့တာပဲလေ..."

လက်ရုံးနားမလည်သောအကြည့်တို့ဖြင့်ခြယ့်ကိုမေးခွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။ခြယ်ခေါင်းကိုသာခါရမ်းပြလိုက်ပြီးသူလဲဘယ်သိပါ့မလဲဟူသည့်အကြည့်တို့ဖြင့်တုံ့ပြန်လာသည်။

ဒယ်ဒီနှင့်မာမီ၏တိုက်တွန်းမူအရ အပန်းဖြေစခန်းမှပြန်ရောက်ထဲကလက်ရုံးကလေးယူဖို့အားတက်သရောပြင်ဆင်ခဲ့လေသည်။

ခြယ့်ကိုလဲသွေးအားကောင်းစေရန်အစားအသောက်များကိုစားသုံးစေခြင်းစသဖြင့်ကလေးရယူရန်အင်အားပြည့်နေစေခဲ့သည်။သူကိုယ်တိုင်လဲ ဒယ်ဒီညွှန်းသည့် ကျားအားတိုးဆေးများကိုလဲအတော်များများလိုက်မှီဝဲခဲ့သည်။‌ေကာင်းမည်ထင်တာမှန်သမျှသူတို့အကုန်လိုက်လုပ်ကြည့်ခဲ့ပြီး လေးလအကြာမှာသိလိုက်ရသည့်ရလဒ်ကြောင့်စိတ်ဓာတ်ကျသွားမိတာတော့အမှန်ပင်။ကိုယ်တိုင်ကပဲအစွမ်းအစမရှိတာများလားဟုလက်ရုံးတွေးမိသွားသည်။

"ကိုး ငါတောင်းပန်ပါတယ်"

ခြယ့်ဆီမှငိုသံစွက်နေသည့်တိုးလျသည့်တောင်းပန်သံလေးကိုကြားလိုက်ရတော့ လက်ရုံးလှဲနေရာမှချက်ချင်းထရပ်လိုက်မိသည်။လှဲနေရာမှ ရုတ်တရပ်ထရပ်လိုက်သည့်အရှိန်ကြောင့်‌ ခေါင်းပင်နည်းနည်းမိုက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

"မဟုတ်တာ မင်းကဘာမှားလို့တောင်းပန်ရတာလဲ ကိုယ်ပြောမယ် ဒီမှာထိုင်"

ခြယ့်ခန္ဓာကိုယ်ပါးလျလျလေးအား လက်ရုံးပုခုံးအားခပ်ဖွဖွကိုင်လျက် ကုတင်ပေါ်သို့ထိုင်စေပြီးသူကကြမ်းပေါ်သို့မုဆိုးဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြယ့်လက်လေးကိုအသာယာဆုပ်ကိုင်လျက်

"ကိုးတောင်းပန်ပါတယ်နော် ကိုးမင်းကိုဝမ်းနည်းအောင်လုပ်မိသလိုဖြစ်သွားတယ် ဒီမှာကိုးပြောပြမယ် ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်စလုံးကလေဒီကိစ္စမှာဘာအတွေ့ကြုံမှမရှိကြသေးဘူး ကိုယ်တို့ကြားဖူးနာဝရှိတာလေးတွေနဲ့တတ်သလောက်မှတ်သလောက်လျှောက်လက်တည့်စမ်းမိကြတာကို တကယ်ကလေကိုယ်ဝန်ရဖို့ဆိုတာလွယ်ကူတာမဟုတ်ဘူး သေချာဆရာဝန်နဲ့တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရမာ တချို့စုံတွဲတွေဆိုလေကလေးရဖို့ကိုနှစ်နဲ့ချီထိကြာတာ လွယ်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး ကိုးတို့ကခုမှပထမဆုံးအကြိမ်ကြိုးစားတာလေ နောက်ထပ်အများကြီးထပ်ကြိုးစားလို့ရသေးတယ် ရင်သွေးရဖို့အခွင့်ရေးတွေအများကြီးကျန်သေးတာ ဝမ်းနည်းစရာမဟုတ်ဘူး နော် မြခြယ်"

လက်ရုံး မု‌ဆိုးဒူးထောက်အနေအထားနှင့် ခြယ့်ပုခုံးလေးအားဘယ်လက်ဖြင့်သိမ်းဖက်၍ သူ့ပုခုံးကျယ်ကြီးပေါ်အားအမှီတွယ်ယူစေသည်။

လက်ရုံး ကြမ်းပေါ်တွင်ဒူးထောက်ထိုင်နေတာတောင်အရပ်ကခြယ်နှင့်တန်းတူပင်။

ခြယ်လဲလက်ရုံးပုခုံးပေါ်ခေါင်းလေးမှီချလျက် ပုခုံးကျယ်ကြီးပေါ်အပြည့်ဝမှီတွယ်နေမိသည်။

သူ့ပုခုံးပေါ်ကျရောက်နေသည့် နူးညံ့လွန်းသည့်ခြယ့်ဆံပင်များအားလက်ရုံးညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးရင်း

"ငါ့မိန်းမလေးကအဲ့လိုအလွယ်တကူဝမ်းမနည်းပါနဲ့ကွာ ငါ့မိန်းမလေးကအဲ့လိုဝမ်းနည်းနေတော့ဒီကကိုးကလဲဝမ်းနည်းတာပေါ့ ဒီကကောင်မလေးပျော်နေမှဟော့ဒီကိုးကလဲပျော်နိုင်မာသိရဲ့လား"

"ပြောစရာရှိတယ်ကိုး"

"ပြောစေဗျာ"

သူ့ပုခုံးပေါ်မျက်နှာအပ်နေရာမှ‌ ထောင်မတ်လာသည့်စူပုတ်ပုတ်ခြယ့်မျက်နှာ‌လေး။ထိုမျက်နှာလေးထက်ကပ်ငြိနေသည့်ဆံနွယ်များကိုလက်ရုံးသိမ်းယူပေးပြီး အနည်းငယ်ရူပ်ပွနေသည့်ခြယ့်ဆံနွယ်များအားလက်ရုံးပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။ထို့နောက်ဘာကိုအလိုမကျဖြစ်နေမှန်းမသိသည့်ခြယ့်မျက်နှာလေးအားကြည့်ရင်း အသဲယားစွာပါးလေးကိုဆွဲဖျစ်လိုက်မိသည်။

"ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး"

"ဟော ထားပါတော့ဗျာ"

ခြယ် လက်ရုံးကိုတစုံတရာကိုအမှန်တိုင်းဖွင့်ဟဝန်ခံဖို့ကြိုးစားကြည့်သော်လဲ စကားလုံးများကလည်ပင်းမှာတင်တစ်ဆို့နေလေသည်။လက်ရုံးကလေးရဖို့ဘယ်လောက်တောင်စိတ်အားထက်သန်နေလဲခြယ်အသိဆုံးဖြစ်နေ၍ဘယ်လိုမှပြောလို့မထွက်ပေ။ဆီးစစ်တံမှရလဒ်ကိုကြားကြားရချင်းဖြစ်သွားသည့်လက်ရုံးမျက်န‌ှာကိုခြယ်မျက်စိထဲပြန်ယောင်လာသည်။

လက်ရုံးကဒီရလဒ်လောက်လေးကိုပင်ဒီလောက်မျက်နှာပျက်သွားတာ လက်ရုံးအမှန်တိုင်းသာသိသွားရင်သူ့ကိုဘယ်လောက်စိတ်ပျက်သွားမလဲဆိုတာခြယ်တွေးကြောက်နေမိသည်။လက်ရုံးသူ့ကိုတကယ်စိတ်ကုန်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...။သူလက်ရုံးကိုဘယ်ချိန်ထိဖုံးကွယ်ထားနိူင်မှာလဲ။

"မြခြယ် ကိုးပြောမယ် ကိုးတို့ဆေးရုံကိုသွားပြီးဆရာဝန်နဲ့သွားတိုင်ပင်ကြည့်ရအောင် ကိုယ်တို့မှာဘာတွေလိုအပ်နေလဲသွားစစ်ဆေးကြည့်ကြရအောင် ဆရာဝန်တွေကပိုသိမာပေါ့ ကလေးအမြန်ဆုံးရနိုင်ဖို့ဘာတွေလိုအပ်လဲဆေးရုံမာသွားဆွေးနွေးကြည့်ရအောင်နော်"

"ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း မလိုပါဘူး"

ခြယ် လက်ရုံးအပြောကိုအကြောက်အကန်ပင်ငြင်းလေသည်။ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေရာမှ ခြယ်ဆတ်ထနဲထရပ်လိုက်လေသည်။ခြယ်မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့ လက်ရုံးပါထရပ်ပြီး သူ့

အ‌ေပြာကိုခါးခါးသီးသီးငြင်းနေသည့်ခြယ့်ကို

"မလန့်ပါနဲ့ မြခြယ်ရဲ့ ဒီတိုင်းဆေးစစ်ကြည့်တာတို့ဘာတို့လုပ်ပြီး ဆရာဝန်ဆ‌ီကအကြံညဏ်ယူရုံလောက်ပါပဲ ဆရာဝန်တွေကကိုယ်တို့ထက်နည်းလမ်းအမှန်သိတော့ရင်သွေးအမြန်ရနိူင်တာပေါ့"

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ အဲ့လိုဆေးရုံမှာဆရာဝန်နဲ့သွားပြပြီမှကိုယ်ဝန်ရတယ်ဆိုအရင်ခေတ်ကလူတွေမွေးတောင်မွေးလာမှာမဟုတ်ဘူး မလိုအပ်တာတွေ ပြီးတော့ရှိသေးတယ် ကိုးရောငါရောကအခုထိငယ်နေသေးတာပဲ ကလေးရဖို့အချိန်တွေအများကြီးရှိသေးတယ် ဘာတွေလောကြီးနေစရာလိုလို့လဲ အခုမှကြိုးစားတာလေးလပဲရှိသေးတာကို ငါဆေးရုံမပြချင်ဘူးကိုး"

ခြယ် ပြောရင်းပြောရင်းငိုသံစွက်လာကာ သူ့ပုံစံကပြောစကားနား‌မထောင်ပဲဂျီတိုက်နေသည့်ကလေးပံုစံနှင့်သွားတူနေလေသည်။

လက်ရုံး သူ့အပြောကိုတစ်စက်မှနားမထောင်ပဲဆေးရုံမသွားချင်ကြောင်းပဲဇွတ်အတင်းပြောနေသည့်ခြယ့်ကို လေသံအေးအေးနှင့်ဖေျာင်းဖျ‌ေန‌ေလသည်။

"နား‌ေထာင် မြခြယ် ဟေ့ မြခြယ် ကိုးပြောမယ် အဲ့လိုဆေးရုံသွားလိုက်မှ ကိုယ့်မှာယောကျာ်းတယောက်အနေနဲ့ဘာတွေမစွမ်းဆောင်နိုင်လဲသိရမာပေါ့ ဘယ်လိုပြောရမလဲ....

ပြောရမာလဲရှက်မနေတော့ဘူးကွာ ကိုးကလေအစွမ်းစမရှိဘူးလို့ကိုယ့်ကိုကိုယ်ထင်နေတယ်ကွာ အဲ့တာကိုကိုးအတည်ပြုချင်တယ်"

လက်ရုံးစကားကြောင့်က‌ေလးတ‌ေယာက်လိုအသည်းသန် လက်ကိုခါရမ်းကာငြင်းနေသည့်ခြယ်ခဏငြိမ်ကျသွားပြီး

"ဘာပြောလိုက်တယ်ကိုး"

"အင်းဟုတ်တယ် ကိုးကမစွမ်းဘူးလို့ထင်နေမိတယ် ကိုးမှာ‌ေယာကျာ်းတ‌ေယာက်အ‌ေနနဲ့တခုခုချို့ယွင်းနေသလားမသိဘူး ဒါကြောင့်..ကိုယ်ပြောချင်တာမင်းသိမာပါ"

ညိုးငယ်နေသောမျက်နှာလေးနှင့် သူ့ကိုသူအဆိုးထင်နေရှာသောလက်ရုံးကြောင့်ခြယ့်မှာစိတ်ထဲမကောင်းဖြစ်သွားသည်။သူ့ကိုသူဘာများမှားယွင်းနေလဲဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်အပြစ်တင်နေရှာသောလက်ရုံးကိုသူ့မှာပြောစရာစကားမရှိ။

*ချို့ယွင်းနေတာငါပါကိုးရယ် ငါကမှတကယ်ချို့ယွင်းနေတဲ့သူ*

*ငါ့ကိုကိုးစိတ်ကုန်သွားမာလားဟင်*

*ကိုးကဘာမှမချို့ယွင်းပါဘူး ကိုးကပြီးပြည့်စုံနေပြီးသားပါ*

ခြယ်အတွေးပေါင်းများစွာနှင့်စိတ်ထဲဂယက်ရိုက်နေစဉ် လက်ရုံးကသူ့ပုခုံးလေးကိုအသာယာညှစ်ကာ

"မင်းဆန္ဒမရှိလဲကိုးအတင်းကြပ်‌မတိုက်တွန်းပါဘူးနော် ကိုးဘက်ကယောကျာ်းတယောက်အနေနဲ့အပြည့်ဝမစွမ်းဆောင်နိုင်တာလို့ပဲကိုယ်ထင်နေတယ် ကိုးကအဖြစ်မရှိဖို့ရာခိုင်နူန်းများနေမာပါ မင်းနဲ့မဆိုင်လောက်ပါဘူး"

"အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး ကိုးကလဲ ငါတို့နားလည်ထားပြီးသားလေ ဒါကပထမဆုံးကြိုးစားမူမလို့က‌‌ေလးမရနိုင်သေးတာပါဆိုနေ ကိုးအဲ့လိုကိုယ့်ကိုကိုယ်သိမ်ငယ်စိတ်ဝင်မနေပါနဲ့ ကိုးစိတ်ချမ်းသာအောင်ငါလဲကိုးနဲ့တူတူဆရာဝန်ပြကြည့်ပေးမယ်နော် အဲ့လိုကြီးသိမ်ငယ်စိတ်တွေမဝင်နေပါနဲ့"

ယောကျာ်းတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ့်ဇနီးသည်ရဲ့ရှေ့မှာဒီလိုကိုယ်ကယောကျာ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့အပြည့်ဝမစွမ်းဆောင်နိုင်ဖူးရယ်လို့ ဖွင့်ဟဝန်ခံရမာရှက်စရာအကောင်းဆုံးမဟုတ်လား။လက်ရုံးအနေနဲ့ ဒီလိုမျိုးသူ့ကိုသူအဖြစ်မရှိဘူးဟူသည့်အတွေးများဖြင့်ကိုယ့်ကိုကိုယ်သိမ်ငယ်စိတ်တွေဝင်နေမှာကိုခြယ်ခွင့်မပြုနိူင်ပေ။ထို့ကြောင့်ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် လက်ရုံးစကားကိုနားထောင်ပြီးဆရာဝန်နှင့်ဆေးစစ်ကြည့်ရန်လက်ခံလိုက်လေသည်။

ထာဝရတည်မြဲသည့်လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာမရှိစမြဲမို့ တနေ့မဟုတ်တနေ့ပေါ်ပေါက်လာမည့်သူ့လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလက်ရုံးတချိန်ချိန်ကျိန်းသေသိလာမည်ပဲလေ။လက်ရုံးကို‌ေရာအားလံုးကို‌ေရာသူဖုံးကွယ်ထားရတာ သူကိုယ်တိုင်လဲလိပ်ပြာမလုံ။တချိန်ချိန်အားလုံးသိလာရမည့်အတူတူစောစောသိကုန်ကြတော့လဲပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟုခြယ်ဆုံးဖြတ်လိုက်မိသည်။

သူဖုံးကွယ်ထားသည်ကိုလက်ရုံးသိသွားရင်လက်ရုံးသူ့ကိုစွန့်ပစ်သွားမည်ကိုလဲသွေးပျက်နေမိသည်။ကိုးသူ့ကိုစွန့်ခွာသွားရင်ဟုစဉ်းစားမိလိုက်တိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲကသွေးများပြောင်းပြန်စီးသွားသလိုပင်။

*ကိုးငါ့ကိုပစ်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကွာရှင်းကြမယ်ဆိုရင်ရော*

*ကိုးကငါ့ကိုထားသွားမှာလား ကိုးမရှိရင်ငါဘယ်လိုနေရမလဲ ငါလဲကိုးအတွက်သားသမီးတွေမွေးပေးချင်တာပဲလေ ဒါပေမဲ့...*

*မဟုတ်တာ ကိုးကငါ့ကိုဒီလောက်ချစ်တာ ဘယ်တော့မှစွန့်ခွာမသွားဘူးလို့ကတိပေးထားပြီးသားလေ ကိုးကငါမရှိရင်သေမာ ဟုတ်တယ် ငါကိုးကိုယုံတယ် ကိုးကငါ့ကိုသေမှသူ့အနားကထွက်သွားခွင့်ပေးမှာတဲ့ ကိုးကိုယုံတယ်*

*ကိုးကပစ်မသွားဘူးဆိုရင်တောင် ကိုးလဲသူ့အတွက်က‌ေလး‌ေလး‌ေတွ‌ေမွးပေးနိုင်မည့်အမျိူးသမီးကိုပဲလိုချင်မာပဲလေ ငါ့လိုမိန်းမကိုကြာရင်သူလဲစိတ်ပျက်မိမာပဲ *

ခြယ် သူ့‌ေရှ့ကလက်ရံုးကိုကြည့်ရင်းအတွေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်နှင့်ခေါင်းတစ်ခုလုံးချာချာလည်လာသလိုပင်။

တသက်လုံးဖုံးဖိလာခဲ့ရသည့်အကြောင်းရာကသိပ်မကြာခင်နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ပေါ်ပေါက်တော့မည်ကိုတွေးမိပြန်‌ေတာ့လဲချွေးစေးပြန်နေမိသည်။ဖြစ်နိုင်ရင် လက်ရုံးကိုဆရာဝန်ပြောမှအမှန်တရားကိုသိရသည်ထက် သူကိုယ်တိုင်သာဝန်ခံပစ်လိုက်ချင်မိသည်။သို့သော် စိတ်သွားတိုင်းပါးစပ်ကမထွက်။

*သွားဟာ ဖြစ်သမျှအကြောင်းအကောင်းကြီးပဲ ဖြစ်ချင်ရာသာဖြစ်လိုက်စမ်း*

"ကိုယ့်မြခြယ် အဆင်ပြေရဲ့လား မြခြယ်ခင်ဗျာ့ မြခြယ်"

"ဟမ်းး ကိုး ငါတခြားဆီအတွေးရောက်သွားလို့ ဆောရီး"

"ဘာတွေးတွေးနေတာတုန်း"

"ဒီလိုပါပဲ"

ထိုစဉ် လက်ရုံးချွေးစေးများကပ်နေသည့်ခြယ့်နဖူးထက်အားလက်ခုံဖြင့်ဖိသုပ်ပေးရင်း ချွေးကြောင့်နဖူးမှာကပ်ငြိနေသည့်ဆံနွယ်လေးများအားနားရွက်နောက်ပို့ပေးပြီး

"ချွေးတွေနဲ့ ကလေးလေးကျနေတာပဲကိုယ့်မြခြယ်"

ပြောရင်းဖြင့်လက်ရုံး ခြယ့်ပါးပြင်နီရဲရဲလေးအားနှာခေါင်းမြုပ်မတတ်နမ်းလိုက်လေသည်။ဘယ်ဘဝကကောင်းမူကြောင့်လဲမသိ ထိုစတော်ဘယ်ရီလို‌အရောင်ရဲနေသည့်ပါးလေးနှစ်ဖက်ပိုင်ဆိုင်ထားရသည်ကခြယ့်၏ထူးခြားချက်ပင်။ရေမရောသည့်မြန်မာလူမျိုးတယောက်ပေမို့ ထင်သလောင်အသားမဖြူသော်လဲ နို့နှစ်ရောင်ကြည်လင်နေသည့်ခြယ့်အသားရေလေးက ဖြူသည်ဟုဆိုနိူင်ပေသည်။ယောကျာ်းတန်မဲ့ဖြူဥဝင်းမွတ်နေသည့်လက်ရုံး၏အသားရေကိုတော့မမှီ။အမြဲလိုလိုပင် စကားစပ်မိသည့်အခါတိုင်းလက်ရုံး၏အသားရေကိုမနာလိုကြောင်းခြယ်အမြဲမျက်စောင်းတခဲခဲနှင့်ပြောတတ်လေသည်။

အချုပ်ထဲရောက်နေစဉ်ကာလအတွင်း အချုပ်ရေမသန့်သည့်ပြဿနာကြောင့်နဂိုထက်အနည်းငယ်ညိုညစ်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်တော့ခြယ့်၏ဂရုတစိုက်အသားရေထိန်းသိမ်းပေးမူကြောင့်အရင်အသားရောင်ကိုပြန်လည်ပိုင်ဆိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ခြယ်ထိုသို့ဆိုလာတိုင်း လက်ရုံးကခြယ့်ထံသို့ကလေးကလားနဲ့ကွာဟူသည့်အကြည့်တို့ဖြင့်ပြန်ကြည့်တတ်ပြီးပြုံးရိပ်ယောင်သန်းနေတတ်သည်။

အမြဲလိုလိုပင်ဘယ်သူကိုမှဂရုမစိုက်သည့် အေးစက်စက်၊ပေါ့ပျက်ပျက်အကြည့်များဖြင့်ကြည့်တတ်‌သည့်ထိုသူ့ဧ။်မျက်ဝန်းတစ်စံု

က ခြယ့်တစ်‌ေယာက်ထဲအတွက်ကိုတော့ချစ်ခြင်းတရားများဖြင့်ပြည့်နှက်စွာလေးလေးနက်နက်ငေးကြည်‌့နေတတ်လေသည်။အမြဲတစေ မေတ္တာတွေစီးဆင်းယိုဖိတ်နေသည့်အကြည့်များဖြင့်‌ခြယ့်ထံ‌ေငးစိုက်ကြည့်နေတတ်ပြီး မျက်စ‌ိအောက်ကပင်အပျောက်မခံချေ။

ဘာရယ်‌ကြောင့်မှန်းတော့ခြယ်မသိသူ့၏အကြည့်များဖြင့်လွှမ်းခြုံခံနေရသမျှ ခြယ်လုံခြုံသလိုခံစားရသည်။လက်ရုံး၏မျက်ကွယ်ရာအ‌ေဝးတွင်ရှိနေရတိုင်းတစ်စုံတစ်ခုကိုလိုအပ်နေသလိုပင်။

လက်ရုံးနှင့်သူ့ကြားအရင်ကဘာတွေဘယ်လိုဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါစေ ယခုအချိန်မှာတော့လက်ရုံးမျက်ဝန်းများထဲတွင်ယုံကြည်အားကိုးရသည့်အရိပ်ယောင်များကိုခြယ်ခံစားမိသည်။

လက်ရုံးမျက်ဝန်းတွေမှတဆင့် လက်ရုံးကသူ့ကိုဘယ်လောက်ထိချစ်တာခြယ်ခံစားမိသည်။

ဟုတ်သည်။သူလက်ရုံးကိုယုံသည်။လက်ရုံးကသူ့ကိုဘယ်သောအခါမှဖယ်ခွာသွားမည်မဟုတ်ပေ။သူကိုးကိုလုံးဝယုံကြည်သည်။

***

‌လက်ထဲမှဓာတ်မ‌ှန်ရလဒ်ကိုစိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါက်တာစိတ်ရူပ်ထွေးသွားဟန်နှင့်မျက်မှောင်များတွန့်ချိုးသွားသည်။မျက်ခံုးကိုလက်နှင့်ကုပ်ပြီးဓာတ်မှန်အ‌ေဖြကိုစူးစိုက်ကြည့်လိုက်

ခြယ့်ကိုကြည့်လိုက်လုပ်‌ေန‌ေလသည်။

မျက်ခံုးများကိုထိလုမတတ်တွန့်ချိုးလျက်ဒေါက်တာ့စိတ်ထဲဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟူသည့်အတွေးများနှင့်။

ကုတင်ပေါ်လှဲနေသည့်သူ့ကိုတချက်တချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လာသည့်ဒေါက်တာကြောင့်ခြယ့်မှာနေရခက်နေလေသည်။

ထို့နောက် ဒေါက်တာကအနောက်မှာရပ်နေသည့်နာ့စ်ကိုညွှန်ကြားစရာရှိတာညွှန်ကြားလေသည်။

"သမီး ဒီမှာသက်တောင့်သက်သာနေပါ သမီးအမျိုးသားနဲ့ဆွေးနွေးစရာလေးနည်းနည်းရ‌ှိလို့ ဒီမှာစောင့်နေပေးပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ဒေါက်တာ"

ထိုသို့ပြောပြီး ဒေါက်တာလူနာစမ်းသပ်ခန်းမှထွက်ခွာသွားလေတော့အနောက်မှနာ့စ်မလဲလိုက်ပါသွားလေတော့သည်။အခန်းထဲတွင်ခြယ်တယောက်သာကျန်ခဲ့လေတော့သည်။

ချက်ချင်းပင်ခြယ်ကု‌တင်ပေါ်လှဲနေရာမှထထိုင်လိုက်လေသည်။

ခြယ် ရင်တခုလုံးတုန်ရီမောဟိုက်နေသည်။အပြင်မှာလက်ရုံးကိုဒေါက်တာဘာတွေ‌သွား‌ေပြာမလဲသူသိပ်ကိုသိချင်နေမိသည်။

လက်ရုံးအမှန်တိုင်းသိသွားခဲ့လေပြီလား။ဒေါက်တာကလက်ရုံးကိုအမှန်တိုင်းပြောပြလိုက်ရင်လက်ရုံးဘယ်လိုတုံ့ပြန်လေလိမ့်မလဲဟုခြယ် နှလုံးပေါက်ထွက်မတတ်စိတ်လူပ်ရှားနေမိသည်။လက်ရုံးဒေါသထွက်ရင်လူစိတ်ပျောက်တတ်လေတာသူသိလေသည်။မူးနေသည့်အချိန်နှင့် ဒေါသဖြစ်နေချိန်ဆိုလက်ရုံးဟာမုန်ယိုနေသည့်ဆင်တကောင်လိုပင်။သူအလုံးစုံသိသွားခဲ့ရင် ဒေါသစိတ်ဖြင့်ခြယ့်ကိုလက်ပါမိပြန်အုန်းမလား။ခြယ် စမ်းသပ်ကုတင်ပေါ်တွင်လှဲလျောင်းလျက်ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းမသိဖြစ်နေလေသည်။

ခြယ်အခန်းထဲ၌ရင်တမမနှင့်ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲစောင့်နေရလေသည်။

"အဟမ်း"

လူနာစမ်းသပ်ခန်းမှထွက်လာသည့်ဒေါက်တာက သူ့ကိုကျောပေးရပ်၍အခန်းပြတင်းပေါက်မှတဆင့်အောက်ဘက်ရှိကားအသွားအလာကိုငေးကြည့်နေသောလက်ရုံးကို ချောင်းဟန့်၍အသံပေးလိုက်သည်။ဒေါက်တာချောင်းဟန့်သံကြားမှလက်ရုံးလဲ

"ဪ အန်တီ ထွက်လာတာကျွန်တော်မသိလိုက်ဘူး ကျွန်တော့အမျိုးသမီးရော"

"ကဲ အရင်ထိုင်ပါအုန်းသား"

ပိန်ပိန်ပါးပါး၊‌‌ေလး‌ေထာင့်မျက်မှန်အထူကြီးနှင့်ဒေါက်တာအမျိုးသမီးကသူ့ဂျူတီကုတ်ကိုအသာချွတ်၍နံရံတွင်ချိတ်လိုက်ပြီး သူ့အလုပ်စားပွဲတွင်ထိုင်လိုက်သည်။‌ေဒါက်တာမှသူ့စားပွဲရှေ့ရှိ‌ေနရာတွင်ဝင်ထိုင်ရန်လက်ရုံးကိုလက်ဟန်နှင့်ပြသည်။လက်ရုံးကုလားထိုင်ဆွဲယူ၍နေရာတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"သား"

"ပြောပါ အန်တီ"

မာမီ့မိတ်ဆွေ၊မာမီနှင့်အသက်မတိမ်းမယိမ်း လက်ရုံးနှင့်လဲရင်းနှီးေနသော‌ဆရာဝန်ဖြစ်နေသောကြောင့် လက်ရုံးကို"သား"ဟုပင်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောဆိုလေသည်။အမျိုးသမီးဒေါက်တာနဲ့ဆိုမြခြယ်လဲ ဆွေးနွေးရတာလွတ်လွတ်လပ်လပ်လပ်ရှိစေရန်လက်ရုံးဒီဆေးရုံဒီဆရာဝန်နှင့်ပြရန် ရက်ချိန်းယူခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

အခုချိန်ထိလူနာစမ်းသပ်ခံနေရာမှပြန်ထွက်မလာသေးသည့်ခြယ့်ကြောင့် လက်ရုံးဒေါက်တာ့ကိုဒုတိယအကြိမ်မေးခွန်းထပ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

"အန်တီ ကျွန်တော့်ဇနီးရော သူဘာလို့ထွက်မလာ‌သေးတာလဲလို့"

"ခဏလေး ခဏလေး သား အန်တီအရေးကြီးပြောစရာရှိလို့"

"ဟုတ် ဟုတ် မြန်မြန်ပြောပါ"

ဒေါက်တာဘယ်ကနေဘယ်လိုစရှင်းပြရမလဲမသိ။ဒီအခြေအနေကိုလက်ရုံးလက်ခံနိုင်စေရန်ဘယ်လိုပြောပြရမလဲသူအကြပ်ရိုက်နေလေသည်။ထို့နောက် စားပွဲပေါ်ရှိအမဲ‌ေရာင်ဖိုင်တွဲထဲမှလက်ရုံး၏ဆေးစစ်ချက်များကိုဆွဲထုတ်လျက်

"လက်ရုံး မင်းထင်သလိုမဟုတ်ဘူးသား မင်းမှာဘာပြစ်ချက်မှမရှိဘူး မင်းမှာကလေးရနိူင်ဖို့လုံလောက်တဲ့သုတ်ပိုးအရေအတွက်လဲရှိတယ် မင်းကကျန်းမာရေးလဲကောင်းတာထက်တောင်ပိုသေး မင်းမှာဘာချို့ယွင်းချက်မှမရှိဘူး"

"ဗျာ ဟုတ်လား အန်တီ ဒါဆိုကျွန်တော်တို့ကလေးရနိူင်တယ်မလား"

"ပြောတာဆုံးအောင်နားထောင် မင်းမှာဘာမှ‌အမျိုးသားကျန်းမာရေးပြဿနာမှမရှိပေမယ့် မင်းဇနီးမှာကပြဿနာရှိတယ်"

"ဘာ..ဘာဖြစ်တယ် မြခြယ်ဘာဖြစ်လို့လဲ သူဘယ်နားမကျန်းမာလို့လဲ"

ခြယ့်မှာကျန်းမာ‌ေရးပြဿနာရှိနေသည်ဟုကြားလိုက်ရသည်နှင့်လက်ရုံးရင်ထဲထိတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်။စိုးရိမ်တကြီးနှင့်

"အွန်း လက်ရုံး မင်းဇနီးက ကလေးမရနိုင်အောင်လဲကိုယ်ခံ

အား‌ေလျာ့‌ေစမယ့်ရောဂါကြီးကြီးမားမားလဲမရှိဘူး ခက်တာကသူ့ကကလေးမရနိုင်ဘူးသား"

"ဘယ်လို ကလေးမရနိုင်တာ!!!

လက်ရုံးထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီးအော်ဟစ်ရေရွတ်မိသွားသည်။

လက်ရုံးကိုယ့်နားကိုပင်မယုံနိူင်။ဘယ်လိုဖြစ်နိူင်မှာလဲ။

"မင်းနားလည်အောင်ပြောရရင်မင်းဇနီးကမြုံနေတာပါ ပြီးတော့ ကံကောင်းထောက်မပြီးသူကကလေးမွေးနိူင်ရင်တောင် သူ့သားအိမ်ကကိုယ်ဝန်မဆောင်နိူင်လောက်ဘူးသား သူ့သားအိမ်ကအပြစ်အနာဆာရှိတယ်"

ဒေါက်တာ့စကားမဆုံးခင်မှာပင်လက်ရုံးအနောက်ဘက်ရှိလူနာစမ်းသပ်ခန်းသို့ကသောကမျောလျှောက်သွားပြီး အခန်းတံခါးလက်ကိုင်ဘုကို‌ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။။လက်ရုံးမေးကြောများ‌ပင်‌ေထာင်၍ နူတ်ခမ်းသားများတဆတ်ဆတ်တုန်ရင်လျက်ရှိသည်။

ခြယ်အခန်းတွင်းခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လျှောက်နေမိရာမှ အပြင်ဘက်မှဖွင့်လာသောတံခါးကြောင့်တစ်ကိုယ်လုံးအေးခဲသွားသလိုပင်။နေရာမှာတင်ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ခဲတောင့်စွာရပ်နေမိသည်။ပွင့်လာသောတံခါးနှင့်အတူအခန်းတွင်းသို့ခြေလှမ်းလာသည့်လက်ရုံး။သူ့မျက်နှာသည် အလာတုန်းကနဲ့မတူတည်တံ့နေပြီး မျက်ခုံးနှစ်ဖက်သည်လဲထိလုမတတ်မျက်မှောင်ကြုံ့ထားလေသည်။

သူ့အသွင်အပြင်ကိုခြယ်အနည်းငယ်စိုးထိတ်သွားပြီး‌အလိုလို‌ေခြလှမ်းနှစ်ခန့်အနောက်သို့ဆုတ်မိသွားသည်။

"ကိုးငါရှင်းပြပါရစေ"

"အွန်း မင်းရှင်းပြမှရမယ်မြခြယ် မင်းရှင်းပြမှဖြစ်မယ်"

"ငါကိုးကိုညာဖို့စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပါဘူး ငါအစထဲကကိုးကိုအမှန်တိုင်းပြောပြမလို့ပါ ကိုးကကလေးအရမ်းလိုချင်နေလို့ငါကိုးမျှော်လင့်ချက်တွေရိုက်ချိုးမိသလိုဖြစ်သွားမာဆိုးလို့ ငါ့ကိုစိတ်ပျက်သွားမာဆိုးလို့အာ့ကြောင့်...

"ဟမ်းး အခုကျတော့ရော ဘာထူးလို့လဲလို့ အခုကရောငါဘာထူးသွားသလဲလို့ မင်းဖြေလေ"

အနည်းငယ်ခက်ထန်ကျယ်လောင်နေသောလက်ရုံးအသံကြောင့် ဒေါက်တာပါအခန်းထဲလိုက်ဝင်လာလေသည်။

သူ့မှာသူများလင်မယားအတွင်းရေးဝင်ပါလိုစိတ်မရှိသော်လဲ ကိုယ့်မျက်စိ‌ေရှ့တွင်ကြီးလာသည့် ကိုယ့်မိတ်ဆွေ၏သားဖြစ်သူဖြစ်နေ၍ လူကြီးအနေနဲ့အနည်းငယ်ဖျန်ဖြေရန်သူအထဲဝင်လာခဲ့မိခြင်းဖြစ်သည်။

"ကလေးတို့ပြဿနာကို‌စိတ်အေးအေးထားပြီးဖြေရှင်းရအောင် လက်ရုံးသားစိတ်ကိုအေးအေးထား မင်းလေသံကိုလျှော့လိုက်"

သူ့ကျောကိုလာပွတ်သပ်ကာစိတ်ထိန်းရန်လာပြောနေသော ထိုအမျိုးသမီးကိုလက်ရုံး‌စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ထို့နောက် သူနှင့်ခွာရပ်နေသောသူ့အရှေ့မှ မြခြယ်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။စိုးထိတ်နေသောမျက်ဝန်းလေးများနှင့် သူ့ကိုမရဲတရဲစိုက်ကြည့်နေသောမြခြယ့်ကိုမြင်တော့လက်ရုံးသက်ပြင်းတချက်မူတ်ထုတ်လိုက်ကာ ဒေါသကိုအတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းလျက်

"အနှောင့်ယှက်ဖြစ်သွားရင်ဆောရီးပါအန်တီ ကျွန်တော်တို့ကိုပြန်ခွင့်ပြုပါအုန်း"

"လာ မြခြယ် အိမ်ရောက်မှဆက်ပြောကြတာပေ့့ါ"

လက်ရုံး သူ့ကျောကိုပွတ်သပ်ပေးနေသည့်အန်တီ၏လက်အားအသာဖယ်ချလျက် အရှေ့မှာရပ်နေသည့်ခြယ့်လက်‌ေကာက်ဝတ်ကို‌အမိအရဆွဲယူလိုက်ပြီး ကြီးမားသောသူ့လက်ဖဝါးများနှင့်ခြယ့်လက်ဖဝါးကိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။သူ့လက်ဖဝါးသန်သန်များမှခြယ်ရုန်းထွက်ရန်မကြိုးစားမိပဲ သူခေါ်ရာနောက်သို့အသာတကြည်ပင်လိုက်လာခဲ့မိသည်။

ခြယ့်လက်ကိုလွှတ်ထွက်သွားမည်စိုးသည့်အလားဆုပ်ကိုင်လျက် အရှေ့မှဦးဆောင်ပြီးသွားနေသည့်လက်ရုံးမျက်နှာသည်အသက်မဲ့နေသကဲ့သို့ဘာခံစားချက်မှမပါနူတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းစေ့ထားလေသည်။

ဆေးရုံ‌ေက‌ာ်ရစ်ဒါတွေ‌‌ကိုဖြတ်၍ ကားဆီသို့ပြန်လာကြသည့်အတောအတွင်းလက်ရုံးရောခြယ်ပါစကားတစ်ခွန်းမှမဟကြ။

ခြယ်တခုခုပြောရန်ကြံလိုက်တော့ လက်ရုံးကလက်ကာပြကာ အိမ်ရောက်မှဆက်ပြောခိုင်း၍ခြယ်နူတ်ဆိတ်နေလိုက်ရသည်။

ကားဆီသို့အရောက်

လက်ရုံး ခြယ်ကားထဲဝင်ရန်တံခါးဖွင့်ပေးလေသည်။သူစိတ်အတော်ကြီးအဆင်မပြေသော်ငြားလဲ လက်ရုံးစိတ်ကိုအတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းကာ ကားတံခါးဖွင့်ပေးလျက်ခြယ့်ကိုထိုင်ခံုခါးပတ်ပင်ပတ်‌‌ေပးကာလူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးအသွင်‌ေဆာင်ထား‌ေလ‌ေသးသည်။

"ကိုး ငါ..

"နေအုန်း အိမ်ရောက်မှရှင်းမယ်"

လက်ရုံး ကားထဲဝင်ပြီးထိုင်ခုံခါးပတ်ပတ်လျက်ကားဘီးစလှိမ့်လေတော့သည်။

ကားမောင်းနေစဉ်တလျှောက်လုံးလဲလက်ရုံးထံမှဘာစကားသံမှမကြားရ။သူ့အရိပ်အခြည်ကိုစောင့်ကြည့်နေမိသောမြခြယ်သည်ကားထဲမှအငွေ့ပင်ပျံတက်သွားချင်နေ‌ေလသည်။

လက်ရုံးကားမောင်းနေရင်းဘေးခုံရှိသူ့ထံ

တချက်မှပင်မကြည့်လာ။ကားကိုသာတစိုက်မတ်မတ်မောင်းနေလေသည်။တိတ်ဆိတ်နေသောလေထုကြောင့်ခြယ့်မှာငိုချပစ်ချင်မိသည်။လက်ရုံးနဲ့သူ့ကြားတံတိုင်းကြီးခြားသွားသလိုပင်။အလာခရီးတုန်းကစကာ‌းတွေဖောင်ဖွဲ့ကာရယ်မောပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသလောက် အပြန််ခရီးမှာတော့ပျော်စရာတွေအားလုံးယူ‌ေဆာင်သွားခံလိုက်ရသလိုမျိုး။

ခြယ် အေးစက်မာကြောနေသည့်လက်ရုံးမျက်နှာလေးကိုငေးစိုက်ကြည့်မိနေရင်း

"ကျွီ...."

" *ီးပဲ ငါ*ိုးမသား ကားကိုဘယ်လိုမောင်းနေတာတုန်း ငါ*ိုးမသားတွေရဲ့ *ီးပဲဟေ့"

"တီ တီ တီ တီ...တီ..."

ကားမောင်းနေရင်း လမ်းချိုးထဲမှရုတ်တရပ်ထွက်လာသောကား‌ေကြာင့် ထိုကားကိုဝင်မတိုက်မိစေရန်လက်ရုံးအလျင်မြန်ဘရိတ်အုပ်

လ်ုိက်‌ေလသည်။ကျွီခနဲမြည်သံကြီးနှင့်အတူကားလဲအရှေ့ကိုယိမ်းယိုင်သွားပြီးခြယ်နှင့်လက်ရုံးလဲဟန်ချက်ပျက်သွားသည်။

ထိုသို့လမ်းကြားထဲမှမဆင်မခြင်မောင်းထွက်လာသောကားသမားကိုလက်ရုံးပေါက်ကွဲကာ

စတီယာရင်ကိုလက်ဖျံဖြင့်ရိုက်ချ၍ ကားဟွန်းကိုအဆက်မပြတ်ဆောင့်တီးချကာ ပါးစပ်မှလဲဆဲရေးနေလေသည်။ဒီမျှနှင့်မ‌ေကျနပ်‌ေသးပဲကားမှန်ကိုတစ်ဝက်ခန့်ချ၍ လက်ကိုအပြင်သ်ို့ထုတ်၍တဖက်ကားသမားကိုလက်ခလယ်ထောင်ပြလိုက်‌ေသးသည်။ဟိုဘက်ကလဲမမြင်ပဲမ‌ေန‌ေပမယ့် သူတို့အမှားဖြစ်နေ၍ ဘာမှဆင်းပြောမနေတော့ပဲဆက်မောင်းသွားလေသည် ။သူ့၏အဆက်မပြတ်ဟွန်းတီးဆူညံသံကြောင့်ခြယ်ရင်တုန်ပန်းတုန်ရှိလှကာ ရင်ဘက်လေးကိုလက်န‌ှင့်အသာဖိထားမိသည်။

"တော်..တော်ပါတော့ကိုးရယ် ဟိုကလဲမောင်းထွက်သွားပြီပဲစိတ်လျှော့ပါတော့နော်"

" *ီးထဲမှပဲ စောက်ချိုးကိုမပြေကြဘူး'

ခြယ့်ကိုမကျေနပ်၍ သူ့ဒေါသတွေကိုထိုအချိုးမပြေသောကားသမားဆီပုံချပစ်မှန်းခြယ်သဘောပေါက်သည်။

ခက်ထန်မာကြောနေသောသူ့အသံကြောင့်ခြယ်ဝမ်းနည်းမိသည်။သူ့ထံမှဆဲ‌ေရးသံများမကြားခဲ့ရသည်မှာကြာလှ‌‌ေလပြီ။

သိမ်မွေ့သည့်လက်ရုံးသုခနှင့်အသားကျနေပြီဖြစ်၍ ကြမ်းတမ်းသောလက်ရုံးအသွင်ကိုပြန်လည်မြင်ရတော့ခြယ်စိုးထိတ်နေမိသည်။အရက်နံ့တထောင်းထောင်းနှင့် လူရမ်းကားလက်ရုံးသုခကိုသူပြန်ခေါ်လာမိပြီလား။

***

"ပြော ပြော ငါ့ကိုရှင်းပြ"

ကွန်ဒိုထဲဝင်ပြီးပြီးချင်းပင်ခြယ့်ပုခုံးကိုင်လူပ်ပြီး လက်ရုံးမေးလိုက်သည်။

လက်ရုံးအော်ဟစ်မပြောသေးပဲ ဒေါသလေသံလောက်ဖြင့်သာပြောနေခြင်းဖြစ်သော်လဲ အသံလုံသောကွန်ဒိုခန်းထဲတွင်လက်ရုံး၏အသံသည်ဟိန်းထွက်နေလေသည်။

ခြယ် အတိတ်တို့ကိုပြန်ခေါ်ဆောင်ရန်မျက်လုံးအစုံအားမှိတ်လျက်