လက်ရုံး အထဲမှာရှိနေခဲ့သည့်ခြောက်လ‌ဆိုသည့်ကာလအတွင်း အပြင်ဘက်မှာ အ‌ေတာ်‌ေလးပြောင်းလဲသွားသည်။

အချုပ်ထဲမရောက်ခင်ကာလများက

သူမြင်‌ေတွ့‌ေနကျဆောက်လက်စအဆောက်အအုံများသည်လဲခုဆို ဆောက်လုပ်ပြီးစီးလျက်ရှိပြီ။

သူကသာအထဲမှာ မသွားရမလာရစည်းမျဉ်းပေါင်းများစွာနှင့်အပြင်ကမ္ဘာနှင့်အဆက်သွယ်ဖြတ်ခံထားရပြီး အချိန်တွေအလဟဿဖြစ်နေခဲ့သော်လဲ အပြင်လောကကြီးကတော့သူ့ကိုစောင့်နှင့်မနေပဲသူ့အလျင်နှင့်သူဆက်လက်လည်ပတ်လျက်ရှိသည်။

လက်ရုံး ကားမှန်ပြတင်းကိုချပြီး ‌တဟူးဟူးတိုးဝင်လာသည့်လွတ်လပ်ခြင်း၏ အငွေ့သက်ကိုအဝခံစားနေသည်။နဂိုထဲကရေဆူမှတ်ကျော်အောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေတတ်တဲ့အပျော်ပါးမက်သူဖြစ်သည့်အတွက် အနှောင်ဖွဲ့ခံထားရသည့်ဒီနှစ်တစ်ဝက်ခန့်ကာလဟာသူ့အတွက်စိတ်ရောကိုယ်ပါချုန်းချုန်းကျနေခဲ့ရသည်။

ကားသွားရာလမ်းတစ်လျှောက် မြင်မြင်သမျှကိုလက်ရုံးအသစ်ဆန်းတခုလိုလိုက်ငေးမောနေမိသည်။

အပြင်လောကကြီးနှင့်အဆက်သွယ်ပြတ်နေခဲ့ရတဲ့ကာလတွေဟာ အစစအရာရာအသစ်တစ်ခုလိုပြောင်းလဲသွားသလိုခံစားနေရသည်။

သူတော်တော်အပြင်ကမ္ဘာနှင့်အလှမ်းဝေးသွားသလိုပင်။

ကားပြတင်းပေါက်ပေါ်မှေးထောက်၍ ဆွေးမြေ့စွာငေးမောနေသည့် လက်ရုံးကိုခြယ်လိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဘာလို့လဲ အချုပ်ကလွတ်တာမပျော်ဘူးလား ချစ်တဲ့သူတွေနဲ့ပြန်တွေ့ရတာဘာလို့ဝမ်းနည်းနေသလိုဖြစ်နေတာလဲ ဘာကိုဆွေးနေတာလဲ"

"ကိုယ်လား မဟုတ်ပါဘူး ဒီတိုင်းပါပဲ အထဲမှာရောက်နေတုန်းအစစအရာရာအသစ်ဖြစ်သွားသလိုပဲ ဝမ်းနည်းနေတာမဟုတ်ပါဘူး"

"အင်းပါ"

အင်းပါလို့သာခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရပေမယ့် လက်ရုံးတစ်စုံတစ်ခုကိုဝမ်းနည်းနေတာခြယ်ကျိန်းသေသိသည်။

အရင်ကဆို လက်ရုံးအပြုံးတွေကထင်းနေအောင်တောက်ပနေတတ်တာ အခုအပြုံး‌ေတွကတခုခုလိုနေသလိုပင်။ရဲစခန်းထဲမှထွက်လာလာချင်းထဲက သူ့ကိုလာကြိုဆိုကြသည့်လူရင်း‌ေတွကို သွားဖြဲပြီးတချိန်လုံးပြုံးရယ်ပြနေသော်လဲအပြုံးတွေကတခုခုချို့ယွင်းနေသည်ကိုခြယ်တန်းသိသည်။

အားတင်းပြီး ပျော်နေဟန်အတင်းဟန်ဆောင်ပြုံးနေရသလိုပင်။

မိဘတွေရှေ့ မိဘတွေပျော်အောင်တမင်ရယ်စရာတွေသူပြောင်ချော်‌ပြက်ချော်ပြောနေပေမယ့်သူ့အဆွေးမျက်လုံးကိုခြယ်ခံစားမိသည်။

*လက်ရုံးသုခရယ် ရှင်ဟာ့ရှင်ဘယ်လောက်ကလိမ်ကကျစ်ဖြစ်‌ေန‌ေန ကျွန်မကိုကျော်လို့မရ‌ေသးဘူး ကျွန်မကိုလိမ်လို့မရပါဘူးရှင်*

.

.

"သားရုံး မနေချင်လဲထမင်းစားပြီးမှပြန် တသက်လုံးနေလာတဲ့အိမ်ပါနော် မိန်းမရပြီးထဲကမာမီ့အိမ်ကိုအိမ်လို့မသတ်မှတ်နဲ့တော့ဘူးပေါ့ မင်းနော် ညမအိပ်ချင်လဲထမင်းစားပြီးမှကြွကြွ"

"မဟုတ်ရပါဘူး မာမီရာ ကျော်ကမာမီ့ကိုသာအချစ်ဆုံးပါဗျ ..အာ

"အိမ်ထောင်သည်ကြီးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ကိုယ့်အသိုက်မြုံကိုပိုတွယ်တာတတ်နေပြီပေါ့ ရုံးနော်

အော် ဒါနဲ့ မင်းတို့ကွန်ဒိုကလူမနေတာကြာလှပြီအခုလူလွှတ်ပြီးရှင်းခိုင်းထားရမလား"

"ဟုတ်မာမီ"

"အိမ်ထဲဝင်မယ် လာ မာမီကသားလွတ်လာမယ့်နေ့မလို့သားအကြိုက်တွေရွေးချက်ပေးထားတာ မာမီ့လက်ရာနော် အများကြီးစားရမယ်နော် မင်းပိန်ညောင်နေတာစိတ်မချမ်းသာဘူး"

ကားပေါ်မှအဆင်းသားအမိနှစ်ယောက်လက်ချင်းချိတ်လျက် စကားတပြောပြောရယ်မောပြီး

စံအိမ်ထဲသို့ဝင်သွားကြသည်။

သူ၏ရင်နှစ်သည်းခြာသားနှင့်မယားပြုံးပျော်နေသည်ကိုကြည့်ပြီးမြတ်လဲလိူက်လိူက်လဲလဲပြုံးမိသည်။

သားဖြစ်သူအထဲရောက်နေခဲ့တဲ့ကာလတွေကဇနီးဖြစ်သူအတွက်ဘယ်လောက်တောင်စိတ်ပင်ပန်းခဲ့ရလဲမြတ်သိသည်။

တစ်ဦးတည်းသောအဖိုးတန်သားလေး သူများချောက်ချခံရသည်ကိုသက်သေမပြနိုင်ပဲ ပုဒ်မပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်နှင့် သေဒဏ်‌

‌ေတာင်ကျခံသွားရနိုင်သည့်ဗရုတ်သုတ်ခအခြေအနေကြီးမှာဆွေးတမြေ့မြေ့ရင်အစုံတို့ပူလောင်ခဲ့ရသည်။

သက်သေသကာရအပူတပြင်းရှာဖွေရင်း သားဖြစ်သူအပြစ်မရှိကြောင်းဖော်ထုတ်နိုင်ဖို့ခက်ခက်ခဲခဲကြိုးပမ်းခဲ့ရသည်။

ရန်ကုန်မြို့အထွက်တိုးဂိတ်၌ စိုင်းအာကာ၏လူယုံဖြစ်သူ ဦးမင်းသန့်အားဘိန်းဖြူအချို့ပစ္စတိုတစ်လက်နှင့် လက်ရမိခဲ့သည်ကိုကကံကောင်းမူတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဦးမင်းသန့်သည်လဲခေသူမဟုတ်ချေ။အဘယ်သို့သော်အကြောင်းများကြောင့် ကားအတွင်းဘိန်းဖြူများလက်နက်များရှိနေသည်ကိုသတိမမူမိပဲပေါ့လျော့ခဲ့သည်လဲ။ကြည့်ရသည်တော့ ရန်ကုန်မှထွက်ခွာရန်အင်မတန်စိတ်လောနေ၍ ကားအတွင်းမစစ်‌မဆေးပဲအလောတကြီးပြုမူခဲ့မိသည်နှင့်တူသည်။

သို့မဟုတ် တမင်ပင်အဖမ်းခံသည်လောသူကိုယ်တိုင်သာသိပေလိမ့်မည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ရုံးအပြင်ပြန်ထွက်လာနိုင်ပြီဖြစ်၍ ဘာကိုမှစိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

မြတ်သိလဲမသိချင်တော့ပေ။

"ခြယ် သမီးအထဲသွားလေ"

ယောက္ခမအိမ်ဖြစ်သော်ငြားလဲ ဆိုင်ရာပိုင်ရာကမဖိတ်ခေါ်သဖြင့် ခြယ်အဝတွင်အသာရပ်နေမိသည်။လက်ရုံး သူ့မာမီနှင့်ချစ်ကြည်နူးတစ်တီတူးပြီး ခြယ့်ကိုနောက်ချန်နေခဲ့မိသည်။

"သူစိမ်းအိမ်မှမဟုတ်တာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေလေ ငရုံးကတော့လေ ဘယ့်နှယ့်ကိုယ့်မိန်းမကိုမေ့ချန်ထားခဲ့ရတာလဲ အဟက် ဒီကောင်ကွာ"

ခြယ်ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိသဖြင့် မတင်မကျသာပြန်ပြုံးပြမိလိုက်သည်။

"လက်ရုံးကိုစိတ်မဆိုးပါနဲ့ တမင်သမီးကိုသူပစ်ထားတာမဟုတ်ပါဘူး သူကအမေချစ်သားလေးလေ သူ့မာမီနဲ့အကြာကြီးမတွေ့ရတော့ပြန်တွေ့တုန်းလေးအလွမ်းသယ်နေတာပါ

MaMa's boyလေးလေအဲ့ကောင်က သူ့မာမီကိုကပ်ချွှဲနေရရင်ဘာမှသတိမရတော့ဘူး နားလည်ပေးလိုက်ပါ"

"မဟုတ်တာ ဒယ်ဒီ စိတ်ဆိုးစရာလားသားအမိနှစ်ယောက်ပျော်နေကြတာကို"

"ကဲ လာ အိမ်ထဲဝင် ထမင်းတူတူစားပြီးမှပြန်"

ခြယ် ဦးမြတ်သုခနောက်မှထမင်းစားခန်းသို့ကပ်လိုက်လာသည်။

ထမင်းစားပွဲဝိုင်းမှာလက်ရုံးနှင့်သူ့မာမီကအသင့်ထိုင်နှင့်နေပြီးဖြစ်သည်။

ခြယ်လဲလွတ်နေသည့်လက်ရုံး၏မျက်နှာချင်းဆိုင်ကုလားထိုင်တွင်နေရာယူလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လက်ရုံး ခြယ့်ကိုသတိပြုမိပြီး ပြုံးပြသည်။ထို့နောက်သားအမိနှစ်ယောက်စကားပြန်ဆက်ကြသည်။

ခြယ် လက်ဟန်‌ေခြဟန်များနှင့်ပါပြံုး‌ေပျာ်ရွှင်ပြီးစကား‌ေပြာ‌ေနသည့်လက်ရုံးကိုငေးမောကြည့်မိသည်။

ကားပေါ်ကလိုလျော့တိလျော့ရဲအပြုံးယဲ့ယဲ့မဟုတ်ပဲ စိတ်လိုလက်ရနှစ်ခြိုက်စွာ

အတောက်ပဆုံးပြုံးနေလေသည်။

*ဟုတ်တာပေါ့ ဒီအပြုံးလေး ရှင့်မူပိုင်အပြုံးလေး ဝမ်းနည်းစရာတွေစဉ်းစားမနေပဲဒီလိုလေးသာပြုံးထားလိုက်ပါ ရုံးရယ်*

ထမင်းစားပွဲဝိုင်းတွင် ဒယ်ဒီနှင့်မာမီ၊လက်ရုံးနှင့်ခြယ်၊ဂျိုးအပါအဝင်ငါးယောက်‌ေနရာယူထားကြသည်။ဖွယ်ဖွယ်ရာရာချက်ပြုတ်ထားသည့် ဟင်းပွဲများကိုစားပွဲမှာနေရာချအပြီးတွင် စတင်သုံးဆောင်ကြသည်။

"လက်ရုံး ဒီမှာဘဲဥလေ"

မာမီကလက်ရုံကြိုက်တတ်မှန်းသိသည့်ဘဲဥဟင်းပန်းကန်ကိုရှေ့တိုးပေးပြီး ဘဲဥတစ်လုံးကိုလက်ရုံးပန်းကန်ထဲဆယ်ထည့်ပေးသည်။

"အကြိုက်ဆုံးကိုမစားပဲနေပါ့မလား"

"လက်ရုံးကဘဲဥကြိုက်တယ်"

ခြယ် မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့်နူတ်ကလွှတ်ခနဲမေးခွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။

သူ့အမေးကြောင့်စားပွဲဝိုင်းရှိလူများ၏အကြည့်ခြယ်ဆီကျရောက်လာသည်။

"အင်းလေ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"ဘဲဥကငါ့အကြိုက်ဆုံးဟင်းလေ မာမီချက်မှပြောတာနော်"

ခြယ်နည်းနည်းထူးဆန်းနေမိသည်။ဘဲဥဟင်းဆိုတာသူတို့အခြေခံလူတန်းစားမိသားစုတွင်တောင်မှ ဟင်းမကောင်းသည့်အမည်ဟုသတ်မှတ်ထားကြသည်ဖြစ်သည်။

ရွှေခေါင်းပြောင်ချက်သည့်နေ့များ‌ဆိုလျှင်ထမင်းစားမကောင်းကြ။

လက်ရုံးလို ရွှေမူန်စားပြီး‌‌ေမွးလာသည့်ရွှေမင်းသားက သူစားနေကျတခြားတန်ဖိုးကြီးစားကောင်းသောက်ဖွယ်များထက် သူ့အမေချက်သည့်ဘဲဥဟင်းကိုသာအကြိုက်ဆုံးဆိုတော့ထူးခြားသည်။

ခြယ် လက်ရုံးအကြောင်းသူမသိတာတွေအများကြီးရှိသေးပြီး လက်ရုံးရဲ့အရာခပ်သိမ်းကိုသိဖို့သူအများကြီးအားထုတ်ဖို့လိုနေသေးသည်ဟုတွေးမိသည်။

"ဟုတ်တယ် လက်ရုံးကငယ်ငယ်လေးထဲကဘဲဥဟင်းနဲ့ဆိုထမင်းတအားစားတာ တခြားနေ့တွေဆိုထမင်းသိပ်မမက်တဲ့ကလေးကဘဲဥဟင်းချက်တဲ့နေဆို2ပန်းကန်3ပန်းကန်လောက်စားတာ"

"ဘဲဥဟင်းချက်ပြီဆိုအဲ့ဟင်းကကိုယ်ပဲမနက်ညဆွဲတာများတယ် အဟက်ဟက်"

"ဟုတ်ပ့ လုပ်သေးတာအဲ့ဟင်းကကျွန်တော်စားဖို့နော် ဘယ်သူမှမထိကြနဲ့ကလုပ်သေး လောဘသိပ်ကြီးတာတစ်အိုးလုံးသူကုန်မယ့်အတိုင်း

ဟိုတစ်ခါကထင်တယ် နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ဘဲဥတစ်လုံးကိုသူစားဖို့ချန်ထားတာကိုဂျိုးစားမိလိုက်လို့ဆိုပြီး ဖန်ခွက်နဲ့ကောက်ထုတာ ဂျိုးခေါင်းပေါက်သွားသေးတယ် မှတ်မိလား"

မြတ်ကပါစကားဝိုင်းကိုဝင်ထောက်ခံသည်။ဖခင်ဖြစ်သူစကားကြောင့် လက်ရုံးအရှက်ရစရာကိုပြန်တွေးမိပြီး အားတုံ့အားနာနှင့်ဂျိုးမျက်နှာကိုလှမ်းကြည့်ပြီးသွားဖြဲပြလိုက်မိသည်။

ဟိုကလဲမချိပြုံးပြန်ပြုံးပြသည်။

ဘဲဥတစ်လုံးအတွက်နဲ့လဲ လက်ရုံးသူများ

ကို‌ေခါင်းရိုက်ခွဲဖို့ကြိုးစားဖူးသည်။

ဘဲဥလေးတစ်လုံးစားမိရုံနဲ့ ခေါင်းပေါက်အောင်ပိတ်ထုခဲ့သည်တဲ့လူကြားလို့မှမကောင်း။

သူကသိပ်ကိုတစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့သည်။သူများစားရလား မစားရလားသူမကြည့်တတ်ခဲ့။သူကတစ်ကယ့်ကိုဘာတစ်ခုမှမကောင်းသည့် တစ်ကိုယ်ကောင်းသမား။

လက်ရုံး သူအတိတ်ကက‌ေလးဆန်ဆန်အမြဲတစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့သည်များကိုတွေးပြီးပြန်ရှက်မိနေသည်။

"ဟီး ဟုတ်တယ်နော် ကျွန်တော်တအား‌ဆိုးခဲ့တာ အဲ့တုန်းက ဟိုကောင်ဂျိုး သနားပါတယ်အဲ့တုန်းကသူ့ဟာသူထမင်းလေးစားနေတာ ကျွန်တော်လဲသူစား‌ေနတဲ့ဘေးနားသွားပြီး ဖန်ခွက်နဲ့ခေါင်းကိုအားနဲ့ရိုက်ချလိုက်တာ သူနာသွားတော့ပြူးကြည့်တယ် ဒါတောင်သူအစကမသိသေးဘူးဆက်စား‌ေနတာသူ့ခေါင်းသူပြန်ကိုင်ကြည့်မှသွေးတွေစီးထွက်လာမှသူလန့်ဖျန့့်သွားတာ မှတ်မိသေးတယ် အဲ့တုန်းကအတော်အဆူခံလိုက်ရတာ ဟားဟား"

ထိုအကြောင်းတွေကိုပြန်ကြားရတော့ဂျိုးလဲတူတူပြုံးရယ်နေလေသည်။

ထမင်းစားပွဲဝိုင်းတွင်း အတိတ်ကအမှတ်ရစရာအဖြစ်ပျက်လေးတွေ နောက်ကြောင်းလှန်ရင်းရယ်ကြမောကြသည်။

တစ်ချို့နေရာလေးတွေမှာ လက်ရုံးသဘောကျပြီးပြုံးလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်မျိုးဆိုခြယ်ပါလိုက်ပြုံးမိသည်။သူတို့ပြောနေတဲ့အကြောင်းအရာတွေကိုသူဘာမှန်းမသိပေမယ့်လဲပေါ့။ထမင်းစားနေသည့်တစ်ချိန်လုံးလက်ရုံးမျက်နှာကိုသာအရိပ်တကြည့်ကြည့် ကြည့်နေပြီးစာအုပ်တစ်အုပ်လိုဖတ်နေမိသည်။

အချစ်ဆိုတာဒါတဲ့လား။

ကိုယ့်အပေါ်သူဘယ်လောက်မကောင်းပစေ ချစ်ရသူမျက်နှာလေးတစ်ချက်ညိုးကျသွားကိုတောင်စိုးထိတ်နေမိတာမျိုးလား။

တစ်လျှောက်လုံးသူ့တစ်မျက်နှာကိုသာလှမ်းကြည့်နေသည့်ခြယ့်ကိုလက်ရုံးသတိထားမိသည်။

ဘယ်လောက်တောင်ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ။

ကိုယ့်တစ်မျက်နှာကိုပဲ ဒီအမျိုးသမီးဆီကငေးကြည့်ခြင်းခံနေရတာ။

လက်ရုံး သူ့ထံ‌စိုက်ကြည့်နေသည့်ခြယ့်ထံချစ်မဝသည့်အကြည့်မျိုးနှင့်အချစ်အခိုးအငွေ့များနှင့်ပြည့်နှက်နေသည့်အကြည့်များဖြင့် ခြယ့်အကြည့်တို့ကိုပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

*ရှေ့လျှောက်ဒီကောင့်ကိုပဲကြည့်သွားပေးပါ ငါ့တယောက်ထဲကိုပဲကြည့်သွားပေးပါ ကိုယ့်မြခြယ်*

"ဂျိုးကရောလက်ရုံးနဲ့နေမာလား ငါတို့ဆီပြန်လာနေမာလား"

"ကျွန်တော်ကလား..."

ဂျိုး အရှေ့ကအစိမ်းကြော်ပန်းကန်ကိုလက်လှမ်းနေရင်းမှ မြတ်၏အမေးကြောင့်လက်ပြန်ရုပ်သွားသည်။

လက်ရုံးမျက်နှာကိုသာအရင်ဆုံးလှမ်းကြည့်မိသည်။လက်ရုံးကသူ့ကိုအောက်နူတ်ခမ်းလေးထော်ပြပြီး မျက်လုံးများဝင့်ပြသည်။

ဂျိုးဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့။

သူဒီမှာပြန်လာနေရင်လဲလူကြီးတွေနှင့် သူထွက်ချင်တဲ့အချိန်ထွက် ပြန်ချင်တဲ့အချိန်ပြန်လုပ်မရတာသူသိသည်။

လက်ရုံးနှင့်ကျပြန်တော့လဲ နေရတာလွတ်လပ်ပေမယ့်လဲ ပိုးစိုးပက်စက်တော့ခိုင်းသည်။

ကြားထဲမထင်ရင်မထင်သလို အငေါက်ခံ၊အပစ်ပေါက်ခံရတာမျိုးရှိပေမယ့် ထိုကောင်နှင့်နေရတာအလုပ်ရှင်ဆိုသော်ငြားလဲ အချိန်ပြည့်အရိပ်ခြည်ကြည့်နေရတာမဟုတ်၍သူပျော်သည်။

"ကျွန်တော် ကျွန်..

"လက်ရုံးနဲ့ပဲနေပါ မင်းကသူ့သက်တော်စောင့်ပဲဟာကိုကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ရမာပေါ့ သူနဲ့ပဲလိုက်နေ စောင့်ရှောက်ပေးလိုက်သူ့ကို"

မြတ် သူကိုယ်တိုင်ပဲရွေးချယ်စရာပေးပြီးသူကိုယ်တိုင်ပဲပြန်ရွေးပေးသွားသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်မဟုတ်ရင်လဲ ဂျိုးကလက်ရုံးအနားမှာနေဖို့ကိုပဲရွေးမှာဖြစ်သည်။

ဘယ်သောအခါမှာဖြစ်စေ လက်ရုံးအနားမှာသူကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးရင်း သူ့ကိုကျွေးမွေးခဲ့သည့်ဆရာမြတ်ကိုကျေးဇူးတုံ့ပြန်ချင်တာဂျိုးပါ။ဂျိုးကခွေးနှစ်ဖွား။သစ္စာစောင့်သိတာနဲ့ကျေးဇူးသိတတ်တာမှာနှစ်ယောက်မရှိသူဖြစ်သည်။လက်ရုံးသေဆိုသေရှင်ဆိုရှင် သူနှင့်အရင်တွေ့ခဲ့သည့်မိန်းကလေးကိုတောင် ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်နေ၍လက်ရုံးကိုအလျှော့ပေးခဲ့တဲ့အထိသူကျေးဇူးသိတတ်သည်။

ဂျိုးဟာမျက်စိမှိတ်ယုံလို့ရအောင်ထိသစ္စာရှိတဲ့လူစားမျိုး။

လက်ရုံးကိုသူဘယ်တော့မှဒုက္ခရောက်အောင်မလုပ်ဖူးဆိုတာလက်ရုံးကိုယ်တိုင်လဲသိသည်။

ဂျိုးကိုအကိုတယောက်လိုရော လူယုံတယောက်လိုပါအကြွင်းမဲ့ယုံကြည်သည်။

.

.

လက်ရုံး မရောက်ဖြစ်တာကြာလှပြီဖြစ်သောဒီနေရာကိုလှည့်ပတ်ကြည့်မိသည်။

အစိမ်းသက်သက်မခံစားမိ။ဒီနေရာလေးဟာ သူနဲ့မြခြယ် အတူတူနေခဲ့ကြသည့် မနွေးထွေးရာရိပ်မြုံလေးမဟုတ်ဘူးလား။

သူမြခြယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်ဒီကိုအတင်းကြပ်ခေါ်လာခဲ့တဲ့နေ့က ခြယ်ငိုနေတာကိုသူမှတ်မိသည်။ထိုနေ့ကခြယ် ‌အကြွေးနဲ့မယားအဖြစ်သူ့ဆီမှာအပိုင်သိမ်းခံလာရသည်ကြောင့်ရိူက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးသည်ကိုလက်ရုံးမှတ်မိသည်။မုန်းတယ် မုန်းတယ်လို့နူတ်ကတဖွဖွပြောရင်း ညလုံးပေါက်ခြယ်ငိုခဲ့သည်။

သူ့ကိုအတင်းကြပ်များတစ်ခုခုလုပ်မလားလို့ကြောက်လန့်ရင်း တစ်ညလုံးမအိပ်ပဲ ကြမ်းပြင်မှာဟိုဘက်လှည့်ဒီဘက်လှည့်နဲ့ မိုးလင်းပိုင်းမှအိပ်ပျော်သွားသည်ကိုလဲလက်ရုံးမှတ်မိနေသေးသည်။

"မြခြယ်"

"ပြောလေ"

"မင်းငါအထဲမှာရောက်နေတဲ့တလျှောက်လုံးဒီကိုတခေါက်မှမရောက်ဖြစ်ဘူးပေါ့"

"ဟုတ်တယ် လက်နက်တွေရှာတွေ့ပြီးဒီနေရာကိုအဝါရောင်ကြိုးတွေနဲ့ကာပြီးမဝင်ရဆိုလို့ အဖေ့နဲ့ပြန်နေခဲ့ရတာ"

လက်ရုံး ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ငြိမ့်ပြီးနားထောင်သည်။

သူအပြင်လောကကိုအမှီလိုက်ဖို့ တအားအလှမ်းဝေးလွန်းနေသည်ဟုခံစားနေရသည်။

မထိတွေ့ရတာကြာလင့်နေပြီဖြစ်သော လူမူအသိုင်းဝန်းနှင့်ပြန်လည်ထိတွေ့ဆက်ဆံရမာကိုလဲသူအနည်းငယ်စိုးရိမ်နေမိသည်။

လူ့အသိုင်းဝိုင်းကသူ့ကိုနိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်ဆိုပြီးဝိုင်းဖယ်ကျဉ်ထားခဲ့ကြပြီး အခုသူ့မှာအပြစ်မရှိကြောင်းသက်သေထူပြီးနေပြီဖြစ်သည် သို့သော် ထောင်ထွက်ကောင်ဆိုပြီးတဖန်ဖယ်ကျဉ်ခံထားရမှာကိုကြောက်နေမိသည်။အကျဉ်းကျပြီးပြန်ထွက်လာသူတိုင်းခံစားရသည့်သိမ်ငယ်မူတစ်ရပ်ကိုလက်ရုံးလဲခံစားနေရသည်။

"လွမ်းလိုက်ရတာ"

ဧည့်ခန်းရှိဆိုဖာပေါ်သို့ပစ်ထိုင်လိုက်ပြီး ကူရှင်လေးကိုအတင်းကြပ်ဖက်ထားပြီးဆိုလာသော

ခြယ့်စကားကြောင့်လက်ရုံးအတွေးစတို့ခတ္တရပ်တန့်သွားသည်။

ကူရှင်ငယ်လေးကိုရင်ခွင်ထဲအတင်းဆွဲဖက်ထားသောခြယ့်ကိုလက်ရံုးမျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ကြည့်ပြီး အဝတ်အိတ်ကိုတဖက်ဆိုဖာပေါ်လှမ်းပစ်တင်ပြီးခြယ့်နံဘေးမှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ငါကမင်းနဲ့ခုနက‌ေရာအခု‌‌ေရာအတူရှိနေတာလေ အလွမ်းမပြေသေးတာလား မဟုတ်ရင်ဘယ်သူ့ကိုလွမ်းတာလဲ လွမ်းလိုက်ရတာဆိုတော့အဲ့ကူရှင်ကိုလွမ်းတာလား"

"ဟာ ရှင်ကလဲ ကျွန်မကကျွန်မတို့အိမ်လေးကိုလွမ်းနေရတာလေ အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာဒီနေရာလေးကို"

ကျွန်မတို့အိမ်လေးဆိုသည့်စကားတွင်လက်ရုံးကျရူံးသွားပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက်ပြုံးမိသွားသည်။

"ကိုယ့်ကိုရောမလွမ်းဘူးလား"

"လွမ်းတာပေါ့ လက်ရုံးကိုအလွမ်းဆုံး ထောင်ထဲရောက်နေတဲ့တစ်ချိန်လုံး လက်ရုံးဆ‌ဲသံဆိုသံလေးတွေ မကောင်းပြောတာလေးတွေကိုအရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ ကျွန်မလင်လူမကောင်းကောင်ကိုမလွမ်းတဲ့နေ့ကိုမရှိတာ"

"မြခြယ် ကိုယ်ကလူကောင်းမဟုတ်ဘူးနော် လူမကောင်းတောင်မှတော်တော့်ကိုမကောင်းတာ

ဒါမဲ့မင်းအတွက်ကိုယ်လူကောင်းဖြစ်ဖို့ကြိုးစားကြည့်ချင်တယ်"

"ခုနကလက်ရုံးမာမီပြောသလိုပဲ လူတော်လေးမဖြစ်ရင်နေပါ လူကောင်း‌ေလးဖြစ်ရင်ကျေနပ်ပါပြီကျွန်မ‌လဲ ဒါပေမဲ့လေလက်ရုံးကအစထဲကတော်ပြီးသားမလို့ လူကောင်းလေးဖြစ်ဖို့လေးလိုနေရုံပါ ကျွန်မ‌ေယာကျာ်းကလေလူကောင်းလေးဖြစ်ပေးနိုင်မလားကျွန်မကိုချစ်ရင်??

"မြခြယ်ဖြစ်စေချင်ရင်ဖြစ်စေရမယ် ယောကျာ်းကတိပါ"

လက်ရုံး သူ့လက်သန်းလေးကိုခြယ်အရှေ့ကိုထိုးပေးသည်။

လက်သန်းချင်းချိတ်ပြီး အချုပ်အနှောင်မှလွတ်သည့်ပထမဆုံးနေ့မှာ လက်ရုံးကတိတခုပြုလိုက်သည်။

လူကောင်းလေးဖြစ်မလာခဲ့ရင်တောင် သူလူမကောင်းကောင်အဖြစ်ဆက်မနေချင်မိတော့။

.

.

ရေပန်းမှ တစိမ့်စိမ့်စီးကျလာသည့်ရေစက်ရေပေါက်များအောက်မှာမျက်စိစုံမှိတ်ရင်း စိတ်ပင်ပန်းမူအလုံးစုံတို့ကိုပါဆေးကြောပစ်နေမိသည်။

စိတ်ရောခန္ဓာကိုယ်ပါဆေးကြောသန့်စင်ပြီးသူအရာရာကိုအသစ်ကပြန်စချင်နေသည်။

ဖြစ်နိုင်ရင်သူအတိတ်မေ့သွားပြီးအရာရာကိုမေ့ပျောက်သွားပါစေလို့တောင်လက်ရုံးဆုတောင်းနေမိသည်။

မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်းပေါ်လာသည့်စိုင်းပုံရိပ်တွေ အိပ်ချိန်ဆိုလဲကောင်းကောင်းအနားမယူရပဲ အိမ်မက်ထဲမှာသူ့ဆီအမြဲလာရောက်ခြောက်လှန့်နေသည့်စိုင်းပုံရိပ်အတုယောင်တို့ကိုသူမမြင်မတွေ့ချင်။စိုင်းဟာဝိညာဉ်ဘဝနဲ့များသူ့ကိုစိတ်ဒုက္ခ‌‌ေရာက်‌ေအာင်စိတ်အစဉ်ကို

ဝင်‌ေရာက်ခြောက်လှန့်နေတာလား။

စိုင်းသေရတာသူ‌့ကြောင့်ဆိုသည့်ပယောဂကကြောင့်ပဲလက်ရုံးလိပ်ပြာမလုံဖြစ်ကာ ကိုယ့်စိတ်ကကိုယ့်ကိုပြန်သတ်နေခြင်းလားမသိ။

လူတယောက်လုံးသူ့ကြောင့်သေသွားခဲ့ရသည့်အဖြစ်ကိုဘယ်သူကသွေးအေးအေးနဲ့မေ့ပစ်နိုင်မည်လဲ။

"စိုင်းကသေသွားပြီ သူ့အမုန်းတရားကြောင့်သူသေတာငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး မဆိုင်ဘူး စိတ်ထဲကထုတ်ပစ် စိုင်းရယ် သားကြီးရာ ကောင်းရာမွန်ရာသွားပါတော့ကွာ အားးး"

လက်ရုံးရေရွှဲနေသည့်မိမိခေါင်းကိုထိုးဖွရင်းအော်ချမိသည်။ရေသံတွေဆူညံနေတာကြောင့်သူ့အသံကိုလွှမ်း‌ေနသည်။

လက်ရုံး စိတ်ထဲရှိအစိုင်အခဲများကိုစိတ်ရှိလက်ရှိဟစ်အော်ထုတ်နေမိသည်။

"သေသွားရင်ပြီးသွားရမာမဟုတ်လား ဘာလို့အခုထိငါ့စိတ်ထဲကိုလာခြောက်လှန့်နေရတာလဲ ထွက်သွား ထွက်သွား"

"သူသေတာငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး ဘာမှမဆိုင်တာ ငါသတ်တာမှမဟုတ်တာ"

*မဟုတ်ဘူး ငါကြောင့်ပေါ့ ငါ့ကြောင့်ဂျိုးနဲ့စိုင်းအာကာကြားကရန်စတွေစခဲ့တာ ငါသာအဲ့နေ့ကသတ္တိရှိရှိကိုယ့်အပြစ်ကိုယ်ဝန်ခံလိုက်ရင် ဒီလိုတွေဖြစ်လာချင်မှဖြစ်လာမာ သတ္တိမရှိတဲ့ကောင်ငါက ငကြောက်*

"ထွက်သွားပါတော့ ကျေးဇူးပြုပြီးးးးး"

ရေချိုးခန်းရေကျသံများကြားမှ လက်ရုံး၏ဒေါသသံရောထိတ်လန့်မူပါရောထွေးနေသည့်ဟစ်အော်နေသံများကိုခြယ်လှမ်းကြားသည်။ရေကျသံကြောင့်ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာသေချာသဲသဲကွဲကွဲမကြားရပေမယ့် လက်ရုံးတစ်စုံတစ်ခုကိုကြောက်လန့်၍အော်နေသည်ဆိုတာတော့ခြယ်ခံစားမိသည်။

ချက်ချင်း‌ေရချိုးခန်းဆီအပြေးသွားပြီးရေချိုးခန်းတံခါးကိုခြယ်အဆက်မပြတ်ခေါက်လိုက်သည်။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"

"လက်ရုံးတံခါးဖွင့်ပါအုန်း လက်ရုံး လက်ရုံး ဘာဖြစ်လို့လဲ တံခါးလေးဖွင့်ပါ ကျွန်မရှိတယ်လေ လက်ရုံး အပြင်ထွက်လာခဲ့ပါ"

သူ့နာမည်ကိုအော်ခေါ်ရင်းအဆက်မပြတ်တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူထွက်ပေါ်လာသည့် ခြယ့်အသံလေးကိုကြားလိုက်ရသည်မှာ လက်ရုံးအတွက်ချောက်ထဲသို့ထိုးကျတော့မည့်အချိန် လက်တစ်စုံကဖမ်းဆွဲလိုက်သလိုပင်။

အမှောင်ထုထဲမှာလမ်းစပျောက်ဆုံးနေသည့်သူ့ကို မီးထိုးပြပေးလိုက်သလိုအဖိုးတန်လွန်းလှသည်။

ဒီအသံလေးကသူ့အတွက်အားအင်အလုံအလောက်ဖန်တီးပေးလိုက်သလို။အသံလေးကြားလိုက်ရရုံနဲ့တင် အေးချမ်းသွားသည်။

စိတ်ထဲကအမှောင်ထုများသည်ပင် ဒီအသံလေးကြားလိုက်ရရုံနှင့်တင် လွင့်စင်ပြက်ပြယ်သွားသည်။

လက်ရုံး ရေချိုးခန်းတံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ရေစက်လက်အ‌‌ေပါ်ပိုင်းဗလာနှင့်ပင်ရေချိုးခန်းအပြင်ဘက်ကိုလှမ်းလိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲမှထိတ်လန့်‌ေန‌ေသာမျက်လံုးတို့

နှင့်ညိုးနွမ်း‌ေန‌ေသာမျက်နှာထား

နှင့်ထွက်လာသည့်လက်ရံုးကိုမြင်လိုက်သည်နှင့်ခြယ် လက်ရုံးပါးလေးနှစ်ဖက်ကိုလက်နှင့်အုပ်ကိုင်ပြီး အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသောမျက်လုံးအစုံနှင့်

"ရုံး ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျွန်မကိုပြောလေ ဘာလို့အော်နေတာလဲ ရုံး ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျွန်မရှိတယ်လေ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား"

လက်ရုံး ခြယ့်ကိုမြင်လိုက်သည်နှင့်ဘာမှပြန်မဖြေနိုင်တော့ပဲ ခြယ့်ကိုအတင်းဆွဲဖက်ထားမိလိုက်သည်။

ရေတွေစိုရွှဲနေသည့်လက်ရုံးခန္ဓာကိုယ်ကြီးဆီမှာရုတ်တရပ်အတင်းကြပ်ဖက်ထားခံလိုက်ရ၍ခြယ်လန့်သွားသည်။

နောက်တော့လဲ လက်ရုံးကျောပြင်ကိုလက်နှင့်အသာပုတ်ပေးရင်း လက်ရုံးကိုစိတ်လုံခြုံမူပေးသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူးနော် ကျွန်မရှိတယ် အဆင်ပြေသွားမှာပါ ကျွန်မဒီမှာရှိနေတယ်နော် စိတ်မပူနဲ့ မကြောက်နဲ့နော်"

လက်ရုံးဘာကိုစိုးရိမ်ကြောင့်ကြနေသည်မှန်းသူမသိသော်ငြားလဲ သူတတ်စွမ်းသလောက်လက်ရုံးစိတ်အဆင်ပြေအောင်ဖန်တီးပေးရှာသည်။

ကျောပြင်အားလက်နှင့်အသာယာသပ်ချပေးရင်းထိတ်လန့်နေသည့်ကလေးငယ်ကိုအကာကွယ်ပေးနေသလိုမျိုးလက်ရုံးစိတ်ကိုသက်သာရာရစေသည်။

ကျွန်မဒီမှာရှိသည်ဟုသည့်စကားလေးနှင့်တင်အလုံလောက်အကာကွယ်ရသွားသလိုမျိုးလက်ရုံးခံစားရသည်။

သူရှိနေရင်လုံခြုံသွားပြီဟုတွေးထင်မိသည်။ဒီအချိန်မှာမြခြယ်ဟာသူ့အတွက် ခြောက်သွေ့ပူပြင်းလွန်းသည့်ကန္တာရထဲက‌‌ေအးမြသည့်အိုအေစစ်လေးလို။

လက်ရုံးခြယ့်ကိုယ်လုံးလေးကိုဒီထက်ပိုတင်းကြပ်အောင်ဆွဲဖက်ထားလိုက်ရင်း

"ဒီတိုင်းလေးခဏနေပေးပါလားမြခြယ်"

"အဆင်ပြေတယ်နော် ရုံး ကျွန်မဖက်ထားပေးမယ်နော်"

သူရှိနေရုံနှင့်တင်အရာအားလုံးကိုလက်ရုံးကျော်ဖြတ်နိုင်သည့်ခွန်အားမျိုးကိုအပြည့်ဝခံစားနေရသည်။

မြခြယ်ကိုရင်ခွက်ထဲဆွဲပွေ့ထားရသည့်အခိုက်အတန့့်လေးကိုရပ်တန့်ထားပစ်ချင်မိသည်။

*ငါနဲ့နေပေးပါ ကိုယ့်မြခြယ် ကိုယ်နဲ့တသက်လုံးတူတူနေပေးပါ မင်းကကိုယ့်ဘဝရဲ့နတ်သမီးလေးပါ ကယ်တင်ပေးပါ မြခြယ် *

ParadiseKhin

Zawgyi

လက္႐ုံး အထဲမွာ႐ွိေနခဲ့သည့္ေျခာက္လ‌ဆိုသည့္ကာလအတြင္း အျပင္ဘက္မွာ အ‌ေတာ္‌ေလးေျပာင္းလဲသြားသည္။

အခ်ဳပ္ထဲမေရာက္ခင္ကာလမ်ားက

သူျမင္‌ေတြ႕‌ေနက်ေဆာက္လက္စအေဆာက္အအုံမ်ားသည္လဲခုဆို ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီးလ်က္႐ွိၿပီ။

သူကသာအထဲမွာ မသြားရမလာရစည္းမ်ဥ္းေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္အျပင္ကမ႓ာႏွင့္အဆက္သြယ္ျဖတ္ခံထားရၿပီး အခ်ိန္ေတြအလဟႆျဖစ္ေနခဲ့ေသာ္လဲ အျပင္ေလာကႀကီးကေတာ့သူ႕ကိုေစာင့္ႏွင့္မေနပဲသူ႕အလ်င္ႏွင့္သူဆက္လက္လည္ပတ္လ်က္႐ွိသည္။

လက္႐ုံး ကားမွန္ျပတင္းကိုခ်ၿပီး ‌တဟူးဟူးတိုးဝင္လာသည့္လြတ္လပ္ျခင္း၏ အေငြ႕သက္ကိုအဝခံစားေနသည္။နဂိုထဲကေရဆူမွတ္ေက်ာ္ေအာင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနတတ္တဲ့အေပ်ာ္ပါးမက္သူျဖစ္သည့္အတြက္ အေႏွာင္ဖြဲ႕ခံထားရသည့္ဒီႏွစ္တစ္ဝက္ခန္႔ကာလဟာသူ႕အတြက္စိတ္ေရာကိုယ္ပါခ်ဳန္းခ်ဳန္းက်ေနခဲ့ရသည္။

ကားသြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ျမင္ျမင္သမွ်ကိုလက္႐ုံးအသစ္ဆန္းတခုလိုလိုက္ေငးေမာေနမိသည္။

အျပင္ေလာကႀကီးႏွင့္အဆက္သြယ္ျပတ္ေနခဲ့ရတဲ့ကာလေတြဟာ အစစအရာရာအသစ္တစ္ခုလိုေျပာင္းလဲသြားသလိုခံစားေနရသည္။

သူေတာ္ေတာ္အျပင္ကမ႓ာႏွင့္အလွမ္းေဝးသြားသလိုပင္။

ကားျပတင္းေပါက္ေပၚေမွးေထာက္၍ ေဆြးေျမ့စြာေငးေမာေနသည့္ လက္႐ုံးကိုျခယ္လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

"ဘာလို႔လဲ အခ်ဳပ္ကလြတ္တာမေပ်ာ္ဘူးလား ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ျပန္ေတြ႕ရတာဘာလို႔ဝမ္းနည္းေနသလိုျဖစ္ေနတာလဲ ဘာကိုေဆြးေနတာလဲ"

"ကိုယ္လား မဟုတ္ပါဘူး ဒီတိုင္းပါပဲ အထဲမွာေရာက္ေနတုန္းအစစအရာရာအသစ္ျဖစ္သြားသလိုပဲ ဝမ္းနည္းေနတာမဟုတ္ပါဘူး"

"အင္းပါ"

အင္းပါလို႔သာေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္ရေပမယ့္ လက္႐ုံးတစ္စုံတစ္ခုကိုဝမ္းနည္းေနတာျခယ္က်ိန္းေသသိသည္။

အရင္ကဆို လက္႐ုံးအျပဳံးေတြကထင္းေနေအာင္ေတာက္ပေနတတ္တာ အခုအျပဳံး‌ေတြကတခုခုလိုေနသလိုပင္။ရဲစခန္းထဲမွထြက္လာလာခ်င္းထဲက သူ႕ကိုလာႀကိဳဆိုၾကသည့္လူရင္း‌ေတြကို သြားၿဖဲၿပီးတခ်ိန္လုံးျပဳံးရယ္ျပေနေသာ္လဲအျပဳံးေတြကတခုခုခ်ိဳ႕ယြင္းေနသည္ကိုျခယ္တန္းသိသည္။

အားတင္းၿပီး ေပ်ာ္ေနဟန္အတင္းဟန္ေဆာင္ျပဳံးေနရသလိုပင္။

မိဘေတြေ႐ွ႕ မိဘေတြေပ်ာ္ေအာင္တမင္ရယ္စရာေတြသူေျပာင္ေခ်ာ္‌ျပက္ေခ်ာ္ေျပာေနေပမယ့္သူ႕အေဆြးမ်က္လုံးကိုျခယ္ခံစားမိသည္။

*လက္႐ုံးသုခရယ္ ႐ွင္ဟာ့႐ွင္ဘယ္ေလာက္ကလိမ္ကက်စ္ျဖစ္‌ေန‌ေန ကြၽန္မကိုေက်ာ္လို႔မရ‌ေသးဘူး ကြၽန္မကိုလိမ္လို႔မရပါဘူး႐ွင္*

.

.

"သား႐ုံး မေနခ်င္လဲထမင္းစားၿပီးမွျပန္ တသက္လုံးေနလာတဲ့အိမ္ပါေနာ္ မိန္းမရၿပီးထဲကမာမီ့အိမ္ကိုအိမ္လို႔မသတ္မွတ္နဲ႔ေတာ့ဘူးေပါ့ မင္းေနာ္ ညမအိပ္ခ်င္လဲထမင္းစားၿပီးမွႂကြႂကြ"

"မဟုတ္ရပါဘူး မာမီရာ ေက်ာ္ကမာမီ့ကိုသာအခ်စ္ဆုံးပါဗ် ..အာ

"အိမ္ေထာင္သည္ႀကီးျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ကိုယ့္အသိုက္ျမဳံကိုပိုတြယ္တာတတ္ေနၿပီေပါ့ ႐ုံးေနာ္

ေအာ္ ဒါနဲ႔ မင္းတို႔ကြန္ဒိုကလူမေနတာၾကာလွၿပီအခုလူလႊတ္ၿပီး႐ွင္းခိုင္းထားရမလား"

"ဟုတ္မာမီ"

"အိမ္ထဲဝင္မယ္ လာ မာမီကသားလြတ္လာမယ့္ေန႔မလို႔သားအႀကိဳက္ေတြေ႐ြးခ်က္ေပးထားတာ မာမီ့လက္ရာေနာ္ အမ်ားႀကီးစားရမယ္ေနာ္ မင္းပိန္ေညာင္ေနတာစိတ္မခ်မ္းသာဘူး"

ကားေပၚမွအဆင္းသားအမိႏွစ္ေယာက္လက္ခ်င္းခ်ိတ္လ်က္ စကားတေျပာေျပာရယ္ေမာၿပီး

စံအိမ္ထဲသို႔ဝင္သြားၾကသည္။

သူ၏ရင္ႏွစ္သည္းျခာသားႏွင့္မယားျပဳံးေပ်ာ္ေနသည္ကိုၾကည့္ၿပီးျမတ္လဲလိူက္လိူက္လဲလဲျပဳံးမိသည္။

သားျဖစ္သူအထဲေရာက္ေနခဲ့တဲ့ကာလေတြကဇနီးျဖစ္သူအတြက္ဘယ္ေလာက္ေတာင္စိတ္ပင္ပန္းခဲ့ရလဲျမတ္သိသည္။

တစ္ဦးတည္းေသာအဖိုးတန္သားေလး သူမ်ားေခ်ာက္ခ်ခံရသည္ကိုသက္ေသမျပႏိုင္ပဲ ပုဒ္မေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ႏွင့္ ေသဒဏ္‌

‌ေတာင္က်ခံသြားရႏိုင္သည့္ဗ႐ုတ္သုတ္ခအေျခအေနႀကီးမွာေဆြးတေျမ့ေျမ့ရင္အစုံတို႔ပူေလာင္ခဲ့ရသည္။

သက္ေသသကာရအပူတျပင္း႐ွာေဖြရင္း သားျဖစ္သူအျပစ္မ႐ွိေၾကာင္းေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ဖို႔ခက္ခက္ခဲခဲႀကိဳးပမ္းခဲ့ရသည္။