အတိတ်က စိုင်းနှင့်ပက်သက်သည့်ထင်ထင်ရှားရှားပုံရိပ်တချို့လက်ရုံးခေါင်းထဲ၌ တရေးရေးပြန်ပေါ်လာသည်။

သူကတကယ့်ကိုဘာမှမကောင်းခဲ့တဲ့လူ။

14နှစ်ကလေးကိုတောင်မတရားကျင့်ဖို့ကြိုးစားဖူးသည့်အထိ သူရွံစရာကောင်းခဲ့သည်လား။

အသိုင်းအဝိုင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာ လက်ရုံးအမြဲကြားလာခဲ့ရတဲ့ အဖေနဲ့သားကတကယ့်ဆီနဲ့ရေဆိုသည့်စကားကတကယ့်ကိုအမှန်တရားမှန်း သူလက်မခံချင်လဲလက်ရုံးလက်ခံမှကိုဖြစ်မည်။

ဦးလေးအရင်းခေါက်ခေါက်ဖြစ်သူကိုယ်တိုင်ကပင် တူဖြစ်သူလက်ရုံးကိုမင်းကငါ့ညီကိုဒုက္ခပေးဖို့လူဖြစ်လာခဲ့တာဟု မကောင်းပြောခဲ့ဖူးသည်။လက်ရုံး ထိုစကားတွေကြားရတိုင်းပိုပိုပြီးအရွဲ့တိုက်ပြသည်။ရွဲ့ရင်း ရွဲ့ရင်းဖြင့်မိမိဘဝပင်တိမ်းစောင်းလုနီးနီး။

"ကောင်ချောလေး ဖုန်းလာတယ် ထွက်ခဲ့"

အချုပ်ခန်းတံခါးလာဖွင့်သောရဲသားမှ လက်ရုံးကို လက်ယပ်၍ခေါ်သည်။

"ဟယ်လို ဘယ်သူလဲမသိဘူး"

"ဟယ်လို လက်ရုံး"

တစ်ဖက်မှ ကြည်လင်နေသည့်အသံအေးအေးလေးကခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်တော့ လက်ရုံး ရွှေရင်အစုံအေးချမ်းသွားရသည်။

"မြခြယ်ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟင်"

"နေလို့ထိုင်လို့ကောင်းရဲ့လားသိချင်လို့ပါ"

ခြယ်လွန်ခဲ့သည့်2ပတ်ကပဲသူ့ထံပထမဆံုးအကြိမ်ထောင်ဝင်စာလာတွေ့ပြီးဒီနေ့ခြယ့်ဆီကဖုန်းလက်ခံရပြန်၍ လက်ရုံးရင်ထဲတလိူက်လိူက်တက်နေသည့်ကြည်နူးခြင်းတွေ။

ဒီလောက်တောင် ဒီအမျိုးသမီးလေးကိုချစ်ပါတယ်လို့ပြောပြလို့မရနိုင်တဲ့အထိ ဒီအမျိုးသမီးငယ်လေးကိုလက်ရုံးချစ်သည်။

ဘာမဟုတ်တဲ့အသေးအဖွဲဂရုစိုက်မူသေးသေးလေးကအစ မြခြယ်ဆီကသာရရင် ရိုးတွင်းခြင်ဆီထဲအထိစီးစိမ့်နေအောင်သူပျော်သည်။

"ကောင်းပါတယ်မင်းရော မင်းအဖေရောနေကောင်းရဲ့လား ပုံမှန်ရောဆေးစစ်ပေးကြရဲ့လားဆေးရုံကဆရာဝန်တွေကငါမရှိဘူးဆိုပြီး

လက်ရုံး ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့်တစ်ချိန်ကသူမြခြယ်ကိုအဖေနှင့်အကြပ်ကိုင်ပြီး အတင်းလက်ထပ်ပွဲလုပ်စေခဲ့တာစိတ်ထဲပြန်ပေါ်လာပြီး နေရခက်သွားသည်။

"ဟိုဟာလေ ငါနဲ့မင်္ဂလာမဆောင်ရင်မင်းအဖေကိုလေ အမ်း ဆေးထိုးသတ်မယ်လို့ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာကလေ အဲ့တာငါလျှောက်ပြောခဲ့မိတာနော် အကယ်၍ငါသတ်ခိုင်းခဲ့မိရင်တောင် ဆရာဝန်တွေကတော့လူမသတ်ပါဘူး အဲ့တာမင်းကိုမရမှာစိုးလို့ကြံရာမရလို့လျှောက်ပြောခဲ့တာ"

"ရှင်..."

ခြယ် လက်ရုံးဆီက ထွက်ပြေးဖို့ကြိုးစားတိုင်း သူအမြဲ ငါကမင်းမိသားစုကို‌အရှင်လတ်လတ်ငရဲခံရအောင်လုပ်မှာ မင်းအဖေကိုငါကဘယ်လိုဘာလုပ်ပစ်မှာ ညာလုပ်ပစ်မှာ မြတ်သုခသားကိုဘာထင်လဲ စသည်ဖြင့်ကြောက်စရာစကားလုံးကြီးများဖြင့်အသေလဲခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစကားများနားထဲတွင်ပြန်ကြားယောင်လာမှ ခြယ်သိလိုက်သည်က ဒီလူကသူ့ကိုချစ်လို့သူ့ကိုဆုံးရူံးရမှာစိုးထိတ်လွန်း၍ အောက်တန်းစားနည်းလမ်းများနှင့်မရရအောင်အနားရှိနေစေခဲ့သည်ပါလား။

ထုတ်ဖော်မပြသခဲ့ခြင်းမရှိပေမယ့်လဲ လက်ရုံးကသူ့ကိုဤမျှချစ်သည်ကိုသူ‌သဘောပေါက်လာသည်။နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းတစ်စွန်းတစ်စမျှမရှိပေ့မယ့်လဲ သူ၏ပထမဆုံးဖြစ်ပေါ်လာသည့်ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းလွန်းသည့်ချစ်ခြင်းနှင့်လက်ရုံးကသူ့မိန်းမကို ဝါးစားမတတ်ချစ်သည်။

တစ်ဖက်မှ ခြယ့်စကားသံတိတ်ဆိတ်သွား၍လက်ရုံးသူစကားများမှားသွားသလားဆိုပြီး မထုံတတ်သေးလေသံဖြင့်ပင်

"စိမ်းမြခြယ် ငါပြောတာကြားလား ပြန်‌ေတွးမိပြီးလန့်သွားတာလား...

"အဲ့တာကျွန်မကိုဆုံးရူံးရမာကြောက်လို့လားဟင်"

"ဘယ်လိုထင်လို့လဲ"

"ကျွန်မကိုအရမ်းမုန်းလို့ဒုက္ခပေးချင်ခဲ့လို့ ..

ခြယ် စကားမဆုံးခင်မှာပင်လက်ရုံး ကျစ်သပ်ပြီးသက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်သည်။

"ဘယ်နှခါပြောပြရမလဲ ကိုယ်မင်းကိုမမုန်းဘူး ကိုယ်မင်းကိုဘယ်တုန်းကမှမမုန်းခဲ့ဘူး မင်းကိုစတွေ့ထဲငါချစ်ခဲ့တာမြခြယ် ငါ့ဟာငါအပြင်မှာဘယ်လောက်ပွေပွေ အချိန်တန်မင်းဆီပဲပြန်လာခဲ့တာ မင်းကငါ့အိမ်ပါမြခြယ်"

"ကျွန်မကိုဆုံးရူံးရမာကြောက်လားဟင်"

ခြယ် မဝဲ့မရဲမမျှော်လင့်ရဲသည့်လေသံဖြင့် တိုးဖွဖွလေးမေးသည်။တစ်ဖက်မှဖုန်းဖြေသံခတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ

"ဟင့်အင်း "

*တွေ့လား အဲ့လူစုတ်ကငါ့ကိုတကယ်မချစ်ပါဘူးဆိုနေ*

"ဟင့်အင်း မင်းကိုဆုံးရူံးရမာကိုငါမကြောက်ဘူး

ငါကမင်းကိုဘယ်တော့မှအဆုံးရူံးခံမှာမဟုတ်လို့ပဲငါ့မြခြယ် မာန်နတ်မင်းနဲ့စစ်ခင်းရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါကမင်းကိုပြန်တိုက်ယူမှာ မြခြယ် ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်မျိုးနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးနဲ့မဆိုမင်းကိုလက်မလွှတ်ဘူး မင်းကငါ့အပိုင်ပဲ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှအဆုံးရူံးမခံဘူး"

ခြယ် တစ်ဖက်မှလက်ရုံးစကားသံများကြောင့်

နူတ်ခမ်းတို့ကသူ့အလိုလိုကိုကွေးတက်လာသည်။

*တကယ်ပါ ရှင်ရယ် ရှင့်ကတကယ့်အနာပေးလိုက်ဆေးပေးလိုက်လူဆိုးကောင်*

"ချစ်တယ် ရုံး"

ရုတ်တရပ်တစ်ဖက်ဖုန်းမှခြယ့်၏စကားသံကြောင့် လက်ရုံး နားနှင့်ကပ်ထားသည့်ဖုန်းကိုခဏခွာလိုက်ပြီး ခေါင်းကြီးငုပ်၍ တယ်လီဖုန်းစားပွဲပေါ်ခေါင်းကြီးမှီချ၍ တခွီးခွီးရယ်ချပါတော့သည်။ရင်ဘက်ကိုလဲလက်နှင့်ဖိကိုင်၍ ပေါက်ထွက်မတတ်ခုန်နေသည့်နှလုံးကိုလဲ ပြန်စမ်းကြည့်ရသေးသည်။

မိူရသည့်မျက်နှာထားနှင့် ကြည်နူးလွန်း၍တခွီးခွီးကြိတ်ရယ်နေမိသည်။

တကယ်ပါ ဒီအမျိုးသမီးဟာလေ လက်ရုံးသုခလိုလူမိုက်လူရမ်းကားကောင်ကို ရေခဲမုန့်လိုအရည်ဖျော်ပစ်တဲ့တစ်ဦးတည်‌းသောသူ။

"ရုံးတဲ့ ဘယ်လိုများခေါ်လိုက်တာလဲဗျာ ဟီးဟီး ဒုက္ခပါပဲ ရင်တစ်ခုလုံးယားကျိကျိနဲ့ ဘယ်လိုကြီးလဲ အသဲတွေယားလိုက်တာ အမလေး ရုံးတဲ့ဗျ"

လက်ရုံး တစ်ဖက်မှာသူ့ဘာသာကြိတ်ပြီးရေရွတ်နေသံများကို ခြယ်ဒီဘက်မှအတိုင်းသားကြားနေရသည်။

ဒီလူဟာ ဒီလောက်ချစ်ဖို့ကောင်းနေရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့များသူ့ကိုသူလူမုန်းမျ‌ားအောင်နေထိုင်သလဲဟုခြယ်တွေးရင်ပြုံးမိသည်။

ယောကျာ်းတန်မဲ့အရှက်က သည်းသေးသည်။ချစ်တယ်လို့မျ‌ားပြောလိုက်ရင် ပါးလေးတွေရဲရဲတက်သွားတာတကယ်ချစ်စရာ။

ခြယ်ကလဲ သူခြွေရင်အတောင့်လိုက်ကြွေကျမှန်းသိသည့် ဒီလူ့ကိုပဲအဖန်ဖန်ခြွေပစ်ချင်သည်။ရုံးကိုတော်ကီတွေပစ်ပြီး ရှက်သွေးဖြာအောင်လုပ်ရတာခြယ်အတော်သဘောကျသည်။

"ရုံးရေ"

"ခင်ဗျာ့ ပြောပါကိုယ့်မြခြယ်"

"ဖမ်းလိုက် အမြန်ဖမ်းလိုက်လေ ပစ်လိုက်ပြီ"

"ဟမ်း ဘာကြီးလဲ"

လက်ရုံး အူကြောင်ကြောင်နှင့်မျက်နှာကြက်တွေ ခန်းဆီးတွေကိုမော့ကြည့်မိသည်။

ဖုန်းထဲကနေဘာပစ်ရမှာလဲဟုသူအူလည်လည်တွေးနေသည်။

"လှမ်းပစ်လိုက်တာ မဖမ်းမိဘူးလား ရုံးကလဲကွာ မိအောင်မဖမ်းဘူး"

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ မင်းရူးနေလား ဖုန်းထဲကနေဘာပစ်တာလဲ ဘာမှလဲမရှိဘူးဒီမှာ"

လက်ရုံး အကျင့်အတိုင်း စိတ်ကထွက်လာပြီးလေသံကမာရေကြောရောဖြစ်လာသည်။

ဘယ်လိုရူးကြောင်တာတွေ ဒီမိန်းမပြောနေတာလဲလို့လက်ရုံးစိတ်မရှည်စွာတွေးမိလာသည်။

"လေလိုင်းကတဆင့်ကျွန်မအချစ်တွေပစ်ပေးလိုက်တာလေ လက်ရုံးကလဲ"

"အားးး"

လက်ရုံး ရင်ဘက်ကိုဖိပြီးအားးဟု အာမေဋိတ်သံသာ ပြန်ပြုနိုင်တော့သည်။

ထိုအခါကျမှ ခုနကအနည်းငယ်ကျုံ့ဝင်သွားသောစိတ်အရှည်လေးကပြန်ရှည်ထွက်လာသည်။

"မိတယ် မိတယ် ကိုယ်မိတယ်နော် ကိုယ်မတ်တပ်ရပ်ပြီးလှမ်းဖမ်းလိုက်တာ‌ေလမိသွားတယ်နော် မြခြယ်"

"ငါ့အိမ်ဦးနတ်လေးကတအားတော်တာပဲကွာ"

တစ်ဖက်မှ ဖြစ်ပျက်နေမည့်လက်ရုံးမျက်နှာကိုခြယ်မြင်ယောင်ရင်းကြိတ်ပြုံးနေမိသည်။

ကြည်နူးလို့မဝသေးခင်၌ပင် ဖုန်းပြောခွင့်12မိနစ်ကုန်ဆုံးသွား၍ လက်ရုံးဖုန်းကိုဒိုင်ခွက်ထဲပြန်ချ၍ ရဲသားခေါ်ဆောင်ရာအချုပ်ခန်းဆီပြန်လိုက်ပါလာရသည်။

လုံလောက်နေလေပြီ အချုပ်ခန်းကျဉ်းငယ်အတွင်းခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လျှောက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းရမည်ထက် မြခြယ်နှင့်ကြည်နူးစရာလေးများကိုပြန်တွေးရင်းကုန်ဆုံးရမည်ကပိုပြီးအဖိုးတန်လေသည်။

.

.

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"

အကြမ်းပတမ်းတခါးခေါက်သံကြောင့် စိုင်းအလိုလိုထရပ်မိသည်။

စားပွဲပေါ်မှပစ္စတိုကိုအသင့်ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ခုခံရန်အသင့်အနေထားစိုင်းပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"

ပြန်တုံ့ပြန်သံမကြားရ၍အသင့်စောင့်နေသည့်ရဲတပ်သားများကလဲ တံခါးကိုဖျက်ဝင်ရန်အသင့်အနေထား။အခန်းထဲမှစိုင်းအာကာကလဲ အခန်းချောင်းကြည့်ပေါက်မှတဆင့်အပြင်ကိုမြင်လိုက်ရပြီဖြစ်၍ မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် နံရံကို‌ေကျာမှီလျက်ပစ္စတိုကိုအသင့်ကျည်ဖြည့်နေလေပြီ။

"ကိုစိုင်းအာကာ ခင်ဗျားအထဲမှာရှိနေတာကျွန်တော်တို့သိပါတယ် တံခါးဖွင့်မပေးရင်ဖျက်ဝင်လာရပါမယ်"

မြို့လယ်ခေါင်မှာ သေနတ်နှင့်အချက်ပေါင်းများစွာရမ်းကားပစ်ခတ်ပြီး ဥပဒေကိုမထီလေးစားပြုပြခဲ့သည့် နာမည်ကျော်ဝရမ်းပြေး၏တည်နေရာကိုအတိကျသိရပြီး အမိဖမ်းရန်လာခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ဝရမ်းပြေးကမူးယစ်ဆေးစွဲနေပြီးစိတ်ကျန်းမာရေးအနည်းငယ်ချို့ယွင်းနေသည်ဖြစ်၍ အထူးအေးဂျင့်များနှင့်အထူးတပ်သားများဖြင့်သာတည်းခိုခန်းပတ်ပတ်လည်ဝန်းရံထားသည်။

တည်းခိုခန်းရှိထွက်ပေါက်မှန်သမျှ ရဲတွေပိတ်စောင့်နေကြပြီး တရားခံကိုပြေးပေါက်မရှိအောက်ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

စိုင်းအာကာ မှန်ပြတင်းမှတဆင့်မြင်တွေ့နေရသည့်‌ေမြပြင်မှဒိုင်းကာတွေနှင့် ဝတ်စုံအပြည့်ဖြင့်တပ်သားတွေကိုကြည့်ရင်း မှဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ကာဖာ့ခ်ဟုဆဲရေးသည်။

စိုင်းမျက်နှာတစ်ချက်မပျက် နေရာတွင်ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း သူရဲ့အနှစ်သက်ဆုံးယမကာဖြစ်သည့် ရမ်တစ်ခွက်ကိုစိတ်တိုင်းကျမော့ချလိုက်သည်။ဆေးလိပ်ကိုပါးစပ်မှာငုံခဲရင်း မီးညိှပြီး အဆုပ်ထဲအထိတစ်ချက်ပြင်းပြင်းရှူရိူက်လိုက်သည်။

"စိုင်းအာကာ အညံ့ခံပါ ကျွန်တော်တို့တံခါးဖျက်ပြီးဝင်လာရပါမယ်

ခင်ဗျားလက်ထောက်ဦးမင်းသန့်ဝန်ခံလို့ကျွန်တော်တို့အလုံးစုံသိပြီး‌ေနပြီမလို့ ခုခံဖို့မစဉ်းစားပဲတရားဥပဒေရဲ့အပြစ်ဒဏ်ကိုခံယူပါ"

စိုင်းနားထဲလက်နိူက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်လေသံနှင့်

"ဖာ့ခ် ဝင်လာစရာရှိဝင်လာပေါ့ စောက်စကားကိုများတယ်ငါXိုးမသားတွေကလဲ ငါ့ကိုအဲ့လောက်တောင်ကြောက်ကြတာလား ခုထိဝင်မလာရဲကြသေးဘူး ဟားဟား"

ဒီလိုအခြေအနေမှာပင် စိုင်း မိမိကိုဒီရဲတွေကြောက်နေကြသည်ကိုတွေးပြီးထိုင်ရယ်နေမိသည်။ကြောက်ရလန့်ရကောင်းမှန်းသူမသိ။

လူအုပ်ကြီးထဲကိုပင် ထိချင်ရာထိ ဘယ်သူသေသေအမူမထားပဲ သွေးအေးအေးနှင့် တစ်ချက်လက်မတွန့်ပဲ အချက်ပေါင်းများစွာချိန်ပစ်ခဲ့သည့် ဒီအကြင်နာတရားမရှိသည့်ရာဇဝတ်သားက သူတို့လို သူ့ကိုဖမ်းဖို့လာသည့်ရဲတွေကိုဆိုကျိန်းသေညှာမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရဲတစ်စုလဲစွတ်မဝင်ရဲသေးပဲအခြေနေကိုအနည်းကယ်တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။

သူတို့မှာကျည်ကာဆင်မြန်းထားသော်လဲ စိုင်းလိုဆိုက်ကိုကောင်ကဘာလုပ်မလဲမပြောတတ်၍ စိုင်းအာကာကိုကြောက်နေကြသည်။

"တစ် နှစ် သုံးဆိုရင်ဝင်မယ်နော်"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကလက်ချောင်းသုံးချောင်းကိုအောက်စိုက်ပြရင်း ပါးစပ်ကဖွဖွလေးအချက်ပေးသည်။

"တစ်"

"နှစ်"

"သုံး"

"ဒုန်း ဒုန်း"

အခန်းတံခါးကိုခြေထောက်နှင့် သုံးလေးချက်ဆင့်ကန်ချပြီး ရဲတပ်ဖွဲ့ထိုအခန်းထဲကိုစ‌ခြေလှမ်းလိုက်ကြသည်။

စဝင်လိုက်သည်နှင့်ဆိုဖာတွင်သူတို့ကိုကျောပေးပြီးထိုင်နေသော စိုင်းကိုမြင်တော့ အန္တရာယ်ပြုမလားလို့အရိပ်တကြည့်ကြည့်နှင့်စိုးထိတ်နေကြသည်။

စားပွဲပေါ်မှာအသင့်ချထားသည့် ပစ္စတိုကိုမြင်တွေ့နေရ၍ ကောက်ကိုင်ပြီးထမပစ်ခင်မိမိတို့ဘက်ကလက်ဦးမူအရယူရန် သေနတ်မောင်းတွေကလဲစိုင်းခေါင်းတည့်တည့်ကိုချိန်ထားကြသည်။

"ဗိုလ်ကြီးတို့ဝင်လာကြပြီလားဗျ ဗိုလ်ကြီးတို့ကကျွန်တော့်ကိုကြောက်နေကြတာလားဗျ ဝင်လာဖို့အတော်စောင့်လိုက်ရတယ် အဟက်"

"ကိုစိုင်းအာကာ ခင်ဗျားရှေ့ကသေနတ်ကိုကြမ်း‌ကနေဒီဘက်လျှောပေးလိုက်ပါ"

စိုင်းပုခုံးတစ်ချက်တွန့်ပြလိုက်ကာ စားပွဲပေါ်မှသေနတ်ကိုလှမ်းယူလိုက်ပြီး သူသေနတ်ကိုကိုင်လိုက်သည့်အချိန်မှာ ဘာတစ်ခုမှမလုပ်နိုင်အောင် အထူးအေးဂျင့်များကလဲတစ်ခုခုဆိုတန်းပစ်ရန် သေနတ်ခလုပ်ပေါ်လက်ညိုးတင်ပြီးသား။စိုင်းရဲ့အသက်က ခလုပ်ငယ်လေးပေါ်မှသူတို့ရဲ့လက်ညိုးတစ်ချက်အကွေးပေါ်မူတည်နေသည်။

စိုင်း ကြမ်းပေါ်မှတစ်ဆင့်သေနတ်ကိုလျှောတိုက်ပြီးလှမ်းပေးလိုက်သည်။အနားရောက်လာသောသေနတ်ကို အထူးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဒူးထောက်ပါ ခေါင်းပေါ်လက်တင်လိုက်"

"..."

"ဒူးထောက်ပါ မဟုတ်ရင် ပစ်ရလိမ့်မယ်"

စိုင်း သူ့ဆီချိန်ရွယ်ထားသည့်သေနတ်ပြောင်းများကိုစောက်ဂရုမစိုက်ဘူး‌ဆိုသည့်သဘောဖြင့် စားပွဲပေါ်မှဆေးလိပ်တိုကိုလက်ကြားညှပ်လျက်ဝရံတာဘက်ကိုအေးဆေးလျှောက်ထွက်သွားသည်။

"စိုင်းအာကာ ဒါဘာလုပ်တာလဲ ရပ်လိုက်စမ်း မရပ်ရင်ပစ်မှာနော်"

မရပ်ရင်ပစ်မည်ဆိုသော်လဲစိုင်းဆက်ရွေ့လျားသည်။ပစ်မည်ဆိုသော်လဲ တကယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ သူတို့လဲမပစ်နိုင်ကြ‌ေပ လူ့အသက်တချောင်းမဟုတ်လား သူတို့လဲလူဆိုတော့နှလုံးသားရှိပေသည်။

စိုင်းဝရံတာမှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ရပ်ပြီး အထက်ဆီးမှမြင်နေရသည့် မြေပြင်မှမြင်ကွင်းကိုခံစားသည်။

တည်းခိုခန်း၏6ထပ်မြောက်ဖြစ်၍ လေတဟူးဟူးတိုက်ခတ်နေပြီး လေကအေးမြနေသည်။

ဝရမ်းပြေးကာလတိမ်းရှောင်ပုန်းနေခဲ့ရသည့်မွန်းကြပ်သိပ်သည်းနေသည့်စိတ်များပျံ့လွင့်သွားသည်။သူထပ်ပြီးပုန်းရှောင်နေစရာမလိုတော့ပေ။

လှမ်းမြင်‌ေနရသည့်သစ်ပင်အမြင့်ကြီးမှသစ်ရွက်စိမ်းစိမ်း‌ေလး‌ေတွကိုသူထိကိုင်ချင်မိသည်။စိုင်း ဟိုးရင်ဘက်အနက်ရိူင်းဆ‌ံုးထိအသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူရိူက်သွင်းလိုက်သည်။‌မိုးပြာရောင်ကောင်းကင်ကြီးနှင့် တိမ်တွေလွင့်မေ‌ျာနေသည်ကိုသူငေးသည်။အရင်ကသူသတိမထားခဲ့မိတဲ့ ဒီလိုအရာလေးတွေကဒီနောက်ဆုံးအချိန်မှာသိပ်ကိုအဖိုးတန်နေသည်။

ဒါတွေကိုသူဟိုးကထဲကတန်ဖိုးမထားမိတာသိပ်ကိုနှမြောမိနေသည်။

"ငါ့ဘဝကိုအကျိုးမဲ့သုံးခဲ့မိတာလား ငါ့ဘဝကိုဒီလိုတွေအတွက်သုံးခဲ့မိတာလား ငါကအသုံးမကျတဲ့အလကားဆေးသမားပါ ဂျိုး မင်းနိုင်ပါတယ်"

မကြာခင်ရပ်တန့်ရတော့မည့်သူ့နှလုံးခုန်သံနှင့် အဆုံးသတ်သွားမည့်သူ့ဝင်သက်ထွက်သက်တွေကိုစိုင်းနှမြောတသဖြစ်နေသည်။

ဒီ 5ပေခန့်အကျယ်ရှိ ဝရံတာလေးကသူနောက်ဆုံးတည်ရှိသွားမယ့်နေရာလား။

စိုင်း လက်ထဲမှဆေးလိပ်တိုကိုနောက်ဆုံးအနေနှင့်တစ်ချက်ဖွာလိုက်ပြီး ဝရံတာလက်ရန်းနှင့်ဖိချေလိုက်သည်။

သူ့အပြုအမူများကိုနားမလည်နိုင်စွာနှင့် ဝရံတာအဝင်ဝမှရဲသားများအူကြောင်ကြောင်ရပ်ကြည့်နေကြသည်။

စိုင်းဘယ်လိုတွေပြုမူနေလဲသူတို့နားမလည်။

"စိုင်းအာကာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီးခေါင်းပေါ်လက်တင်လိုက်ပါ ကျုပ်တို့တကယ်ပစ်ရလိမ့်မယ်"

စိုင်းဝရံတာလက်ရန်းပေါ်မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"အမြန် သူ့ကိုတားကြ တားကြ"

မမှီလိုက်ခဲ့။သူတို့လှမ်းမဆွဲနိုင်လိုက်ခင်မှာပင် စိုင်းခန္ဓာကိုယ်သည် ဟိုးမြေပြင်ကိုထိုးဆင်းသက်သွားလေပြီ။

"ဟာ ကျသွားပြီ ကျသွားပြီ"

"ဟာဗျာ ခုန်ချသွားရတယ်လို့ကွာ"

6ထပ်အမြင့်မှဆင်းသက်လာသောစိုင်းခန္ဓာကိုယ်သည် ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်၌ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နှင့်အသက်မဲ့နေသည်။

မြေပြင်မှာအသင့်စောင့်နေသည့်ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များလဲ ရုတ်တရပ်ဆန်စွာပြုမူလိုက်သောစိုင်းအပြုအမူကိုမထိန်းလိုက်နိုင်။

"အသက်မရှိတော့ဘူး ငါတို့လဲဘာမှလုပ်ဖို့မမှီလိုက်ဘူး"

စိုင်းနှလုံးခုန်သံကိုရဲသားတစ်ဦးမှလာစမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြောသည်။

မျက်ရည်တွေနှင့်ကြည်လဲ့နေသည့် ဖွင့်လျက်သားမျက်လုံးမှေးစင်းစင်းလေးကိုထိုရဲသားမှလက်ဝါးနှင့်သပ်၍ အမြင်လွှာမှိ‌တ်ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းလိုက်တာကွာ အဖမ်းခံလိုက်ရင်ပြီးနေတာပဲကွာ"

"သူကစိတ်ကသိပ်မမှန်ဘူး ဆေးကြောင်နေတာတဲ့"

"အဖမ်းခံရရင်လဲဒီလိုလူယုတ်မာကထောင်ထဲကထွက်ရမှာမဟုတ်လို့ သူ့အပြစ်တွေသူသိလို့သေလမ်းကိုရွေးသွားတာနေမာပေါ့ ထောင်ကျလဲလွတ်လမ်းမရှိတဲ့ကောင်စားမျိုး"

"သေသွား ကောင်းတယ် ဒီလောက်လူတွေရက်ရက်စက်စက်သတ်ထားတဲ့ရာဇာဝတ်ကောင်"

"မူးယစ်ရာဇာကကိုယ့်ဟာကိုယ်နယ်စပ်မှာမင်းမူနေရင်တော်ပြီပေါ့ ရန်ကုန်မြို့မှာလာပြီးမင်းမဲ့စရိုက်လာလုပ်တာကိုသေပေါ့ ‌ဆေးကြောင်ပြီးရူးကြောင်မူ‌းကြောင်နဲ့ကောင် ထွီ သေတာနည်းသေးတယ်"

"သူ့လက်ထောက်ကလဲကျေးဇူးသိတတ်တာနော် ဆရာရှိတဲ့နေရာကိုနည်းနည်းလေးစစ်မေးလိုက်တာနဲ့သူ့အပြစ်လျော့အောင်တန်းပြောရော"

"အာ့တာဆိုဝန်ကြီးချုပ်သားကလွတ်မှာလားသူကအပြစ်မရှိတာလား"

ဘယ်လောက်တောင်နာကျင်လိုက်ခဲ့မလဲဟိုးအမြင့်ကြီးကပြုတ်ကျလာခဲ့ရတာ။

သို့သော်မည်သူမျှစာနာသနားသူမရှိ ကွန်ကရစ်မှာ‌‌ေခွလဲ‌ေန‌သည့်ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်အသက်မဲ့ကိုယ်လံုးအားကြည့်ပြီးရွံရှာ‌ေနကြသည်

တ‌ေယာက်တ‌ေပါက်‌ေပြာ‌ေနကြသည်။အန်သူကအန်။

သွေးခြင်းရဲနေသည့် ကြမ်းပြင်ဟာတကယ့်ကိုထိတ်လန့်စရာပင်။

အသက်မဲ့သွားသော စိုင်းခန္ဓာအားအဝတ်ဖြူဖြင့်အုပ်၍ ကားပေါ်မတင်ကာရင်ခွဲရုံသို့သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

ဘဝတစ်ခုပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ဘဝကြီးအဆုံးမသတ်ခင် သူသိပ်ကြိုက်တဲ့ရမ်နှင့်ဆေးလိပ်ကိုနောက်ဆုံးအကြိမ်သုံးစွဲသွားခဲ့သေးသည်။

အမှောင်ထဲမှာရှင်သန်နေခဲ့ရသည့်စိုင်း၏ဘဝကြီးပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

"ဗျာ ငစိုင်းဆုံးသွားပြီဟုတ်လား"

"သူ့တပည့်ဦးမင်းသန့်က မင်းတို့ကိုချောက်ချတာတွေရောလက်နက်‌ေတွမူးယစ်‌ေဆး‌ေတွဖြစ်စဉ်အစဆုံးဝန်ခံပြီးပြီ မင်းအပြစ်မရှိတာသက်သေပြနိုင်ပြီ အဲ့လူကလဲစိုင်းအာကာလိုပဲဆေးသမားပဲထင်ပါတယ်

ဘယ်‌ေလာက်မှတောင်ချိန်းခြောက်မမေးရဘူးအကုန်ဖွင့်ချတာပဲ ရူးကြောင်မူးကြောင်ပဲသူလဲ စိုင်းပုန်းနေတဲ့နေရာကအစအကုန်ပြောပြတာ သစ္စာရှိတဲ့သူတော့မဟုတ်ဘူးပဲ သူအပြစ်လျော့အောင်ကိုယ်လွတ်ရုန်းတာပဲ စိုင်းကဒီဖြစ်စဉ်ရဲ့အစဆုံးကြိုးကိုင်သူဆိုတော့လေ အင်းပေါ့လေ ဦးမင်းသန့်အပြစ်နည်းပါတယ်"

ဒယ်ဒီပြောနေသည့်စကားများကိုကြားသော်လဲသူဝမ်းမသာနိုင်။

ဒီစိတ်ရောကိုယ်ပါမပျော်ရွှင်ရသည့်အချုပ်ထဲမှစွန့်ခွာရတော့မည်ဆိုပေမဲ့သူမပျော်မိ။

စိုင်းအတွက်သူတကယ်စိတ်မကောင်း။စိုင်းဟာသူ့ဘဝကိုအလကားသက်သက်ဖြုန်းမိခဲ့တာလား။စိုင်းကိုသူသိပ်သနားသည်။

စိုင်းသူသိပ်မုန်းတဲ့အမာရွတ်တွေနှင့်အကျည်းတန်မျက်နှာကိုလဲ စိုင်းစွန့်ပစ်ထားခဲ့ပြီ။

ပြီးဆုံးသွားသောဘဝတစ်ခုအတွက် နောက်ဘဝကျရင်မျက်နှာလှလှလေးနှင့်ပြန်လည်မွေးဖွားလာနိုင်ဖို့လက်ရံုးဆု‌ေတာင်း‌ေပးမိသည်။

"သွားနှင့်တော့ ငစိုင်းရေ ငါတောင်းပန်ပါတယ်ကွာ မင်းအရင်သွားနှင့်ပေတော့"

#ParadiseKhin

မုန့်ဖိုးမရလို့ဘေမရှိလို့မupနိုင်တာမနေ့ထဲကရေးပြီးသားအမှန်က။

နောက်နည်းနည်းဆို သားရုံးတို့နဲ့ခွဲရတော့မယ်နော်။မေ့မသွားကြနဲ့အုန်းနော် ရှင်တို့ရဲ့အဆဲခံလူယုတ်မာလေးကို။

Zawgyi

အတိတ္က စိုင္းႏွင့္ပက္သက္သည့္ထင္ထင္႐ွား႐ွားပုံရိပ္တခ်ိဳ႕လက္႐ုံးေခါင္းထဲ၌ တေရးေရးျပန္ေပၚလာသည္။

သူကတကယ့္ကိုဘာမွမေကာင္းခဲ့တဲ့လူ။

14ႏွစ္ကေလးကိုေတာင္မတရားက်င့္ဖို႔ႀကိဳးစားဖူးသည့္အထိ သူ႐ြံစရာေကာင္းခဲ့သည္လား။

အသိုင္းအဝိုင္းပတ္ဝန္းက်င္မွာ လက္႐ုံးအၿမဲၾကားလာခဲ့ရတဲ့ အေဖနဲ႔သားကတကယ့္ဆီနဲ႔ေရဆိုသည့္စကားကတကယ့္ကိုအမွန္တရားမွန္း သူလက္မခံခ်င္လဲလက္႐ုံးလက္ခံမွကိုျဖစ္မည္။

ဦးေလးအရင္းေခါက္ေခါက္ျဖစ္သူကိုယ္တိုင္ကပင္ တူျဖစ္သူလက္႐ုံးကိုမင္းကငါ့ညီကိုဒုကၡေပးဖို႔လူျဖစ္လာခဲ့တာဟု မေကာင္းေျပာခဲ့ဖူးသည္။လက္႐ုံး ထိုစကားေတြၾကားရတိုင္းပိုပိုၿပီးအ႐ြဲ႕တိုက္ျပသည္။႐ြဲ႕ရင္း ႐ြဲ႕ရင္းျဖင့္မိမိဘဝပင္တိမ္းေစာင္းလုနီးနီး။

"ေကာင္ေခ်ာေလး ဖုန္းလာတယ္ ထြက္ခဲ့"

အခ်ဳပ္ခန္းတံခါးလာဖြင့္ေသာရဲသားမွ လက္႐ုံးကို လက္ယပ္၍ေခၚသည္။

"ဟယ္လို ဘယ္သူလဲမသိဘူး"

"ဟယ္လို လက္႐ုံး"

တစ္ဖက္မွ ၾကည္လင္ေနသည့္အသံေအးေအးေလးကခြန္းတုံ႔ျပန္လိုက္ေတာ့ လက္႐ုံး ေ႐ႊရင္အစုံေအးခ်မ္းသြားရသည္။

"ျမျခယ္ဘာကိစၥ႐ွိလို႔လဲဟင္"

"ေနလို႔ထိုင္လို႔ေကာင္းရဲ႕လားသိခ်င္လို႔ပါ"

ျခယ္လြန္ခဲ့သည့္2ပတ္ကပဲသူ႕ထံပထမဆံဳးအႀကိမ္ေထာင္ဝင္စာလာေတြ႕ၿပီးဒီေန႔ျခယ့္ဆီကဖုန္းလက္ခံရျပန္၍ လက္႐ုံးရင္ထဲတလိူက္လိူက္တက္ေနသည့္ၾကည္ႏူးျခင္းေတြ။

ဒီေလာက္ေတာင္ ဒီအမ်ိဳးသမီးေလးကိုခ်စ္ပါတယ္လို႔ေျပာျပလို႔မရႏိုင္တဲ့အထိ ဒီအမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးကိုလက္႐ုံးခ်စ္သည္။

ဘာမဟုတ္တဲ့အေသးအဖြဲဂ႐ုစိုက္မူေသးေသးေလးကအစ ျမျခယ္ဆီကသာရရင္ ႐ိုးတြင္းျခင္ဆီထဲအထိစီးစိမ့္ေနေအာင္သူေပ်ာ္သည္။

"ေကာင္းပါတယ္မင္းေရာ မင္းအေဖေရာေနေကာင္းရဲ႕လား ပုံမွန္ေရာေဆးစစ္ေပးၾကရဲ႕လားေဆး႐ုံကဆရာဝန္ေတြကငါမ႐ွိဘူးဆိုၿပီး

လက္႐ုံး ေျပာရင္းဆိုရင္းႏွင့္တစ္ခ်ိန္ကသူျမျခယ္ကိုအေဖႏွင့္အၾကပ္ကိုင္ၿပီး အတင္းလက္ထပ္ပြဲလုပ္ေစခဲ့တာစိတ္ထဲျပန္ေပၚလာၿပီး ေနရခက္သြားသည္။

"ဟိုဟာေလ ငါနဲ႔မဂၤလာမေဆာင္ရင္မင္းအေဖကိုေလ အမ္း ေဆးထိုးသတ္မယ္လို႔ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့တာကေလ အဲ့တာငါေလွ်ာက္ေျပာခဲ့မိတာေနာ္ အကယ္၍ငါသတ္ခိုင္းခဲ့မိရင္ေတာင္ ဆရာဝန္ေတြကေတာ့လူမသတ္ပါဘူး အဲ့တာမင္းကိုမရမွာစိုးလို႔ၾကံရာမရလို႔ေလွ်ာက္ေျပာခဲ့တာ"

"႐ွင္..."

ျခယ္ လက္႐ုံးဆီက ထြက္ေျပးဖို႔ႀကိဳးစားတိုင္း သူအၿမဲ ငါကမင္းမိသားစုကို‌အ႐ွင္လတ္လတ္ငရဲခံရေအာင္လုပ္မွာ မင္းအေဖကိုငါကဘယ္လိုဘာလုပ္ပစ္မွာ ညာလုပ္ပစ္မွာ ျမတ္သုခသားကိုဘာထင္လဲ စသည္ျဖင့္ေၾကာက္စရာစကားလုံးႀကီးမ်ားျဖင့္အေသလဲၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ဖူးသည္။

ထိုစကားမ်ားနားထဲတြင္ျပန္ၾကားေယာင္လာမွ ျခယ္သိလိုက္သည္က ဒီလူကသူ႕ကိုခ်စ္လို႔သူ႕ကိုဆုံး႐ူံးရမွာစိုးထိတ္လြန္း၍ ေအာက္တန္းစားနည္းလမ္းမ်ားႏွင့္မရရေအာင္အနား႐ွိေနေစခဲ့သည္ပါလား။

ထုတ္ေဖာ္မျပသခဲ့ျခင္းမ႐ွိေပမယ့္လဲ လက္႐ုံးကသူ႕ကိုဤမွ်ခ်စ္သည္ကိုသူ‌သေဘာေပါက္လာသည္။ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ျခင္းတစ္စြန္းတစ္စမွ်မ႐ွိေပ့မယ့္လဲ သူ၏ပထမဆုံးျဖစ္ေပၚလာသည့္ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းလြန္းသည့္ခ်စ္ျခင္းႏွင့္လက္႐ုံးကသူ႕မိန္းမကို ဝါးစားမတတ္ခ်စ္သည္။

တစ္ဖက္မွ ျခယ့္စကားသံတိတ္ဆိတ္သြား၍လက္႐ုံးသူစကားမ်ားမွားသြားသလားဆိုၿပီး မထုံတတ္ေသးေလသံျဖင့္ပင္

"စိမ္းျမျခယ္ ငါေျပာတာၾကားလား ျပန္‌ေတြးမိၿပီးလန္႔သြားတာလား...

"အဲ့တာကြၽန္မကိုဆုံး႐ူံးရမာေၾကာက္လို႔လားဟင္"

"ဘယ္လိုထင္လို႔လဲ"

"ကြၽန္မကိုအရမ္းမုန္းလို႔ဒုကၡေပးခ်င္ခဲ့လို႔ ..

ျခယ္ စကားမဆုံးခင္မွာပင္လက္႐ုံး က်စ္သပ္ၿပီးသက္ျပင္း႐ွည္ႀကီးခ်လိုက္သည္။

"ဘယ္ႏွခါေျပာျပရမလဲ ကိုယ္မင္းကိုမမုန္းဘူး ကိုယ္မင္းကိုဘယ္တုန္းကမွမမုန္းခဲ့ဘူး မင္းကိုစေတြ႕ထဲငါခ်စ္ခဲ့တာျမျခယ္ ငါ့ဟာငါအျပင္မွာဘယ္ေလာက္ေပြေပြ အခ်ိန္တန္မင္းဆီပဲျပန္လာခဲ့တာ မင္းကငါ့အိမ္ပါျမျခယ္"

"ကြၽန္မကိုဆုံး႐ူံးရမာေၾကာက္လားဟင္"

ျခယ္ မဝဲ့မရဲမေမွ်ာ္လင့္ရဲသည့္ေလသံျဖင့္ တိုးဖြဖြေလးေမးသည္။တစ္ဖက္မွဖုန္းေျဖသံခတၱတိတ္ဆိတ္သြားၿပီးမွ

"ဟင့္အင္း "

*ေတြ႕လား အဲ့လူစုတ္ကငါ့ကိုတကယ္မခ်စ္ပါဘူးဆိုေန*

"ဟင့္အင္း မင္းကိုဆုံး႐ူံးရမာကိုငါမေၾကာက္ဘူး

ငါကမင္းကိုဘယ္ေတာ့မွအဆုံး႐ူံးခံမွာမဟုတ္လို႔ပဲငါ့ျမျခယ္ မာန္နတ္မင္းနဲ႔စစ္ခင္းရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ငါကမင္းကိုျပန္တိုက္ယူမွာ ျမျခယ္ ဘယ္လိုအေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုကိစၥမ်ိဳးနဲ႔မဆိုမင္းကိုလက္မလႊတ္ဘူး မင္းကငါ့အပိုင္ပဲ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွအဆုံး႐ူံးမခံဘူး"

ျခယ္ တစ္ဖက္မွလက္႐ုံးစကားသံမ်ားေၾကာင့္

ႏူတ္ခမ္းတို႔ကသူ႕အလိုလိုကိုေကြးတက္လာသည္။

*တကယ္ပါ ႐ွင္ရယ္ ႐ွင့္ကတကယ့္အနာေပးလိုက္ေဆးေပးလိုက္လူဆိုးေကာင္*

"ခ်စ္တယ္ ႐ုံး"

႐ုတ္တရပ္တစ္ဖက္ဖုန္းမွျခယ့္၏စကားသံေၾကာင့္ လက္႐ုံး နားႏွင့္ကပ္ထားသည့္ဖုန္းကိုခဏခြာလိုက္ၿပီး ေခါင္းႀကီးငုပ္၍ တယ္လီဖုန္းစားပြဲေပၚေခါင္းႀကီးမွီခ်၍ တခြီးခြီးရယ္ခ်ပါေတာ့သည္။ရင္ဘက္ကိုလဲလက္ႏွင့္ဖိကိုင္၍ ေပါက္ထြက္မတတ္ခုန္ေနသည့္ႏွလုံးကိုလဲ ျပန္စမ္းၾကည့္ရေသးသည္။

မိူရသည့္မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ၾကည္ႏူးလြန္း၍တခြီးခြီးႀကိတ္ရယ္ေနမိသည္။

တကယ္ပါ ဒီအမ်ိဳးသမီးဟာေလ လက္႐ုံးသုခလိုလူမိုက္လူရမ္းကားေကာင္ကို ေရခဲမုန္႔လိုအရည္ေဖ်ာ္ပစ္တဲ့တစ္ဦးတည္‌းေသာသူ။

"႐ုံးတဲ့ ဘယ္လိုမ်ားေခၚလိုက္တာလဲဗ်ာ ဟီးဟီး ဒုကၡပါပဲ ရင္တစ္ခုလုံးယားက်ိက်ိနဲ႔ ဘယ္လိုႀကီးလဲ အသဲေတြယားလိုက္တာ အမေလး ႐ုံးတဲ့ဗ်"

လက္႐ုံး တစ္ဖက္မွာသူ႕ဘာသာႀကိတ္ၿပီးေရ႐ြတ္ေနသံမ်ားကို ျခယ္ဒီဘက္မွအတိုင္းသားၾကားေနရသည္။

ဒီလူဟာ ဒီေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနရဲ႕သားနဲ႔ ဘာလို႔မ်ားသူ႕ကိုသူလူမုန္းမ်‌ားေအာင္ေနထိုင္သလဲဟုျခယ္ေတြးရင္ျပဳံးမိသည္။

ေယာက်ာ္းတန္မဲ့အ႐ွက္က သည္းေသးသည္။ခ်စ္တယ္လို႔မ်‌ားေျပာလိုက္ရင္ ပါးေလးေတြရဲရဲတက္သြားတာတကယ္ခ်စ္စရာ။

ျခယ္ကလဲ သူေႁခြရင္အေတာင့္လိုက္ေႂကြက်မွန္းသိသည့္ ဒီလူ႕ကိုပဲအဖန္ဖန္ေႁခြပစ္ခ်င္သည္။႐ုံးကိုေတာ္ကီေတြပစ္ၿပီး ႐ွက္ေသြးျဖာေအာင္လုပ္ရတာျခယ္အေတာ္သေဘာက်သည္။

"႐ုံးေရ"

"ခင္ဗ်ာ့ ေျပာပါကိုယ့္ျမျခယ္"

"ဖမ္းလိုက္ အျမန္ဖမ္းလိုက္ေလ ပစ္လိုက္ၿပီ"

"ဟမ္း ဘာႀကီးလဲ"

လက္႐ုံး အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္မ်က္ႏွာၾကက္ေတြ ခန္းဆီးေတြကိုေမာ့ၾကည့္မိသည္။

ဖုန္းထဲကေနဘာပစ္ရမွာလဲဟုသူအူလည္လည္ေတြးေနသည္။

"လွမ္းပစ္လိုက္တာ မဖမ္းမိဘူးလား ႐ုံးကလဲကြာ မိေအာင္မဖမ္းဘူး"

"ဘာေတြေျပာေနတာလဲ မင္း႐ူးေနလား ဖုန္းထဲကေနဘာပစ္တာလဲ ဘာမွလဲမ႐ွိဘူးဒီမွာ"

လက္႐ုံး အက်င့္အတိုင္း စိတ္ကထြက္လာၿပီးေလသံကမာေရေၾကာေရာျဖစ္လာသည္။

ဘယ္လို႐ူးေၾကာင္တာေတြ ဒီမိန္းမေျပာေနတာလဲလို႔လက္႐ုံးစိတ္မ႐ွည္စြာေတြးမိလာသည္။

"ေလလိုင္းကတဆင့္ကြၽန္မအခ်စ္ေတြပစ္ေပးလိုက္တာေလ လက္႐ုံးကလဲ"

"အားးး"

လက္႐ုံး ရင္ဘက္ကိုဖိၿပီးအားးဟု အာေမဋိတ္သံသာ ျပန္ျပဳႏိုင္ေတာ့သည္။

ထိုအခါက်မွ ခုနကအနည္းငယ္က်ံဳ႕ဝင္သြားေသာစိတ္အ႐ွည္ေလးကျပန္႐ွည္ထြက္လာသည္။

"မိတယ္ မိတယ္ ကိုယ္မိတယ္ေနာ္ ကိုယ္မတ္တပ္ရပ္ၿပီးလွမ္းဖမ္းလိုက္တာ‌ေလမိသြားတယ္ေနာ္ ျမျခယ္"

"ငါ့အိမ္ဦးနတ္ေလးကတအားေတာ္တာပဲကြာ"