"ဗျာ..."

နှလုံးသားအတွင်းနာနာကျင်ကျင်စူးနစ်ဝင်သွားသည်။ရင်ခွင်တစ်ခုလံုးကိုဆွဲဖြဲချလိုက်သလိုနာကျင်မူ။

"မင်းဇနီးထွက်ဆိုခဲ့တာအမှန်လား လက်ရုံး သူကမင်းကိုကိုယ်ထိလက်‌ေရာက်အကြမ်းဖက်မူနဲ့တရားစွဲချင်တယ်တဲ့"

"မြခြယ်ကလား..."

"အင်း.."

ပုဒ်မတွေတသီကြီးတပ်ခံထားရသည့် ဒီအခြေအနေမှာတောင်မမေ့မလျော့တိုင်ချက်ဖွင့်ခဲ့သေးသည်။လက်နက်မူ၊နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မူ၊မူးယစ်ဆေးဝါးအမူအပြင် အကြမ်းဖက်သမားဆိုသည့်မရေမတွက်နိုင်သည့်စွဲချက်တွေနှင့် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မူတစ်မူပါထပ်တိုးရုံပေါ့။ဒီလိုအခြေအနေကြီးမှာ ပျော်ပျော်ကြီးဆွဲချသွားပေးသည့်အချစ်ဆုံးကိုသူ့မှာအပြစ်မတင်ရက်။

*ကိုယ့်ကိုအဆုံးထိကိုဆွဲချသွားပေးတာပဲနော်

မြခြယ်*

"မင်းကျူးလွန်ခဲ့တာဝန်ခံလား မင်းသူ့ကိုကိုယ်ထိလက်ရောက်ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးလား"

ရဲအရာရှိကြီးတောင်ဂရုဏာသက်နေသည့်လေသံဖြင့် လက်ရုံးဆီကဖြောင့်ချက်တောင်းနေသည်။ရုတ်တရပ်သူဘာပြန်ဖြေရမလဲမသိ။

‌တဖြေးဖြေးချင်းမှ လေး‌ပင်စွာနှင့်ပင်ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ကျူးလွန်ခဲ့ပါတယ်"

"ကျွတ် ကျွတ်"

စစ်မေးနေသောရဲအရာရှိသည်လက်ရုံးအားသနားစဖွယ်သတ္တဝါတစ်ကောင်လို စက်ဆုပ်သည့်အကြည့်များဖြင့် ကျွတ်သပ်သည်။

ထိုရဲ၏အကြည့်ကိုလက်ရုံးတစ်စက်မှသဘောမကျ။

"ကျုပ်ကိုအဲ့သလိုလာမကြည့်နဲ့ ခင်ဗျားကျုပ်ကိုအဲ့လိုကြည့်စရာမလိုဘူး ကျုပ်ကိုဘာစောက်ကြောင်းနဲ့မှသနားစရာမရှိဘူး"

"ကောင်လေး မင်းအခြေအနေမင်းမသိသေးဘူးလား"

"ကျုပ်မိန်းမကိုကျုပ်လက်ပါခဲ့မိပေမယ့် နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်တာဘာညာကျုပ်နဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး ကျုပ်အပြစ်လွတ်တယ်ဗျ"

လက်ရုံးစိတ်မကြည်တော့မှန်း ထိုရဲအရာရှိသဘောပေါက်ပေမယ့် စစ်မေးစရာရှိတာဆက်စစ်မေးရသည်။အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်ခဲ့သည်လို့ဝန်ခံလိုက်ပြီမလား။လိုအပ်သည့်ဖြောင့်ချက်တွေရအောင်စစ်မေးရမည်။

လက်ရုံး ဒီတခေါက်တော့ဘာတစ်ခုမှကိုငြင်းဆိုခြင်းမရှိ။သူ့ဇနီးကို ဘယ်လိုဘယ်ပုံရိုက်နှက်ကျူးလွန်ခဲ့သည်ကအစ အသေးစိတ်ဝန်ခံသည်။ရဲအရာရှိအတ်ောအံ့ဩနေမိသည်။အမူစစ်လာသည့်ကာလတစ်လျှောက် ဒီလို ကိုယ်ကျူးလွန်ခဲ့သည့်အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြောင်းအစဆုံးဝန်ခံသည့်တရားခံမတွေ့ဖူး၍ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုတုန်း လက်ရုံးသုခရဲ့"

"ဘာကိုလဲ စကားကိုလူနားလည်အောင်ပြော"

"အရှေ့ကစစ်မေးလာသမျှအမူတွေကိုတော့ တွင်တွင်ငြင်းပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက်တော့တန်းဝန်ခံတာပဲလားကွ"

လက်ရုံး ပါးချိုင့်‌ေလး‌ေတွ‌ေပါ်တဲ့အထိဟင်းခနဲတစ်ချက်ရယ်ပြလိုက်ပြီး မျက်ခုံးများတွန့်ချိုးသွားသည်။

"ကျုပ်ကယောကျာ်း လုပ်ရဲရင်ခံရဲတယ် ကျုပ်လုပ်ခဲ့တာအတွက်ကျုပ်ပျော်ပျော်ကြီးအပြစ်ဒဏ်ခံရဲတယ် ကျုပ်မလုပ်ခဲ့တဲ့အပြစ်‌

တွေအတွက်‌ေတာ့ကျုပ်ဝန်ခံစရာအကြောင်းလဲမရှိဘူး အသေပဲခံလိုက်မယ်"

လက်ရုံးစကားကို အမူစစ်အရာရှိသဘောကျစွာပြုံးသည်။

"မင်းမိန်းမကမင်းကိုကွာရှင်းခွင့်တောင်းထားတယ်"

"...."

စိတ်တစ်ခုလုံးထောင်းထောင်းကြေသွား၍ဘာတုံ့ပြန်မူမှထွက်မလာတော့။ဒီအပြစ်သားကိုသေဒဏ်ချမှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလောက်တုန်လူပ်လိမ့်မည်မဟုတ်။

"ကဲ ဒီနေ့စစ်မေးတာပြီးပြီ နောက်မှထပ်တွေ့ကြတာပေါ့ နောက်တခေါက်မှဆက်မယ်"

လက်ရုံး‌ေယာင်ရမ်းပြီးလက်ဆွဲနူတ်ဆက်ဖို့ဟန်ပြင်လိုက်မိပေမယ့် မိမိကတရားခံတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းပြန်သတိရသွားပြီး လက်ကိုပြန်ရုပ်လိုက်သည်။စစ်ဆေးမေးမြန်းနေသည့်ကာလတစ်လျှောက်လုံး အခန်းဝမှာရပ်စောင့်နေသည့်ရဲသားက အခန်းထဲဝင်လာပြီး လက်ရုံးကိုလက်ထိပ်ခတ်ပြီး လက်မောင်းမှချုပ်ကာ အချုပ်ခန်းဆီပြန်ခေါ်သွားသည်။

"လူချောလေး ဘယ်လိုတုန်းကွ"

အချုပ်ခန်းတံခါးကိုရဲသားကဖွင့်ပေးနေတုန်း အချုပ်ခန်းထဲမှ အချုပ်သားတစ်ယောက်စနှစ်ယောက်စကမေးငေါ့ပြီးလှမ်းမေးသည်။

အချုပ်ထဲရောက်တာနှစ်ပတ်တိတိရှိပြီဖြစ်၍ အချုပ်ခန်းထဲကတစ်ချို့တစ်လေနှင့်လဲ လက်ရုံးရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည်။လက်ရံုးကမာနခဲဆတ်ဆတ်ထိမခံဖြစ်၍ ထိုအတန်းအစားတွေကိုမပက်သက်ချင်သော်လဲ ထိုဟာတွေကအတင်းကိုလိုက်ရောကြသည်။

မင်းသားလေးလို ဖြူဖြူချောချောလေးဖြစ်နေတာကြောင့် လူချောလေး လူချောလေးနဲ့အချုပ်သားတွေကလက်ရုံးကိုခေါ်ကြသည်။

မချစ်သော်လဲအောင့်ကာနမ်းဆိုသည့်အတိုင်း ထိုအတန်းစားတွေနှင့်ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာမဖြစ်ချင်၍ လိုက်လျောညီထွေနေပေးရသည်။

လက်ရုံး လက်မကိုအောက်စိုက်ပြလိုက်သည်။

"အားမငယ်ပါနဲ့ကွာ ငါတို့ရှိပါတယ်"

လက်ရုံး မဲ့ပြုံးပြုံးပြလိုက်သည်။ဘယ်သူကဒီအချိန်မှာဟန်ဆောင်ပြုံးပြနေနိုင်အုန်းမှာလဲ။သူ့နှလုံးသားအတွင်း မြခြယ်ချန်ထားခဲ့သည့်ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တို့ကတဆစ်ဆစ်ကိုက်ခဲနေသည်။လက်ရုံး အချုပ်ခန်းအတွင်း‌လေးလံသောခြေလှမ်းများဖြင့်တစ်လှမ်းချင်းလှမ်းဝင်လာသည်။ခွေယိုင်ကျမသွားအောင်အားတင်းလျှောက်နေရသည်။

ထို့နောက်အချုပ်ခန်းနံရံမှာကျောမှီထိုင်ချလိုက်သည်။

"မင်းသဘောပါ အချစ်ရယ် ကိုယ်မင်းကိုလွှတ်ပေးလိုက်တော့မယ်"

ခပ်ဖွဖွစကားတို့ကိုနူတ်ဖျားမှတိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်။သူတကယ့်ပဲ မြခြယ်ကိုစွန့်လွှတ်ရတော့မှာလား မြခြယ်သာမရှိရင်သူအသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား။မြခြယ်ကထာဝရသူ့အပိုင်ဖြစ်မယ်လို့သူထင်ခဲ့တာလေ။သူဖွင့်ချမပြခဲ့ဖူးပေမယ့် သူမြခြယ်ကိုသေမတတ်ကိုချစ်တာသူ့ကိုသူအသိဆုံး။လက်ရုံး စိတ်ဓာတ်တေွဟိုအောက်ဆုံးအထိပြိုလဲကျနေပြီ။ဒီလိုအခြေနေကြီးထဲမှာမှသူ့ကို မြခြယ်ကစွန့်ခွာသွားမှာလား။

လက်ရုံးသူဝတ်ထားသည့်အကျီအဖြူမှရင်ဘက်ရှိကြယ်သီးတို့ကိုဆွဲဖြုတ်ပစ်လိုက်သည်။မွန်းကြပ်လွန်းသည်။ယောက်ျားလေးတန်မဲ့နူးညံ့အိစက်နေသောဆံသားတွေထဲသို့ လက်ချောင်းရှည်တွေကိုထိုးထည့်ပြီး လက်ရုံးစိတ်ရှိလက်ရှိတစ်ခေါင်းလုံးကိုဆွဲဖွ‌လိုက်သည်။

ဘယ်လိုမှ စိတ်တင်းမထားနိုင်တော့ပဲ အသံ

တိတ်ရိူက်ပြီး လက်ရုံးဝမ်းနည်းပက်လက်ငိုကြွေးမိတော့သည်။ခေါင်းငိုက်စိုက်ထားပြီး မျက်နှာကိုလက်နဲ့အုပ်ကာ ပုခုံးနှစ်ဖက်တုန်ခါကာ အသံတိတ် ရိူက်ကာရိူက်ကာငိုကြွေးသည်။ ရိူက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးနေသော လက်ရုံးအနားသို့အချုပ်သားတစ်စုဝိုင်းအုံလာကြသည်။

"ဟိုကောင်ချောလေး ဘာဖြစ်တာတုန်းကွ စစရောက်ထဲကမျက်နှာကြောတင်းတင်းနဲ့ အကြောတင်းလေးက"

"အေးကွာ သနားပါတယ် ရိူက်ရိူက်ပြီးကိုငိုနေတာကွ ယောကျာ်းတန်မဲ့ဒီလောက်ဝမ်းနည်းပက်လက်ငိုနေတာဘာဖြစ်တာလဲမသိဘူး"

အချုပ်သားအချင်းချင်းတီးတိုးတီးတိုးပြောနေခြင်းမဟုတ်။ပုံမှန်စကားပြောသည့်လေသံနှင့်ပင်ပြောဆိုနေကြခြင်းဖြစ်သည်။သူတို့ပြောနေတဲ့စကားတွေကိုလဲလက်ရုံးအာရုံမစိုက်နိုင်တော့ချေ။သူ့စိတ်အစဉ်‌တွင် မြခြယ်ကိုသူလက်လွှတ်လိုက်ရတော့မည်ကိုသာတွေးရင်းစိုးထိတ်နေမိသည်။

"ဟေ့ လူချောလေး ဘာလို့ငိုနေတာတုန်းကွ ဦးလေးကိုပြောပြလေ"

နှစ်ပတ်တာကာလအတွင်း လက်ရုံးနှင့်အတော်အတန်ရင်းနှီးနေသည့် ဦးမင်းထွန်းဆိုသည့် လက်ရုံး အရင်လူရိုက်မူနှင့်အချုပ်ထဲရောက်နေသည့်ထိုလူကြီးကလက်ရုံးနားသို့ကပ်ထိုင်ပြီးမေးသည်။စစရောက်ခါစက လက်ရုံး ဦးမင်းထွန်းလက်တစ်လျှောက်ရှိ ယားနာလိုလိုအနာကြီးတွေကြောင့်အော့အန်ချင်လွန်း၍အနားကပ်မခံခဲ့။ထိုလူကြီးက ရပ်ကွက်ထဲကလူမိုက်လိုလိုကောင်ကိုခေါင်းလေးချက်ရိုက်ခွဲလာပြီးအချုပ်ထဲရောက်လာသူဖြစ်သည်။

လက်ရုံး အစကတော့ဒီလို‌ေအာက်‌ေခြသိမ်းလူတန်းစားမျိုးကိုမသီတီသလိုရှိပေမယ့် ကိုယ့်ကိုဒီအချုပ်ခန်းအတွင်းဘယ်လိုနေရထိုင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း‌သင်ပြ‌ေပးပြီးလိုအပ်တာရှိရင်လဲကူညီပေး၍ အလိုက်ထိုက်ပြန်ဆက်ဆံပေးလိုက်သည်။

"ကဲ ဘာဖြစ်လဲငါ့တို့ကိုပြောပြ"

"ကျွန်တော်သူ့ကိုအရမ်းချစ်တာဗျ ဟင့်ဟင့် ဟက်"

ရိူက်သံကြီးဖြင့် တုန်ရီအက်ကွဲစွာထွက်လာသည့်လက်ရုံး၏အဖြေကြောင့် အခြေနေအရပ်ရပ်ကိုအလုံးစုံမသိပေမယ့်လဲ တစ်ပိုင်းတစ်စခန့်လောက်နားလည်သွား၍ ဦးမင်းထွန်းဘာမှဆက်မမေးဖြစ်တော့။လက်ရုံး ပုခုံးကိုခပ်ဖွဖွပုတ်သည်။

"အချစ်ကြောင့်နာကျင်နေရတာကို ငိုချပလိုက် အဆင်ပြေသွားမှာပါလူချောလေးရာ"

လက်ရုံး ငယ်ငယ်လေးထဲကအရှက်သိက္ခာကြီး၍တခါမှလူရှေ့သူရှေ့ဒီလိုမျိုးမငိုချခဲ့ဘူး။အခု‌ေတာ့ဟန်ပင်မဆောင်နိုင်ပဲ သူစိမ်းတွေအလယ်မှာ နာနာကျင်ကျင်ကိုငိုချနေမိသည်။သူစိမ်းအချို့ပေးသောနွေးထွေးသည့် နှစ်သိမ့်မူကြားမှာသူပိုတိုး၍ပင်ဝမ်းနည်းမိသည်။

လက်ရုံး အခိုက်အတန့်တစ်ခုအထိငိုကြွေးပြီးနောက် စိတ်ပြန်တည်ငြိမ်သွားပြီး ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ထိုနေရာတွင်ပဲ ငူငူငိုင်ငိုင်ကြီးထိုင်နေသည်မှာနှစ်နာရီမကတော့။

အချုပ်ခန်းတံခါးအား ရဲသားတစ်ဦးလာသော့ဖွင့်သည်။

"လက်ရုံးသုခ ဧည့်သည်လာတယ်"

"...."

ဖြူဖွေးနုဖတ်နေသည့် အသားရေပေါ်မှာနီရဲဖုပိန့်နေသည့် ခြင်ကိုက်ရာဂျပိုးကိုက်ရာတွေကမြင်လို့တွေ့လို့မကောင်း။မြတ် လက်ရုံးပါးပေါ်ရှိခြင်ကိုက်ဗုကိုလက်နဲ့ထိကြည့်ပြီးစိတ်မကောင်းစွာကြည့်သည်။

"သားရုံးရယ် တောင်းပန်ပါတယ် ဟင့်ဟင့်"

"မာမီ ငိုစရာမလိုဘူးလေ မာမီမငိုပါနဲ့ ကျွန်တော်ကယောကျာ်းပါ အဆင်ပြေတယ်နော်မာမီ"

သူဖြစ်ပျက်နေပုံကိုကြည့်ကာ စိတ်မခိုင်သောမိခင်ဖြစ်သူကမျက်ရည်ကျသည်ကိုသူမကြည့်ရက်ပေ။

"နောက်ဆို ဒယ်ဒီကျွန်တော့်ကိုလာတွေ့ရင်မာမီ့ကိုခေါ်မလာပါနဲ့တော့"

အမေဖြစ်သူ စိတ်ဆင်းရဲမှာကိုသူမမြင်မတွေ့ချင်၍စကားလုံးများဖြင့်ပိတ်ပင်ဟန့်လိုက်သည်။

"အေးပါကွာ ဒယ်ဒီတို့အခုလာတာအရေးကြီးတယ် မင်းအမူ‌အကြောင်းပြောစရာရှိလို့ ဒယ်ဒီ့ဆီဖုန်းဆက်ပြောတယ် မင်းဇနီးအပေါ်ကိုယ်ထိလက်‌ေရာက်ကျူးလွန်ခဲ့‌ေကြာင်းဝန်ခံလိုက်တယ်ဆို သားရုံးရယ်"

"ဟုတ်တယ်"

"မိုက်လိုက်တာလက်ရုံးရယ် အမူတစ်မူကနေရင်းထိုင်ရင်းထပ်တိုးရပြီ ကျစ် သူ့ဆီမှာဘာမှသက်သေသကာရ မပြနိုင်တဲ့ နူတ်ထွက်ဆိုချက်လေးမှာငြင်းခဲ့ရင်လွတ်တာပဲကိုကွာ ကျစ်"

ဝန်ကြီးချုပ်နှင့်အတူပါလာသည့် ရှေ့နေလဲဖြစ်လက်ရုံး၏ဦးလေးအရင်းလိုရင်းနှီးသည့် ဦးကျော်သူရကအားမလိုအားမရဝင်ပြောသည်။လက်ရုံး၏ ရှေ့နေတယောက်အနေနဲ့ကိုယ့်အမူသည်ကို ဘယ်လိုအကြောင်းရင်းရှိရှိ ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့ပါတယ်လို့ ‌မပြောပါနဲ့လို့အတန်တန်မှာထားပါရက်နှင့် လုပ်ချလိုက်သည်ကတလွဲ။

"ဦးလေး ကျွန်တ်ောတစ်ကြိမ်တစ်ခါလောက်တော့ ယောကျာ်းပီသကြည့်ချင်တယ် ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တာမလို့ အပြစ်ဒဏ်ခံရလဲကျွန်တော်အဆင်ပြေတယ် မဆိုင်တဲ့အမူတွေကနေ‌သာကျွန်တော်လွတ်အောင်ကြိုးစားပေးပါ"

"ဒယ်ဒီမင်းအတွက်ဂုဏ်ယူတယ် သားရုံး ယောကျာ်းဆိုတာကိုယ်လုပ်ရဲရင်ခံရဲရတယ်ကွ အဲ့လိုဖြစ်နေရမယ် တခြားအမူတွေကနေသားလွတ်အောင်ဒယ်ဒီလုပ်ပေးမယ် သား မဖြစ်ဖြစ်အောင်လုပ်မယ်"

"လက်ရုံး မင်းမိန်းမကကွာရှင်းခွင့်တောင်းထားတယ်"

ဦးကျော်သူရဆီကစကားကိုလက်ရုံးသိထားနှင့်နေပြီးဖြစ်၍ အေးစက်စက်သာဟန်‌ေဆာင်ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူ့အရှေ့မှာမာမီရှိနေသည်မဟုတ်လား။ဘယ်လိုမှ သူ့၏ပြိုလဲကျနေသည့်ပုံရိပ်အား မာမီ့ကိုထုတ်မပြချင်။အတင်းဖျစ်ညှစ်ပြီးအားတင်းပြီးပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကွာရှင်းပေးလိုက်ပါ့မယ်ဗျာ သူ့သဘောပေါ့ သေဒဏ်ကျနိုင်တဲ့အကျဉ်းသားကိုဘယ်သူကလင်ဆက်တော်ချင်ပါ့မလဲ စောစီးမုဆိုးမဖြစ်သွားမှာပေါ့ ဟားဟား ဟား"

"အဟက် ကောင်စုတ်လေး သားရုံးရယ် ဒီအချိန်မှာတောင်စနောက်နိုင်သေးတယ် လူဆိုးကောင်လေး"

"ဟဲဟဲ မာမီသားကစူပါပါဝါနဲ့လေ ကျွန်တော်ကဟီးရိုးပါဆိုနေ"

သူရဲ့ စနောက်နောက်စကားလေးကြောင့်မာမီပြုံးရယ်သွားသည်မဟုတ်လား။သူလိုချင်တာလဲမာမီစိတ်ချမ်းသာနေတာလေးပါ။မိမနိုင်ဖမနိုင်ဆိုးသွမ်းသည်လို့ မသိတဲ့လူအတော်များများဆိုကြပေမယ့် အဖြစ်မှန်က လက်ရုံးကသူ့မာမီစကားဆိုတစ်ခွန်းထဲနှင့်နားထောင်ပါသည်။‌အရမ်းလိမ္မာသည့်သားလိမ္မာလေးမဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်လဲ သူ့မာမီကိုတော့တုန်နေအောင်ချစ်သည်။

အလိုလိုက်သာတွေသာနည်းနည်းလျှော့ပေါ့ခဲ့ရင်လက်ရုံးသုခကတကယ့်လူတော်လူကောင်းလေးဖြစ်ခဲ့မှာ။အခု‌ေတာ့ ပြည်သူ့ချဉ်ဖတ် နာမည်ကျော်လူရမ်းကားလေးဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

"အော် ဒယ်ဒီ ဂျိုးကဘယ်ရဲစခန်းမှာလဲ ကျွန်တော့်ကိုလဲသူရှိတဲ့အချုပ်ခန်းကိုရွှေ့ပေးလို့ရလား"

လက်ရုံး အားနာသွားသည့်မျက်နှာလေးနှင့်တိုးဖွဖွစကားလေးတစ်ခွန်းဆိုသည်။

"ဒီလောက်လေးတောင်မဖြစ်နိုင်ဘူးလားဟင်"

"ကျစ် မင်းအဖေကဒီလောက်တော့တတ်နိုင်ပါသေးတယ်ကွ သားရုံး အဲ့ဒီကိုရွှေ့ချင်ရင်မနက်ဖြန်ချက်ချင်းရွှေ့ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား"

.

.

"နူတ်ဆက်တယ် လူချောလေးရယ် ငါတို့ကိုလဲသတိရပေးပေါ့ကွာ ကံမကုန်ရင်ပြန်ဆုံတာပေါ့ အချုပ်ကနေလဲအမြန်လွတ်ပါစေကွာ"

"ပေးတဲ့‌ဆုနဲ့ပြည့်ပါစေ ကျွန်တော့်အပေါ်ကောင်းပေးခဲ့ကြလို့ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်တော်လဲမမေ့ပါဘူး နူတ်ဆက်တယ်ဗျာ နောက်မှထပ်တွေ့ကြမယ်"

လက်ရုံး ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီးနောက် အချုပ်ခန်းစောင့်ရဲနှစ်ဦးကလက်မောင်းကချုပ်ကိုင်ပြီး လက်ထိပ်ခတ်လျက်ခေါ်ထုတ်လာကြသည်။

ကြက်သွေးရောင်ချည်ပုဆိုးကို မဝတ်တတ်ဝတ်တတ်နှင့် မြေကြီးတိုက်အောင်ဝတ်ဆ‌င်ထားပြီး အကျီအဖြူလက်တိုကိုဆင်မြန်းထား၍ လက်ရုံး၏ဖြူဥနေသည့်လက်မောင်းသားတို့ကအတိုင်းသာ‌းပေါ်နေသည်။maskတပ်ထားပြီး ဆ‌ံသားတချို့ကနဖူးပေါ်ရစ်ဝဲတင်ကျန်နေသည်။နှစ်ပတ်လောက် အမွှေးမျှင်တို့ကိုမရိတ်ဖြစ်၍ ပါးသိုင်းမွှေးတို့ကလဲအနည်းငယ်ထင်းနေပြီဖြစ်သည်။

"ကိုလက်ရုံးသုခ တကယ်ပဲနိုင်ငံတော်ပုန်ကန်ဖို့ကြံစည်ခဲ့တာလား နောက်ကွယ်မှာဒီကိစ္စနဲ့ပက်သက်နေတဲ့လူကြီးပိုင်းတွေမနည်းမနော‌ဆိုတာဟုတ်ပါသလား"

"ဇနီးသည်ကိုလဲရက်ရက်စက်စက်ရိုက်နှက်ခဲ့တာအမှန်လား ဇနီးသည်ကိုကွာရှင်းခွင့်ပေးသွားမှာလား"

"ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့‌ေရာဆက်စပ်မူရှိပါသလား"

"သက်တော်စောင့်ဖြစ်သူကရော&#$&&#$&

"#_+)&_###__"

လက်ရုံး ရဲစခန်းအပြင်ဘက်ခြေချလိုက်သည်နှင့် တယောက်တပေါက်မေးခွန်းပေါင်းများစွာနှင့် သတင်းထောက် ဂျာနယ်လစ်တို့က အတင်းကြပ်လုယက်တွန်းတိုက်မေးကြတော့သည်။သတင်းထောက်အုပ်လိုက်ကြီးကြောင့်လက်ရုံးခဏတန့်သွားမိသည်။သူရှိရာကိုအတင်းပြေးကပ်လာကြပြီး တရစပ်မေးခွန်းများမေးကြသည်။

"ဖယ်ကြ ဖယ်ကြ"

ရဲသားနှစ်ဦးက လက်ရုံးအနားသို့သတင်းထောက်များကပ်မလာနိုင်စေရန် တွန်းဖယ်ပစ်သည်။ကင်မရာမှမီးတဖျပ်ဖျပ်ကြောင့်လဲလက်ရုံးမျက်လုံးများကျိန်းစပ်နေသည်။

"ဖယ်ကြမယ် ဖယ်ကြ"

သတင်းထောက်အုပ်ကြီးကိုတိုးဝှေ့၍ ရဲသားနှစ်ဦးကလက်ရုံးအားကာကွယ်ပေးရင်းအချုပ်ကားရှိရာလျှောက်သွားကြသည်။သတင်းထောက်များဆီကတရစပ်တစ်ယောက်တစ်ပေါက်မေးမြန်းနေကြသည်မှာလဲကျွတ်ကျွတ်ကိုညံနေသည်။

"လက်ရုံးသုခ တစ်ခုလောက်တော့ပြန်ဖြေပေးပါ"

"ကိုလက်ရုံး တစ်ခုခုပြန်ပြောပေးပါ"

"တစ်ခုလောက်ဖြေပေးပါ"

"ဟေ့ ပုန်ကန်ကောင် တခုခုပြန်ပြောအုန်းလေ"

လူအုပ်ကြားထဲမှထင်းခနဲထွက်လာသည့်အော်သံကိုလက်ရုံးကြားဖြစ်အောင်ကြားလိုက်သေးသည်။ထိုလှမ်းအော်သော ကင်မရာသမားကို လှမ်းကြည့်ပြီး

"မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ ပြန်ပြောစမ်း"

"ပုန်ကန်ကောင်လို့ခေါ်လိုက်တာလေ"

"တောက်"

လက်ထိပ်တန်းလန်းနှင့် ရဲနှစ်ယောက်ချုပ်နှောင်ထားသည့်ကြားမှ လူအုပ်ကြားအတင်းရုန်းပြီး ထိုကင်မရာသမားကိုကန်မယ်ကျောက်မယ်လုပ်သည်။

"သေချင်လို့လားဟေ့ကောင် ဟမ်းးပြန်ခေါ်ကြည့်စမ်း"

"တော်တော့ တော်တော့ ကားပေါ်တက်မယ်"

"ငါလက်ထိပ်မပါရင်မင်းမလွယ်ဘူး"

ဆွဲခေါ်သွားသည့်ကြားကလှမ်းအော်ဖြစ်အောင်ကအော်သွားသေးသည်။

"ကိုလက်ရုံး ဘာလို့အချုပ်ခန်းပြောင်းရွှေ့တာလဲ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ"

လက်ရုံးအနားကပ်နေသည့် သတင်းထောက်မကစွာကျယ်ကျယ်အသံနှင့်ပြောသည်။

" Xီးဖြစ်လို့"

"ဟ"

အချုပ်ကားပေါ်လှမ်းအတက် သူ့ဆီချိန်ရွယ်ထားသည့်ကင်မရာတွေဆီကို လက်ရုံးလက်ခလယ်လှမ်းထောင်ပြသည်။

"အထဲဝင် အထဲဝင်"

အထဲဝင်နေသည့်ကြားက လူကိုအတင်းအထဲထိုးထည့်နေသည့်ရဲ။

"ဝင်နေတာခင်ဗျားစောက်လုံးကန်းနေလား စိတ်ကတိုလာပြီ"

လက်ရုံး လေသံမာမာဖြင့်အော်ချထည့်လိုက်မှ ထိုရဲလေသံလျှော့သွားသည်။

အချုပ်ကားထွက်သွားတော့ နေပူကြဲတဲကြားတွင်သတင်းထောက်အစုအဝေးကြီးပြတ်ကျန်နေခဲ့သည်။နေပူကြဲတဲကြားတွင် ကင်မရာမီးထိုးသည့်အရှိန် လူစုလူဝေးကြောင့် လက်ရုံးအသက်ရှူပင်ကြပ်သည်။ချွေးစေးပြန်နေသည့်နဖူးကိုလက်ဖြင့်သပ်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်

မူတ်ထုပ်လိုက်သည်။

"ဟူး မလွယ်ပါလား"

#ParadiseKhin

နောက်ဆိုကိုယ်updateဒီထက်မြန်ပါ့မယ်။ကိုယ်အလုပ်‌ေတွကိုပဲပိုအာရံုစိုက်‌ေတာ့မယ်။အကယ်၍ Chibi artတို့ Fan artတို့ဆွဲတတ်တဲ့သူတွေရှိရင် ခင့်ဆီခဏလောက်လာခဲ့ပေးပါလားဟင်။မေးစရာလေးရှိလို့ပါ။

ဒါကကိုယ်ဆွဲထားတဲ့ လင်းလဲ့လဲ့လွင်ရဲ့chibi artလေးပါ။ဆေးကျောင်းသူvibeလေးခံစားမိလားတော့မသိဘူး။သားရုံးပုံဆွဲတာသားရုံးကနှာခေါင်းမပါလို့ ရယ်လိုက်ရတာအူတောင်နာတယ် ဟီးဟီး။ကိုယ့်သားလေးကိုလှလှပပလေးမြင်ချင်နေတာ😔သားရုံးပုံတော့မပြတော့ဘူး။

Zawgyi

"ဗ်ာ..."

ႏွလုံးသားအတြင္းနာနာက်င္က်င္စူးနစ္ဝင္သြားသည္။ရင္ခြင္တစ္ခုလံဳးကိုဆြဲၿဖဲခ်လိုက္သလိုနာက်င္မူ။

"မင္းဇနီးထြက္ဆိုခဲ့တာအမွန္လား လက္႐ုံး သူကမင္းကိုကိုယ္ထိလက္‌ေရာက္အၾကမ္းဖက္မူနဲ႔တရားစြဲခ်င္တယ္တဲ့"

"ျမျခယ္ကလား..."

"အင္း.."

ပုဒ္မေတြတသီႀကီးတပ္ခံထားရသည့္ ဒီအေျခအေနမွာေတာင္မေမ့မေလ်ာ့တိုင္ခ်က္ဖြင့္ခဲ့ေသးသည္။လက္နက္မူ၊ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မူ၊မူးယစ္ေဆးဝါးအမူအျပင္ အၾကမ္းဖက္သမားဆိုသည့္မေရမတြက္ႏိုင္သည့္စြဲခ်က္ေတြႏွင့္ အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မူတစ္မူပါထပ္တိုး႐ုံေပါ့။ဒီလိုအေျခအေနႀကီးမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးဆြဲခ်သြားေပးသည့္အခ်စ္ဆုံးကိုသူ႕မွာအျပစ္မတင္ရက္။

*ကိုယ့္ကိုအဆုံးထိကိုဆြဲခ်သြားေပးတာပဲေနာ္

ျမျခယ္*

"မင္းက်ဴးလြန္ခဲ့တာဝန္ခံလား မင္းသူ႕ကိုကိုယ္ထိလက္ေရာက္က်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးလား"

ရဲအရာ႐ွိႀကီးေတာင္ဂ႐ုဏာသက္ေနသည့္ေလသံျဖင့္ လက္႐ုံးဆီကေျဖာင့္ခ်က္ေတာင္းေနသည္။႐ုတ္တရပ္သူဘာျပန္ေျဖရမလဲမသိ။

‌တေျဖးေျဖးခ်င္းမွ ေလး‌ပင္စြာႏွင့္ပင္ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။

"ကြၽန္ေတာ္က်ဴးလြန္ခဲ့ပါတယ္"

"ကြၽတ္ ကြၽတ္"

စစ္ေမးေနေသာရဲအရာ႐ွိသည္လက္႐ုံးအားသနားစဖြယ္သတၱဝါတစ္ေကာင္လို စက္ဆုပ္သည့္အၾကည့္မ်ားျဖင့္ ကြၽတ္သပ္သည္။

ထိုရဲ၏အၾကည့္ကိုလက္႐ုံးတစ္စက္မွသေဘာမက်။

"က်ဳပ္ကိုအဲ့သလိုလာမၾကည့္နဲ႔ ခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကိုအဲ့လိုၾကည့္စရာမလိုဘူး က်ဳပ္ကိုဘာေစာက္ေၾကာင္းနဲ႔မွသနားစရာမ႐ွိဘူး"

"ေကာင္ေလး မင္းအေျခအေနမင္းမသိေသးဘူးလား"

"က်ဳပ္မိန္းမကိုက်ဳပ္လက္ပါခဲ့မိေပမယ့္ ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္တာဘာညာက်ဳပ္နဲ႔ဘာမွမဆိုင္ဘူး က်ဳပ္အျပစ္လြတ္တယ္ဗ်"

လက္႐ုံးစိတ္မၾကည္ေတာ့မွန္း ထိုရဲအရာ႐ွိသေဘာေပါက္ေပမယ့္ စစ္ေမးစရာ႐ွိတာဆက္စစ္ေမးရသည္။အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္ခဲ့သည္လို႔ဝန္ခံလိုက္ၿပီမလား။လိုအပ္သည့္ေျဖာင့္ခ်က္ေတြရေအာင္စစ္ေမးရမည္။

လက္႐ုံး ဒီတေခါက္ေတာ့ဘာတစ္ခုမွကိုျငင္းဆိုျခင္းမ႐ွိ။သူ႕ဇနီးကို ဘယ္လိုဘယ္ပုံ႐ိုက္ႏွက္က်ဴးလြန္ခဲ့သည္ကအစ အေသးစိတ္ဝန္ခံသည္။ရဲအရာ႐ွိအေတ္ာအံ့ဩေနမိသည္။အမူစစ္လာသည့္ကာလတစ္ေလွ်ာက္ ဒီလို ကိုယ္က်ဴးလြန္ခဲ့သည့္အျပစ္ကို က်ဴးလြန္ခဲ့ေၾကာင္းအစဆုံးဝန္ခံသည့္တရားခံမေတြ႕ဖူး၍ျဖစ္သည္။

"ဘယ္လိုတုန္း လက္႐ုံးသုခရဲ႕"

"ဘာကိုလဲ စကားကိုလူနားလည္ေအာင္ေျပာ"

"အေ႐ွ႕ကစစ္ေမးလာသမွ်အမူေတြကိုေတာ့ တြင္တြင္ျငင္းၿပီးေတာ့ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့တန္းဝန္ခံတာပဲလားကြ"

လက္႐ုံး ပါးခ်ိဳင့္‌ေလး‌ေတြ‌ေပၚတဲ့အထိဟင္းခနဲတစ္ခ်က္ရယ္ျပလိုက္ၿပီး မ်က္ခုံးမ်ားတြန္႔ခ်ိဳးသြားသည္။

"က်ဳပ္ကေယာက်ာ္း လုပ္ရဲရင္ခံရဲတယ္ က်ဳပ္လုပ္ခဲ့တာအတြက္က်ဳပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးအျပစ္ဒဏ္ခံရဲတယ္ က်ဳပ္မလုပ္ခဲ့တဲ့အျပစ္‌

ေတြအတြက္‌ေတာ့က်ဳပ္ဝန္ခံစရာအေၾကာင္းလဲမ႐ွိဘူး အေသပဲခံလိုက္မယ္"

လက္႐ုံးစကားကို အမူစစ္အရာ႐ွိသေဘာက်စြာျပဳံးသည္။

"မင္းမိန္းမကမင္းကိုကြာ႐ွင္းခြင့္ေတာင္းထားတယ္"

"...."

စိတ္တစ္ခုလုံးေထာင္းေထာင္းေၾကသြား၍ဘာတုံ႔ျပန္မူမွထြက္မလာေတာ့။ဒီအျပစ္သားကိုေသဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဒီေလာက္တုန္လူပ္လိမ့္မည္မဟုတ္။

"ကဲ ဒီေန႔စစ္ေမးတာၿပီးၿပီ ေနာက္မွထပ္ေတြ႕ၾကတာေပါ့ ေနာက္တေခါက္မွဆက္မယ္"

လက္႐ုံး‌ေယာင္ရမ္းၿပီးလက္ဆြဲႏူတ္ဆက္ဖို႔ဟန္ျပင္လိုက္မိေပမယ့္ မိမိကတရားခံတစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္းျပန္သတိရသြားၿပီး လက္ကိုျပန္႐ုပ္လိုက္သည္။စစ္ေဆးေမးျမန္းေနသည့္ကာလတစ္ေလွ်ာက္လုံး အခန္းဝမွာရပ္ေစာင့္ေနသည့္ရဲသားက အခန္းထဲဝင္လာၿပီး လက္႐ုံးကိုလက္ထိပ္ခတ္ၿပီး လက္ေမာင္းမွခ်ဳပ္ကာ အခ်ဳပ္ခန္းဆီျပန္ေခၚသြားသည္။

"လူေခ်ာေလး ဘယ္လိုတုန္းကြ"

အခ်ဳပ္ခန္းတံခါးကိုရဲသားကဖြင့္ေပးေနတုန္း အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွ အခ်ဳပ္သားတစ္ေယာက္စႏွစ္ေယာက္စကေမးေငါ့ၿပီးလွမ္းေမးသည္။

အခ်ဳပ္ထဲေရာက္တာႏွစ္ပတ္တိတိ႐ွိၿပီျဖစ္၍ အခ်ဳပ္ခန္းထဲကတစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလႏွင့္လဲ လက္႐ုံးရင္းႏွီးေနၿပီျဖစ္သည္။လက္ရံဳးကမာနခဲဆတ္ဆတ္ထိမခံျဖစ္၍ ထိုအတန္းအစားေတြကိုမပက္သက္ခ်င္ေသာ္လဲ ထိုဟာေတြကအတင္းကိုလိုက္ေရာၾကသည္။

မင္းသားေလးလို ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ လူေခ်ာေလး လူေခ်ာေလးနဲ႔အခ်ဳပ္သားေတြကလက္႐ုံးကိုေခၚၾကသည္။

မခ်စ္ေသာ္လဲေအာင့္ကာနမ္းဆိုသည့္အတိုင္း ထိုအတန္းစားေတြႏွင့္ျပႆနာတစ္စုံတစ္ရာမျဖစ္ခ်င္၍ လိုက္ေလ်ာညီေထြေနေပးရသည္။

လက္႐ုံး လက္မကိုေအာက္စိုက္ျပလိုက္သည္။

"အားမငယ္ပါနဲ႔ကြာ ငါတို႔႐ွိပါတယ္"

လက္႐ုံး မဲ့ျပဳံးျပဳံးျပလိုက္သည္။ဘယ္သူကဒီအခ်ိန္မွာဟန္ေဆာင္ျပဳံးျပေနႏိုင္အုန္းမွာလဲ။သူ႕ႏွလုံးသားအတြင္း ျမျခယ္ခ်န္ထားခဲ့သည့္ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္တို႔ကတဆစ္ဆစ္ကိုက္ခဲေနသည္။လက္႐ုံး အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္း‌ေလးလံေသာေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းဝင္လာသည္။ေခြယိုင္က်မသြားေအာင္အားတင္းေလွ်ာက္ေနရသည္။

ထို႔ေနာက္အခ်ဳပ္ခန္းနံရံမွာေက်ာမွီထိုင္ခ်လိုက္သည္။

"မင္းသေဘာပါ အခ်စ္ရယ္ ကိုယ္မင္းကိုလႊတ္ေပးလိုက္ေတာ့မယ္"

ခပ္ဖြဖြစကားတို႔ကိုႏူတ္ဖ်ားမွတိုးတိုးေလးေရ႐ြတ္သည္။သူတကယ့္ပဲ ျမျခယ္ကိုစြန္႔လႊတ္ရေတာ့မွာလား ျမျခယ္သာမ႐ွိရင္သူအသက္႐ွင္ႏိုင္ပါ့မလား။ျမျခယ္ကထာဝရသူ႕အပိုင္ျဖစ္မယ္လို႔သူထင္ခဲ့တာေလ။သူဖြင့္ခ်မျပခဲ့ဖူးေပမယ့္ သူျမျခယ္ကိုေသမတတ္ကိုခ်စ္တာသူ႕ကိုသူအသိဆုံး။လက္႐ုံး စိတ္ဓာတ္ေတြဟိုေအာက္ဆုံးအထိၿပိဳလဲက်ေနၿပီ။ဒီလိုအေျခေနႀကီးထဲမွာမွသူ႕ကို ျမျခယ္ကစြန္႔ခြာသြားမွာလား။

လက္႐ုံးသူဝတ္ထားသည့္အက်ီအျဖဴမွရင္ဘက္႐ွိၾကယ္သီးတို႔ကိုဆြဲျဖဳတ္ပစ္လိုက္သည္။မြန္းၾကပ္လြန္းသည္။ေယာက်္ားေလးတန္မဲ့ႏူးညံ့အိစက္ေနေသာဆံသားေတြထဲသို႔ လက္ေခ်ာင္း႐ွည္ေတြကိုထိုးထည့္ၿပီး လက္႐ုံးစိတ္႐ွိလက္႐ွိတစ္ေခါင္းလုံးကိုဆြဲဖြ‌လိုက္သည္။

ဘယ္လိုမွ စိတ္တင္းမထားႏိုင္ေတာ့ပဲ အသံ

တိတ္႐ိူက္ၿပီး လက္႐ုံးဝမ္းနည္းပက္လက္ငိုေႂကြးမိေတာ့သည္။ေခါင္းငိုက္စိုက္ထားၿပီး မ်က္ႏွာကိုလက္နဲ႔အုပ္ကာ ပုခုံးႏွစ္ဖက္တုန္ခါကာ အသံတိတ္ ႐ိူက္ကာ႐ိူက္ကာငိုေႂကြးသည္။ ႐ိူက္ႀကီးတငင္ငိုေႂကြးေနေသာ လက္႐ုံးအနားသို႔အခ်ဳပ္သားတစ္စုဝိုင္းအုံလာၾကသည္။

"ဟိုေကာင္ေခ်ာေလး ဘာျဖစ္တာတုန္းကြ စစေရာက္ထဲကမ်က္ႏွာေၾကာတင္းတင္းနဲ႔ အေၾကာတင္းေလးက"

"ေအးကြာ သနားပါတယ္ ႐ိူက္႐ိူက္ၿပီးကိုငိုေနတာကြ ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ဒီေလာက္ဝမ္းနည္းပက္လက္ငိုေနတာဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး"

အခ်ဳပ္သားအခ်င္းခ်င္းတီးတိုးတီးတိုးေျပာေနျခင္းမဟုတ္။ပုံမွန္စကားေျပာသည့္ေလသံႏွင့္ပင္ေျပာဆိုေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။သူတို႔ေျပာေနတဲ့စကားေတြကိုလဲလက္႐ုံးအာ႐ုံမစိုက္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။သူ႕စိတ္အစဥ္‌တြင္ ျမျခယ္ကိုသူလက္လႊတ္လိုက္ရေတာ့မည္ကိုသာေတြးရင္းစိုးထိတ္ေနမိသည္။

"ေဟ့ လူေခ်ာေလး ဘာလို႔ငိုေနတာတုန္းကြ ဦးေလးကိုေျပာျပေလ"

ႏွစ္ပတ္တာကာလအတြင္း လက္႐ုံးႏွင့္အေတာ္အတန္ရင္းႏွီးေနသည့္ ဦးမင္းထြန္းဆိုသည့္ လက္႐ုံး အရင္လူ႐ိုက္မူႏွင့္အခ်ဳပ္ထဲေရာက္ေနသည့္ထိုလူႀကီးကလက္႐ုံးနားသို႔ကပ္ထိုင္ၿပီးေမးသည္။စစေရာက္ခါစက လက္႐ုံး ဦးမင္းထြန္းလက္တစ္ေလွ်ာက္႐ွိ ယားနာလိုလိုအနာႀကီးေတြေၾကာင့္ေအာ့အန္ခ်င္လြန္း၍အနားကပ္မခံခဲ့။ထိုလူႀကီးက ရပ္ကြက္ထဲကလူမိုက္လိုလိုေကာင္ကိုေခါင္းေလးခ်က္႐ိုက္ခြဲလာၿပီးအခ်ဳပ္ထဲေရာက္လာသူျဖစ္သည္။

လက္႐ုံး အစကေတာ့ဒီလို‌ေအာက္‌ေျခသိမ္းလူတန္းစားမ်ိဳးကိုမသီတီသလို႐ွိေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုဒီအခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းဘယ္လိုေနရထိုင္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း‌သင္ျပ‌ေပးၿပီးလိုအပ္တာ႐ွိရင္လဲကူညီေပး၍ အလိုက္ထိုက္ျပန္ဆက္ဆံေပးလိုက္သည္။

"ကဲ ဘာျဖစ္လဲငါ့တို႔ကိုေျပာျပ"

"ကြၽန္ေတာ္သူ႕ကိုအရမ္းခ်စ္တာဗ် ဟင့္ဟင့္ ဟက္"

႐ိူက္သံႀကီးျဖင့္ တုန္ရီအက္ကြဲစြာထြက္လာသည့္လက္႐ုံး၏အေျဖေၾကာင့္ အေျခေနအရပ္ရပ္ကိုအလုံးစုံမသိေပမယ့္လဲ တစ္ပိုင္းတစ္စခန္႔ေလာက္နားလည္သြား၍ ဦးမင္းထြန္းဘာမွဆက္မေမးျဖစ္ေတာ့။လက္႐ုံး ပုခုံးကိုခပ္ဖြဖြပုတ္သည္။

"အခ်စ္ေၾကာင့္နာက်င္ေနရတာကို ငိုခ်ပလိုက္ အဆင္ေျပသြားမွာပါလူေခ်ာေလးရာ"