"ချစ်တယ် ကိုယ်မင်းကိုချစ်တယ်မြခြယ်"

"ဟမ်းး ရှင်ဘာပြောလိုက်တာ"

"ပြောပြီးပြီလေ"

ခြယ်မယုံကြည်နိုင်စွာနားထဲကိုလက်နိူက်ပြီးပြောသည်။သူနားကြားများလွဲသွားတာလား။

ဟိုလူကလဲနှစ်ကြိမ်လေးတောင်ပြော‌မပေးနိုင်ဘူးလား။ဒီစကား‌ေလးကိုနှစ်ကြိမ်‌ေလး‌‌ေပြာ

ပေးဖို့တောင်မာနကကြီးနေသေးတယ်။သူကြားလိုက်တာမှန်ရဲ့လား။

လက်ရုံးကသူ့ကိုချစ်တယ်လို့ပြောလိုက်တာလား။

"ရှင်ချစ်တယ်လို့ပြောလိုက်တာလား"

"အင်း"

လက်ရုံးရဲ့ဖွေးဖွေးဥဥပါးလေးနှစ်ဖက်ရဲတွတ်နေပြီး ခြယ့်ကိုလဲမျက်လုံးချင်းဆိုင်မကြည့်ပဲ ခေါင်းကြီးငုံ့ထားပြီး ရှက်ရှက်နှင့်ဆံပင်တွေကိုဆွဲဖွနေသည်။လက်ရုံးရှက်လွန်းလို့ထို‌ေနရာမှအငွေ့ပျံချင်စိတ်တောင်ပေါ်နေသည်။

"ချစ်တယ်ပေါ့ အင့်ဟင့်ဟင့် လူယုတ်မာ ဘာလို့အစောကြီးထဲကမပြောရတာလဲ လူယုတ်မာကြီး

ဟင့်ဟင့် မကောင်းဘူး"

ကောက်ကာငင်ကာထငိုသောခြယ့်ကြောင့်လက်ရုံးလန့်သွားသည်။

သူဘာမှလဲမလုပ်မိပဲ ဘာလို့ငိုသွားမှန်းမသိ။

လူကိုထူးထူးဆန်းဆန်းတွေလျှောက်မေးပြီး အခုလဲနေရင်းထိုင်ရင်းထငိုသည်။သရဲတဘက်များစီးနေတာလား။

အငိုတိတ်စေချင်သော်လဲဘယ်လိုချော့ရမလဲသူမသိ။သူမချော့တတ်လို့အခက်တွေ့နေသည်။

မချော့တတ်ချော့တတ်နှင့်ပင်

"ဘာငိုစရာပါလို့ငိုတာလဲ မျက်ရည်မဖြုန်းနဲ့ တိတ်တိတ်"

ခြယ်ငိုတာခဏရပ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့အစောထဲကချစ်တယ်လို့မပြောတာလဲလက်ရုံးရယ်"

"မင်းပဲငါ့ကိုသေလောက်အောင်မုန်းတယ်ဆို ငါ့ကိုအရမ်းရွံတယ်ဆို မင်းပဲမုန်းတယ်မုန်းတယ်တဖွဖွပြောနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် ချစ်တယ်လို့ပြောလို့ရပါ့မလဲ ရှက်စရာကြီးဟာကို"

လက်ရုံးကြမ်းပြင်ကိုသာစိုက်ကြည့်ပြီး‌ဆံပင်တွေကိုလက်နဲ့အသားကုန်ဖွပြီးပြောသည်။

"အဲ့တာကအရင်တုန်းကလေ အခုချစ်တယ်လေ"

"ဗျာ...."

"ရှင်ကတကယ့်လူယုတ်မာ ကိုယ်ချစ်တဲ့လူစိတ်ဆင်းရဲအောင်ကို တမင်တောင်ကြံဖန်ပြီးလုပ်တဲ့လူ မကောင်းတဲ့လူ ရှင့်ကြောင့်ကျွန်မဘယ်လောက်တောင်စိတ်ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလဲသိလား ကျွန်မတို့ရဲ့မင်္ဂလာဦးညမှာတောင်တခြားမိန်းမကိုအိမ်ခေါ်လာရဲတယ် အင့်ဟင့်ဟင့် တခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ရှင့်ကိုတွဲမြင်ရရင်ဝမ်းနည်းလွန်းလို့သေတော့မယ် ဟင့် "

"ရိုက်လေ ရိုက် စိတ်ရှိလက်ရှိရိုက်ပလိုက် ဒီသုံးစားမရတဲ့ကောင်ကို"

"...."

"ရိုက်လို့ရိုက်လိုက်လေ မရိုက်ပဲဘာလုပ်နေတာလဲ ရိုက်လို့"

"တော်ပြီလို့"

ခြယ်အကဲဆတ်စွာအော်မိသွားသည်။

"မနက်2နာရီထိုးနေပြီ မင်းအိပ်သင့်နေပြီအိပ်ရေးပျက်မယ်"

"ရှင်ကဘယ်တုန်းကဂရုစိုက်ဖူးလို့လဲ ရှင့်ဟာမလေးတွေကိုပဲစိတ်ပူတတ်တာမဟုတ်လား ဘယ်တုန်းကကျွန်မအတွက်တွေးပေးဖူးလို့လဲ ကျွန်မသေသွားလဲရှင်နဲ့မဆိုင်ဘူးမဟုတ်လား ဘာလို့အခုမှလာစိတ်ပူပြနေတာလဲ ကျွန်မကိုဒုက္ခတွေပဲပေးချင်တာမလား"

လက်ရုံးသက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်မိပြီး ခေါင်းခါပြသည်။

ခြယ့်ခေါင်းလေးကို သူ့ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကိုဖွဖွလေးပွတ်သပ်ပေးသည်။

နူတ်ဖျားကနေလဲ တိုးညှင်းစွာရေရွတ်သည်။သို့ပေမယ့် သူနဲ့အနီးဆုံးမှာပူးကပ်နေသည့် ခြယ်ကတော့ရှင်းရှင်းလင်းလင်းအကုန်လုံးကိုကြားလိုက်ရသည်။

"မှားခဲ့ပါတယ် အမှား‌တွေလုပ်ခဲ့မိပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ် အမှားတွေကိုပြင်ဆင်ခွင့်ပေးပါ ကိုယ်ကဘယ်သူကိုမှမချစ်ခဲ့ဖူးတာမလို့ချစ်တယ်လို့လဲထုတ်မပြောတတ်ဘူး...

"လူလိမ်..."

"မလိမ်ရပါဘူးဗျာ"

ခြယ် လက်ရုံးရင်ဘက်ကိုတွန်းထုတ်ပြီး နီးကပ်နေသည့်လက်ရုံးမျက်နှာကိုပါတွန်းဖယ်ပစ်လိုက်သည်။

"မချစ်ပဲလာလိမ်မနေနဲ့ ပြောတော့မုန်းလွန်းလို့ဒုက္ခပေးချင်လွန်းလို့ရအောင်လက်ထပ်ထားတာဆို အဲ့ဒါကြောင့်ပဲရှင်ကျွန်မစိတ်ဆင်းရဲရအောင်အမျိုးမျိုးလုပ်နေတာလေ"

"ငတုံးမလေး မုန်းတဲ့လူကိုဘယ်သူကလက်ထပ်ပါ့မလဲ ချစ်လွန်းလို့အနားမှာအမြဲရှိစေချင်လို့ တသက်လုံးတူတူနေသွားချင်လို့ လက်ထပ်ထားတာပေါ့ကလေးမရယ် မင်းကတကယ့်ငတုံးမလေး မင်းကိုချစ်လွန်းလို့မရရ‌ေအာင်ယူထားရတာ‌ေလကွာ မင်းလင်ပြောသမျှကိုယုံမနေနဲ့ ကိုယ့်ပါးစပ်က၁၀ခွန်းထွက်ရင်၈ခွန်းကလိမ်နေတာကွ"

"ဟမ်းးအဲ့တာဆိုချစ်တယ်ဆိုတာကလိမ်နေတာပေါ့လေ ဟုတ်မာပေါ့ ရှင်ကမယားငယ်လေးတွေကိုပဲချစ်တာလေ"

လက်ရုံးမျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြစ်သွားရပြန်သည်။သူစခဲ့တဲ့ဂယက်ကအတော်ထန်တာကြောင့်သူဘာပြောပြောမယုံကြည်တာလဲတစ်ခြားသူအပြစ်မဟုတ်။

သူကိုယ်တိုင်ကိုကမကောင်းခဲ့တာမလို့ ခြယ့်ကိုအပြစ်တင်လို့မရ။

ခြယ့်ရှေ့မှာမိန်းကလေးပေါင်းများစွာနှင့် ပလူးပလဲ လက်လွန်ကြက်သွန်ဖြစ်ပြီး ကုတင်ပေါ်အကြိမ်ကြိမ်တက်ပြပြီး ခြယ်နာကျင်အောင်အခေါက်ခေါက်အခါခါလုပ်ခဲ့တာမလို့ သူ့ကိုမယုံကြည်တာသူ့အပြစ်တွေကြီးပင်။

"မဟုတ်ဘူး အဲ့တာကတော့အတည်ပြောတာ အဲ့တာကအမှန်တရား ကိုယ်မှားခဲ့ပါတယ်လို့ဝန်ခံပြီးပြီလေ ကိုယ့်အမှားတွေကိုပြင်ဆင်သွားမလို့တစ်ခါလောက်ယုံကြည်ပေးပါ"

ခြယ်မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့်လက်ရုံးကိုစိမ့်စိမ့်ကြည့်သည်။

သူတို့ကြားကအခြေအနေတွေကညှိနိူင်းလို့ရနိုင်သေးတာလား။

ဒီလူဘာခိုင်းခိုင်းမငြင်းနိုင်တဲ့ကိုယ်တိုင်ကိုကအပြစ်တစ်ခုပင်။ဘယ်လောက်ဖောက်ပြန်ပြန် ဘယ်လောက်နာကျင်အောင်လုပ်လုပ် ဒီလူ့ကိုသာရွေးချယ်သွားမှာ။

"အင်း"

လက်ရုံးခြယ့်လက်ဖမိုးလေးကိုဆုပ်ကိုင်ပြီးနမ်းသည်။

"ကိုယ်အများကြီးမှားခဲ့ပါတယ် ဘယ်တော့မှမင်းကိုလက်မပါတော့ပါဘူး ဘယ်တော့မှလဲမဖောက်ပြန်တော့ဘူး ကိုယ်တို့ဒီအိမ်ထောင်ရေးကိုတည်မြဲဖို့တူတူကြိုးစားကြမယ်နော် ကိုယ်တို့မပွင့်လင်းခဲ့ကြလို့အချင်းချင်းနာကျင်အောင်အကြိမ်ကြိမ်လုပ်ခဲ့ကြပြီးပြီ ကိုယ်တို့အများကြီးပွင့်လင်းကြမယ်နော်"

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးနာကျင်ခဲ့ကြရတဲ့ တရားခံကမပွင့်လင်းခဲ့ကြလို့။

"ကျွန်မအိပ်ချင်နေပြီ မနက်ရောက်မှဆက်ပြောမယ်"

"အင်း"

လက်ရုံးကတော့တကယ့်အေးစက်စက်လူသား။

ထို အေးတိအေးစက် အင်း ဆိုသည့်တုန့်ပြန်သံကိုကြားတော့ခြယ်ခေါင်းခါမိသည်။

ဒီလူ့ကိုသူအများကြီးနွေးထွေးလာအောင်ပြုပြင်ပေးရအုန်းမှာပါလား။

ချစ်တယ်ဆိုတာကိုတောင်ထုတ်မပြောချင်တဲ့ တကယ့်လူ။မာနကလဲကြီးလိုက်တာလွန်ရော။

.

.

"သားကြီး ဟိုမှာမင်းဘဲကြီး"

သူညွှန်ပြရာကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာအခန့်သားထိုင်ပြီး ရေဘူးကုဒ်ဘူးတွေနဲ့ဟိုလူ။သူ့ကိုကြည့်နေတော့အရှက်မရှိသွားသုံးဆယ့်နှစ်ချောင်းဖြဲပြီးတာ့တာလှမ်းပြသည်။

လင်းလဲ့လဲ့လွင်စိတ်ထဲမှာဒီဘဲနာကြီးဘာလာရူပ်ပြန်တာလဲလို့စိတ်ကထွက်သွားရပြန်သည်။

"လင်းလဲ့လဲ့လွင် လင်းလဲ့လဲ့လွင် ဖြောင်း ဖြောင်း"

"ဂိုး လင်းလဲ့လဲ့လွင်ကွ ဒါမှကိုယ့်ကောင်မလေး ရွှီး"

ဂျိုးလက်ခေါက်မူတ်ပြီး လက်ခုပ်လက်ဝါးတွေအသားကုန်တီးတော့ လဲ့လွင်ရှက်ရှက်နဲ့ခေါင်းကုပ်နေမိသည်။

တစ်ဖက်အသင်းက ကစားသမားတွေရော ကိုယ့်အသင်းကလူတွေပါပြုံးစိစိနဲ့လဲ့လွင်ကိုကြည့်နေကြသည်။

လဲ့လွင်ရှက်လွန်း၍မျက်နှာတစ်ခုလုံးရဲဗလောင်းထနေသည်။

*ဒီဘဲကြီးကိုငါပြေးထိုးချင်လှပြီ စိတ်ထိန်း စိတ်ထိန်း သူကငါ့ထက်လူကောင်အများကြီးကြီးတယ် ဟိုကပြန်တီးရင်ငါဂွိမှာ သည်းခံသည်းခံ*

"အားးး"

တစ်ဖက်ကစားသမားကခြေထိုးခံလိုက်သောကြောင့်လဲ့လွင်မြက်ခင်းပေါ်မှောက်ကျသွားသည်။ရင်ဘက်အောင့်သွားပြီး လက်ထောက်လိုက်မိ၍လက်လဲအတော်နာသွားသည်။

ဂျိုးထိုပြေးဆင်းချလာကာ မှောက်ရက်ကျနေသောလဲ့လွင်ကိုဆွဲထူသည်။

"ဟမ်းး မင်းဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲကွ လူချရလား မင်းသေချင်နေတာလား"

တစ်ဖက်အသင်းကခြေထိုးခံလိုက်သောကစားသမားကိုအတင်းရန်ရှာပြန်သည်။

လဲ့လွင် ဂျိုးလက်မောင်းကိုပိတ်ထိုးလိုက်မိသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ကလေး"

"တော်ပါတော့ ရှက်စရာတွေသိပ်မလုပ်ပါနဲ့တော့ဘဲစုတ်ကြီးရယ် ကျွန်တော်လဲသိပ်ထိသွားတာမဟုတ်ပါဘူး"

ထိုအခါမှဂျိုးတစ်ဖက်ကောင်‌လေးကိုရန်တွေ့နေတာရပ်သွားသည်။

"သားကြီး နာသွားရင်ဆက်မကန်နဲ့တော့နားလိုက်တော့"

လဲ့လွင်တို့အသင်းခေါင်းဆောင်စကားကိုဂျိုးအပြတ်သတ်ထောက်ခံသည်။

"နော် ကလေးလေး နားလိုက်တော့"

"အင်းအင်း"

လဲ့လွင်ရဲ့စိတ်မရှည်လက်မရှည်အင်းအင်းလို့ဖြေသံကိုကြားတော့ ဂျိုး လဲ့လွင်ရဲ့လူကောင်သေးသေးလေးကိုစွေ့ကနဲ့ပွေ့ချီလိုက်သည်။

အားလုံးရဲ့တစ်ပြိုင်နက် ဝိုး ဆိုတဲ့စစနောက်နောက်အသံလဲတညီတညွှတ်ထဲထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟေ့လူ ကျုပ်ထိတာလက်ဗျ လမ်းကောင်းကောင်းလျှောက်နိုင်တယ် အခုချက်ချင်းချပေးစမ်း ဟေ့လူ ခင်ဗျားဗျာ"

သူဘယ်လောက်ရုန်းကန်ရုန်းကန် ဂျိုးကတော့လွှတ်ချမပေးပဲ ပိုပြီးတောင်တင်းြကပ်နေအောင်ဆွဲကပ်လိုက်တာမလို့ လဲ့လွင် ဂျိုးရင်ခွင်ထဲသို့‌မျက်နှာအပ်သွားရသည်။

ပေါက်ထွက်မတတ်တဒိန်းဒိန်းခုန်နေတဲ့နှလုံးခုန်သံကြောင့်လဲ့လွင်ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်လန့်မိသွားသည်။

သူဒီလူကြီးရင်ခုန်နေတာလား။

မိန်းကလေးတယောက်မဟုတ်ပဲယောက်ျားကြီးကိုလား။

"ကြည့်ပါကွာ ဒီမျက်နှာချောချောလေးကကလေးလေးအပိုင်ပါ"

ရင်ခွင်ထဲကနေ ဂျိုးမျက်နှာကိုပေါက်ထွက်မတတ်ငေးကြည့်နေသည့် လဲ့လွင်ကိုဂျိုးမထိတထိစလိုက်သည်။

သူခိုးလေးကလူမိသွားတော့ရှူးရှူးဒိုင်းဒိုင်းဖြင့်ပင်သူမကြည့်သလိုလိုနဲ့

" X ီးကြည့်ရမာလားဗျ ပြီးတော့အဲ့ကလေးလေး ကလေးလေးလို့မခေါ်နဲ့လို့ဘယ်နှခါပြောရမလဲ ဟမ်းးး?

"အဲ့လိုမခေါ်ရဘူးဆိုတော့ ဒီလိုလေးခေါ်ရမှာလားလို့ ကိုယ့်လဲ့လွင်လေးလို့လေ"

ကိုယ့်လဲ့လွင်လေးဆိုတဲ့နေရာမှာတမင်ပိုပိုသာသာဖိပြီးကြာကူလီလေသံနှင့်လူယုတ်မာမျက်နှာပေးနှင့်ပြောလိုက်သည်။

လဲ့လွင်လက်ခလယ်ထောင်ပြတော့ဂျိုးဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်မောသည်။

ဂျိုးလဲ့လွင်ကိုယ်လေးကိုကွင်းထောင့်ကမြက်ခင်းပြင်နေရာလေးမှာအသာယာချပေးလိုက်ပြီး သူဝယ်လာသည့်ကုဒ်ဘူးကိုကမ်းပေးသည်။

"မောနေတယ်မလား ရော့"

"ပေး"

ဇိုးဇိုးဇတ်ဇတ်လက်ထဲကနေ သူ့လုပ်စာစားနေတဲ့အလားလုယူသွားသညလက်ရဲဇက်ရဲဟာလေးကိုဂျိုးပြုံးတုံ့တုံ့ကြည့်သည်။

"ခင်ဗျားလဲအရှက်မရှိဘူးနော် ဒီဘော်ဒါချင်းချင်းလူစုကန်တဲ့ပွဲလေးကိုမသိရင် နိုင်ငံ့့ပွဲစဉ်ကြီးကျနေတာပဲ အော်ဟစ်အားပေးနေတဲ့ပုံကခင်ဗျားလဲပေါတောတောဖြစ်နေပြီ"

"ဟားဟား ကိုယ်ကိုယ်တိုင်တောင်မသိတော့ပါဘူးကွာ ဟုတ်တယ် ကိုယ်ပြောင်းလဲလာတယ်မင်းကြောင့်ပေါ့ ကိုယ်အများကြီးပျော်ရွှင်လာရတယ် မင်းကကိုယ်အမြဲတမ်းထိန်းသိမ်းထားခြင်းမိတဲ့ပျော်ရွှင်မူလေး

ကိုယ်ရဲ့ပျော်ရွှင်မူတွေကမင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ပေါ်လာရတာ"

လဲ့လွင် ထိုစကားတွေကိုရန်ဖြင့်မတုံ့ပြန်နေတော့ပဲသူ့စကားတွေကိုငြိမ်ပြီးသာနားထောင်နေလိုက်သည်။ညနေစောင်း ကောင်းကင်ရီဖျော့ဖျော့အောက်မှာ ထိုလူရဲ့စကားတွေဟာသူ့မျက်လုံးတွေလိုပဲစိတ်ထက်သန်နေသည်။

.

.

"လဲ့လွင် ကိုယ်ရောက်ပြီလေ"

အနောက်ကနေမပြောမဆိုပုခုံးကိုပိုင်စိုးပိုင်နင်းဖက်လိုက်သောဂျိုးကြောင့် လဲ့လွင်ရောလဲ့လွင်ဘေးကကောင်မလေးပါအံ့ဩသွားသည်။

"ဟမ်းး နင်ကtomမဟုတ်ဘူးလား ဘယ်ကလူကြီးလဲအဲ့ဒါက"

"ကိုယ်လား ကိုယ်ကလဲ့လွင်ချစ်သူလေ ကိုယ့်ကောင်မလေးနားမှာရူပ်ရူပ်ယှက်ယှက်မမြင်ချင်ဘူး မင်းဒိုးလိုက်လိုက်ပါမိန်းကလေး"

လဲ့လွင်ထက်အသက်နှစ်နှစ်သုံးနှစ်လောက်ကြီးမယ်ထင်ရသောမိန်းကလေးဂျိုးစကားကြောင့်လှည့်ထွက်သွားသည်။

"မမ မမ ကျွန်တော်ပြောပြမယ် မမ နေအုန်း"

"လာပါကလေးရယ် ကိုယ်မု့န်တွေဝယ်ခဲ့တယ်"

"အဲ့တော့Xီးလုပ်ရမှာလားဗျ ဟိုမှာကျုပ်မမသွားပြီ သူကျွန်တော့်ကိုအဖြေပေးတော့မှာဗျ ခင်ဗျားXီး Xီးလားလားတွေလုပ်လို့ တောက် ဗျာ ခင်ဗျားဘာလို့ ကျုပ်ကိုလိုက်နှောင့်ယှက်နေရတာလဲ ပြောစမ်း"

လဲ့လွင် ဂျိုးကုတ်အကျီကော်လံစကိုဆွဲကိုင်ပြီးရန်လိုစွာပြောသည်။လဲ့လွင်ဒေါသကြောင့်မျက်နှာတစ်ခုလုံးလဲနီရဲနေသည်။

"မင်းကိုချစ်လို့လေ ကလေးရဲ့"

"Xီးကိုချစ်တာလား ကဲဗျာ ကဲဗျာ"

လဲ့လွင် ဂျိုးမျက်နှာကိုနှစ်ချက်ဆင့်ထိုးလိုက်သည်။ဂျိုးကတော့ဒီလက်သီးသေးသေးလေးဒဏ်ကိုဖြုံတောင်မဖြုံပေမယ့် လဲ့လွင်လက်တော့နာသွားဟန်ရှိသည်။

ဆေး ၁တစ်ဝန်းလုံးကကျောင်းသားတွေကလဲသူတို့ကိုစူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လဲ့လွင် ဂျိုးလက်ထဲက သူ့အတွက်ဝယ်လာသည့် ရေခဲမုန့်ဘူးလေးနှစ်ဘူးကိုပါဆွဲလွှတ်ပစ်လိုက်သည်။

"နောက်ကျုပ်ကိုဘယ်တော့မှလာမနှောင့်ယှက်နဲ့ ထွက်သွားဗျာ ခင်ဗျားမျက်နှာမမြင်ချင်ဘူး"

"ကောင်းပြီ ကိုယ်သွားပါ့မယ်"

ဂျိုး လှည့်ထွက်လာခဲ့ပြီးဆေးကျောင်းဝန်းထဲမှကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်သွားသောကျောပြင်နွမ်းနွမ်းကိုကြည့်ကာလဲ့လွင်စိတ်ထဲတော့မကောင်း။

#ParadiseKhin

ကိုယ်တော့အိုမီခရွန်ထိပြီး အတော်နေမကောင်းဖြစ်သွားတယ်။အားလုံးပဲကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ကြပါ။နောက်ဆိုသုံးလေးရက်တစ်ခါပဲအပိုင်းသစ်တင်ပါ့မယ်။1.5အမြန်နူန်းနဲ့ပဲကိုယ်သွားပါ့မယ် အရင်လိုပြန်ကျန်းမာဖို့ကပိုအရေးကြီးနေလို့ပါ။

တိုသွားမှန်းသိတယ်ကိုယ်ခေါင်းမူးနေလို့ပါ။

Zawgyi

"ခ်စ္တယ္ ကိုယ္မင္းကိုခ်စ္တယ္ျမျခယ္"

"ဟမ္းး ႐ွင္ဘာေျပာလိုက္တာ"

"ေျပာၿပီးၿပီေလ"

ျခယ္မယုံၾကည္ႏိုင္စြာနားထဲကိုလက္ႏိူက္ၿပီးေျပာသည္။သူနားၾကားမ်ားလြဲသြားတာလား။

ဟိုလူကလဲႏွစ္ႀကိမ္ေလးေတာင္ေျပာ‌မေပးႏိုင္ဘူးလား။ဒီစကား‌ေလးကိုႏွစ္ႀကိမ္‌ေလး‌‌ေျပာ

ေပးဖို႔ေတာင္မာနကႀကီးေနေသးတယ္။သူၾကားလိုက္တာမွန္ရဲ႕လား။

လက္႐ုံးကသူ႕ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာလိုက္တာလား။

"႐ွင္ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာလိုက္တာလား"

"အင္း"

လက္႐ုံးရဲ႕ေဖြးေဖြးဥဥပါးေလးႏွစ္ဖက္ရဲတြတ္ေနၿပီး ျခယ့္ကိုလဲမ်က္လုံးခ်င္းဆိုင္မၾကည့္ပဲ ေခါင္းႀကီးငုံ႔ထားၿပီး ႐ွက္႐ွက္ႏွင့္ဆံပင္ေတြကိုဆြဲဖြေနသည္။လက္႐ုံး႐ွက္လြန္းလို႔ထို‌ေနရာမွအေငြ႕ပ်ံခ်င္စိတ္ေတာင္ေပၚေနသည္။

"ခ်စ္တယ္ေပါ့ အင့္ဟင့္ဟင့္ လူယုတ္မာ ဘာလို႔အေစာႀကီးထဲကမေျပာရတာလဲ လူယုတ္မာႀကီး

ဟင့္ဟင့္ မေကာင္းဘူး"

ေကာက္ကာငင္ကာထငိုေသာျခယ့္ေၾကာင့္လက္႐ုံးလန္႔သြားသည္။

သူဘာမွလဲမလုပ္မိပဲ ဘာလို႔ငိုသြားမွန္းမသိ။

လူကိုထူးထူးဆန္းဆန္းေတြေလွ်ာက္ေမးၿပီး အခုလဲေနရင္းထိုင္ရင္းထငိုသည္။သရဲတဘက္မ်ားစီးေနတာလား။

အငိုတိတ္ေစခ်င္ေသာ္လဲဘယ္လိုေခ်ာ့ရမလဲသူမသိ။သူမေခ်ာ့တတ္လို႔အခက္ေတြ႕ေနသည္။

မေခ်ာ့တတ္ေခ်ာ့တတ္ႏွင့္ပင္

"ဘာငိုစရာပါလို႔ငိုတာလဲ မ်က္ရည္မျဖဳန္းနဲ႔ တိတ္တိတ္"

ျခယ္ငိုတာခဏရပ္လိုက္သည္။

"ဘာလို႔အေစာထဲကခ်စ္တယ္လို႔မေျပာတာလဲလက္႐ုံးရယ္"

"မင္းပဲငါ့ကိုေသေလာက္ေအာင္မုန္းတယ္ဆို ငါ့ကိုအရမ္း႐ြံတယ္ဆို မင္းပဲမုန္းတယ္မုန္းတယ္တဖြဖြေျပာေနမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာလို႔ရပါ့မလဲ ႐ွက္စရာႀကီးဟာကို"

လက္႐ုံးၾကမ္းျပင္ကိုသာစိုက္ၾကည့္ၿပီး‌ဆံပင္ေတြကိုလက္နဲ႔အသားကုန္ဖြၿပီးေျပာသည္။

"အဲ့တာကအရင္တုန္းကေလ အခုခ်စ္တယ္ေလ"

"ဗ်ာ...."

"႐ွင္ကတကယ့္လူယုတ္မာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ကို တမင္ေတာင္ၾကံဖန္ၿပီးလုပ္တဲ့လူ မေကာင္းတဲ့လူ ႐ွင့္ေၾကာင့္ကြၽန္မဘယ္ေလာက္ေတာင္စိတ္ဒုကၡေရာက္ခဲ့ရလဲသိလား ကြၽန္မတို႔ရဲ႕မဂၤလာဦးညမွာေတာင္တျခားမိန္းမကိုအိမ္ေခၚလာရဲတယ္ အင့္ဟင့္ဟင့္ တျခားမိန္းကေလးေတြနဲ႔႐ွင့္ကိုတြဲျမင္ရရင္ဝမ္းနည္းလြန္းလို႔ေသေတာ့မယ္ ဟင့္

"႐ိုက္ေလ ႐ိုက္ စိတ္႐ွိလက္႐ွိ႐ိုက္ပလိုက္ ဒီသုံးစားမရတဲ့ေကာင္ကို"

"...."

"႐ိုက္လို႔႐ိုက္လိုက္ေလ မ႐ိုက္ပဲဘာလုပ္ေနတာလဲ ႐ိုက္လို႔"

"ေတာ္ၿပီလို႔"

ျခယ္အကဲဆတ္စြာေအာ္မိသြားသည္။

"မနက္2နာရီထိုးေနၿပီ မင္းအိပ္သင့္ေနၿပီအိပ္ေရးပ်က္မယ္"

"႐ွင္ကဘယ္တုန္းကဂ႐ုစိုက္ဖူးလို႔လဲ ႐ွင့္ဟာမေလးေတြကိုပဲစိတ္ပူတတ္တာမဟုတ္လား ဘယ္တုန္းကကြၽန္မအတြက္ေတြးေပးဖူးလို႔လဲ ကြၽန္မေသသြားလဲ႐ွင္နဲ႔မဆိုင္ဘူးမဟုတ္လား ဘာလို႔အခုမွလာစိတ္ပူျပေနတာလဲ ကြၽန္မကိုဒုကၡေတြပဲေပးခ်င္တာမလား"

လက္႐ုံးသက္ျပင္း႐ွည္ႀကီးခ်လိုက္မိၿပီး ေခါင္းခါျပသည္။

ျခယ့္ေခါင္းေလးကို သူ႕ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးထဲဆြဲသြင္းလိုက္ၿပီး ေခါင္းေလးကိုဖြဖြေလးပြတ္သပ္ေပးသည္။

ႏူတ္ဖ်ားကေနလဲ တိုးညႇင္းစြာေရ႐ြတ္သည္။သို႔ေပမယ့္ သူနဲ႔အနီးဆုံးမွာပူးကပ္ေနသည့္ ျခယ္ကေတာ့႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္းအကုန္လုံးကိုၾကားလိုက္ရသည္။

"မွားခဲ့ပါတယ္ အမွား‌ေတြလုပ္ခဲ့မိပါတယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ အမွားေတြကိုျပင္ဆင္ခြင့္ေပးပါ ကိုယ္ကဘယ္သူကိုမွမခ်စ္ခဲ့ဖူးတာမလို႔ခ်စ္တယ္လို႔လဲထုတ္မေျပာတတ္ဘူး...

"လူလိမ္..."

"မလိမ္ရပါဘူးဗ်ာ"

ျခယ္ လက္႐ုံးရင္ဘက္ကိုတြန္းထုတ္ၿပီး နီးကပ္ေနသည့္လက္႐ုံးမ်က္ႏွာကိုပါတြန္းဖယ္ပစ္လိုက္သည္။

"မခ်စ္ပဲလာလိမ္မေနနဲ႔ ေျပာေတာ့မုန္းလြန္းလို႔ဒုကၡေပးခ်င္လြန္းလို႔ရေအာင္လက္ထပ္ထားတာဆို အဲ့ဒါေၾကာင့္ပဲ႐ွင္ကြၽန္မစိတ္ဆင္းရဲရေအာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ေနတာေလ"

"ငတုံးမေလး မုန္းတဲ့လူကိုဘယ္သူကလက္ထပ္ပါ့မလဲ ခ်စ္လြန္းလို႔အနားမွာအၿမဲ႐ွိေစခ်င္လို႔ တသက္လုံးတူတူေနသြားခ်င္လို႔ လက္ထပ္ထားတာေပါ့ကေလးမရယ္ မင္းကတကယ့္ငတုံးမေလး မင္းကိုခ်စ္လြန္းလို႔မရရ‌ေအာင္ယူထားရတာ‌ေလကြာ မင္းလင္ေျပာသမွ်ကိုယုံမေနနဲ႔ ကိုယ့္ပါးစပ္က၁၀ခြန္းထြက္ရင္၈ခြန္းကလိမ္ေနတာကြ"

"ဟမ္းးအဲ့တာဆိုခ်စ္တယ္ဆိုတာကလိမ္ေနတာေပါ့ေလ ဟုတ္မာေပါ့ ႐ွင္ကမယားငယ္ေလးေတြကိုပဲခ်စ္တာေလ"

လက္႐ုံးမ်က္လုံးအဝိုင္းသားျဖစ္သြားရျပန္သည္။သူစခဲ့တဲ့ဂယက္ကအေတာ္ထန္တာေၾကာင့္သူဘာေျပာေျပာမယုံၾကည္တာလဲတစ္ျခားသူအျပစ္မဟုတ္။

သူကိုယ္တိုင္ကိုကမေကာင္းခဲ့တာမလို႔ ျခယ့္ကိုအျပစ္တင္လို႔မရ။

ျခယ့္ေ႐ွ႕မွာမိန္းကေလးေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ပလူးပလဲ လက္လြန္ၾကက္သြန္ျဖစ္ၿပီး ကုတင္ေပၚအႀကိမ္ႀကိမ္တက္ျပၿပီး ျခယ္နာက်င္ေအာင္အေခါက္ေခါက္အခါခါလုပ္ခဲ့တာမလို႔ သူ႕ကိုမယုံၾကည္တာသူ႕အျပစ္ေတြႀကီးပင္။

"မဟုတ္ဘူး အဲ့တာကေတာ့အတည္ေျပာတာ အဲ့တာကအမွန္တရား ကိုယ္မွားခဲ့ပါတယ္လို႔ဝန္ခံၿပီးၿပီေလ ကိုယ့္အမွားေတြကိုျပင္ဆင္သြားမလို႔တစ္ခါေလာက္ယုံၾကည္ေပးပါ"

ျခယ္မ်က္လုံးအဝိုင္းသားႏွင့္လက္႐ုံးကိုစိမ့္စိမ့္ၾကည့္သည္။

သူတို႔ၾကားကအေျခအေနေတြကညႇိႏိူင္းလို႔ရႏိုင္ေသးတာလား။

ဒီလူဘာခိုင္းခိုင္းမျငင္းႏိုင္တဲ့ကိုယ္တိုင္ကိုကအျပစ္တစ္ခုပင္။ဘယ္ေလာက္ေဖာက္ျပန္ျပန္ ဘယ္ေလာက္နာက်င္ေအာင္လုပ္လုပ္ ဒီလူ႕ကိုသာေ႐ြးခ်ယ္သြားမွာ။

"အင္း"

လက္႐ုံးျခယ့္လက္ဖမိုးေလးကိုဆုပ္ကိုင္ၿပီးနမ္းသည္။

"ကိုယ္အမ်ားႀကီးမွားခဲ့ပါတယ္ ဘယ္ေတာ့မွမင္းကိုလက္မပါေတာ့ပါဘူး ဘယ္ေတာ့မွလဲမေဖာက္ျပန္ေတာ့ဘူး ကိုယ္တို႔ဒီအိမ္ေထာင္ေရးကိုတည္ၿမဲဖို႔တူတူႀကိဳးစားၾကမယ္ေနာ္ ကိုယ္တို႔မပြင့္လင္းခဲ့ၾကလို႔အခ်င္းခ်င္းနာက်င္ေအာင္အႀကိမ္ႀကိမ္လုပ္ခဲ့ၾကၿပီးၿပီ ကိုယ္တို႔အမ်ားႀကီးပြင့္လင္းၾကမယ္ေနာ္"

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးနာက်င္ခဲ့ၾကရတဲ့ တရားခံကမပြင့္လင္းခဲ့ၾကလို႔။

"ကြၽန္မအိပ္ခ်င္ေနၿပီ မနက္ေရာက္မွဆက္ေျပာမယ္"

"အင္း"

လက္႐ုံးကေတာ့တကယ့္ေအးစက္စက္လူသား။

ထို ေအးတိေအးစက္ အင္း ဆိုသည့္တုန္႔ျပန္သံကိုၾကားေတာ့ျခယ္ေခါင္းခါမိသည္။

ဒီလူ႕ကိုသူအမ်ားႀကီးေႏြးေထြးလာေအာင္ျပဳျပင္ေပးရအုန္းမွာပါလား။

ခ်စ္တယ္ဆိုတာကိုေတာင္ထုတ္မေျပာခ်င္တဲ့ တကယ့္လူ။မာနကလဲႀကီးလိုက္တာလြန္ေရာ။

.

.

"သားႀကီး ဟိုမွာမင္းဘဲႀကီး"

သူၫႊန္ျပရာကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာအခန္႔သားထိုင္ၿပီး ေရဘူးကုဒ္ဘူးေတြနဲ႔ဟိုလူ။သူ႕ကိုၾကည့္ေနေတာ့အ႐ွက္မ႐ွိသြားသုံးဆယ့္ႏွစ္ေခ်ာင္းၿဖဲၿပီးတာ့တာလွမ္းျပသည္။

လင္းလဲ့လဲ့လြင္စိတ္ထဲမွာဒီဘဲနာႀကီးဘာလာ႐ူပ္ျပန္တာလဲလို႔စိတ္ကထြက္သြားရျပန္သည္။

"လင္းလဲ့လဲ့လြင္ လင္းလဲ့လဲ့လြင္ ေျဖာင္း ေျဖာင္း"

"ဂိုး လင္းလဲ့လဲ့လြင္ကြ ဒါမွကိုယ့္ေကာင္မေလး ႐ႊီး"

ဂ်ိဳးလက္ေခါက္မူတ္ၿပီး လက္ခုပ္လက္ဝါးေတြအသားကုန္တီးေတာ့ လဲ့လြင္႐ွက္႐ွက္နဲ႔ေခါင္းကုပ္ေနမိသည္။

တစ္ဖက္အသင္းက ကစားသမားေတြေရာ ကိုယ့္အသင္းကလူေတြပါျပဳံးစိစိနဲ႔လဲ့လြင္ကိုၾကည့္ေနၾကသည္။

လဲ့လြင္႐ွက္လြန္း၍မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးရဲဗေလာင္းထေနသည္။

*ဒီဘဲႀကီးကိုငါေျပးထိုးခ်င္လွၿပီ စိတ္ထိန္း စိတ္ထိန္း သူကငါ့ထက္လူေကာင္အမ်ားႀကီးႀကီးတယ္ ဟိုကျပန္တီးရင္ငါဂြိမွာ သည္းခံသည္းခံ*

"အားးး"

တစ္ဖက္ကစားသမားကေျခထိုးခံလိုက္ေသာေၾကာင့္လဲ့လြင္ျမက္ခင္းေပၚေမွာက္က်သြားသည္။ရင္ဘက္ေအာင့္သြားၿပီး လက္ေထာက္လိုက္မိ၍လက္လဲအေတာ္နာသြားသည္။

ဂ်ိဳးထိုေျပးဆင္းခ်လာကာ ေမွာက္ရက္က်ေနေသာလဲ့လြင္ကိုဆြဲထူသည္။

"ဟမ္းး မင္းဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲကြ လူခ်ရလား မင္းေသခ်င္ေနတာလား"

တစ္ဖက္အသင္းကေျခထိုးခံလိုက္ေသာကစားသမားကိုအတင္းရန္႐ွာျပန္သည္။

လဲ့လြင္ ဂ်ိဳးလက္ေမာင္းကိုပိတ္ထိုးလိုက္မိသည္။

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကေလး"

"ေတာ္ပါေတာ့ ႐ွက္စရာေတြသိပ္မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ဘဲစုတ္ႀကီးရယ္ ကြၽန္ေတာ္လဲသိပ္ထိသြားတာမဟုတ္ပါဘူး"

ထိုအခါမွဂ်ိဳးတစ္ဖက္ေကာင္‌ေလးကိုရန္ေတြ႕ေနတာရပ္သြားသည္။

"သားႀကီး နာသြားရင္ဆက္မကန္နဲ႔ေတာ့နားလိုက္ေတာ့"

လဲ့လြင္တို႔အသင္းေခါင္းေဆာင္စကားကိုဂ်ိဳးအျပတ္သတ္ေထာက္ခံသည္။

"ေနာ္ ကေလးေလး နားလိုက္ေတာ့"

"အင္းအင္း"

လဲ့လြင္ရဲ႕စိတ္မ႐ွည္လက္မ႐ွည္အင္းအင္းလို႔ေျဖသံကိုၾကားေတာ့ ဂ်ိဳး လဲ့လြင္ရဲ႕လူေကာင္ေသးေသးေလးကိုေစြ႕ကနဲ႔ေပြ႕ခ်ီလိုက္သည္။

အားလုံးရဲ႕တစ္ၿပိဳင္နက္ ဝိုး ဆိုတဲ့စစေနာက္ေနာက္အသံလဲတညီတၫႊတ္ထဲထြက္ေပၚလာသည္။

"ေဟ့လူ က်ဳပ္ထိတာလက္ဗ် လမ္းေကာင္းေကာင္းေလွ်ာက္ႏိုင္တယ္ အခုခ်က္ခ်င္းခ်ေပးစမ္း ေဟ့လူ ခင္ဗ်ားဗ်ာ"

သူဘယ္ေလာက္႐ုန္းကန္႐ုန္းကန္ ဂ်ိဳးကေတာ့လႊတ္ခ်မေပးပဲ ပိုၿပီးေတာင္တင္းျကပ္ေနေအာင္ဆြဲကပ္လိုက္တာမလို႔ လဲ့လြင္ ဂ်ိဳးရင္ခြင္ထဲသို႔‌မ်က္ႏွာအပ္သြားရသည္။

ေပါက္ထြက္မတတ္တဒိန္းဒိန္းခုန္ေနတဲ့ႏွလုံးခုန္သံေၾကာင့္လဲ့လြင္ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္လန္႔မိသြားသည္။

သူဒီလူႀကီးရင္ခုန္ေနတာလား။

မိန္းကေလးတေယာက္မဟုတ္ပဲေယာက်္ားႀကီးကိုလား။

"ၾကည့္ပါကြာ ဒီမ်က္ႏွာေခ်ာေခ်ာေလးကကေလးေလးအပိုင္ပါ"

ရင္ခြင္ထဲကေန ဂ်ိဳးမ်က္ႏွာကိုေပါက္ထြက္မတတ္ေငးၾကည့္ေနသည့္ လဲ့လြင္ကိုဂ်ိဳးမထိတထိစလိုက္သည္။

သူခိုးေလးကလူမိသြားေတာ့႐ွဴး႐ွဴးဒိုင္းဒိုင္းျဖင့္ပင္သူမၾကည့္သလိုလိုနဲ႔

" X ီးၾကည့္ရမာလားဗ် ၿပီးေတာ့အဲ့ကေလးေလး ကေလးေလးလို႔မေခၚနဲ႔လို႔ဘယ္ႏွခါေျပာရမလဲ ဟမ္းးး?

"အဲ့လိုမေခၚရဘူးဆိုေတာ့ ဒီလိုေလးေခၚရမွာလားလို႔ ကိုယ့္လဲ့လြင္ေလးလို႔ေလ"

ကိုယ့္လဲ့လြင္ေလးဆိုတဲ့ေနရာမွာတမင္ပိုပိုသာသာဖိၿပီးၾကာကူလီေလသံႏွင့္လူယုတ္မာမ်က္ႏွာေပးႏွင့္ေျပာလိုက္သည္။

လဲ့လြင္လက္ခလယ္ေထာင္ျပေတာ့ဂ်ိဳးဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာသည္။

ဂ်ိဳးလဲ့လြင္ကိုယ္ေလးကိုကြင္းေထာင့္ကျမက္ခင္းျပင္ေနရာေလးမွာအသာယာခ်ေပးလိုက္ၿပီး သူဝယ္လာသည့္ကုဒ္ဘူးကိုကမ္းေပးသည္။

"ေမာေနတယ္မလား ေရာ့"

"ေပး"

ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္လက္ထဲကေန သူ႕လုပ္စာစားေနတဲ့အလားလုယူသြားသညလက္ရဲဇက္ရဲဟာေလးကိုဂ်ိဳးျပဳံးတုံ႔တုံ႔ၾကည့္သည္။

"ခင္ဗ်ားလဲအ႐ွက္မ႐ွိဘူးေနာ္ ဒီေဘာ္ဒါခ်င္းခ်င္းလူစုကန္တဲ့ပြဲေလးကိုမသိရင္ ႏိုင္ငံ့့ပြဲစဥ္ႀကီးက်ေနတာပဲ ေအာ္ဟစ္အားေပးေနတဲ့ပုံကခင္ဗ်ားလဲေပါေတာေတာျဖစ္ေနၿပီ"

"ဟားဟား ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္မသိေတာ့ပါဘူးကြာ ဟုတ္တယ္ ကိုယ္ေျပာင္းလဲလာတယ္မင္းေၾကာင့္ေပါ့ ကိုယ္အမ်ားႀကီးေပ်ာ္႐ႊင္လာရတယ္ မင္းကကိုယ္အၿမဲတမ္းထိန္းသိမ္းထားျခင္းမိတဲ့ေပ်ာ္႐ႊင္မူေလး

ကိုယ္ရဲ႕ေပ်ာ္႐ႊင္မူေတြကမင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ေပၚလာရတာ"

လဲ့လြင္ ထိုစကားေတြကိုရန္ျဖင့္မတုံ႔ျပန္ေနေတာ့ပဲသူ႕စကားေတြကိုၿငိမ္ၿပီးသာနားေထာင္ေနလိုက္သည္။ညေနေစာင္း ေကာင္းကင္ရီေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္မွာ ထိုလူရဲ႕စကားေတြဟာသူ႕မ်က္လုံးေတြလိုပဲစိတ္ထက္သန္ေနသည္။

.

.

"လဲ့လြင္ ကိုယ္ေရာက္ၿပီေလ"

အေနာက္ကေနမေျပာမဆိုပုခုံးကိုပိုင္စိုးပိုင္နင္းဖက္လိုက္ေသာဂ်ိဳးေၾကာင့္ လဲ့လြင္ေရာလဲ့လြင္ေဘးကေကာင္မေလးပါအံ့ဩသြားသည္။

"ဟမ္းး နင္ကtomမဟုတ္ဘူးလား ဘယ္ကလူႀကီးလဲအဲ့ဒါက"

"ကိုယ္လား ကိုယ္ကလဲ့လြင္ခ်စ္သူေလ ကိုယ့္ေကာင္မေလးနားမွာ႐ူပ္႐ူပ္ယွက္ယွက္မျမင္ခ်င္ဘူး မင္းဒိုးလိုက္လိုက္ပါမိန္းကေလး"

လဲ့လြင္ထက္အသက္ႏွစ္ႏွစ္သုံးႏွစ္ေလာက္ႀကီးမယ္ထင္ရေသာမိန္းကေလးဂ်ိဳးစကားေၾကာင့္လွည့္ထြက္သြားသည္။

"မမ မမ ကြၽန္ေတာ္ေျပာျပမယ္ မမ ေနအုန္း"

"လာပါကေလးရယ္ ကိုယ္မု႔န္ေတြဝယ္ခဲ့တယ္"

"အဲ့ေတာ့Xီးလုပ္ရမွာလားဗ် ဟိုမွာက်ဳပ္မမသြားၿပီ သူကြၽန္ေတာ့္ကိုအေျဖေပးေတာ့မွာဗ် ခင္ဗ်ားXီး Xီးလားလားေတြလုပ္လို႔ ေတာက္ ဗ်ာ ခင္ဗ်ားဘာလို႔ က်ဳပ္ကိုလိုက္ေႏွာင့္ယွက္ေနရတာလဲ ေျပာစမ္း"

လဲ့လြင္ ဂ်ိဳးကုတ္အက်ီေကာ္လံစကိုဆြဲကိုင္ၿပီးရန္လိုစြာေျပာသည္။လဲ့လြင္ေဒါသေၾကာင့္မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးလဲနီရဲေနသည္။

"မင္းကိုခ်စ္လို႔ေလ ကေလးရဲ႕"

"Xီးကိုခ်စ္တာလား ကဲဗ်ာ ကဲဗ်ာ"

လဲ့လြင္ ဂ်ိဳးမ်က္ႏွာကိုႏွစ္ခ်က္ဆင့္ထိုးလိုက္သည္။ဂ်ိဳးကေတာ့ဒီလက္သီးေသးေသးေလးဒဏ္ကိုျဖဳံေတာင္မျဖဳံေပမယ့္ လဲ့လြင္လက္ေတာ့နာသြားဟန္႐ွိသည္။

ေဆး ၁တစ္ဝန္းလုံးကေက်ာင္းသားေတြကလဲသူတို႔ကိုစူးစိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။

လဲ့လြင္ ဂ်ိဳးလက္ထဲက သူ႕အတြက္ဝယ္လာသည့္ ေရခဲမုန္႔ဘူးေလးႏွစ္ဘူးကိုပါဆြဲလႊတ္ပစ္လိုက္သည္။

"ေနာက္က်ဳပ္ကိုဘယ္ေတာ့မွလာမေႏွာင့္ယွက္နဲ႔ ထြက္သြားဗ်ာ ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာမျမင္ခ်င္ဘူး"

"ေကာင္းၿပီ ကိုယ္သြားပါ့မယ္"

ဂ်ိဳး လွည့္ထြက္လာခဲ့ၿပီးေဆးေက်ာင္းဝန္းထဲမွကားေမာင္းထြက္လာခဲ့သည္။

ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ကာ ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္သြားေသာေက်ာျပင္ႏြမ္းႏြမ္းကိုၾကည့္ကာလဲ့လြင္စိတ္ထဲေတာ့မေကာင္း။

#ParadiseKhin