《Devil Husband》18
Advertisement
"မင်းပြန်တော့"
ဆိုဖာပေါ်ခြေချိတ်ထိုင်နေရာမှလက်ညိုးနဲ့လက်ခလယ်ကြားတွင်ညှပ်ထားသောကဒ်တစ်ကဒ်ကိုကြမ်းေပါ်ကိုပစ်ချပေးလိုက်သည်။
မိန်းကလေး အိပ်ရာပေါ်မှကြုံးထကာအဝတ်ကင်းမဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုစောင်နဲ့ပတ်ပြီး မာနကင်းမဲ့စွာကြမ်းပေါ်မှကဒ်ကိုကုန်းကောက်သည်။
မနေ့ညကသူလိုတုန်းမှာတော့သူမကို အရခေါ်ခဲ့ပြီး အခုသူမလိုအပ်တဲ့အချိန်ကျတော့ လူကိုခွေးလိုမောင်းထုတ်တော့သည်။
သူပေးတဲ့ကဒ်တန်ဖိုးမျက်နှာကြောင့်မာနကိုပစ်ချပြီးသည်းခံလိုက်ရသည်။
"အကို့မိန်းမကိုဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"အာ့တာမင်းအလုပ်မဟုတ်ဘူး"
"သူကထူးခြားတယ်နော် တခြားမိန်းမဆိုအဲ့နေရာမှာအကိုေရာကွျန်မေရာအသက်ထွက်ခဲ့ပြီ"
အဲ့လိုပြောပြီးကြမ်းပေါ်မှာကျနေတဲ့ ကြေမွနေတဲ့သူ့အဝတ်အစားတွေကိုပြန်ကောက်ဝတ်ပြီး အခန်းထဲကထွက်သွားသည်။
လက်ရုံး စီးကရက်ငွေ့တွေကိုမူတ်ထုတ်ရင်း သူနဲ့ခြယ်တို့ဘယ်နေရာမှာစမှားခဲ့တာလဲပြန်တွေးဖြစ်သည်။
ပထမအကြိမ်၊ဒုတိယအကြိမ်၊တတိယအကြိမ်သူတို့ရဲ့တွေ့ဆုံမူတိုင်းမှာအမြဲတမ်း မှားယွင်းခဲ့ကြသည်။
KTVမှတတိယအကြိမ်လက်ရုံးဖန်တီးခဲ့သည့်တွေ့ဆုံမူကတော့အဆိုးဆုံးပေါ့။
ထိုနေ့ကြောင့်သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက
ပဋိပက္ခတွေပိုကြီးထွားလာစေခဲ့သည်။
လက်ရုံးနေရာမှကောက်ထလိုက်ပြီး သူနဲ့စကားပြောဖို့ထလာခဲ့သည်။
ဝရံတာမှာမတုန်မလူပ်ရပ်နေပြီး
မြေပြင်ပေါ်ကလူတွေသွားလာတာကိုသူ့အကျင့်အတိုင်းရပ်ကြည့်နေသည်။
လက်ရုံးသူ့နံဘေးမှာဝင်ရပ်လိုက်ပြီး တမင်စီးကရက်အငွေ့တချို့ကိုသူရှိရာသို့မူတ်လွှတ်သည်။
ခြယ်အသက်ရှူကြပ်သွားပြီး ဒေါသသံနှင့်
"ရှင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
"မင်းလင်"
ခြယ်ဘာမှလဲသူနဲ့ရန်ဖက်ဖြစ်မနေချင်တော့။
ဘာစကားတွေမှလဲအများကြီးပြောမနေချင်တော့။ကုန်ကုန်ပြောရရင် အခုအခြေအနေကဒီလူ့မျက်နှာကိုကြည့်ပင်မကြည့်ချင်တဲ့အခြေအနေ။
သူ့ကြောင့်ခံစားရတာတွေလဲများလွန်းလှပြီ ဒီလူ့ကိုအတိုးချပြီးမုန်းရမယ့်အစား ကိုယ့်ဘက်ကချစ်မိသွားတော့လဲဘာတတ်နိုင်ပါ့မလဲ။
မင်္ဂလာဦးအိပ်ရာပေါ်ကို တခြားမိန်းမခေါ်တင်လာသည့် အဖိုးတန်ရွှေခင်ပွန်းလေးကို ပါးတွေနားတွေကြီးရိုက်ပြီး သတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ ပုံမှန်ဆိုမင်းတစ်ခွန်းမကျန်
နူတ်လှန်ထိုးမှာလေ တိတ်နေပါလား"
"ကျွန်မရှင်နဲ့ဘာစကားမှလဲမပြောချင်တော့ဘူး"
"ဘာလို့လဲ"
ခြယ် လက်ရုံးမျက်နှာကိုစေ့စေ့ကြည့်ပြီးခေါင်းကိုသွင်သွင်ခါရမ်းလိုက်မိသည်။
"မင်းဘယ်လိုမှမနေဘူးလား"
လက်ရုံးစီးကရက်လက်ကျန်ကိုပြာချပြီး ထီမထင်သလို အရမ်းကျေနပ်ေနသလိုလိုမျက်နှာပေးနှင့်မေးသည်။
"ဘာကိုလဲ"
"ငါ့ကိုတခြားမိန်းမတယောက်နဲ့တွဲမြင်ရတာဘယ်လိုနေလဲ ငါသူနဲ့ကုတင်ပေါ်တက်နေတော့ဘယ်လိုခံစားရလဲ"
"ပျော်တာပေါ့ အရမ်းပျော်တာပဲ ရွံဖို့ကောင်းတဲ့ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ကွျန်မအထိမခံရပဲ သူတို့ကအစားအိပ်ပေးကြလို့ကျေးဇူးတောင်တင်သေးတယ်"
လက်ရုံးပါးချိုင့်လေးတွေခွက်ဝင်သွားအောင်နှစ်ခြိုက်စွာပြုံးလိုက်သည်။
သဘောကျစွာအသံထွက်အောင်ရယ်မောသည်။
"ပျော်တောင်ပျော်သေးတယ်ပေါ့ အဟက်"
"ကြိုက်တဲ့နေရာခေါ်သွား အိမ်တော့ပါမလာနဲ့
ကျွန်မရွံတတ်တယ် ရှင့်ဟာမလေးတွေဆီကHIVရှင်ပဲအကူးခံ အိမ်ပြန်မလာလေကောင်းလေပဲရှင့်မျက်နှာမမြင်ရလေကောင်းလေ"
"စိတ်သဘောထားကြီးမြတ်လိုက်တဲ့မိန်းမပါလား ဩချရလောက်ပါတယ် စိမ်းမြခြယ်ရယ် မင်းလိုမိန်းမမျိုး တစ်ထောင်မှာတယောက်တောင်ရှိပါ့မလား ရှားပါးလွန်းတယ် ဒီလောက်ရှားပါးတဲ့မိန်းမကိုငါရထားတာနည်းတဲ့ကုသိုလ်ကံလား သဘောထားပြည့်ဝလိုက်တာချီးကျူးပါတယ်ကွာ"
သူမျှော်လင့်ခဲ့တာ ခြယ့်ဆီက သဝန်တိုမူလေးနည်းနည်းနဲ့သူ့ကိုတားစေချင်တဲ့စကားလေးတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းရယ်ပါ။
အခုတော့ ဘုရားရှင်လက်ထပ်က လင်ယောကျာ်းနဲ့ပျော်ပါးဖို့ အသပြာတစ်ထောင်နှင့် ပြည့်တန်ဆာမငှားပေးသည့် ဥတ္တရာလိုမိန်းမမျိုးနှင့်လာတွေ့နေရသည်။
လင်ကိုသူကိုယ်တိုင်ကတောင်ဖောက်ပြန်ခိုင်းတဲ့ ဩချရလောက်တဲ့မယားမျိုး။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့စောက်ခွက်ကိုမင်းမမြင်ချင်ရင်မတွေ့စေရဘူး"
ဝရံတာမှာလေတိုးသဖြင့်လေအဝှေ့တွင် ဖွယောင်းကုန်သောဆံသားတွေကိုသပ်တင်ပြီးလက်ရုံးလှည့်ထွက်သွားသည်။
ကျောခိုင်းသွားသောပိန်ပိန်ပါးပါးကျောပြင်ကိုငေးကြည့်ရင်းနှင့် မိမိေပြာမိတာများမှားသလားလို့ခြယ်တွေးမိသည်။
သူကရောမှန်ခဲ့လို့လား မင်္ဂလာဆောင်နေ့မှာမယားငယ်အိမ်ခေါ်လာတဲ့လုပ်ရက်ကလူရောဟုတ်ရဲ့လား။
ညကအဖြစ်ကိုပြန်တွေးမိရင်းခြယ်ရိူက်ငိုမိသည်။
ထိုနတ်ဆိုးကတော့ သူဘာမှမလုပ်ခဲ့သလိုပုံစံနှင့်။
"ကိုကျော်ဘုန်းပြည့် ဘယ်တုန်းကရောက်တာလဲ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
ဗီရိုအတွင်းမှ လက်ရုံးအဝတ်တွေကိုအိတ်ထဲထည့်နေသည့်ဂျိုးကိုမြင်တော့ ခြယ်လန့်သွားသည်။ဟိုလူ ဟိုတစ်ေန့ကစကားများပြီးထွက်သွားထဲပြန်မလာတာ အခုအခန်းထဲကလူသံကြားလို့သူပြန်လာတာလားဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက်နှင့်လာကြည့်တာ ဂျိုးဖြစ်နေ၍ စိတ်ပျက်မိသွားသည်။
"အင်း လက်ရုံးကသူ့အဝတ်တွေလာယူခိုင်းလို့"
သူအိမ်ပြန်မလာတာနှစ်ရက်ရှိပြီ။ဒီနေ့တော့ အဝတ်တွေပါလာယူခိုင်းပြီတဲ့။
မင်္ဂလာဆောင်ထားတာတစ်ပတ်မပြည့်သေးတဲ့ မိန်းမကိုအိမ်မှာတကယ်ကြီးသူပစ်ထားခဲ့သည်။
"ဒါက မင်း မှားလို့ မမလေးအတွက်အသုံးစရိတ်ပါတဲ့ဗျ အဲ့တာဆိုကျွန်တော်သွားမယ်"
.
.
"ဟေ့လူကြီး"
နောက်ကျောပေါ်ခုန်တက်လာသည့်ဘယ်သူမှန်းမသိတဲ့လူကမျက်လုံးကိုသူ့လက်တွေနဲ့အုပ်လိုက်သည်။
"မျက်လုံးဖွင့်ပေးစမ်း"
"ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲမှန်းလေ မှန်ရင်ဖွင့်ပေးမှာပေါ့"
"မင်းဘယ်သူလဲငါမသိဘူး ငါ့ကိုယ်ပေါ်ကချက်ချင်းဆင်းစမ်း"
ဂျိုးသူ့ေကျာပေါ်မှထိုလူကောင်သေးသေးလေးကိုခါချပလိုက်သည်။
ဘယ်သူများလဲလို့ ဟိုကလေးကို။
ချွေးတွေရွဲနေပြီးဘောလုံးဝတ်စံုလေးနှင့်။
ဘယ်နှယ့်လူပေါ်အတင်းကုန်းပိုးတက်ရတာလဲ ရဲတင်းလွန်းတဲ့ထိုကလေးကိုဂျိုးအားရှိပါးရှိခေါင်းခေါက်ချလိုက်သည်။
"အားးး နာတယ်"
ခေါင်းလေးကိုကိုင်ပြီးရူံ့မဲ့မဲ့နှင့်။
"ဦးလေးကြီးကလဲမမိုက်ပါဘူးဗျာ"
"အဲ့တာလူကြီးကိုလူကြီးမှန်းမသိလို့"
"လူအိုကြီး"
သွားဖုံးတွေပေါ်သွားသေးသေးလေးတွေမြင်ရအောင်ရယ်ပြသည့် ဒီဟိုမရောက်ဒီမရောက်လေးကိုဂျိုးငေးကြည့်မိသည်။
"ကျွန်တော့်ကိုမှတ်မိရဲ့လား"
"မှတ်မိပါ့ဗျာ လလေးလုံးလေ"
"တော်တယ် ဦးလေးကြီး"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်လက်ကအငြိမ်မနေစွာ ဂျိုးခေါင်းကဆံပင်တွေကိုမမှီမကန်းနှင့်လှမ်းပွတ်သပ်ပေးသည်။
လူကြီးခေါင်းကိုမလေးမစားကိုင်တယ်ဆိုပြီးဂျိုးစိတ်မဆိုးမိ။
သူပြုသမျှနုပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးချီကျူးခံနေလိုက်သည်။
ဂျိုးကားတံခါးဖွင့်ပြီးကားထဲဝင်ထိုင်လိုက်တော့ထိုဟာလေးကပါကားထဲဝင်ထိုင်ပြန်သည်။
ဗိုက်ဆာရင်စားဖို့ဝယ်ထားသည့် သွားရေစာတွေကို ထိုကလေးကိုကမ်းပေးလိုက်တော့ သွားသေးသေးလေးတွေပေါ်အောင်ရယ်ပြပြန်သည်။
ဂျိုးထိုနေရာမှကားမထွက်တော့ဘဲ သီချင်းဖွင့်လိုက်ပြီး စိတ်ပြေလက်ပျောက်သီချင်းနားထောင်ပြီး ကားထိုင်ခုံကိုနောက်မှီချပြီးမျက်လုံးတွေမှိတ်ထားလိုက်သည်။
"ဘဲကြီး အလုပ်မရှိဘူးလား"
"အင်း စောက်ရမ်းအားယားနေတာကွာ"
🎶ပျော်နေပါ ကိုယ်ချစ်တဲ့ငှက်ကလေး အဆင်ပြေသွားအောင်ကိုယ့်ရဲ့အသဲကိုခွဲပေးလိုက်ပါတယ်...🎶
🎶 ဒါဟာ မင်းလေးကိုချစ်လို့ မင်းလေးကိုသိပ်ချစ်လို့ နှလုံးသားမှာဒဏ်ရာများထားခဲ့ ဒါတွေမင်းအတွက်ချစ်သက်သေ🎶
"ဘဲကြီး အသဲကွဲနေတာလား အဆွေးသီချင်းတွေကြီးဖွင့်နေလို့"
"အဲ့လိုပဲပြောရမှာပေါ့ချာတိတ်ရယ်"
"ကောင်မလေးနဲ့ပြတ်လာလို့လား"
ဂျိုးခေါင်းကိုသာသွင်သွင်ခါရမ်းပြလိုက်မိသည်။
သေလောက်အောင်လဲစိတ်ဓာတ်တွေဟိုးအောက်ဆုံးထိရောက်နေသည်။
"သူကလှလား"
"လှတာပေါ့ သိပ်ကိုလှတာ နတ်သမီးလေးအတိုင်းပဲ"
ထိုအဖြေကိုကြားတော့ထိုကလေးမျက်နှာအနည်းငယ်လေးပျက်ယွင်းတာကိုဂျိုးသတိထားလိုက်မိသည်။
"ဒါများ ဦးလေးကြီးရယ် နောက်တယောက်ထပ်ရှာလိုက်ပါ ခံစားမနေနဲ့နော် ခင်ဗျားကချောပါတယ်"
ဂျိုးဟက်ခနဲသဘောကျစွာရယ်မိသွားသည်။
"ကိုယ်ကချောတယ်ပေါ့"
"အွန်း အွန်း ဦးလေးကြီးရည်းစားဘယ်နှယောက်ထားဖူးလဲ"
"တစ်ခါမှပဲ"
ထိုစကားကြားတော့ထိုချာတိတ်ကအံ့ဩတကြီးနှင့်ဟုတ်ရဲ့လား ဆိုတဲ့အကြည့်နှင့်။
"မင်းရော"
"မမှတ်မိတော့ဘူး 23ယောက်လောက်ပါပဲ"
"ဟ မင်းအသက်ကရော"
"၁၈"
ရုပ်ရည်လေးကချောမောတဲ့သူလေးဖြစ်သည့်အလျောက် လင်းလဲ့လဲ့လွင်ကောင်မလေးတွေအများကြီးနှင့်တွဲခဲ့ဖူးသည်။
ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်နီးနီးချောမောပြီး နုနုရွရွပုံစံလေးကြောင့်ချစ်ဖို့ကောင်းသည်။
ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့Tomboyလေးဆိုပြီးမိန်းကလေးတွေကြားထဲမှာရေပန်းစားသည်။
လူဆိုးလေးတယောက်မလို့ ဘယ်သူကမှသူ့ဒဏ်ကိုကြာကြာမခံနိုင်ပဲ ဘယ်သူနဲ့မှကြာကြာမမြဲခဲ့။
တစ်ယောက်နဲ့ပြတ်လိုက်နောက်တယောက်နဲ့ထပ်တွဲလိုက်နဲ့ သူမသိလိုက်ခင်မှာပင်Playboyဘဝလုံးလုံးရောက်သွားသည်။
"မင်းအသက်ထက်တောင်မင်းထားဖူးတဲ့ရည်းစားကများနေသေးတယ် အဟက်ဟက်"
ရင်ထဲကခံစားနေရတာတွေကိုရုတ်တရပ်မေ့ပျောက်သွားပြီး ထိုကလေးရဲ့စကားတွေကိုဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်မောဖြစ်သည်။
ပေါက်ကရလေးဆယ်တွေပြောပြီး ဝမ်းနည်းနေတဲ့လူကို တဖန်ပြန်ရွှင်လန်းလာအောင် လုပ်ပေးတတ်တဲ့ကလေးလေး။
ပေါတောတောနှင့်ချစ်စရာလဲကောင်းသည်။
သူ့ရဲ့နုနုရွရွပုံစံလေးနှင့် ကျားကျားယားယားနေပြနေတာကိုကတမျိုးလေးဖြစ်နေသည်။
"ညမိုးချုပ်နေပြီ မင်းအိမ်မပြန်ဘူးလား"
"ကျွန်တော့်ဘော်ဒါတွေနဲ့ချိန်းထားတယ် ဦးလေးကြီးကားပေါ်ကနေစောင့်မယ်နော် ဟီး"
ဘယ်လောက်ပဲ ကျားကျားယားယားနေပြနေလဲ သူကမိန်းကလေးဆိုသည့်အမှန်တရားကပြောင်းလဲလို့မရ။
မိန်းကလေးတယောက်အနေနှင့် ညအချိန်ကြီး
ေယာကျ်ားေလးတအုပ်နဲ့အတူရှိနေတာ အန္တရာယ်များသည်။
ဂျိုးဒီကလေးကိုစိတ်ပူမိသည်။
"မင်းကိုအိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ကားစက်နိူးပြီး ကားထွက်လိုက်သည်။
"ဟာ ဒီလူနဲ့တော့ ကျွန်တော်ဘော်ဒါတွေနဲ့ချိန်းထားတာရှိသေးတယ်လို့ ဟေ့လူကြီး"
"မိုးချုပ်နေပြီ အန္တရာယ်များတယ် အိမ်ပြန်ရမယ် မင်းကငယ်သေးတာကိုး"
"ကျွန်တော့်ဟာနေဘာဖြစ်ဖြစ်ခင်ဗျားကြီးနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ ဆရာကြီးလုပ်ရအောင်က ဟမ်းး
ဝင်ရောမိတာနဲ့ပဲ ခွေးကလေးအရောဝင်ပါးလျက်နားလျက်လုပ်ပြီ"
အံမယ် သူကများပြောရတယ်ရှိသေး။သူကပဲအတင်းလိုက်ရောနေပြီးများ။
ပြောချင်ရာတွေပြောနေပါစေ ဂျိုးဘာမှခွန်းတုံ့ပြန်မနေပဲကားကိုပဲတစ်စိုက်မတ်မတ်မောင်းသည်။
ဟိုတစ်ခေါက် အဲ့ကလေးကိုကားနဲ့တိုက်မိမလိုဖြစ်တုန်းက အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးဖူး၍သူ့အိမ်လဲဂျိုးသိသည်။သို့သော် လင်းလဲ့လဲ့လွင်တယောက်မပြီးနိုင်သေးပွစိပွစိနှင့်တစ်လမ်းလုံးမြည်တွန်တောက်တီးနေသည်။
ဂျိုးနားငြီးလာသည့်အဆုံး
"ဟေ့ မင်းကမိန်းမလား ယောကျာ်းလား"
"ယောကျာ်းပေါ့ဗျ Xီးလိုပဲ$ခွက်ရိုက်လိုက်ရ"
"အေး ယောက်ျားဆိုပွစိပွစိမပြောနဲ့လေ တတွတ်တွတ်ပူညံပူညံလုပ်မနေနဲ့"
ထိုသို့ဆိုလိုက်မှလင်းလဲ့လဲ့လွင်တယောက်ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။
နူတ်ခမ်းလေးကိုကိုက်ပြီး ဂျိုးကိုမျက်စောင်းတခဲခဲနှင့်။
သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ဘီယာစုသောက်မလို့ပါဆိုနေမှ ဒီလူကြီးကြောင့်အိမ်ပြန်ပို့ခံရသည်။
ဘာလူကြီးမှန်းမသိဘူး သူ့အလုပ်ကျနေတာပဲ ဆရာကြီးစတိုင်နဲ့ မုန်းစရာကြီး။
"ဒါနဲ့ကျွန်တော့်မာမားနဲ့ပါပါးကတောင်ဘာမှမပြောခင်ဗျားကြီးကဘယ်သူမလို့လဲ ဘာမှတောင်မဆိုင်ပဲနဲ့များ ခုချက်ချင်းကျွန်တော့်ကိုခုနကနေရာပြန်ပို့ပေးစမ်း"
"အခုတော့ဘာမှမဆိုင်သေးဘူးပေါ့ နောက်ဆိုဆိုင်ချင်ဆိုင်လာမှာ ဆိုင်ချင်လား"
ဂျိုးမျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ပြပြီး ပြုံးစစမျက်နှာပေးနှင့်ပြောသည်။
*ဒီလူကငါ့ကိုလာflirtနေတာလား
ဘာလို့ဒီလူ့စကားကိုရင်ခုန်သွားရတာလဲ မဟုတ်ဘူးမင်းကမိန်းကလေးတွေပဲကြိုက်တာလေ လင်းလဲ့လဲ့လွင် ငါတော့ဒီငဖြောင့်ကြီးကြောင့်ဂေးရတော့မှာလား မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး*
"ဘာတွေတွေးနေတာလဲချာတိတ် ကိုယ်နဲ့ဆိုင်ချင်လို့အသဲသန်တွေစဉ်းစားနေရပြီလား အေးဆေးပေါ့ချာတိတ်ရယ် ကိုယ်လဲစဉ်းစားပါရစေအုန်း"
"Xီးကိုဆိုင်ချင်တာ ကျုပ်ကေကာင်မ
ေလးတွေပဲကြိုက်တာဗျ"
"အခုတော့ပြောထားနှင့်ပေါ့ကွာ နောက်ပိုင်းမှကိုယ်မှကိုယ်ဖြစ်သွားရင်မသိဘူးနော်
ဦးလေးကြီးရဲ့ဆွဲဆောင်မူစက်ကွင်းထဲကလွတ်အောင်ရှောင်နော် ချာတိတ်"
မျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီးလူယုတ်မာမျက်နှာထားလုပ်ပြသည်။
ထိုစကားကြားတော့လင်းလဲ့လဲ့လွင်လက်ခလယ်ထောင်ပြတာကိုကြည့်ပြီး ဂျိုးတသောသောရယ်မောသည်။
ကားမောင်းနေရင်းထိုကလေးကိုကျီစယ်ရတာကိုသူအေတာ့်ကိုကြည်နူးနေမိသည်။
ဟိုကလဲသူ့ကိုမိန်းကလေးလိုမျိုးလာပြောဆိုနေ၍ တရှူးရှူးတရှဲရှဲနှင့်ဒေါသတကြီး။ဂျိုးသူမခံချင်မှန်းသိ၍တမင်ကိုပိုစသည်။ဟိုကလေးကလဲရှက်ရမ်းရမ်းပြီးဆဲဆို။
ဒီကလေးလေးနဲ့အတူရှိနေချိန်မှာပူဆွေးနေရသမျှတွေအငွေ့ပျံသလိုကွယ်ပျောက်သွားသည်။
"ခင်ဗျားကိုဒီလိုတယောက်ယောက်ကပိုင်စိုးပိုင်နင်းလုပ်ရင်ရောခင်ဗျားကြိုက်မှာလား"
"ဘယ်ကြိုက်ပါ့မလဲ ကိုယ်ကမင်းကိုကြိုက်တာ"
"ဟေ့လူကြီး"
"ခင်ဗျာ"
ဒီလူ့ကိုသူနိုင်အောင်မပြောနိုင်တော့။
ဂျိုးသူ့အိမ်ရှေ့အရောက်တော့ ကားရပ်ပေးလိုက်သည်။
"ကဲရောက်ပါပြီဗျာ အိမ်ထဲထိပွေ့ချီပြီးပို့ပေးရမယ်ဆိုလဲပြော အားမနာနဲ့နော်"
"ခင်ဗျားကြီးဘာတွေစောက်ရူးထနေတာလဲ ကျုပ်ကယောက်ျားလေးဗျ"
"မိန်းကလေးပါဗျာ မိန်းကလေးတောင်မှကိုယ့်မိန်းကလေးလေ"
"ကျုပ်လက်သီးကအခွက်မရွေးဘူးနော်"
"ကိုယ့်အခွက်ကတော့နူတ်ခမ်းရွေးတယ်နော်
မယုံရင်ပြွတ်ကြည့်မလား"
ဒီစောက်ရူးကိုသူမနိုင်တော့မှန်းသိ၍ သူကားပေါ်ကနေပဲဆင်းလိုက်တော့သည်။
ဒီလူ့ကိုသွားပြီးစခေါ်မိတာကိုကသူ့အမှားပါ။
ဘယ်ကနေဘယ်လိုစိတ်ကူးပေါက်ပြီး လူကိုအတင်းတော်ကီတွေပစ်နေတာလဲမသိတော့။
"မင်းအိမ်ထဲဝင်သွားတဲ့အထိကြည့်နေမယ် ပြန်ထွက်မလာနဲ့တော့နော် ထွက်လာရင်ကိုယ့်အဆိုးမဆိုနဲ့ပွေ့ချီပြီး ယောက္ခမကြီးတွေဆီကိုယ်ကိုယ်တိုင်ဝင်ပြောရလိမ့်မယ် သားမက်လောင်းလေးကိုမြင်ဖူးတွေ့ဖူးသွားတာပေါ့"
"ခင်ဗျားတော့ဆေးမမှီတော့ဘူး တော်တော်ဖြစ်နေပြီ"
"ဪ ဒါနဲ့မှတ်ထားအုန်းနော် ကိုယ့်နာမည်ကဂျိုး"
"အဲ့တော့ကျွန်တော်ကဘာလုပ်ပေးရမလဲ"
"ပြောပြတာပါ တော်ကြာကိုယ့်ဘဲကြီးနာမည်တောင်မသိဖြစ်နေမှာစိုးလို့ ကလေးရဲ့"
ဒီလူတော့တော်တော့်ကိုဖြစ်သွားပြီ။
လင်းလဲ့လဲ့လွင်တယောက်လဲ ထိုလူ့ရဲ့တော်ကီတွေအောက်မှာအသက်ပျောက်တော့မည်။
လူကလဲမျက်နှာနီရဲတွတ်နေပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းတွေဖြစ်နေ၍အိမ်ထဲအမြန်ဝင်ပြေးလာရသည်။
လင်းလဲ့လဲ့လွင်တယောက်မိန်းကလေးတွေအများကြီးကိုသူ့ဘက်ကခြွေလာခဲ့သမျှ ဒီနေ့ဒီဘဲကြီးနဲ့တွေ့မှသူဝဋ်လည်လေပြီ။
#ParadiseKhin
Zawgyi
"မင္းျပန္ေတာ့"
ဆိုဖာေပၚေျခခ်ိတ္ထိုင္ေနရာမွလက္ညိဳးနဲ႔လက္ခလယ္ၾကားတြင္ညႇပ္ထားေသာကဒ္တစ္ကဒ္ကိုၾကမ္းေပၚကိုပစ္ခ်ေပးလိုက္သည္။
မိန္းကေလး အိပ္ရာေပၚမွၾကဳံးထကာအဝတ္ကင္းမဲ့ေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ကိုေစာင္နဲ႔ပတ္ၿပီး မာနကင္းမဲ့စြာၾကမ္းေပၚမွကဒ္ကိုကုန္းေကာက္သည္။
မေန႔ညကသူလိုတုန္းမွာေတာ့သူမကို အရေခၚခဲ့ၿပီး အခုသူမလိုအပ္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ လူကိုေခြးလိုေမာင္းထုတ္ေတာ့သည္။
သူေပးတဲ့ကဒ္တန္ဖိုးမ်က္ႏွာေၾကာင့္မာနကိုပစ္ခ်ၿပီးသည္းခံလိုက္ရသည္။
"အကို႔မိန္းမကိုဘယ္လိုလုပ္မလဲ"
"အာ့တာမင္းအလုပ္မဟုတ္ဘူး"
"သူကထူးျခားတယ္ေနာ္ တျခားမိန္းမဆိုအဲ့ေနရာမွာအကိုေရာကြ်န္မေရာအသက္ထြက္ခဲ့ၿပီ"
အဲ့လိုေျပာၿပီးၾကမ္းေပၚမွာက်ေနတဲ့ ေၾကမြေနတဲ့သူ႕အဝတ္အစားေတြကိုျပန္ေကာက္ဝတ္ၿပီး အခန္းထဲကထြက္သြားသည္။
လက္႐ုံး စီးကရက္ေငြ႕ေတြကိုမူတ္ထုတ္ရင္း သူနဲ႔ျခယ္တို႔ဘယ္ေနရာမွာစမွားခဲ့တာလဲျပန္ေတြးျဖစ္သည္။
ပထမအႀကိမ္၊ဒုတိယအႀကိမ္၊တတိယအႀကိမ္သူတို႔ရဲ႕ေတြ႕ဆုံမူတိုင္းမွာအၿမဲတမ္း မွားယြင္းခဲ့ၾကသည္။
KTVမွတတိယအႀကိမ္လက္႐ုံးဖန္တီးခဲ့သည့္ေတြ႕ဆုံမူကေတာ့အဆိုးဆုံးေပါ့။
ထိုေန႔ေၾကာင့္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက
ပဋိပကၡေတြပိုႀကီးထြားလာေစခဲ့သည္။
လက္႐ုံးေနရာမွေကာက္ထလိုက္ၿပီး သူနဲ႔စကားေျပာဖို႔ထလာခဲ့သည္။
ဝရံတာမွာမတုန္မလူပ္ရပ္ေနၿပီး
ေျမျပင္ေပၚကလူေတြသြားလာတာကိုသူ႕အက်င့္အတိုင္းရပ္ၾကည့္ေနသည္။
လက္႐ုံးသူ႕နံေဘးမွာဝင္ရပ္လိုက္ၿပီး တမင္စီးကရက္အေငြ႕တခ်ိဳ႕ကိုသူ႐ွိရာသို႔မူတ္လႊတ္သည္။
ျခယ္အသက္႐ွဴၾကပ္သြားၿပီး ေဒါသသံႏွင့္
"႐ွင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ"
"မင္းလင္"
ျခယ္ဘာမွလဲသူနဲ႔ရန္ဖက္ျဖစ္မေနခ်င္ေတာ့။
ဘာစကားေတြမွလဲအမ်ားႀကီးေျပာမေနခ်င္ေတာ့။ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ အခုအေျခအေနကဒီလူ႕မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ပင္မၾကည့္ခ်င္တဲ့အေျခအေန။
သူ႕ေၾကာင့္ခံစားရတာေတြလဲမ်ားလြန္းလွၿပီ ဒီလူ႕ကိုအတိုးခ်ၿပီးမုန္းရမယ့္အစား ကိုယ့္ဘက္ကခ်စ္မိသြားေတာ့လဲဘာတတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။
မဂၤလာဦးအိပ္ရာေပၚကို တျခားမိန္းမေခၚတင္လာသည့္ အဖိုးတန္ေ႐ႊခင္ပြန္းေလးကို ပါးေတြနားေတြႀကီး႐ိုက္ၿပီး သတ္ပစ္ခ်င္ေနမိသည္။
"ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ပုံမွန္ဆိုမင္းတစ္ခြန္းမက်န္
ႏူတ္လွန္ထိုးမွာေလ တိတ္ေနပါလား"
"ကြၽန္မ႐ွင္နဲ႔ဘာစကားမွလဲမေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး"
"ဘာလို႔လဲ"
ျခယ္ လက္႐ုံးမ်က္ႏွာကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီးေခါင္းကိုသြင္သြင္ခါရမ္းလိုက္မိသည္။
"မင္းဘယ္လိုမွမေနဘူးလား"
လက္႐ုံးစီးကရက္လက္က်န္ကိုျပာခ်ၿပီး ထီမထင္သလို အရမ္းေက်နပ္ေနသလိုလိုမ်က္ႏွာေပးႏွင့္ေမးသည္။
"ဘာကိုလဲ"
"ငါ့ကိုတျခားမိန္းမတေယာက္နဲ႔တြဲျမင္ရတာဘယ္လိုေနလဲ ငါသူနဲ႔ကုတင္ေပၚတက္ေနေတာ့ဘယ္လိုခံစားရလဲ"
"ေပ်ာ္တာေပါ့ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ ႐ြံဖို႔ေကာင္းတဲ့႐ွင့္ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ကြ်န္မအထိမခံရပဲ သူတို႔ကအစားအိပ္ေပးၾကလို႔ေက်းဇူးေတာင္တင္ေသးတယ္"
လက္႐ုံးပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြခြက္ဝင္သြားေအာင္ႏွစ္ၿခိဳက္စြာျပဳံးလိုက္သည္။
သေဘာက်စြာအသံထြက္ေအာင္ရယ္ေမာသည္။
"ေပ်ာ္ေတာင္ေပ်ာ္ေသးတယ္ေပါ့ အဟက္"
"ႀကိဳက္တဲ့ေနရာေခၚသြား အိမ္ေတာ့ပါမလာနဲ႔
ကြၽန္မ႐ြံတတ္တယ္ ႐ွင့္ဟာမေလးေတြဆီကHIV႐ွင္ပဲအကူးခံ အိမ္ျပန္မလာေလေကာင္းေလပဲ႐ွင့္မ်က္ႏွာမျမင္ရေလေကာင္းေလ"
"စိတ္သေဘာထားႀကီးျမတ္လိုက္တဲ့မိန္းမပါလား ဩခ်ရေလာက္ပါတယ္ စိမ္းျမျခယ္ရယ္ မင္းလိုမိန္းမမ်ိဳး တစ္ေထာင္မွာတေယာက္ေတာင္႐ွိပါ့မလား ႐ွားပါးလြန္းတယ္ ဒီေလာက္႐ွားပါးတဲ့မိန္းမကိုငါရထားတာနည္းတဲ့ကုသိုလ္ကံလား သေဘာထားျပည့္ဝလိုက္တာခ်ီးက်ဴးပါတယ္ကြာ"
သူေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာ ျခယ့္ဆီက သဝန္တိုမူေလးနည္းနည္းနဲ႔သူ႕ကိုတားေစခ်င္တဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္းရယ္ပါ။
အခုေတာ့ ဘုရား႐ွင္လက္ထပ္က လင္ေယာက်ာ္းနဲ႔ေပ်ာ္ပါးဖို႔ အသျပာတစ္ေထာင္ႏွင့္ ျပည့္တန္ဆာမငွားေပးသည့္ ဥတၱရာလိုမိန္းမမ်ိဳးႏွင့္လာေတြ႕ေနရသည္။
လင္ကိုသူကိုယ္တိုင္ကေတာင္ေဖာက္ျပန္ခိုင္းတဲ့ ဩခ်ရေလာက္တဲ့မယားမ်ိဳး။
"စိတ္မပူပါနဲ႔ ငါ့ေစာက္ခြက္ကိုမင္းမျမင္ခ်င္ရင္မေတြ႕ေစရဘူး"
ဝရံတာမွာေလတိုးသျဖင့္ေလအေဝွ႔တြင္ ဖြေယာင္းကုန္ေသာဆံသားေတြကိုသပ္တင္ၿပီးလက္႐ုံးလွည့္ထြက္သြားသည္။
ေက်ာခိုင္းသြားေသာပိန္ပိန္ပါးပါးေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ရင္းႏွင့္ မိမိေျပာမိတာမ်ားမွားသလားလို႔ေတြးမိသည္။
သူကေရာမွန္ခဲ့လို႔လား မဂၤလာေဆာင္ေန႔မွာမယားငယ္အိမ္ေခၚလာတဲ့လုပ္ရက္ကလူေရာဟုတ္ရဲ႕လား။
ညကအျဖစ္ကိုျပန္ေတြးမိရင္းျခယ္႐ိူက္ငိုမိသည္။
ထိုနတ္ဆိုးကေတာ့ သူဘာမွမလုပ္ခဲ့သလိုပုံစံႏွင့္။
"ကိုေက်ာ္ဘုန္းျပည့္ ဘယ္တုန္းကေရာက္တာလဲ ဘာကိစၥ႐ွိလို႔လဲ"
ဗီ႐ိုအတြင္းမွ လက္႐ုံးအဝတ္ေတြကိုအိတ္ထဲထည့္ေနသည့္ဂ်ိဳးကိုျမင္ေတာ့ ျခယ္လန္႔သြားသည္။ဟိုလူ ဟိုတစ္ေန႔ကစကားမ်ားၿပီးထြက္သြားထဲျပန္မလာတာ အခုအခန္းထဲကလူသံၾကားလို႔သူျပန္လာတာလားဆိုသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္လာၾကည့္တာ ဂ်ိဳးျဖစ္ေန၍ စိတ္ပ်က္မိသြားသည္။
"အင္း လက္႐ုံးကသူ႕အဝတ္ေတြလာယူခိုင္းလို႔"
သူအိမ္ျပန္မလာတာႏွစ္ရက္႐ွိၿပီ။ဒီေန႔ေတာ့ အဝတ္ေတြပါလာယူခိုင္းၿပီတဲ့။
မဂၤလာေဆာင္ထားတာတစ္ပတ္မျပည့္ေသးတဲ့ မိန္းမကိုအိမ္မွာတကယ္ႀကီးသူပစ္ထားခဲ့သည္။
"ဒါက မင္း မွားလို႔ မမေလးအတြက္အသုံးစရိတ္ပါဗ် အဲ့တာဆိုကြၽန္ေတာ္သြားမယ္"
.
.
"ေဟ့လူႀကီး"
ေနာက္ေက်ာေပၚခုန္တက္လာသည့္ဘယ္သူမွန္းမသိတဲ့လူကမ်က္လုံးကိုသူ႕လက္ေတြနဲ႔အုပ္လိုက္သည္။
"မ်က္လုံးဖြင့္ေပးစမ္း"
"ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္သူလဲမွန္းေလ မွန္ရင္ဖြင့္ေပးမွာေပါ့"
"မင္းဘယ္သူလဲငါမသိဘူး ငါ့ကိုယ္ေပၚကခ်က္ခ်င္းဆင္းစမ္း"
ဂ်ိဳးသူ႕ေက်ာေပၚမွထိုလူေကာင္ေသးေသးေလးကိုခါခ်ပလိုက္သည္။
ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ ဟိုကေလးကို။
ေခြၽးေတြ႐ြဲေနၿပီးေဘာလုံးဝတ္စံဳေလးႏွင့္။
ဘယ္ႏွယ့္လူေပၚအတင္းကုန္းပိုးတက္ရတာလဲ ရဲတင္းလြန္းတဲ့ထိုကေလးကိုဂ်ိဳးအား႐ွိပါး႐ွိေခါင္းေခါက္ခ်လိုက္သည္။
"အားးး နာတယ္"
ေခါင္းေလးကိုကိုင္ၿပီး႐ူံ႕မဲ့မဲ့ႏွင့္။
"ဦးေလးႀကီးကလဲမမိုက္ပါဘူးဗ်ာ"
"အဲ့တာလူႀကီးကိုလူႀကီးမွန္းမသိလို႔"
"လူအိုႀကီး"
သြားဖုံးေတြေပၚေအာင္သြားေသးေသးေလးေတြျမင္ရေအာင္ရယ္ျပသည့္ ဒီဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ေလးကိုဂ်ိဳးေငးၾကည့္မိသည္။
"ကြၽန္ေတာ့္ကိုမွတ္မိရဲ႕လား"
"မွတ္မိပါ့ဗ်ာ လေလးလုံးေလ"
"ေတာ္တယ္ ဦးေလးႀကီး"
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္လက္ကအၿငိမ္မေနစြာ ဂ်ိဳးေခါင္းကဆံပင္ေတြကိုမမွီမကန္းႏွင့္လွမ္းပြတ္သပ္ေပးသည္။
လူႀကီးေခါင္းကိုမေလးမစားကိုင္တယ္ဆိုၿပီးဂ်ိဳးစိတ္မဆိုးမိ။
သူျပဳသမွ်ႏုၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးခ်ီက်ဴးခံေနလိုက္သည္။
ဂ်ိဳးကားတံခါးဖြင့္ၿပီးကားထဲဝင္ထိုင္လိုက္ေတာ့ထိုဟာေလးကပါကားထဲဝင္ထိုင္ျပန္သည္။
ဗိုက္ဆာရင္စားဖို႔ဝယ္ထားသည့္ သြားေရစာေတြကို ထိုကေလးကိုကမ္းေပးလိုက္ေတာ့ သြားေသးေသးေလးေတြေပၚေအာင္ရယ္ျပျပန္သည္။
ဂ်ိဳးထိုေနရာမွကားမထြက္ေတာ့ဘဲ သီခ်င္းဖြင့္လိုက္ၿပီး စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္သီခ်င္းနားေထာင္ၿပီး ကားထိုင္ခုံကိုေနာက္မွီခ်ၿပီးမ်က္လုံးေတြမွိတ္ထားလိုက္သည္။
"ဘဲႀကီး အလုပ္မ႐ွိဘူးလား"
"အင္း ေစာက္ရမ္းအားယားေနတာကြာ"
🎶ေပ်ာ္ေနပါ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ငွက္ကေလး အဆင္ေျပသြားေအာင္ကိုယ့္ရဲ႕အသဲကိုခြဲေပးလိုက္ပါတယ္...🎶
🎶 ဒါဟာ မင္းေလးကိုခ်စ္လို႔ မင္းေလးကိုသိပ္ခ်စ္လို႔ ႏွလုံးသားမွာဒဏ္ရာမ်ားထားခဲ့ ဒါေတြမင္းအတြက္ခ်စ္သက္ေသ🎶
"ဘဲႀကီး အသဲကြဲေနတာလား အေဆြးသီခ်င္းေတြႀကီးဖြင့္ေနလို႔"
"အဲ့လိုပဲေျပာရမွာေပါ့ခ်ာတိတ္ရယ္"
"ေကာင္မေလးနဲ႔ျပတ္လာလို႔လား"
ဂ်ိဳးေခါင္းကိုသာသြင္သြင္ခါရမ္းျပလိုက္မိသည္။
ေသေလာက္ေအာင္လဲစိတ္ဓာတ္ေတြဟိုးေအာက္ဆုံးထိေရာက္ေနသည္။
"သူကလွလား"
"လွတာေပါ့ သိပ္ကိုလွတာ နတ္သမီးေလးအတိုင္းပဲ"
ထိုအေျဖကိုၾကားေတာ့ထိုကေလးမ်က္ႏွာအနည္းငယ္ေလးပ်က္ယြင္းတာကိုဂ်ိဳးသတိထားလိုက္မိသည္။
"ဒါမ်ား ဦးေလးႀကီးရယ္ ေနာက္တေယာက္ထပ္႐ွာလိုက္ပါ ခံစားမေနနဲ႔ေနာ္ ခင္ဗ်ားကေခ်ာပါတယ္"
ဂ်ိဳးဟက္ခနဲသေဘာက်စြာရယ္မိသြားသည္။
"ကိုယ္ကေခ်ာတယ္ေပါ့"
"အြန္း အြန္း ဦးေလးႀကီးရည္းစားဘယ္ႏွေယာက္ထားဖူးလဲ"
"တစ္ခါမွပဲ"
ထိုစကားၾကားေတာ့ထိုခ်ာတိတ္ကအံ့ဩတႀကီးႏွင့္ဟုတ္ရဲ႕လား ဆိုတဲ့အၾကည့္ႏွင့္။
"မင္းေရာ"
"မမွတ္မိေတာ့ဘူး 23ေယာက္ေလာက္ပါပဲ"
"ဟ မင္းအသက္ကေရာ"
"၁၈"
႐ုပ္ရည္ေလးကေခ်ာေမာတဲ့သူေလးျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ လင္းလဲ့လဲ့လြင္ေကာင္မေလးေတြအမ်ားႀကီးႏွင့္တြဲခဲ့ဖူးသည္။
ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္နီးနီးေခ်ာေမာၿပီး ႏုႏု႐ြ႐ြပုံစံေလးေၾကာင့္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည္။
ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့Tomboyေလးဆိုၿပီးမိန္းကေလးေတြၾကားထဲမွာေရပန္းစားသည္။
လူဆိုးေလးတေယာက္မလို႔ ဘယ္သူကမွသူ႕ဒဏ္ကိုၾကာၾကာမခံႏိုင္ပဲ ဘယ္သူနဲ႔မွၾကာၾကာမၿမဲခဲ့။
တစ္ေယာက္နဲ႔ျပတ္လိုက္ေနာက္တေယာက္နဲ႔ထပ္တြဲလိုက္နဲ႔ သူမသိလိုက္ခင္မွာပင္Playboyဘဝလုံးလုံးေရာက္သြားသည္။
"မင္းအသက္ထက္ေတာင္မင္းထားဖူးတဲ့ရည္းစားကမ်ားေနေသးတယ္ အဟက္ဟက္"
ရင္ထဲကခံစားေနရတာေတြကို႐ုတ္တရပ္ေမ့ေပ်ာက္သြားၿပီး ထိုကေလးရဲ႕စကားေတြကိုဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာျဖစ္သည္။
ေပါက္ကရေလးဆယ္ေတြေျပာၿပီး ဝမ္းနည္းေနတဲ့လူကို တဖန္ျပန္႐ႊင္လန္းလာေအာင္ လုပ္ေပးတတ္တဲ့ကေလးေလး။
ေပါေတာေတာႏွင့္ခ်စ္စရာလဲေကာင္းသည္။
သူ႕ရဲ႕ႏုႏု႐ြ႐ြပုံစံေလးႏွင့္ က်ားက်ားယားယားေနျပေနတာကိုကတမ်ိဳးေလးျဖစ္ေနသည္။
"ညမိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ မင္းအိမ္မျပန္ဘူးလား"
"ကြၽန္ေတာ့္ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ခ်ိန္းထားတယ္ ဦးေလးႀကီးကားေပၚကေနေစာင့္မယ္ေနာ္ ဟီး"
ဘယ္ေလာက္ပဲ က်ားက်ားယားယားေနျပေနလဲ သူကမိန္းကေလးဆိုသည့္အမွန္တရားကေျပာင္းလဲလို႔မရ။
မိန္းကေလးတေယာက္အေနႏွင့္ ညအခ်ိန္ႀကီး
ေယာက်္ားေလးတအုပ္နဲ႔အတူ႐ွိေနတာ အႏၲရာယ္မ်ားသည္။
ဂ်ိဳးဒီကေလးကိုစိတ္ပူမိသည္။
"မင္းကိုအိမ္ျပန္ပို႔ေပးမယ္"
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ကားစက္ႏိူးၿပီး ကားထြက္လိုက္သည္။
"ဟာ ဒီလူနဲ႔ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ခ်ိန္းထားတာ႐ွိေသးတယ္လို႔ ေဟ့လူႀကီး"
"မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ အႏၲရာယ္မ်ားတယ္ အိမ္ျပန္ရမယ္ မင္းကငယ္ေသးတာကိုး"
"ကြၽန္ေတာ့္ဟာေနဘာျဖစ္ျဖစ္ခင္ဗ်ားႀကီးနဲ႔ဘာဆိုင္လို႔လဲ ဆရာႀကီးလုပ္ရေအာင္က ဟမ္းး
ဝင္ေရာမိတာနဲ႔ပဲ ေခြးကေလးအေရာဝင္ပါးလ်က္နားလ်က္လုပ္ၿပီ"
Advertisement
- In Serial7 Chapters
Adventures on Terra: Beginning
Armon is transported to a brand new world, Terra. A place whose rules are a lot like his favorite RPG video games. Join him as he goes on adventures, gains new skills, and finds new friends.
8 169 - In Serial7 Chapters
Empress of the Lost Realm
A lonely girl without expectations of the future and just the shadow of her past died with many regrets and has a chance to be reborn as someone anew with many chances to have what she longs and did not have in her past life. Will she be able to protect what she has with her powers transcending what is known or will she drown herself with her powers that even she herself doesn't have the full control of and is not fully aware of the consequences about those things. ------------------------------------------------------------ Note: Synopsis will be temporal, will keep adding tags as the novel continues. Disclaimer: I found the picture on google. If the creator wants me to delete it, please PM me.
8 164 - In Serial7 Chapters
Howl of Creation
Wandering through the boundless landsWhere is home?Sitting alone under the night skyWhat is family?He had been running from mighty cultivators, but he didn’t fear death.He had been brawling against demonic beasts over food, yet he had no urge to survive.Although standing on the crowded road of the lively big city, the world seemed empty around him. Even when her tender lips touched his bare chest, his heart still felt heavy.He remembered the old farmer in the village, telling the children to accept their fate, and the young saint on the gory battlefield, commanding his fellow brothers to challenge their own. But what if he didn’t even have a fate?Standing on the snowy mountain summit, he reached out his bloody hand to the stormy sky. Roaring thunder shook the whole world. He felt suffocated by his own, seemingly worthless existence. A bitter smile appeared on his withered face, as he closed his eyes. From somewhere resounded a soft singing voice.Scream! when your heart feels heavyWhen the world seems empty, scream!Series: LATENTBook I: Howl of Creationby Powonyou
8 192 - In Serial29 Chapters
To Blunt The Sharpest Claw
The Velvet Paw of Asquith Novels are a series of New Fable genre novels that involve cats and dogs and high adventure and romance and espionage and food-fights and hotels and explosions and car chases. With large casts, exotic locations and an absurdity only possible in the absence of human characters, the Velvet Paw of Asquith Novels blend Wind in the Willows with James Bond, though with more cafes and fewer badgers. This submission is the third title in its Morigan Trilogy, beginning two-thirds of the way through the series' longest adventure yet. Here's a quick recount of what's happened so far: When Oscar Teabag-Dooven, a Velvet Paw of Asquith, is ordered to investigate how a mysterious poet, the Ar'dath-Irr, is able to travel instantaneously around the world, two very bad things happen. Firstly, he meets Lydia, an insane librarian who punches everyone in the face, and secondly, the Ar'dath-Irr reveals he is intent on taking over the world. Although this second thing might be considered worse than the first, Oscar feels differently following Lydia’s destruction of a cafe, a library and his face in one afternoon. In comparison, thwarting world domination just seems easier. Along with Binklemitre, a fellow Velvet Paw of Asquith, and Lydia, Oscar infiltrates the Ar’dath-Irr’s realm of dark poetry to discover the dog not only intends wrenching the world apart but has no intention of cleaning up afterwards. As a result, Oscar decides it’s all too hard and goes home to have a bath. After lots of arguing and the sort of food fight that posh restaurants were invented for, Lydia and Binklemitre convince him that they must stop the Ar’dath-Irr for several reasons, one of them quite serious. A vibrant cast of characters collide as Oscar, Lydia and Binklemitre battle the Ar’dath-Irr and his disciples in an adventure involving exploding cafés and appalling hotels, car chases and inadvertent surgery, dreadful poetry, lots of arguments and at least one temper-tantrum, all of which draw the three into dark and convoluted corners of a world they weren’t aware existed. Moreover, any chance of sitting down and discussing things over some buns disappears when Lydia punches the Ar’dath-Irr in the face. This results in her having a psychotic episode and Oscar getting run over by an ambulance. Although Binklemitre suffers neither, he witnesses both, which is almost as dreadful, though not nearly so messy. An enormous battle ensues, followed by a dinner party and then everything explodes.
8 333 - In Serial37 Chapters
Trust(3rd book)
8 196 - In Serial31 Chapters
Battle Scars|✔️
Thea Mason. A broken girl with scars. Scars that have stories. When her life is flipped upside down Thea is sent to live with her father and brothers that she's never met. Now she must keep her scars hidden. But that may be harder than it seems.(Book one of the scars series)
8 152

