"စိမ်းမြခြယ် စိမ်းမြခြယ် စိမ်းမြခြယ်!!!!!!

အိမ်ရှေ့ခန်းဆီကငှက်ဆိုးထိုးသံနဲ့ခုနှစ်အိမ်ကြားရှစ်အိမ်ကြားအော်ခေါ်နေသည်။

"လာပြီ!!!!!

သူ့ထက်ပိုကျယ်အောင်အော်ထူးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လာ!!!!!!

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ဒီလောက်အော်ဟစ်နေရတာလဲ လာမှာပေါ့"

"မင်းလင်တယောက်လုံးအိမ်ပြန်လာတာထွက်မကြိုပဲဘယ်သွားသေနေတာလဲ ဟမ်းး"

အတန်းသွားတက်တယ်ဆိုပြီး ဒီညနေလဲအရက်နံ့ရနေပြန်ပြီ။

အရင်ဘဝကတစ်ချိန်လုံးသောက်စားပျော်ပါးမူးယစ်နေခဲ့တဲ့မင်းဆိုးမင်းညစ်ဖြစ်ခဲ့လားမသိဘူး ဒီဘဝမှာလဲအ‌ေပျာ်အပါးပဲသိတဲ့မိုးကျရွှေကိုယ်သခင်လေး။

"အံမယ် ရှင့်ဟာရှင်ပြန်လာတာကျွန်မကဘာကိစ္စထွက်ကြိုရမှာလဲ"

"အေး ငါပြန်လာရင်မင်းကရှင်ဘုရင်တပါးကိုခရီးဦးကြိုပြုသလိုကိုမင်းခမ်းမင်းနားနဲ့ကြိုရမှာ ငါကမင်းလင်မလို့"

"လဲလဲပြီးသေလိုက် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဘာထင်နေလဲမိုးကျရွှေကိုယ်ရဲ့"

ဆိုဖာ‌ေပါ်မှာခြေချိတ်ထိုင်နေတဲ့သူ့ခြေထောက်ကိုအရှေ့ထိုးပြပြီး

"ငါ့ဖိနပ်ကိုချွတ်ပေး"

"အဝင်ဝထဲကချွတ်ပါလား ဒီအထိဘာလို့စီးလာတာလဲ ဒါဖိနပ်စီးရတဲ့နေရာလား"

"စောက်ပါးစပ်ကိုပိတ်ထား ငါခိုင်းတာလုပ် ဘာမှစောက်ကြောမရှည်နဲ့ မင်းကငါလုပ်ဆိုလုပ်ရမယ်ဘာမှအထွန့်တက်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး"

ရုတ်တရပ်လက်ရုံးရဲ့ဒေါသသံပေါက်နေတဲ့အော်ဟစ်သံကြီးဟိန်းထွက်လာ၍ ခြယ့်ကိုယ်လေးသိမ့်ခနဲတုန်သွားသည်။

"ပြောနေတာမကြားဘူးလား ငါ့ဖိနပ်ကိုချွတ်ပေးစမ်းလို့"

ထပ်မံပြီးအော်လိုက်ပြန်ပါပြီ။

"ငါချွတ်ပေးမယ် ဒါငါ့အလုပ်လေသူများလာလုလို့မရဘူး"

‌ဂျိုးကြမ်းပြင်ပေါ်ချက်ချင်းဒူးတစ်ဖက်ထောက်ချလိုက်ပြီးလက်ရုံးခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုဒူးပေါ်လှမ်းဆွဲတင်လိုက်သည်။

လက်ရုံးသူ့ခြေထောက်ကိုဂျိုးရဲ့လက်ထဲကရုန်းရင်းရင်ဘက်ကိုလဲခြေထောက်နှင့်ကန်မိသလိုဖြစ်သွားသည်။

"မင်းကိုမခိုင်းဘူး သူ့ကိုခိုင်းနေတာ"

ခြယ်ဆိုဖာအောက်ကြမ်‌းပေါ်ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး လက်ရုံးဖိနပ်ကြိုးကိုဖြည်ချပြီးဖိနပ်ချွတ်‌

‌ေပးနေတော့ မိုးကျရွှေကိုယ်ကအောင်နိုင်သူအပြုံးနဲ့ပြုံးပြီးကြည့်နေသည်။

"ခြေအိတ်ပါချွတ်ပေး"

အဖြူရောင်ချည်သားခြေအိတ်ကိုခြေဖဝါးမှ‌ဆွဲခွာလိုက်ရသည်။

ဆိုဖာပေါ်မှ‌ထပြီးယိုင်တိုင်တိုင်ခြေလှမ်းတွေနဲ့အခန်းဆီလျှောက်သွားသည်။

ကိစ္စကဒီလောက်နဲ့မပြီးသေး။

"စိမ်းမြခြယ် လာစမ်း"

အခန်းထဲကခေါ်သံကြောင့်အထဲလိုက်ဝင်သွားတော့

"ငါ့ကိုအဝတ်အစားလဲပေး အဝတ်ဝတ်တာရောနော်"

"တနေကုန်ရှင့်အလုပ်ကြီးပဲလုပ်နေရမှာလား တခြားဟာမလုပ်ရတော့ဘူးလား"

"လုပ်ရမှာပဲ ဒါပေမဲ့ငါကမင်းရဲ့ပထမဦးစားပေးပဲဖြစ်ရမယ် ရှင်းလား အခုငါ့ကိုအဝတ်စားလဲပေး"

"ကျစ်"

နူတ်ခမ်းကိုက်ပြီးမျက်စောင်းထိုးတဲ့ဟာမလေးကိုကြည့်ပြီးပိုကျေနပ်လာသည်။

သူ့ကိုဒုက္ခပေးရတာကိုအရမ်းသဘောကျတယ်။

သူများတွေရဲ့အချစ်ကိုဖော်ပြပုံကဘယ်‌

‌ေလာက်ချစ်တဲ့အကြောင်းကိုတဖွဖွ‌ေပြာတာ။ကျွန်တော်ကတော့အချစ်ဆိုတာကသူ့ကိုဒုက္ခပေးနေပြီးစိတ်ဆင်းရဲအောင်လုပ်ရတာပဲ။

သူစိတ်ဆင်းရဲအောင်လုပ်ရရင်ကျွန်တော်စိတ်ချမ်းသာသည်။

လူသန်းပေါင်းများစွာရှိတဲ့အထဲမှာမှသူ့

တယောက်ထဲကိုပဲရွေးပြီးဒုက္ခပေးချင်တာသူ့ကိုပဲစိတ်ဆင်းရဲ‌ေအာင်လုပ်ချင်တာအချစ်မဟုတ်ရင်ဘာလဲ။

"အကျီချွတ်ပေးလို့"

ဗီရိုကိုမှီပြီးရပ်နေရာမှလူကိုလှမ်းအော်သည်။

"အင်း"

သူ့အနားကိုတိုးကပ်သွားပြီးတစ်ဖက်ကိုမျက်နှာလွှဲပြီးရင်ဘက်ကကြယ်သီးတွေတစ်လုံးချင်းဖြုတ်သည်။

အကျီချွတ်ပြီးတော့ထွက်သွားမယ်လုပ်တော့

"ကန်းနေလား ဘောင်းဘီပါချွတ်လေ"

"အာ့တာကတော့ရှင့်ဟာရှင်ချွတ်တော့လေ"

"မင်းချွတ်ပေးရမယ် မင်းမချွတ်ရင်ငါကမင်းဘောင်းဘီကိုချွတ်မှာ အကျိုးဆက်ကိုမင်းသိပါတယ်"

"လူယုတ်မာကောင်"

ပါးစပ်ကမကြားတကြားပြောတာကိုကြားသွားလားမသိ ပြုံးဖြဲဖြဲနှင့်။

ခါးကိုကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီကြယ်သီးရှိရာကိုလက်လှမ်းပြီးကြယ်သီးဖြုတ်လိုက်သည်။

ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဖြုတ်လိုက်ပြီး‌ဘောင်းဘီအနားစကိုင်ပြီးတဖြည်းဖြည်းဆွဲချွတ်နေရသည်။

ဂျင်းဘောင်းဘီဆိုတော့ချွတ်ရတာနည်းနည်းတော့ကျပ်နေသည်။

ဘောင်းဘီပေါင်လယ်လောက်ထိချွတ်‌ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်မှာအတွင်းခံတစ်ထည်သာရှိတော့သည်။

အတွင်းခံအောက်ကထိုးထောင်ထွက်နေတဲ့သူ့ဟာကလဲကိုယ့်မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်မှာ။

ခေါင်းကိုသာတွင်တွင်ငုံ့ပြီး ဘောင်းဘီကိုအမြန်ဆွဲချွတ်ချလိုက်သည်။

"ပြီးပြီ"

"ငါကအဝတ်စားလဲရင် အတွင်းခံပါလဲတာ"

"ကျစ် နည်းနည်းတေ့ာလွန်လာပြီ"

ခါးနားကအတွင်းခံစကိုကိုင်ပြီးအမြန်ဆွဲချွတ်ပေးလိုက်သည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးဗလာနတ္ထိဖြစ်သွားသဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

"ကြည့်လို့ရပါတယ် ငါကရက်ရောတယ်"

"ရှင့်ဟာကို ဘာလို့ကြည့်ချင်ရမှာလဲ"

"မင်းမြင်ဖူးပြီးသားပါကွာ"

"...."

ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေသော သူ့ကိုယ်လုံးကြီးကိုဆက်မမြင်မတွေ့ချင်တော့၍အခန်းထဲကပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"ကြည့် သူမမြင်ဖူးတာကျနေတာပဲ အရှက်သည်းနေလိုက်တာ"

နီရဲရဲပါးလေးနှစ်ဖက်ကရှက်စိတ်ကြောင့်ပိုလို့တောင်ရဲရဲနီနေသည်။

သူရှက်ရင်နာရွက်ဖျားလေးတွေအထိရဲတက်လာတတ်တာသိတာပေါ့။

.

.

Bathrobeကိုချွတ်ရင်းရင်ဘက်ပေါ်မှာတွဲလဲခိုနေတဲ့ရေစက်တွေကိုတဘက်နဲ့သုတ်လိုက်သည်။

တီရှပ်အမဲရောင်ကိုဆွဲစွပ်လိုက်ပြီးဘောင်းဘီတိုအမဲကိုဝတ်နေတုန်း တခုခုကိုသတိထားမိသွားသည်။

"ငါ့ဖုန်းဘယ်ရောက်သ‌ွားလဲ"

ရေချိုးခန်းထဲမဝင်ခင် nightstandပေါ်မှာအသေချာတင်ထားခဲ့တာပါ။

ပြန်ထွက်လာတော့ဘယ်ရောက်နေမှန်းမသိ။

ကုတင်ပေါ်‌ေတွအိပ်ရာခင်းတွေခေါင်းအုံးအောက်တွေလှန်လှောရှာကြည့်ပြီး မတွေ့တော့ သံသယမကင်းနဲ့ဒင်းကိုထွက်ရှာဖို့အခန်းပြင်ထွက်လာသည်။

*ဒင်းကများ ငါမသိဘူးထင်နေလား*

မီးဖိုထဲဝင်လာတော့ အသံတိုးဖွဖွလေးကိုကြိတ်ပြောနေတဲ့အသံကိုကြားလိုက်တော့သူမသိအောင်ခြေသံကိုဖွဖွလျှောက်ပြီးတလှမ်းချင်းအနားတိုးလာသည်။

ဘေစင်‌ေဘးမှာသူထိုင်‌ေနပြီးဒူးနှစ်ဖက်ကိုကျုံ့ပြီးတစ်‌‌ေနရာဆီကိုဖုန်းဆက်‌ေနသည်။

တစ်ဖက်နဲ့ပြောနေတဲ့စကားသံတွေကိုပီပီပြင်ပြင်ကြားရဖို့ပိုပြီးအာရုံစိုက်နား‌ေထာင်လိုက်သည်။

"ပြန်ပေးဆွဲအကြမ်းဖက်နှိပ်စက်မူဆိုတော့ အမကအသက်ပြည့်ပြီလား"

"၂၁ပါ"

"ကျွန်တော်တို့လူလွှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်နော် လိပ်စာသိလား"

"ဟုတ်ကဲ့ ***ကွန်ဒို **ထပ် ကွန်ဒိုအခန်းနံပါတ်1379ပါရှင့် ကျွန်မအခုသူမသိအောင်ဖုန်းခိုးဆက်နေရတာပါ မြန်မြန်လေးလာပေးပါရှင့်

ကျွန်မအရမ်းကြောက်တယ်"

သူ့အသံသည်တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ပျာယာခတ်နေသည့်အသံဖြစ်သည်။

ကိုယ့်ဖုန်းနဲ့199ကိုဆက်ပြီးရဲစခန်းမှာသူ့ကိုပြန်‌

‌ေပးဆွဲလာပြီးအကြမ်းဖက်ပါတယ်လို့သူလှမ်းတိုင်‌‌ေနခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့လက်ထဲကဖုန်းကိုအတင်းဆွဲလုပြီးဖုန်းချပစ်လိုက်သည်။

"မင်းဘာဖြစ်လို့မဟုတ်တာတွေရဲတိုင်ရတာလဲ ငါကမင်းကိုပြန်ပေးဆွဲလာတာလား ငါကမင်းကိုရိုက်နှက်နေလို့လား အကြမ်းဖက်တယ်ပြောရအောင်က"

"မဟုတ်လို့လား ရှင်ဟိုတလောတုန်းကမူးမူးနဲ့ကျွန်မကိုရိုက်တယ်လေ ကျွန်မမလုပ်ချင်တာတွေအတင်းအဓ္ဓမခိုင်းစေတယ်လေ ပိတ်‌ေလှာင်ထားတယ် အတင်းကြပ်သိမ်းယူပြီးလက်ထပ်တာ အဲ့တာ‌ေတွအကုန်အကြမ်းဖက်မူမြောက်တယ်"

"..."

"ကိုယ့်အလှည့်ကျတော့ကြောက်နေပြီလား ရှင်ထောင်ထဲသွားရတော့မှာ ရှင်ပြန်ခံရပြီလူယုတ်မာ လက်ရုံးသုခ ဝဋ်ဆိုတာလည်တယ်"

"...."

လက်ရုံးဘာမှပြန်မပြော။‌ေအးစက်‌ပြီးလူသတ်ချင်တဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့သာစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမျက်လုံးများကမှန်းရခက်၍ကြောက်နေလားတော့မသိ။

"ဒင်းဒေါင်"

အိမ်ရှေ့တံခါးမှဘဲလ်မြည်သံကြား၍ခြယ်အလောတကြီးအိမ်‌ေရှ့ခန်းပြေးသွားသည်။

လက်ရုံးပုံမှန်ခြေလှမ်းများနှင့်သာတံခါးဆီဖြေးဖြေးချင်းလှမ်းသွားသည်။

"ဒင်းဒေါင်"

"ကျွန်မအထဲမှာရှိပါတယ် ကျွန်မအထဲမှာရှိပါတယ်"

လက်ရုံးလျှို့ဝှက်နံပါတ်ကိုသူမမြင်အောင်ကွယ်နှိပ်ပြီးတံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

ယူနီဖောင်းအပြည့်နှင့်ခါးမှာသေနတ်တွေချိတ်ထားသည့်ရဲသားသုံးဦးတံခါးဝမှာရပ်နေကြသည်။

"ကူညီကြပါ ဒီလူ့ကိုဖမ်းပါ သူ့ကိုဖမ်းကြပါ"

ဆိုပြီးလက်ညိုးထိုးပြသည်။

ရဲသားတွေအထဲဝင်လာလိုက်တာနဲ့

"ညီလေးလက်ရုံး"

"ဘရိုတို့"

မိတ်ဟောင်းဆွေရင်းကြီးများပမာထိုရဲတွေနှင့်လက်ရုံးသုခပွေ့ဖက်ပြီးအပြန်လှန်နူတ်ဆက်နေကြသည့်မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီးကိုယ့်မျက်လုံးကိုမယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"မတွေ့ရတာကြာပြီနော် မင်းငြိမ်နေတယ်"

"လိမ္မာနေတာ အရင်ကဆိုတစ်လတစ်ခါလောက်တော့ငါတို့ဆီလာလည်နေကျလေ"

"ဟားးဟားး"

တစ်လတစ်ခါလောက် ခေါင်းတစ်ခေါင်းလောက်ရိုက်ခွဲပြီးမှရဲစခန်းဆီအလည်သွားတတ်တာလက်ရုံးသုခပါ။

တစ်ချိန်လံုးရောက်နေလို့ရဲတွေနဲ့ပါရင်းနှီးကုန်တဲ့အထိ။ဝန်ကြီးချုပ်သားဆိုတဲ့ခြွင်းချက်တစ်ခုနဲ့

သူဘယ်လောက်ပြဿနာရှာရှာခံဝန်ထိုးရံု‌

‌ေလာက်နဲ့ပြီးသွားသည်။

ဝန်ကြီးချုပ်မျက်နှာနှင့်သူ့ကိုအရေးမယူရဲကြ

"ဘာဖြစ်ကြတာလဲ ညီ ငါတို့ကိုခေါ်တာက"

အနားမှာရပ်နေတဲ့ခြယ့်ကိုပုခုံးလှမ်းဖက်လိုက်ပြီးရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး

"ကျွန်တော့်ဘေဘီလေး အရမ်းစိတ်ဆိုးပြီးလျှောက်ဆက်လိုက်တာပါဗျာ"

"အကြမ်းဖက်မူဆိုလားဘာလားပဲ"

"ဒီလိုဗျာ ကျွန်တော်ကသူ့ကိုဗျာ အင်းဟင်းဟင်းလုပ်မိတာကိုစိတ်တွေဆိုးပြီးအဲ့တာပဲ

နော် စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့ မိန်းမနော် ကိုယ့်ဘေဘီလေး ပြွတ်"

ပါးကိုရွှတ်ခနဲနမ်းလိုက်သေးသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး သူလိမ်နေတာပါ သူလိမ်နေတာပါအကိုတို့ခြယ့်ကိုခေါ်ထုတ်သွားကြပါ"

သူအကူညီတောင်းနေတာကိုရဲတွေကဂရုပင်မစိုက်ပဲ

"အံမယ် ငါတို့ကောင်ကြီးကမိန်းမတောင်ရနေပြီပေါ့ အသဲစားဘီလူးကြီးက"

"အဲ့လိုပဲပြောရမှာပေါ့ လက်ထပ်ပြီးတာတလလောက်ပဲရှိသေးတယ်ကြင်စဦးအချစ်မောင်နှံပေါ့ နော် မြခြယ်"

မြခြယ်ဆိုတဲ့သူ့ဆီကအသုံးနူန်းထွက်လာ၍

ဟမ်းခနဲကြောင်ကျသွားသည်။

"မင်းအဖေရောမသိဘူးလား လက်ထပ်ပွဲတွေဘာတွေမကြားမိပါလား"

လက်ရုံးမျက်နှာမှောင်ကျသွားပြီး

"အဲ့လိုဖြစ်သွားတယ်ဗျာ အိမ်ကသဘောမတူတော့လဲကျွန်တော်တို့အချစ်ကိုခွဲမရအောင်လုပ်လိုက်တာ နောက်မှအသိပေးတော့မှာ အရေးကြီးတာကကျွန်တော်တို့ချစ်နေဖို့ပဲလေ"

ဟန်နဲ့ပန်နဲ့ညိုးငယ်ထားသောမျက်နှာနှင့်အကယ်ဒမီရံူး‌ေအာင်သရုပ်‌ေဆာင်ပြနေသည်။

*ကျွန်တော်တို့အချစ်တဲ့ သရုပ်ဆောင်ကောင်းလိုက်တဲ့လူပါလား*

"@$_##@@#...

"ဒါဆိုငါတို့လဲကင်းလှည့်ရမှာ ပြန်ပြီကွာ ဝန်ကြီးချုပ်သားရေ ကြာရင်သူတို့လက်ခံလာမှာပါ

အားတင်းထားပါင့ါညီတို့ရာ"

သူ့လုပ်ဇာတ်ကိုအဟုတ်ထင်သွားပြီးရဲသားလူကြီးတွေကပုခုံးပုတ်ပြီးအားပေးစကားတောင်ပြောသွားကြသွားသည်။

မဟုတ်ဘူးလေ မဟုတ်ဘူးပြန်လာကြရှင်တို့သွားရင်ကျွန်မကိုသတ်မှာ"

လှည့်ပြန်သွားသောရဲတွေဆီပြေးလိုက်မယ်လုပ်သောခြယ့်ကိုဆွဲချုပ်ထားပြီးတံခါးကိုပိတ်ချလိုက်သည်။

"ကဲ ဘယ်လိုလဲ မင်းရဲ့ဟီရိုးကြီးတွေတော့ပြန်ကုန်ပြီ ဘယ်လိုဆက်လုပ်မှာလဲ"

ခေါင်းကိုသာဆက်တိုက်ငုံ့ထားပြီးသူ့ကိုတစ်ခုခုလုပ်တော့မယ်မှန်းသိနေ၍တွေးကြောက်နေသည်။

"ပြောလေ ပြောစမ်းပါအုန်း ခုနကအရမ်းကောင်းတဲ့နူတ်သီးကအခုကျအာစေးမိသွားတာလား ပြောလေ ပြောလို့"

ဘာမှထွက်မလာတဲ့ပါးစပ်ကိုဆွဲညှစ်ပစ်လိုက်သည်။

"အား"

"ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း"

ပါးကိုလေးချက်ဆင့်ရိုက်ချလိုက်၍ နူတ်ခမ်းကသွေးများထွက်လာသည်။

"ရှင် လက်မပါနဲ့စကားနဲ့ပြော ဟင့်"

"အကြမ်းဖက်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား အကြမ်းဖက်တယ်ဆိုတာဘာလဲပြမယ် မင်းကကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းနဲ့ပဲတန်တဲ့မိန်းမ မင်းကိုအဲ့လိုပဲဆက်ဆံတော့မယ်"

"ဗွမ်း"

ရေချိုးဇလံုထဲကိုသူ့ခေါင်းကိုကိုင်ပြီးဆွဲနှစ်ပစ်လိုက်သည်။

‌ခေါင်းဖော်ဖို့ကြိုးစားနေတဲ့ခေါင်းကိုအတင်းဖိကိုင်ပြီးရေထဲနှစ်ထားသည်။

"ဒါနှိပ်စက်တယ်လို့မခေါ်သေးဘူးနော် ကျန်သေးတယ်အများကြီး"

စက္ကန့်လေးဆယ်လောက်ကြာမှရေထဲမှခေါင်းကိုရေစိုနေတဲ့ဆံပင်ကိုဆောင့်ဆွဲပြီးခေါင်းဖော်ပေးလိုက်သည်။

"အဟက် အဟွက်"

ရေမွှန်းပြီးအသက်ကိုအပြင်းထန်ရှူနေသည်။

"နှိပ်စက်ခံချင်တာမလား"

"အဟမ်း အဟက် ဟွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

"မရဘူး အပြစ်ဒဏ်ကျန်သေးတယ်"

တဖန်ခေါင်းကိုရေထဲဆွဲနှစ်ချပစ်လိုက်ပြန်သည်။

ဒူးထောက်လျက်အနေအထားနှင့်ရေချိုးဇလံုထဲမှာခေါင်းစိုက်နေရင်းသူ့လက်နှစ်ဖက်ကရေထဲမှာရုန်းရင်းဆန်ခက်ဖြစ်နေသည်။

စက္ကန့်လေးဆယ်အကြာမှာခေါင်းပြန်ဖော်ပေးသည်။

"နောက်တခေါက်"

"အဟွက်ဟွက် အဟက် တောင်းပန်ပါတယ် မလုပ်ပါနဲ့တော့"

ဒီလိုနှစ်လိုက် ပြန်ဖော်ပေးလိုက်ဆယ့်ငါးကြိမ်လောက်ရေနှစ်ခံရ‌တာကြောင့် ခြယ်မျက်နှာပါပြာတက်လာသည်။

နူတ်ခမ်းတွေလဲရေနူးနေပြီ။

"ဗွမ်း"တဖန်ဆံပင်ကဆွဲဆောင့်ပြီးရေထဲဆွဲနှစ်လိုက်သည်။

"အဟက်ဟက် တော်ပါတော့"

ကြမ်းပေါ်မှာပြိုလဲကျနေသောခန္ဓာကိုယ်အားအတင်းဆွဲထူပြီးဆံပင်ကနေကိုင်ကာခေါင်းကိုနံရံနဲ့ရိုက်သည်။

"ခွပ် ဒုန်း"

ခြယ့်နဖူးမှသွေးများစီးကျလာသည်။

"လွှတ် လွှတ်"

ရှိသမျှအင်အားနဲ့အတင်းရုန်းသော်လဲသူ့လက်ကမလွတ်နိုင်။

"ဒုန်း ဒုန်း"မျက်နှာကိုနံရံနဲ့ဆောင့်ခံလိုက်ရ၍မျက်ခုံးနေရာမှာပါကွဲပြီးသွေးထွက်လာသည်။

သတိလစ်ချင်သလိုတောင်ဖြစ်နေပါပြီ။

"တောင်းပန်ပါတယ် နောက်ဆိုခိုင်းတာလုပ်ပါ့မယ် မကြိုက်တာဘာမှမလုပ်တော့ပါဘူး ဟင့်ဟင့်"

"....."

အပြင်ကဝယ်လာတဲ့အထုပ်တွေကိုဆိုဖာပေါ်ချပြီးပြီးချင်းလက်ရုံးအခန်းထဲကအော်ဟစ်သံငိုယိုသံတွေနဲ့ဆူညံသံတွေကြားလို့အမြန်ပြေးလာခဲ့တော့ ရေချိုးခန်းထဲကနံရံကိုခြယ်ခေါင်းနဲ့မျက်နှာနဲ့အတိုက်ခံနေရပြီးသွေးတွေစီးကျနေတာတွေ့လိုက်တော့ခေါင်းနပန်းကြီးသွားသည်။

လက်ရုံးလက်ကိုပြေးချုပ်ပြီး

"လက်ရုံး တော်ဝော့ာ ဟျောင့်"

"သူ့ကိုအပြစ်ပေးရမယ်"

"ဟျောင့် သေသွားလိမ့်မယ်ကွ"

ခြယ့်ကိုယ်ကိုဆွဲပြီးနောက်ကျောဘက်ပို့ထားလိုက်သည်။

"ငါဒေါသမပြေသေးဘူး"

"သူကလူကွ ပြီးတော့မိန်းကလေး ဒီလောက်လုပ်ရလား"

"သူငါ့ကိုရဲစခန်းကိုဖုန်းဆက်ပြီးငါကအကြမ်းဖက်ပါတယ်လို့တိုင်တာ"

"ဟျောင့် တော်တော့လို့"

လက်ရုံးရေချိုးခန်းထဲက"တောက်"ခေါက်ပြီးထွက်သွားသည်။

သူထွက်သွားသည်နှင့်ဝုန်းခနဲပြိုလဲသံကြီးနှင့်အတူ ဝုန်းဒိုင်းနဲ့ရိုက်ခွဲသံတွေပွတ်လောရိုက်သွားသည်။

အနောက်ကကိုယ့်ပုခုံးကိုမှီကျနေတဲ့ခြယ့်ကိုလှည့်တော့သတိမရတရဖြစ်နေသည်။

သူ့ကိုယ်လေးကိုဆွဲပွေ့လိုက်ပြီးစိုရွဲနေတဲ့မျက်နှာပေါ်ကျနေတဲ့ဆံပင်တွေကိုသပ်တင်ပေးလိုက်သည်။အကျီတခုလုံးလဲစိုရွဲနေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးနော် ကိုယ်ရောက်လာပြီ ကိုယ်ရှိတယ် သူမင်းကိုဘာမှမလုပ်စေရဘူး တောင်းပန်ပါတယ် မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့"

နူတ်ကတတွတ်တွတ်ရေရွတ်နေမိသည်။

သူ့ကိုကုတင်ပေါ်တင်လိုက်ပြီးရေစိုနေသောအကျီကိုဒီလိုအခြေမျိုးမှာမလို့မသင့်တော်မှန်းသိသော်လဲမျက်နှာတစ်ဖက်လွှဲပြီးအကျီအသစ်လဲပေးလိုက်သည်။

နွေးနွေးထွေးထွေးနှင့်စောင်ခြုံပေးလိုက်ပြီးရွှဲစိုနေတဲ့ဆံပင်တွေကိုတဘက်နဲ့ဖွဖွသုတ်ပေးသည်။

ယောင်ကိုင်းနေတဲ့မျက်နှာနှင့်ပေါက်ပြဲသွေးယိုနေတဲ့နေရာတွေကိုဆေးထည့်ပြီးပလာစတာကပ်ပေးလိုက်သည်။

ယောင်ကိုင်းပြီးဖူးယောင်နေတဲ့မျက်နှာလေးကိုကုတင်ပေါ်မှာဒူးထောက်ရက်အနေအထားနှင့်တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ပြီး အံကိုတင်းနူတ်ခမ်းကိုက်ပြီး

"တောင်းပန်ပါတယ် အရုပ်ကလေးရယ်

ကိုယ်မင်းကိုမကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး

အစောကြီးစ‌ေတွ့ထဲကိုယ်သာပွင့်ပွင့်လင်းလင်း

မင်းကိုဖွင့်ပြောမိခဲ့ရင် ဒီလိုတွေဖြစ်လာချင်မှဖြစ်လာမှာ ကိုယ်ကသတ္တိမရှိတဲ့ကောင်ပါ တောင်းပန်ပါတယ်"

#ParadiseKhin

ဂျိုးကိုလေကောင်‌မလေးထည့်ပေးဖို့ပြောနေကြတာကလေ လာမှာပါ။အခုတော့မဟုတ်သေးဘူး။ဂျိုးကအခုမှစချစ်တတ်ပြီးပုံအောချစ်ခဲ့ပြီးမှချက်ချင်းလက်ငင်းတခြားတယောက်နဲ့သွားကြိုက်တာတော့မဟုတ်သေးဘူးလေ။

မေ့ပစ်ပြီးတခြားတယောက်ကိုပြောင်းချစ်ဖို့ကလဲဂျိုးစိတ်ပါ။

စိတ်ချပါ ရှင်တို့ဂျိုးကိုတယောက်ထဲမထားခဲ့ပါဘူး ‌အဖော်ရှာပေးမှာပါ။

ဒါနဲ့အဆင်ပြေရင်reviewရေးပေးလဲရတယ်နော် စိတ်မဆိုးဘူး^_^

Zawgyi

"စိမ္းျမျခယ္ စိမ္းျမျခယ္ စိမ္းျမျခယ္!!!!!!

အိမ္ေ႐ွ႕ခန္းဆီကငွက္ဆိုးထိုးသံနဲ႔ခုႏွစ္အိမ္ၾကား႐ွစ္အိမ္ၾကားေအာ္ေခၚေနသည္။

"လာၿပီ!!!!!

သူ႕ထက္ပိုက်ယ္ေအာင္ေအာ္ထူးလိုက္သည္။

"ျမန္ျမန္လာ!!!!!!

"ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ဒီေလာက္ေအာ္ဟစ္ေနရတာလဲ လာမွာေပါ့"

"မင္းလင္တေယာက္လုံးအိမ္ျပန္လာတာထြက္မႀကိဳပဲဘယ္သြားေသေနတာလဲ ဟမ္းး"

အတန္းသြားတက္တယ္ဆိုၿပီး ဒီညေနလဲအရက္နံ႔ရေနျပန္ၿပီ။

အရင္ဘဝကတစ္ခ်ိန္လုံးေသာက္စားေပ်ာ္ပါးမူးယစ္ေနခဲ့တဲ့မင္းဆိုးမင္းညစ္ျဖစ္ခဲ့လားမသိဘူး ဒီဘဝမွာလဲအ‌ေပ်ာ္အပါးပဲသိတဲ့မိုးက်ေ႐ႊကိုယ္သခင္ေလး။

"အံမယ္ ႐ွင့္ဟာ႐ွင္ျပန္လာတာကြၽန္မကဘာကိစၥထြက္ႀကိဳရမွာလဲ"

"ေအး ငါျပန္လာရင္မင္းက႐ွင္ဘုရင္တပါးကိုခရီးဦးႀကိဳျပဳသလိုကိုမင္းခမ္းမင္းနားနဲ႔ႀကိဳရမွာ ငါကမင္းလင္မလို႔"

"လဲလဲၿပီးေသလိုက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဘာထင္ေနလဲမိုးက်ေ႐ႊကိုယ္ရဲ႕"

ဆိုဖာ‌ေပၚမွာေျခခ်ိတ္ထိုင္ေနတဲ့သူ႕ေျခေထာက္ကိုအေ႐ွ႕ထိုးျပၿပီး

"ငါ့ဖိနပ္ကိုခြၽတ္ေပး"

"အဝင္ဝထဲကခြၽတ္ပါလား ဒီအထိဘာလို႔စီးလာတာလဲ ဒါဖိနပ္စီးရတဲ့ေနရာလား"

"ေစာက္ပါးစပ္ကိုပိတ္ထား ငါခိုင္းတာလုပ္ ဘာမွေစာက္ေၾကာမ႐ွည္နဲ႔ မင္းကငါလုပ္ဆိုလုပ္ရမယ္ဘာမွအထြန္႔တက္ပိုင္ခြင့္မ႐ွိဘူး"

႐ုတ္တရပ္လက္႐ုံးရဲ႕ေဒါသသံေပါက္ေနတဲ့ေအာ္ဟစ္သံႀကီးဟိန္းထြက္လာ၍ ျခယ့္ကိုယ္ေလးသိမ့္ခနဲတုန္သြားသည္။

"ေျပာေနတာမၾကားဘူးလား ငါ့ဖိနပ္ကိုခြၽတ္ေပးစမ္းလို႔"

ထပ္မံၿပီးေအာ္လိုက္ျပန္ပါၿပီ။

"ငါခြၽတ္ေပးမယ္ ဒါငါ့အလုပ္ေလသူမ်ားလာလုလို႔မရဘူး"

‌ဂ်ိဳးၾကမ္းျပင္ေပၚခ်က္ခ်င္းဒူးတစ္ဖက္ေထာက္ခ်လိုက္ၿပီးလက္႐ုံးေျခေထာက္တစ္ဖက္ကိုဒူးေပၚလွမ္းဆြဲတင္လိုက္သည္။

လက္႐ုံးသူ႕ေျခေထာက္ကိုဂ်ိဳးရဲ႕လက္ထဲက႐ုန္းရင္းရင္ဘက္ကိုလဲေျခေထာက္ႏွင့္ကန္မိသလိုျဖစ္သြားသည္။

"မင္းကိုမခိုင္းဘူး သူ႕ကိုခိုင္းေနတာ"

ျခယ္ဆိုဖာေအာက္ၾကမ္‌းေပၚဒူးေထာက္ခ်လိုက္ၿပီး လက္႐ုံးဖိနပ္ႀကိဳးကိုျဖည္ခ်ၿပီးဖိနပ္ခြၽတ္‌

‌ေပးေနေတာ့ မိုးက်ေ႐ႊကိုယ္ကေအာင္ႏိုင္သူအျပဳံးနဲ႔ျပဳံးၿပီးၾကည့္ေနသည္။

"ေျခအိတ္ပါခြၽတ္ေပး"

အျဖဴေရာင္ခ်ည္သားေျခအိတ္ကိုေျခဖဝါးမွ‌ဆြဲခြာလိုက္ရသည္။

ဆိုဖာေပၚမွ‌ထၿပီးယိုင္တိုင္တိုင္ေျခလွမ္းေတြနဲ႔အခန္းဆီေလွ်ာက္သြားသည္။

ကိစၥကဒီေလာက္နဲ႔မၿပီးေသး။

"စိမ္းျမျခယ္ လာစမ္း"

အခန္းထဲကေခၚသံေၾကာင့္အထဲလိုက္ဝင္သြားေတာ့

"ငါ့ကိုအဝတ္အစားလဲေပး အဝတ္ဝတ္တာေရာေနာ္"

"တေနကုန္႐ွင့္အလုပ္ႀကီးပဲလုပ္ေနရမွာလား တျခားဟာမလုပ္ရေတာ့ဘူးလား"

"လုပ္ရမွာပဲ ဒါေပမဲ့ငါကမင္းရဲ႕ပထမဦးစားေပးပဲျဖစ္ရမယ္ ႐ွင္းလား အခုငါ့ကိုအဝတ္စားလဲေပး"

"က်စ္"

ႏူတ္ခမ္းကိုက္ၿပီးမ်က္ေစာင္းထိုးတဲ့ဟာမေလးကိုၾကည့္ၿပီးပိုေက်နပ္လာသည္။

သူ႕ကိုဒုကၡေပးရတာကိုအရမ္းသေဘာက်တယ္။

သူမ်ားေတြရဲ႕အခ်စ္ကိုေဖာ္ျပပုံကဘယ္‌

‌ေလာက္ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းကိုတဖြဖြ‌ေျပာတာ။ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့အခ်စ္ဆိုတာကသူ႕ကိုဒုကၡေပးေနၿပီးစိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္ရတာပဲ။

သူစိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္ရရင္ကြၽန္ေတာ္စိတ္ခ်မ္းသာသည္။

လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာ႐ွိတဲ့အထဲမွာမွသူ႕

တေယာက္ထဲကိုပဲေ႐ြးၿပီးဒုကၡေပးခ်င္တာသူ႕ကိုပဲစိတ္ဆင္းရဲ‌ေအာင္လုပ္ခ်င္တာအခ်စ္မဟုတ္ရင္ဘာလဲ။

"အက်ီခြၽတ္ေပးလို႔"

ဗီ႐ိုကိုမွီၿပီးရပ္ေနရာမွလူကိုလွမ္းေအာ္သည္။

"အင္း"

သူ႕အနားကိုတိုးကပ္သြားၿပီးတစ္ဖက္ကိုမ်က္ႏွာလႊဲၿပီးရင္ဘက္ကၾကယ္သီးေတြတစ္လုံးခ်င္းျဖဳတ္သည္။

အက်ီခြၽတ္ၿပီးေတာ့ထြက္သြားမယ္လုပ္ေတာ့

"ကန္းေနလား ေဘာင္းဘီပါခြၽတ္ေလ"

"အာ့တာကေတာ့႐ွင့္ဟာ႐ွင္ခြၽတ္ေတာ့ေလ"

"မင္းခြၽတ္ေပးရမယ္ မင္းမခြၽတ္ရင္ငါကမင္းေဘာင္းဘီကိုခြၽတ္မွာ အက်ိဳးဆက္ကိုမင္းသိပါတယ္"

"လူယုတ္မာေကာင္"

ပါးစပ္ကမၾကားတၾကားေျပာတာကိုၾကားသြားလားမသိ ျပဳံးၿဖဲၿဖဲႏွင့္။

ခါးကိုကိုင္းၫႊတ္လိုက္ၿပီး သူ႕ေဘာင္းဘီၾကယ္သီး႐ွိရာကိုလက္လွမ္းၿပီးၾကယ္သီးျဖဳတ္လိုက္သည္။

ေဘာင္းဘီဇစ္ကိုျဖဳတ္လိုက္ၿပီး‌ေဘာင္းဘီအနားစကိုင္ၿပီးတျဖည္းျဖည္းဆြဲခြၽတ္ေနရသည္။

ဂ်င္းေဘာင္းဘီဆိုေတာ့ခြၽတ္ရတာနည္းနည္းေတာ့က်ပ္ေနသည္။

ေဘာင္းဘီေပါင္လယ္ေလာက္ထိခြၽတ္‌ၿပီးေတာ့ သူ႕ကိုယ္မွာအတြင္းခံတစ္ထည္သာ႐ွိေတာ့သည္။

အတြင္းခံေအာက္ကထိုးေထာင္ထြက္ေနတဲ့သူ႕ဟာကလဲကိုယ့္မ်က္ႏွာေ႐ွ႕တည့္တည့္မွာ။

ေခါင္းကိုသာတြင္တြင္ငုံ႔ၿပီး ေဘာင္းဘီကိုအျမန္ဆြဲခြၽတ္ခ်လိုက္သည္။

"ၿပီးၿပီ"

"ငါကအဝတ္စားလဲရင္ အတြင္းခံပါလဲတာ"

"က်စ္ နည္းနည္းေတ့ာလြန္လာၿပီ"

ခါးနားကအတြင္းခံစကိုကိုင္ၿပီးအျမန္ဆြဲခြၽတ္ေပးလိုက္သည္။

သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးဗလာနတၳိျဖစ္သြားသျဖင့္ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္သည္။

"ၾကည့္လို႔ရပါတယ္ ငါကရက္ေရာတယ္"

"႐ွင့္ဟာကို ဘာလို႔ၾကည့္ခ်င္ရမွာလဲ"

"မင္းျမင္ဖူးၿပီးသားပါကြာ"

"...."

ကိုယ္လုံးတီးျဖစ္ေနေသာ သူ႕ကိုယ္လုံးႀကီးကိုဆက္မျမင္မေတြ႕ခ်င္ေတာ့၍အခန္းထဲကေျပးထြက္လာခဲ့သည္။

"ၾကည့္ သူမျမင္ဖူးတာက်ေနတာပဲ အ႐ွက္သည္းေနလိုက္တာ"

နီရဲရဲပါးေလးႏွစ္ဖက္က႐ွက္စိတ္ေၾကာင့္ပိုလို႔ေတာင္ရဲရဲနီေနသည္။

သူ႐ွက္ရင္နာ႐ြက္ဖ်ားေလးေတြအထိရဲတက္လာတတ္တာသိတာေပါ့။

.

.

Bathrobeကိုခြၽတ္ရင္းရင္ဘက္ေပၚမွာတြဲလဲခိုေနတဲ့ေရစက္ေတြကိုတဘက္နဲ႔သုတ္လိုက္သည္။

တီ႐ွပ္အမဲေရာင္ကိုဆြဲစြပ္လိုက္ၿပီးေဘာင္းဘီတိုအမဲကိုဝတ္ေနတုန္း တခုခုကိုသတိထားမိသြားသည္။

"ငါ့ဖုန္းဘယ္ေရာက္သ‌ြားလဲ"

ေရခ်ိဳးခန္းထဲမဝင္ခင္ nightstandေပၚမွာအေသခ်ာတင္ထားခဲ့တာပါ။

ျပန္ထြက္လာေတာ့ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိ။

ကုတင္ေပၚ‌ေတြအိပ္ရာခင္းေတြေခါင္းအုံးေအာက္ေတြလွန္ေလွာ႐ွာၾကည့္ၿပီး မေတြ႕ေတာ့ သံသယမကင္းနဲ႔ဒင္းကိုထြက္႐ွာဖို႔အခန္းျပင္ထြက္လာသည္။

*ဒင္းကမ်ား ငါမသိဘူးထင္ေနလား*

မီးဖိုထဲဝင္လာေတာ့ အသံတိုးဖြဖြေလးကိုႀကိတ္ေျပာေနတဲ့အသံကိုၾကားလိုက္ေတာ့သူမသိေအာင္ေျခသံကိုဖြဖြေလွ်ာက္ၿပီးတလွမ္းခ်င္းအနားတိုးလာသည္။

ေဘစင္‌ေဘးမွာသူထိုင္‌ေနၿပီးဒူးႏွစ္ဖက္ကိုက်ံဳ႕ၿပီးတစ္‌‌ေနရာဆီကိုဖုန္းဆက္‌ေနသည္။

တစ္ဖက္နဲ႔ေျပာေနတဲ့စကားသံေတြကိုပီပီျပင္ျပင္ၾကားရဖို႔ပိုၿပီးအာ႐ုံစိုက္နား‌ေထာင္လိုက္သည္။

"ျပန္ေပးဆြဲအၾကမ္းဖက္ႏွိပ္စက္မူဆိုေတာ့ အမကအသက္ျပည့္ၿပီလား"

"၂၁ပါ"

"ကြၽန္ေတာ္တို႔လူလႊတ္ေပးလိုက္ပါ့မယ္ေနာ္ လိပ္စာသိလား"

"ဟုတ္ကဲ့ ***ကြန္ဒို **ထပ္ ကြန္ဒိုအခန္းနံပါတ္1379ပါ႐ွင့္ ကြၽန္မအခုသူမသိေအာင္ဖုန္းခိုးဆက္ေနရတာပါ ျမန္ျမန္ေလးလာေပးပါ႐ွင့္

ကြၽန္မအရမ္းေၾကာက္တယ္"

သူ႕အသံသည္တုန္တုန္ရင္ရင္နဲ႔ပ်ာယာခတ္ေနသည့္အသံျဖစ္သည္။

ကိုယ့္ဖုန္းနဲ႔199ကိုဆက္ၿပီးရဲစခန္းမွာသူ႕ကိုျပန္‌

‌ေပးဆြဲလာၿပီးအၾကမ္းဖက္ပါတယ္လို႔သူလွမ္းတိုင္‌‌ေနျခင္းျဖစ္သည္။

သူ႕လက္ထဲကဖုန္းကိုအတင္းဆြဲလုၿပီးဖုန္းခ်ပစ္လိုက္သည္။

"မင္းဘာျဖစ္လို႔မဟုတ္တာေတြရဲတိုင္ရတာလဲ ငါကမင္းကိုျပန္ေပးဆြဲလာတာလား ငါကမင္းကို႐ိုက္ႏွက္ေနလို႔လား အၾကမ္းဖက္တယ္ေျပာရေအာင္က"

"မဟုတ္လို႔လား ႐ွင္ဟိုတေလာတုန္းကမူးမူးနဲ႔ကြၽန္မကို႐ိုက္တယ္ေလ ကြၽန္မမလုပ္ခ်င္တာေတြအတင္းအဓၶမခိုင္းေစတယ္ေလ ပိတ္‌ေလွာင္ထားတယ္ အတင္းၾကပ္သိမ္းယူၿပီးလက္ထပ္တာ အဲ့တာ‌ေတြအကုန္အၾကမ္းဖက္မူေျမာက္တယ္"

"..."

"ကိုယ့္အလွည့္က်ေတာ့ေၾကာက္ေနၿပီလား ႐ွင္ေထာင္ထဲသြားရေတာ့မွာ ႐ွင္ျပန္ခံရၿပီလူယုတ္မာ လက္႐ုံးသုခ ဝဋ္ဆိုတာလည္တယ္"

"...."

လက္႐ုံးဘာမွျပန္မေျပာ။‌ေအးစက္‌ၿပီးလူသတ္ခ်င္တဲ့မ်က္လုံးေတြနဲ႔သာစိုက္ၾကည့္ေနသည္။

သူမ်က္လုံးမ်ားကမွန္းရခက္၍ေၾကာက္ေနလားေတာ့မသိ။

"ဒင္းေဒါင္"

အိမ္ေ႐ွ႕တံခါးမွဘဲလ္ျမည္သံၾကား၍ျခယ္အေလာတႀကီးအိမ္‌ေ႐ွ႕ခန္းေျပးသြားသည္။

လက္႐ုံးပုံမွန္ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္သာတံခါးဆီေျဖးေျဖးခ်င္းလွမ္းသြားသည္။

"ဒင္းေဒါင္"

"ကြၽန္မအထဲမွာ႐ွိပါတယ္ ကြၽန္မအထဲမွာ႐ွိပါတယ္"

လက္႐ုံးလွ်ိဳ႕ဝွက္နံပါတ္ကိုသူမျမင္ေအာင္ကြယ္ႏွိပ္ၿပီးတံခါးဖြင့္ေပးလိုက္သည္။

ယူနီေဖာင္းအျပည့္ႏွင့္ခါးမွာေသနတ္ေတြခ်ိတ္ထားသည့္ရဲသားသုံးဦးတံခါးဝမွာရပ္ေနၾကသည္။

"ကူညီၾကပါ ဒီလူ႕ကိုဖမ္းပါ သူ႕ကိုဖမ္းၾကပါ"

ဆိုၿပီးလက္ညိဳးထိုးျပသည္။

ရဲသားေတြအထဲဝင္လာလိုက္တာနဲ႔

"ညီေလးလက္႐ုံး"

"ဘ႐ိုတို႔"

မိတ္ေဟာင္းေဆြရင္းႀကီးမ်ားပမာထိုရဲေတြႏွင့္လက္႐ုံးသုခေပြ႕ဖက္ၿပီးအျပန္လွန္ႏူတ္ဆက္ေနၾကသည့္ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ၿပီးကိုယ့္မ်က္လုံးကိုမယုံႏိုင္ျဖစ္သြားသည္။

"မေတြ႕ရတာၾကာၿပီေနာ္ မင္းၿငိမ္ေနတယ္"

"လိမၼာေနတာ အရင္ကဆိုတစ္လတစ္ခါေလာက္ေတာ့ငါတို႔ဆီလာလည္ေနက်ေလ"

"ဟားးဟားး"

တစ္လတစ္ခါေလာက္ ေခါင္းတစ္ေခါင္းေလာက္႐ိုက္ခြဲၿပီးမွရဲစခန္းဆီအလည္သြားတတ္တာလက္႐ုံးသုခပါ။

တစ္ခ်ိန္လံဳးေရာက္ေနလို႔ရဲေတြနဲ႔ပါရင္းႏွီးကုန္တဲ့အထိ။ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သားဆိုတဲ့ႁခြင္းခ်က္တစ္ခုနဲ႔

သူဘယ္ေလာက္ျပႆနာ႐ွာ႐ွာခံဝန္ထိုးရံဳ‌

‌ေလာက္နဲ႔ၿပီးသြားသည္။

ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မ်က္ႏွာႏွင့္သူ႕ကိုအေရးမယူရဲၾက

"ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ ညီ ငါတို႔ကိုေခၚတာက"

အနားမွာရပ္ေနတဲ့ျခယ့္ကိုပုခုံးလွမ္းဖက္လိုက္ၿပီးရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းလိုက္ၿပီး

"ကြၽန္ေတာ့္ေဘဘီေလး အရမ္းစိတ္ဆိုးၿပီးေလွ်ာက္ဆက္လိုက္တာပါဗ်ာ"

"အၾကမ္းဖက္မူဆိုလားဘာလားပဲ"

"ဒီလိုဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္ကသူ႕ကိုဗ်ာ အင္းဟင္းဟင္းလုပ္မိတာကိုစိတ္ေတြဆိုးၿပီးအဲ့တာပဲ

ေနာ္ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေတာ့ မိန္းမေနာ္ ကိုယ့္ေဘဘီေလး ႁပြတ္"

ပါးကို႐ႊတ္ခနဲနမ္းလိုက္ေသးသည္။

"မဟုတ္ပါဘူး သူလိမ္ေနတာပါ သူလိမ္ေနတာပါအကိုတို႔ျခယ့္ကိုေခၚထုတ္သြားၾကပါ"