"ကိုကြီးလက်ရုံး"

ပုခုံးပေါ်ရောက်လာတဲ့လက်ရဲ့အထိတွေ့ကြောင့်အနောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့

Fresher welcomeမှာစတွေ့တဲ့Civil ကQueenချာတိတ်မလေး။

"ဪ မေမြတ်မိုး"

"ထိုင်မယ်နော် ကိုကြီးလက်ရုံး"

ခုံနှစ်လုံးပဲရှိတဲ့စားပွဲမှာသူကဝင်ထိုင်မယ်ဆိုတော့တခြားစားပွဲတွေမှာလဲဖင်ထိုင်ခုံအလွတ်ကမရှိတော့ဂျိုးကနေရင်းထိုင်ရင်းမတ်တပ်ရပ်နေလိုက်ရပြီ။

*ဘယ်လိုဟာလဲကွ အလိုက်ကန်းဆိုးမသိလိုက်တာ*

ဂျိုးစိတ်ထဲမှာခပ်ချဉ်ချဉ်တွေးမိသွားသည်။

ဘယ်နှယ့် အားမနားရှာမကျိုးတကူးတကတောင်ထရပ်နေပေးရသေးသည်။

"ကိုကြီးကိုကျောင်းမှာမတွေ့ရတာ တစ်ပတ်တောင်ရှိပြီ ဒီနေ့မှကန်တင်းမှာထိုင်နေတာ

ကိုကြီးများဖြစ်နေမလားလို့ တကယ်ကိုကြီးဖြစ်နေတာ ကိုအတန်းမတက်တာတစ်ပတ်တောင်ရှိပြီ"

"အင်း ကိုကြီး ကိစ္စလေးတွေရှိနေလို့လေ"

"ဘာကိစ္စတွေလဲ"

"ဒီလိုပဲအရေးကြီးလို့ပါ သွားတော့မယ်"

"ဟယ် ပြောစရာရှိ..ရှိ

လှည့်ထွက်သွားသောလက်ရုံးရဲ့ကျောပြင်ကိုသာအူလည်လည်နဲ့ငေးကြည့်နေမိသည်။

"အဲ့စော်လေး မင်းကိုကြိတ်‌ေကြွနေတာ"

မျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်းဂျိုးရဲ့ရွှတ်နောက်နောက်ဆိုလာတဲ့စကားသံ။

"ငါသိသားပဲ"

"မကြိုက်ဘူးလားသူ့ကို"

"အားး အ"

ဗိုက်ကိုထိုးသွင်းလာတဲ့လက်သီးချက်ကြောင့်ဂျိုးဗိုက်ကိုကိုင်ပြီးငြီးမိသည်။

"နာတယ်ကွ ငါ...အင်း"

"ဆဲကြည့်လေ ဆဲကြည့်လိုက်စမ်း"

ဆဲမလို့ငါဟုအစချီလိုက်တာနဲ့မျက်နှာကိုလက်ဝါးနဲ့ရွယ်လိုက်သောကြောင့်ငါနဲ့ရပ်သွားရသည်။

သူများကိုသာမိုးမမြင်လေမမြင်ဆဲတာသူ့ကိုဆဲရင်တော့သေအောင်မကြိုက်။

"နာတာကိုကွ မင်းခံကြည့်ပါလား"

"အေး မင်း ဘာလို့မဟုတ်တာတွေပြောတာလဲ"

နားနားကပ်ပြီးကျောင်းဝန်းထဲကလူတွေမကြားအောင်လို့ခပ်ကြိတ်ကြိတ်လေသံနှင့်

"မင်းရူးနေလားကွ အခုငါကအရင်လိုမဟုတ်တော့ဘူး ငါကအခုအိမ်ထောင်သည်ဖြစ်နေပြီကွ ကာမေသုမိစ္ဆာစာရကံစောင့်ထိန်းရမယ်ကွ"

သူ့ရဲ့စကားကိုနားထောင်ပြီးဂျိုး ပိုးစိုးပက်စက်ကိုလူကြားသူကြားလဲရယ်ပါတော့သည်။

"ဘာ...ဘာဖြစ်တယ် မင်းကအိမ်ထောင်သည် ဟားးဟားးဟားး"

"Xီးတိုးတိုးပြောကွ သူများတွေကြားကုန်တော့မှာပဲ စောက်တောသား "

"အမလေးး ဟားးဟားးဟားး"

လမ်း‌ေလျှာက်‌ေနတာက‌ေန‌ေတာင်ရပ်ပြီး‌ေတွ့ကရာခံုတန်းလျားမှာထုိင်ကျသွားပြီးခွက်ထိုးခွက်လန်မျက်ရည်ပါထွက်အောင်

လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးပြီးအော်ဟစ်ရယ်နေသောဂျိုးကိုကြည့်ကာသူဘာမှားသွားမှန်းနားမလည်။

ဟန်ဆောင်လုပ်ရယ်ပြီး‌ေလှာင်‌ေပြာင်တဲ့သ‌ေဘာ‌‌ေဆာင်နေတာမျိုးမဟုတ်ပဲအတော်သဘောကျပြီးလက်ခုပ်လက်ဝါးတီးရယ်နေသည်။

"ဘာရယ်တာလဲလို့"

မေးတာတောင်ပြန်မဖြေနိုင်ပဲအူခွေ့နေသောဂျိုး။

ဒီကောင်ဒီလိုရယ်မောနေတာတခါမှမတွေ့ဘူး။

တလနေမှတခါတောင်ပြုံးချင်မှပြုံးတဲ့ကောင်ကအခုကျတော့လဲသူမဟုတ်သလို အူတက်အောင်ရယ်နေသည်။

အမြဲတမ်းမျက်နှာသေကြီးအစားဒီလိုမျက်နှာအပြောင်းအလဲလေးမြင်ရတော့လဲမဆိုးပါဘူး။

သူရယ်နေတာကြည့်ပြီးကိုယ်တောင်လိုက်ပြုံးမိသည်။

"ဟျောင့် တော်တော့ကွ လူတွေကြည့်နေပြီ မရှက်ဘူးလား တောသား"

"ငါတော်မယ် ငါတော်မယ် ဟားးအဟက်ဟက်"

မျက်ရည်တွေကိုလက်နဲ့သုတ်ရင်း အသေလဲရယ်လိုက်၍ဖတ်ဖတ်မောသွားပြီးရေသောက်ပြီးအမောဖြေနေသည်။

"အဟင်းဟင်း"

အတင်းမျက်နှာပိုးပြန်သတ်ရင်းနွမ်းနယ်သွားသောရင်ဘက်သည်နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေသည်။

ရေဘူးအဖုံးပြန်ပိတ်ရင်းလက်ရုံးရုပ်ကိုမော့ကြည့်မိပြီးပြုံးစိစိဖြစ်သွားပြန်သည်။

နူတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီးရယ်ကြောဖြတ်လိုက်ရသည်။

"ကဲ ပြော ဘာရယ်တာလဲ"

"နေအုန်း မောလို့ပါကွာ"

"မဖြေရင် $ခွက်ရိုက်မှာ"

"ရိုက်ရင်လဲငါမခံတာရှိလို့လား"

"မရိုက်ချင်ဘူး သိပဲသိချင်တာ"

"အဟမ်း ဒီလိုကွာ မင်းလိုကောင်ကအိမ်ထောင်သည်လို့ပြောလို့ရယ်ချင်လို့ပါ မင်းလိုနှာဘူးစားဘဲကြီးကများ မင်းကတောင်အိမ်ထောင်သည်တဲ့"

"ဘာမှလဲမရယ်ရဘူး ဒါလေးကိုဒီလောက်တောင်ရယ်ရလား စောက်ရူး ဘာမှလဲရယ်စရာမရှိ ကားတံခါးပွင့်ပေး ရယ်မနေနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ အဟမ်း"

ဘာကိုဂျိုးအတွေးပေါက်သွားလဲတော့မသိ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ်ပထမဆုံးအကြိမ်သေလုအောင်ရယ်ခဲ့ရသည်။

*ဘာများလဲလို့ဘာမှလဲရယ်စရာမရှိ*

*သူကများသူ့ကိုယ်သူအိမ်ထောင်သည်တဲ့ မယားငယ်ဇာတ်လမ်းတွေလာတော့မှာကြိုတွေးမိ‌ေနပြီရယ်ချင်တယ်ကွာ တကယ့်‌လူရူပ်ကောင်*

.

.

လွန်ခဲ့သော7နှစ်ခန့်က

အသက်18အရွယ် အူတူတူရိုးအအ ကောင်လေးတယောက်။

ရွှေမန်းသူအ‌ေဝး‌ေပြးကားနဲ့တခါမှမရောက်ဖူးတဲ့နာမည်သာကြားဖူးတဲ့ရန်ကုန်ဆိုတဲ့မြို့တော်ကြီးကိုအဖော်မပါ ကျောပိုးအိတ်အနွမ်းလေးတစ်လုံးပိုက်ပြီးအူလည်လည်နဲ့ရောက်လာခဲ့တဲ့ကလေးသာသာရှိသေးတဲ့ကောင်ငယ်လေးပေါ့။

လက်ထဲပိုက်ထားတဲ့ကျောပိုးအိတ်အနွမ်းလေးထဲမှာပါလာတဲ့နောက်ဆုံးထောက်ပံ့ငွေသုံ‌းသောင်းနဲ့သ့ူရဲ့အဝတ်စားအဟောင်းနွမ်းလေးတွေ။

ကားပေါ်ကနေဆင်းပြီးပြီးချင်း ဘယ်ကိုသွားလို့ဘယ်ကိုလာရမယ်ဆိုတာလဲမသိဘဝကြီးကအရမ်းတွေလမ်းပျောက်ပြီးယောင်ချာချာနဲ့ခြေဦးတည့်ရာထွက်လာခဲ့သည်။

တဝီဝီဖြတ်မောင်းနေတဲ့ကားလမ်းမကြီးကို‌

‌ေတာသား‌ေလးခမျာဖြတ်မကူးရဲပဲရပ်ကြည့်နေသည်။

ဖြတ်ကူးလိုက်လို့ကားအတိုက်ခံရရင် သေသွားမှာသူ‌ေကြာက်‌ေနသည်။

လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းကအသုပ်ဆိုင်မှာမြိန်ရေယှက်ရေစားနေတဲ့လူတွေကိုကြည့်ပြီးသူလဲစားချင်နေသည်။ ဗိုက်ဆာပြီး အရမ်းကိုစားချင်တာ။

ကားလမ်းလဲဖြတ်မကူးရဲဘူး။

"ဘာလုပ်တာလဲ ဒါကျွန်တော့်အိတ်ပါ လွှတ်"

"ကောင်လေး လွှတ်လိုက်စမ်း"

ထွေးပိုက်ထားတဲ့အိတ်လေးကိုအတင်းလာဆွဲတဲ့လူတစ်ယောက်။

"ဒါ ကျွန်တော့်ဟာ"

"ဟာကွာ"

အိတ်ကိုအတင်းဆွဲပြီးပြေးထွက်သွားတဲ့ထိုလူကိုကြည့်ပြီးအော်ငိုပစ်ချင်မိသည်။

ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံသုံးသောင်းနဲ့ကျွန်တော့်အဝတ်စားတွေ။

ဒီနေရာမှာတင်ငတ်သေရတော့မယ့်အဖြစ်။

ဒီလိုကျဉ်းထဲကျပ်ထဲအခြေအနေမျိုးမှာမလုပ်မဖြစ်‌တာတွေလုပ်ကိုလုပ်မှရတယ်။

စိတ်ကတောင်ဘာမှန်းမသိလိုက်သော်လဲ လက်ကတော့လမ်းဘေးကအုတ်ခဲကျိုးကိုကောက်ယူပြီးထိုပြေးထွက်သွားတဲ့လူကိုချက်ချင်းတုန့်ပြန်လိုက်မိပါသည်။

"ခွပ်"ခနဲအသံနဲ့အတူထိုလူယိုင်လဲကျသွားပါတော့သည်။

ဘယ်လောက်တောင်အရှိန်ပါသွားလဲတော့မသိ ထိုလူခေါင်းအနောက်မှသွေးများတရဟောစီးကျလာပါတော့သည်။

"ကျွန်တော်တမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး ခင်ဗျားကကျွန်တော့်အိတ်ကိုယူသွားတာကို မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး"

တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့နူတ်ဖျားလေးကတိုးတိုးလေးရေရွတ်မိနေသည်။

ဒီအခြေအနေမှာအိတ်ပြန်ယူဖို့လဲသတိမရနိုင်တော့။

"အဲ့တာ ဟိုကောင်လေးပစ်လိုက်တာ"

"အယ် လူကသာကလေးသာသာနဲ့ယုတ်မာလိုက်တာ"

"ဒီအရွယ်တောင်ဒီလောက် လုပ်ရဲကိုင်ရဲတာ ကြီးလာရင်တော့ထောင်ထဲကထွက်ရမာမဟုတ်ဘူး"

"တေလေဂျပိုးကောက်လေး"

"လက်သရမ်းလိုက်တာ!

သွေးအိုင်နေတဲ့လူကိုဝိုင်းဝန်းဆွဲထူကြပြီးထိုလူအုပ်ကြီးကမသတီတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့တစ်ယောက်တစ်မျိုးအပြစ်တင်နေကြတယ်။

*မဟုတ်ဘူးလေဗျာ ကျွန်တော်တမင်လုပ်တာမဟုတ်ဘူးလေသူကကျွန်တော့်ဆီကခိုးတာလေ*

အိတ်အလုယက်ခံရတုန်းကတော့တယောက်မှမမြင်ကြဘူးလား။

ကျွန်တော်ခံရတာကျမမြင်ပဲ လုပ်တာပဲမြင်ကြတယ်။

ဘာစကားတစ်ခွန်းမှပြောမထွက်ပဲတုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့်သာခေါင်းကိုဆွဲဖွနေမိသည်။

ထွက်ပြေးဖို့လဲကျွန်တော်မရဲ။

"ဟားဟား မိုက်တယ်ကွာ လက်ကတည့်နေရောကွာ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ပြေးနေတာကိုပစ်တာတောင်ကွက်တိ"

လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းကရပ်ထားသောကားပေါ်တွင်ထိုကောင်လေးရဲ့လက်စကိုကြည့်ပြီးသဘောအကျကြီးကျသွားတဲ့လူတယောက်။

"ကိုမြတ် သဘောကျတယ်ပေါ့"

"အင်း လက်စပြင်းတယ်အရွယ်လေးကငယ်သလောက် အင်းး သူ့ကိုကျွေးမွေးရင်သခင့်အတွက်အသက်ပါပေးမယ့်သစ္စာရှိမယ့်ကောင်စားမျိုး ခေါ်လာခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

လူကဲခတ်ရာတွင်တဖက်ကမ်းခပ်ထူးချွန်တဲ့သူမလို့သူ့ရဲ့ပုံပန်းကြည့်လိုက်တာနဲ့သူ့အကျင့်ကိုဗေဒင်ဆရာလိုဟောပြောနိုင်သည်။

"ကောင်လေး ငါနဲ့လိုက်ခဲ့"

"ခင်ဗျာ"

တစ်ဖက်မှကားလမ်းကူးပြီးအပြေးလှမ်းလာတဲ့အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနဲ့ဦးလေးကြီးတယောက်"

"မင်းလိုက်ကိုလိုက်ရမယ်"

ထိုလူကြီးကအမိန့်သံကြီးနဲ့ပြောပြီးလက်ကောက်ဝတ်ကိုဆောင့်ဆွဲပြီးတစ်ဖက်က ကားအမဲကြီးထဲကိုတွန်းပို့သည်။

ကားထဲကမြင်ကွင်းကြောင့်ခြေလက်တွေအေးစက်သွားသည် နဂိုထဲကလန့်နေတာပါပေါင်းပြီး။

ကားနောက်ခန်းတွင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကိုကျနစွာဝတ်ထားပြီးခြေချိတ်ထိုင်နေသောဟိတ်ဟန်ကြီးနဲ့မာဖီးယားပံုစံနဲ့လူကြီးကိုအတော်ရှိန်သွားသည်။

"ကားထဲဝင်စမ်း ကောင်လေး"

ထိုဟိတ်ဟန်နဲ့အမျိုးသားရဲ့စကားကိုတော့အထွန့်မတက်ရဲ။

ခေါင်းမဖော်ရဲပဲကားထဲဝင်ထိုင်လိုက်ရသည်။

ထမင်းကိုအငမ်းမရစားရင်းထိုအမျိုးသားမေးတာကိုလဲပြန်ပြန်ဖြေပေး‌ရသည်။

"မင်းအသက်ဘယ‌်လောက်လဲ"

"၁၈ပါခင်ဗျ"

"မင်းမိဘတွေမပါဘူးလား"

"မိဘမဲ့ပါ"

ဟင်းဖက်ကိုပါးစပ်ထဲသွပ်ထိုး‌ထည့်နေတဲ့ကောင်လေးကို

"ဖြေးဖြေးစားစမ်း လူလိုစား မဝရင်ထပ်‌ေကျွးမယ် အငမ်းမရစားမနေနဲ့"

စားပွဲကိုလက်နဲ့ရိုက်ချပြီးမာန်မဲခံလိုက်ရတာကြောင့်တုန်ပါတုန်သွားသည်။

မနေ့ထဲကဘာမှမစားရသေးလို့အငမ်းမရထိုးထည့်နေမိတာပါဗျာ။

ထမင်းကိုဗိုက်ဝအောင်စားပြီးတော့မှ

"မင်းအကြောင်းအပြည့်စုံငါ့ကိုပြောပြ"

"ဒီလိုပါ..သားကစစ်ကိုင်းကနေလာခဲ့တာပါ ဆရာမေးခဲ့သလို ကျွန်တော်ကမိဘမဲ့ပါအဲ့တာကြောင့်ခရစ်ယာန်မိဘမဲ့ကျောင်း...မှာပဲနေလာခဲ့တာပါငယ်ငယ်လေးထဲက အခုကျွန်တော်တို့ကိုပျိုးထောင်ပေးတဲ့စစ္စတာကြီးကဆုံးပါးသွားပြီမလို့ ကျွန်တော့်ကိုဆက်မကျွေးမွေးပေးနိုင်‌ေတာ့လို့ပါ ကလေးက၃၀ယောက်ပဲရှိပါတယ် ကလေးအငယ်လေးတွေကိုတော့စောင့်ရှောက‌်ရေးဂေဟာတွေမှာအပ်နှံပေးပေမယ့်ကျွန်တော်ကအရွယ်ရောက်နေပြီမလို့ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်ကျောင်းတော့ဆိုပြီးလက်မခံတော့လို့ဒီကိုဘဝအစပြုဖို့လာခဲ့တာပါခင်ဗျာ ကားလက်မှတ်နဲ့‌ထောက်ပံ့ကြေးသုံ‌းသောင်းကိုတော့နောက်ဆုံးအနေနဲ့လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာပါလူကြီးတွေက"

သားဖြစ်သွားလိုက်ကျွန်တော်ဖြစ်သွားလိုက်နဲ့ကလေးသာသာရှိသေးတဲ့ကောင်လေး။

"မင်းငါ့ဆီမှာအလုပ်လုပ်မလား သစ္စာရှိနေသ၍ထမင်းမငတ်စေရဘူး"

ထိုအမျိုးသားကသူ့လက်ကိုခါပြပြီး

"ထမင်းကျွေးတဲ့လက်ကိုပြန်မကိုက်ရင်အဆင်ပြေပြီ လက်ရုံးကိုမင်းအသက်နဲ့ရင်းပြီးကာကွယ်ရမယ်"

"လုပ်ပါ့မယ်"

မဆိုင်းမတွစဉ်းတောင်မစဉ်းစားပဲခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။လက်ရုံးဆိုတာတောင်ဘယ်သူမှန်းမသိခဲ့ပဲ။

ထိုနေ့ကမှားများမှားသွားခဲ့သလား။

"ငါ့နာမည်က မြတ်..သု..ခ"

တစ်လုံးချင်းဖြေညှင်းစွာပြောသည်။

"ကျော်ဘုန်းပြည့်ပါ"

"အင်း မင်းနာမည်လှလှလေးအစား တခြားနာမည်ရှာထားပါ"

"ဗျာ ဟုတ်"

အလုပ်လုပ်ရမယ်လို့သာပြောခဲ့တာ။ဘာမှမယ်မယ်ရရမလုပ်ရ။ကောင်းကောင်းအိပ်ကောင်းကောင်းစားရသည်။

တခုတော့ရှိသည် သက်တော်စောင့်ဆိုတဲ့ဦးလေးကြီးကအသေလဲ training တွေပေးသည်။အရိုးကွဲမတတ်လေ့ကျင့်ခန်းတွေလုပ်ရသည်။

သက်တော်စောင့်ဟောင်း အသက်၄၅အရွယ်စိုးနိူင်ဆိုတဲ့ဦးလေးကြီးနဲ့ဒီအိမ်မှာနေစေရမည်ဟုဦးမြတ်သုခမှာခဲ့သေးသည်။

စရောက်ပြီးနောက်တစ်နေ့ထဲကလူကိုတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်အလားခွေယိုင်လဲမတတ်လေ့ကျင့်ခိုင်းသည်။

ချွေးတွေသွေးတွေနဲ့ရင်းထားခဲ့ရသည့်လေ့ကျင့်မူများဒဏ်ရာများသည်အချည်းနှီးတော့မဖြစ်ခဲ့။

ဂျိုးဆိုတဲ့ဒီကောင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"၃၅ ၃၆ "

"မရ...တော့ဘူး ဆရာ"

ဒိုက်ထိုးနေရာမှကြမ်းပြင်ပေါ်မှာမှောက်ရက်ဖြစ်သွားတဲ့သူ့ကို

"အခါ၂၀၀လုပ်ရမှာလေ ၃၆ပဲရှိသေးတယ် ချက်ချင်းပြန်ထစမ်း ဟေ့ကောင်"

"ဆရာ မရတော့လို့ပါ"

မရဘူးဆိုရင်နဲ့ပြီးမသွားချက်ချင်းဂုတ်ကဆွဲထစေပြီးအခါ၂၀၀မပြည့်မချင်းဆွဲထပြီးလုပ်စေသည်။

"ဒါလားသက်တော်စောင့် မင်းဟာမင်းတောင်မကာကွယ်နိုင်ရင်သခင်လေးကိုဘယ်လိုကာကွယ်မှာတုန်း"

ဗိုက်ကိုအဆက်မပြတ်ထိုးလာသည့်လက်သီးချက်များကိုမကာရံနိုင်ပဲအဆက်မပြတ်အထိုးခံနေရသည်။

"အု အင့်"အသံတောင်မထွက်နိုင်ပဲမြေကြီးပေါ်ခွေယိုင်လဲကျသွားသည်။

"ဒီမှာ ဒီလိုလက်ကိုကာရတယ် ဒီအနေအထားနဲ့ဗိုက်ကိုချိန်ထားတဲ့လက်ကိုချူပ်ရမှာ"

‌ဆရာစိုးနိူင်ပြနေတာကိုကြည့်ပင်မကြည့်နိုင်ပဲ နာလွန်းလို့မျက်ရည်ကျနေမိသည်။

"တော်ပြီ ကျွန်တော်မလုပ်တော့ဘူး အလုပ်ထွက်ပြီ"

"မရတော့ဘူး မင်းလက်ခံပြီးပြီလေ"

ငါဘာလို့လက်ခံခဲ့မိတာလဲကွာ။ဒီငရဲခန်းလိုနေရာမှာငါသေတော့မယ်။

ထွက်ပြေးရင်လဲဒီမြို့ကြီးပြကြီးမှာမလုပ်တတ်မကိုင်တတ်နဲ့ငတ်ပြတ်တောင်းစားရမယ့်အတူတူ ကောင်းကောင်းကျွေးကောင်းကောင်းနေရတဲ့လေ့ကျင့်ရေးအချိန်ပဲငရဲကျသလိုနေရတဲ့ဒီနေရာမှာသာဆက်နေမိသည် ။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ခံနိုင်ရည်ရှိလာခဲ့သည်။

ပြင်းထန်တဲ့လေ့ကျင့်မူတွေလဲမမူတော့။

ကျွန်တော်ရဲ့

ပိန်ညောင်ညောင်ခန္ဓာကိုယ်လေးကဒီလေ့ကျင့်ခန်းတွေကြောက့်ရင်အုပ်ကျယ်ကျယ်တွေထွက်လာခဲ့ပြီးခန္ဓာကိုယ်ကလဲအ‌ေတာ်တောင့်တင်းလာသည်။

ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကလေးလို့သာထင်နေခဲ့မိတာကျွန်တော်သိလိုက်တာကကျွန်တော်အရွယ်ရောက်‌ပါပြီ။

အရွယ်ရောက်ပြီးသားယောကျာ်းတွေရှိရမယ့်အရာတွေအကုန်စုံလင်လာခဲ့ပြီ။

ဒီနှစ်ပိုင်းအတွင်းမှာတင်ကျွန်တော်ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်ကိုဒီကိုခေါ်လာခဲ့တဲ့ဝန်ကြီးချုပ်ဆိုလား ဦးမြတ်သုခကတော့တခါမှပေါ်မလာတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ကျွန်တော့်ရဲ့စားစရိတ်နေစရိတ်ကိုတော့မပြတ်ဦးစိုးနိူင်ဆီထောက်ပံ့ပေးပါသည်။

ဦးစိုးနိူင်အပြင်သွားနေတဲ့အချိန် တယောက်ထဲနေရပေမယ့်ထွက်ပြေးဖို့မကြိုးစားမိ။

အခုသဘောပေါက်လာခဲ့ပြီ။ကျွန်တော့်ကိုစိတ်ရောကိုယ်ပါကြံ့ခိုင်အောင်သူလေ့ကျင့်ပေးခဲ့တာကျေးဇူးတင်မိသည်။

ဦးမြတ်သုခကိုပိုကျေးဇူးတင်မိသည်။

သူနဲ့သာမတွေ့ခဲ့ရင် ဘဝပျက်နေရမှာ။

နေစရာလဲပေးပြီးထမင်းလဲကျွေးသည်။

အဝတ်စားလဲပေးသည်။

.

.

"မင်းထွားလာတာပဲ ငါ့ကောင်ကတကယ်တော်တာပဲ "

ဆရာစိုးနိူင်ကိုပြုံးပြပြီးပြောသည်။

"ဟုတ်"

"ပစ္စည်းတွေအကုန်စုံရဲ့လား ဒီကိုမင်းထပ်လာစရာမလိုတော့လို့တခါထဲအပြီးယူခဲ့"

"ဟုတ် စုံပါတယ် ဆရာမြတ်"

"ဒါဆို စိုးနိူင်ဒီကောင့်ကိုငါပြန်ခေါ်သွားတော့မယ် သူအလုပ်လုပ်ရတော့မယ်"

"ဟုတ်ပါပြီ ဆရာမြတ်"

ဂျိုးရှိရာသို့လှည့်ကြည့်ပြီး

"ကောင်လေး မင်းဆရာကိုနူတ်ဆက်လိုက်"

"‌ဆရာ ကျွန်တော်သွားတော့မယ် ကျွန်တော့်ကိုကြံ့ခိုင်သန်မာလာအောင်‌သင်ကြားပေးခဲ့လို့ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြောင့်သာမဟုတ်ရင်ကျွန်တော်ကငပျော့တကောင်ဖြစ်နေမှာ"

"ငါ့ကိုကျေးဇူးမတင်ပါနဲ့ ဆရာမြတ်ကမင်းကျေးဇူးရှင်ပါ မ‌မေ့ပါနဲ့ မင်းကိုမညာမတာ‌ေလ့ကျင့်ခိုင်းခဲ့တာခု‌ေတာ့မင်းအတွက်မှန်းနားလည်ပြီမလား ဆရာမင်းကိုတခုမှာချင်တယ် သစ္စာစောင့်သိပါ သတ္တိရှိပါ လုံလောက်ပြီဒါဆို"

"ငါသွားတော့မယ် စိုးနိူင်"

"ဟုတ်ပြီဆရာမြတ် ဂရုစိုက်ပါ"

ကားခေါင်းခန်းကနေခြံဝန်းရှေ့မှာရပ်နေတဲ့ဆရာစိုးနိူင်ကိုလက်ပြနူတ်ဆက်ရင်း နှစ်နှစ်သံုးနှစ်‌လောက်အတူနေလာပြီးကိုယ့်အပေါ်ကောင်းတဲ့သူမလို့ရုတ်တရပ်ကြီးခွဲခွာနူတ်ဆက်ရလို့စိတ်ထဲတော့မကောင်း။

"စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဝာာလား"

"ဟုတ် ဆရာစိုးနိူင်ကကျွန်တော်မရှိတော့ရင်တယောက်ထဲဖြစ်သွားမှာ"

"သူကမင်းမရောက်ခင်ထဲက တယောက်ထဲတသက်လုံးနေလာတဲ့ကောင်ပါအေးဆေး စိတ်ထဲမထားနေနဲ့ မင်းအခုဘယ်နှနှစ်လဲ"

"၂၁ပါ"

ဆရာမြတ်ကားစမောင်းပြီးထွက်ခဲ့သည်။

ကားမောင်းနေရင်း

"ဘယ်လိုပြောရမလဲ ငါ့သားကအတော်လေးတော့ဆိုးတယ် မာနကလဲအတော်ကြီးတယ်မင်းကသည်းခံရမယ် သူ့ကိုကာကွယ်ရမယ် သူကမင်းထက်ငယ်တယ် အခုမှ၁၉ပေါ့ မင်းကသူ့ရဲ့သက်တော်စောင့် သူကရန်များတယ် ဒါကြောင့်ပဲငါမင်းကိုလူယုံမွေးခဲ့တာ"

"ဟုတ်ကဲ့"

တစ‌်နေရာမှာအခြေတကျဖြစ်နေကာမှ အခုကျတော့ဆရာမြတ်ရဲ့အိမ်ဆိုတဲ့နေရာအသစ်ကိုပြောင်းရွှေ့ရပြန်ပြီ။

ဘယ်လိုတွေကြုံရအုန်းမလဲတော့မသိဘူး။

အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းစပြီးတော့ ဘယ်နေရာကိုမှသံယောစဉ်မတွယ်မိအောင်ဘယ်သူ့ကိုမှသံယောစဉ်မတွယ်အောင်လူတွေနဲ့ဝေးဝေးနေရမည်။

ဘဝမှာပထမဆုံးနားခိုရာအိမ်ကနေနှင်ခံခဲ့ရတယ်။အခုနိဗ္ဗာန်ဘုံလေးလို့ထင်ခဲ့တဲ့နေရာကိုလဲစွန့်ခွာခဲ့ရပြန်ပြီ။ဘာတစ်ခုမှမတည်မြဲတာကိုနားလည်လာခဲ့ပြီ။

သေရင်မြေကြီးရှင်ရင်ရွှေထီးပဲ ဒီသေမထူးနေမထူးဘဝမှာကိုယ်အသက်ရှင်ဖို့ဘာမဆိုလုပ်ပြီးရှင်သန်ဖို့အဆင်သင့်ပဲ... သေရဲတယ်၊သတ်ရဲတယ် ။

နန်းတော်ကြီးအလားခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့စံအိမ်ကြီးရဲ့အရှေ့က ဆင်နှာမောင်းက‌‌ေနရေတေွပန်းထွက်နေတဲ့ပုံစံနှင့်ရေပန်းကြီးကိုငေးကြည့်နေမိသည်။

"ကောင်လေး ဝင်ကြမယ်လေ"

"ဗျာ ဟုတ်"

ထိုအခါမှကယောင်ကတန်းပြန်ဖြေမိသည်။

တလက်လက်တောက်နေတဲ့အိမ်ရဲ့အတွင်းအပြင်ဆင်ကြောင့်ခြေမရဲဖြစ်သွားသည်။

"ဟိုဟာလေ ဖိနပ်ချွတ်ဝင်ရမလား"

ဆရာမြတ်ပြုံးသွားပြီး အပေါက်ဝမှာရပ်နေတဲ့အိမ်စေတယောက်ကို

"သူစီးစရာဖိနပ်တရံယူခဲ့ပေး"

ထိုအိမ်စေယူလာပေးသော ကွင်းထိုးအိမ်စီးဖိနပ်ကိုခြေထိုးစွတ်ပြီးမရဲတရဲဝင်လာခဲ့သည်။

ခမ်းနားလှသောအသုံးဆောင်အပြင်ဆင်များကိုတအံ့တဩငေးနေမိသည်။

လှလိုက်တဲ့မီးဆိုင်းကြီးတွေ။

ဧည့်ခန်းထဲမှာစကားအခြေတင်ဖြစ်နေကြတဲ့အမျိုးသမီးတယောက်ရယ်မျက်နှာစူပုတ်ပုတ်နဲ့ယောကျာ်းလေးတယောက်။

‌"ကလေး‌ မင်းdaddyပြန်လာပြီ"

ကလေးတို့ဒယ်ဒီတို့ဆိုလို့သူ့သားကိုပြောနေတယ်ထင်တာမဟုတ်ဘူး။

ထိုအမျိုးသမီးကိုပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်မကြိုက်ဘူးနော်"

သူတို့ဘာကိစ္စကိုပြောနေတာလဲတော့မသိ ထိုလက်ရုံးဆိုတဲ့ကောင်လေးလို့ထင်တဲ့တယောက်ကစိတ်ဆိုးနေသည်။

"ထိုင်ကောင်လေး"

ဆရာမြတ်ကျွန်တော့်ကိုပြောတော့ကြမ်းပြင်မှာဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဆရာမြတ်နဲ့သူ့အမျိုးသမီးကတသောသောသဘောကျရယ်မောပြီး

"ဆိုဖာပေါ်မှာလာထိုင်ပါ သား"

"ဟုတ်ဟုတ် အန်တီ"

"လက်ရုံး ဒယ်ဒီပြောမယ် သူကမင်းရဲ့သက်တော်စောင့် မင်းသွားမယ့်ခြေလှမ်းတိုင်းကိုသူလိုက်မယ် သူမင်းကိုကာကွယ်မယ်"

"ဟုတ်တယ် လုပ်ကြပါ လန်ဒန်မှာကျောင်းတက်ချင်တာလဲစိတ်မချဘူးတဲ့ ဒီကတက္ကသိုလ်လေးစတက်ရမှာကိုတောင် ကျစ် ဘယ်ကကောင်မှန်းမသိစုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့ကောင်ကို‌ဘယ်သွားသွားခေါ်သွားရအုန်းမှာတဲ့ How!

Shameful huh...!

"လက်ရုံးမရိုင်းနဲ့"

ဆရာမြတ်အသံကဒေါသသံပါလာသည်။

"မင်းကစိတ်ချအောင်မနေလို့ စိတ်မချတာလေ နူတ်ဆက်လိုက်စမ်း သူ့ကို"

လက်ရုံးမျက်လုံးကိုဝေ့ကြည့်ပြီး စိတ်မပါတဲ့လေသံနှင့်

"What's up လက်ရုံးသုခငါက"

"ငါကဂျိုးပါ"

"အဲ့တာငါက ကပြရမှာလား"

"ဗျာ

လက်ဆွဲနူတ်ဆက်ဖို့ကမ်းပေးတဲ့လက်ကို ရွံရှာသလိုလိုနဲ့လက်ရုံးအော့အန်တဲ့ပုံလုပ်သည်။

"သူဒီနေ့ကစပြီးဒီမှာနေတော့မှာ သူ့ကိုပါဝါပြတာတွေငါမကြားချင်ဘူး သားရုံး"

"ဒီကောင့်ဆီကဘယ်လို bacteria‌ေတွရှိမလဲမသိဘူး How disgusting?

ဆိုပြီးဆောင့်အောင့်ပြီးလှေကားပေါ်တက်သွားသည်။

တချက်တချက်ဘိုလိုတွေမူတ်မူတ်ပြီးသူပြောသည်။ဘာမှနားမလည်ပေမယ့်ကိုယ့်ကိုမသတီတဲ့ပုံစံရှိမှန်းတော့သိတာပေါ့။

ထိုကောင်လေးကအင်ဂျင်နီယာတက္ကသိုလ်ဆိုလားဒီတစ်ပတ်အတွင်းစတက်ရတော့မှာတဲ့။

Civilဆိုလားဘာလားပဲ။

6နှစ်တက်ပြီးအင်ဂျင်နီယာဖြစ်မှာဆိုပဲ။

သူကလန်ဒန်မှာသူ့ဒယ်ဒီလိုကျောင်းသွားတက်ချင်တာကိုအိမ်ကလက်မခံလို့ဒီမှာပဲကျောင်းဆက်‌တက်ရတာတဲ့။

ထိုကောင်လေးရဲ့ဖြူဖွေးနုဖတ်နေတဲ့အသားရေလေးကိုကြည့်ပြီး ကိုယ်ရဲ့ညိုတိုတိုအသားရောင်လေးကြောင့်သိမ်ငယ်မိသွားသည်။

ကြွေရုပ်ကလေးအသက်ဝင်နေသည့်အလား။

ရုပ်ရည်ကလဲ ကိုရီးယားမင်းသားတယောက်လိုရုပ်ရည်မျိုးဖြစ်ပြီး အတော်ချောသည်။

မျက်ခံုးတွေကဖွေးဥနေတဲ့အသားပေါ်မှာထင်းနေရော။

ငါမင်းကိုစတွေ့တဲ့နေ့ထဲကအရူံးပေးပြီးသားပါလက်ရုံးရာ...။မင်းကိုငါဘယ်လိုမှမယှဉ်နိုင်မှန်းသိပါတယ်။မင်းကငါ့ထက်အစစအရာရာသာပါတယ်။

#ParadiseKhin

အသက်၁၈နှစ်အရွယ်အူတူတူလေးဂျိုးပုံစံကိုစဉ်းစားမိရင်းချစ်လိုက်တာ။

သနားဖို့ကောင်းလိုက်တာ ငါ့သားလေးဂျိုးရယ်။

Zawgyi

"ကိုႀကီးလက္႐ုံး"

ပုခုံးေပၚေရာက္လာတဲ့လက္ရဲ႕အထိေတြ႕ေၾကာင့္အေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

Fresher welcomeမွာစေတြ႕တဲ့Civil ကQueenခ်ာတိတ္မေလး။

"ဪ ေမျမတ္မိုး"

"ထိုင္မယ္ေနာ္ ကိုႀကီးလက္႐ုံး"

ခုံႏွစ္လုံးပဲ႐ွိတဲ့စားပြဲမွာသူကဝင္ထိုင္မယ္ဆိုေတာ့တျခားစားပြဲေတြမွာလဲဖင္ထိုင္ခုံအလြတ္ကမ႐ွိေတာ့ဂ်ိဳးကေနရင္းထိုင္ရင္းမတ္တပ္ရပ္ေနလိုက္ရၿပီ။

*ဘယ္လိုဟာလဲကြ အလိုက္ကန္းဆိုးမသိလိုက္တာ*

ဂ်ိဳးစိတ္ထဲမွာခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ေတြးမိသြားသည္။

ဘယ္ႏွယ့္ အားမနား႐ွာမက်ိဳးတကူးတကေတာင္ထရပ္ေနေပးရေသးသည္။

"ကိုႀကီးကိုေက်ာင္းမွာမေတြ႕ရတာ တစ္ပတ္ေတာင္႐ွိၿပီ ဒီေန႔မွကန္တင္းမွာထိုင္ေနတာ

ကိုႀကီးမ်ားျဖစ္ေနမလားလို႔ တကယ္ကိုႀကီးျဖစ္ေနတာ ကိုအတန္းမတက္တာတစ္ပတ္ေတာင္႐ွိၿပီ"

"အင္း ကိုႀကီး ကိစၥေလးေတြ႐ွိေနလို႔ေလ"

"ဘာကိစၥေတြလဲ"

"ဒီလိုပဲအေရးႀကီးလို႔ပါ သြားေတာ့မယ္"

"ဟယ္ ေျပာစရာ႐ွိ..႐ွိ

လွည့္ထြက္သြားေသာလက္႐ုံးရဲ႕ေက်ာျပင္ကိုသာအူလည္လည္နဲ႔ေငးၾကည့္ေနမိသည္။

"အဲ့ေစာ္ေလး မင္းကိုႀကိတ္‌ေႂကြေနတာ"

မ်က္လုံးတစ္ဖက္မွိတ္ျပရင္းဂ်ိဳးရဲ႕႐ႊတ္ေနာက္ေနာက္ဆိုလာတဲ့စကားသံ။

"ငါသိသားပဲ"

"မႀကိဳက္ဘူးလားသူ႕ကို"

"အားး အ"

ဗိုက္ကိုထိုးသြင္းလာတဲ့လက္သီးခ်က္ေၾကာင့္ဂ်ိဳးဗိုက္ကိုကိုင္ၿပီးၿငီးမိသည္။

"နာတယ္ကြ ငါ...အင္း"

"ဆဲၾကည့္ေလ ဆဲၾကည့္လိုက္စမ္း"

ဆဲမလို႔ငါဟုအစခ်ီလိုက္တာနဲ႔မ်က္ႏွာကိုလက္ဝါးနဲ႔႐ြယ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ငါနဲ႔ရပ္သြားရသည္။

သူမ်ားကိုသာမိုးမျမင္ေလမျမင္ဆဲတာသူ႕ကိုဆဲရင္ေတာ့ေသေအာင္မႀကိဳက္။

"နာတာကိုကြ မင္းခံၾကည့္ပါလား"

"ေအး မင္း ဘာလို႔မဟုတ္တာေတြေျပာတာလဲ"

နားနားကပ္ၿပီးေက်ာင္းဝန္းထဲကလူေတြမၾကားေအာင္လို႔ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္ေလသံႏွင့္

"မင္း႐ူးေနလားကြ အခုငါကအရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး ငါကအခုအိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္ေနၿပီကြ ကာေမသုမိစၧာစာရကံေစာင့္ထိန္းရမယ္ကြ"

သူ႕ရဲ႕စကားကိုနားေထာင္ၿပီးဂ်ိဳး ပိုးစိုးပက္စက္ကိုလူၾကားသူၾကားလဲရယ္ပါေတာ့သည္။

"ဘာ...ဘာျဖစ္တယ္ မင္းကအိမ္ေထာင္သည္ ဟားးဟားးဟားး"

"Xီးတိုးတိုးေျပာကြ သူမ်ားေတြၾကားကုန္ေတာ့မွာပဲ ေစာက္ေတာသား "

"အမေလးး ဟားးဟားးဟားး"

လမ္း‌ေလွ်ာက္‌ေနတာက‌ေန‌ေတာင္ရပ္ၿပီး‌ေတြ႕ကရာခံဳတန္းလ်ားမွာထုိင္က်သြားၿပီးခြက္ထိုးခြက္လန္မ်က္ရည္ပါထြက္ေအာင္

လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးၿပီးေအာ္ဟစ္ရယ္ေနေသာဂ်ိဳးကိုၾကည့္ကာသူဘာမွားသြားမွန္းနားမလည္။

ဟန္ေဆာင္လုပ္ရယ္ၿပီး‌ေလွာင္‌ေျပာင္တဲ့သ‌ေဘာ‌‌ေဆာင္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲအေတာ္သေဘာက်ၿပီးလက္ခုပ္လက္ဝါးတီးရယ္ေနသည္။

"ဘာရယ္တာလဲလို႔"

ေမးတာေတာင္ျပန္မေျဖႏိုင္ပဲအူေခြ႕ေနေသာဂ်ိဳး။

ဒီေကာင္ဒီလိုရယ္ေမာေနတာတခါမွမေတြ႕ဘူး။

တလေနမွတခါေတာင္ျပဳံးခ်င္မွျပဳံးတဲ့ေကာင္ကအခုက်ေတာ့လဲသူမဟုတ္သလို အူတက္ေအာင္ရယ္ေနသည္။

အၿမဲတမ္းမ်က္ႏွာေသႀကီးအစားဒီလိုမ်က္ႏွာအေျပာင္းအလဲေလးျမင္ရေတာ့လဲမဆိုးပါဘူး။

သူရယ္ေနတာၾကည့္ၿပီးကိုယ္ေတာင္လိုက္ျပဳံးမိသည္။

"ေဟ်ာင့္ ေတာ္ေတာ့ကြ လူေတြၾကည့္ေနၿပီ မ႐ွက္ဘူးလား ေတာသား"

"ငါေတာ္မယ္ ငါေတာ္မယ္ ဟားးအဟက္ဟက္"

မ်က္ရည္ေတြကိုလက္နဲ႔သုတ္ရင္း အေသလဲရယ္လိုက္၍ဖတ္ဖတ္ေမာသြားၿပီးေရေသာက္ၿပီးအေမာေျဖေနသည္။

"အဟင္းဟင္း"

အတင္းမ်က္ႏွာပိုးျပန္သတ္ရင္းႏြမ္းနယ္သြားေသာရင္ဘက္သည္နိမ့္ခ်ည္ျမင့္ခ်ည္ျဖစ္ေနသည္။

ေရဘူးအဖုံးျပန္ပိတ္ရင္းလက္႐ုံး႐ုပ္ကိုေမာ့ၾကည့္မိၿပီးျပဳံးစိစိျဖစ္သြားျပန္သည္။

ႏူတ္ခမ္းကိုကိုက္ၿပီးရယ္ေၾကာျဖတ္လိုက္ရသည္။

"ကဲ ေျပာ ဘာရယ္တာလဲ"

"ေနအုန္း ေမာလို႔ပါကြာ"

"မေျဖရင္ $ခြက္႐ိုက္မွာ"

"႐ိုက္ရင္လဲငါမခံတာ႐ွိလို႔လား"

"မ႐ိုက္ခ်င္ဘူး သိပဲသိခ်င္တာ"

"အဟမ္း ဒီလိုကြာ မင္းလိုေကာင္ကအိမ္ေထာင္သည္လို႔ေျပာလို႔ရယ္ခ်င္လို႔ပါ မင္းလိုႏွာဘူးစားဘဲႀကီးကမ်ား မင္းကေတာင္အိမ္ေထာင္သည္တဲ့"

"ဘာမွလဲမရယ္ရဘူး ဒါေလးကိုဒီေလာက္ေတာင္ရယ္ရလား ေစာက္႐ူး ဘာမွလဲရယ္စရာမ႐ွိ ကားတံခါးပြင့္ေပး ရယ္မေနနဲ႔"

"ဟုတ္ကဲ့ အဟမ္း"

ဘာကိုဂ်ိဳးအေတြးေပါက္သြားလဲေတာ့မသိ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ပထမဆုံးအႀကိမ္ေသလုေအာင္ရယ္ခဲ့ရသည္။

*ဘာမ်ားလဲလို႔ဘာမွလဲရယ္စရာမ႐ွိ*

*သူကမ်ားသူ႕ကိုယ္သူအိမ္ေထာင္သည္တဲ့ မယားငယ္ဇာတ္လမ္းေတြလာေတာ့မွာႀကိဳေတြးမိ‌ေနၿပီရယ္ခ်င္တယ္ကြာ တကယ့္‌လူ႐ူပ္ေကာင္*

.

.

လြန္ခဲ့ေသာ7ႏွစ္ခန္႔က

အသက္18အ႐ြယ္ အူတူတူ႐ိုးအအ ေကာင္ေလးတေယာက္။

ေ႐ႊမန္းသူအ‌ေဝး‌ေျပးကားနဲ႔တခါမွမေရာက္ဖူးတဲ့နာမည္သာၾကားဖူးတဲ့ရန္ကုန္ဆိုတဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကိုအေဖာ္မပါ ေက်ာပိုးအိတ္အႏြမ္းေလးတစ္လုံးပိုက္ၿပီးအူလည္လည္နဲ႔ေရာက္လာခဲ့တဲ့ကေလးသာသာ႐ွိေသးတဲ့ေကာင္ငယ္ေလးေပါ့။

လက္ထဲပိုက္ထားတဲ့ေက်ာပိုးအိတ္အႏြမ္းေလးထဲမွာပါလာတဲ့ေနာက္ဆုံးေထာက္ပံ့ေငြသုံ‌းေသာင္းနဲ႔သ့ဴရဲ႕အဝတ္စားအေဟာင္းႏြမ္းေလးေတြ။

ကားေပၚကေနဆင္းၿပီးၿပီးခ်င္း ဘယ္ကိုသြားလို႔ဘယ္ကိုလာရမယ္ဆိုတာလဲမသိဘဝႀကီးကအရမ္းေတြလမ္းေပ်ာက္ၿပီးေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ေျခဦးတည့္ရာထြက္လာခဲ့သည္။

တဝီဝီျဖတ္ေမာင္းေနတဲ့ကားလမ္းမႀကီးကို‌

‌ေတာသား‌ေလးခမ်ာျဖတ္မကူးရဲပဲရပ္ၾကည့္ေနသည္။

ျဖတ္ကူးလိုက္လို႔ကားအတိုက္ခံရရင္ ေသသြားမွာသူ‌ေၾကာက္‌ေနသည္။

လမ္းတစ္ဖက္ျခမ္းကအသုပ္ဆိုင္မွာၿမိန္ေရယွက္ေရစားေနတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ၿပီးသူလဲစားခ်င္ေနသည္။ ဗိုက္ဆာၿပီး အရမ္းကိုစားခ်င္တာ။

ကားလမ္းလဲျဖတ္မကူးရဲဘူး။