ေက်ာင္းေဆးေပးခန္းသို႔ ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က စစ္၀ူ၏ေျခေခါက္လဲ၍လြဲသြားေသာ အေၾကာကို ျပန္တည့္ေပးကာ

ေဆးလိမ္းေပးေန၏။

ထိုအခ်ိန္ စစ္၀ူညီေလးစစ္ျမန႔္ကား သူ႔အစ္ကိုသတင္းၾကားကာ ေက်ာင္းေဆးခန္းသို႔

အေျပးအလႊားလာေတာ့သည္။

" GeGe ! ထိခိုက္မိတယ္ဆို ! အဆင္ေျပရဲ႕လား ! "

စစ္၀ူ အနည္းငယ္နာက်င္ပါေသာ္ျငား ၿပံဳးကာ အဆင္ေျပေၾကာင္း သေဘာျပသည့္အေနျဖင့္ ေခါင္းကိုသာ ညိမ့္ျပလိုက္မိ၏။

သို႔ေသာ္ စိုးရိမ္ပူပန္ကာသ၀န္တိုသည့္အၾကည့္တို႔ျဖင့္ ေဘးနား၌ၾကည့္ေနေသာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ မသိခ့ဲပါေလ ~

ေက်ာင္းေဆးေပးခန္းအေပါက္၀မွမိန္းကေလးမ်ားကား အၿပံဳးမင္းသားေလး

သက္သာရဲ႕လားဟုသတင္းေမးခ်င္ေသာ္ျငား ေသေစေလာက္ေသာအၾကည့္ကို

လက္ခံရရွိေနရျခင္းေၾကာင့္ ေမးဖို႔ရာ မ၀့ံမရဲေပ။

||||||||||||

ေျခေခါက္သည့္ဒဏ္ရာမွာ တစ္ရက္နားလိုက္သည္နွင့္နာက်င္မႈေလ်ာ့က်သြားၿပီ

ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စစ္၀ူ ေက်ာင္းကို စက္ဘီးေလးစီးကာသြားလိုက္၏။

အခန္းထဲ ၀င္သည္နွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ဇာတ္လိုက္မ မန္မန္ကို တျခားမိန္းကေလးမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းအနိုင္က်င့္ေနၾကသည္ကို

ေတြ႕ရေတာ့သည္။

{ System 001: Side mission:ဇာတ္လိုက္မမန္မန္ကို ယခုအနိုင္က်င့္ခံရျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ကူညီပါ။ }

* မင္းဘိုးေအဘဲ။ ငါက ေနရင္းထိုင္ရင္း ကူညီရအံုးမယ္။ *

" ေဟ့ မင္းတို႔ သူ႔ကိုအနိုင္က်င့္တာ ရပ္လိုက္ၾကစမ္း ! "

ထိုမိန္းကေလးမ်ားက စစ္၀ူ သူတို႔ကို ဒီမိန္းမေၾကာင့္ ေအာ္လိုက္သည္ဟု

ေတြးကာ ပို၍ပင္အျမင္မၾကည္ျဖစ္ၾကေလသည္။

စစ္၀ူေရွ႕မွာ အနိုင္မက်င့္ေပမ့ဲ ကြယ္ရာေရာက္မွ အနိုင္က်င့္မည္ဟု သူတို႔အသီးသီး

စိတ္ထဲ၌ေတးထားလိုက္၏။

{ System 001: Side Mission Complete. Point 100. }

ေခါင္းကို လက္နွစ္ဖက္ၾကားထဲ ၀ွက္ကာ တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ေနပံုကား

သနားစဖြယ္။

" ေဟ့ မင္း အဆင္ေျပရဲ႕လား ? "

အသံၾကား၍ မန္မန္ ေခါင္းကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ အခန္းထဲမွ အၿပံဳးမင္းသားေလး

စစ္၀ူက သူ(မ)ကိုကယ္တင္လိုက္မွန္း သိလိုက္ရသည္။

ေနေရာင္ျခည္က့ဲသို႔ေႏြးေထြးေသာ အၿပံဳးပန္းတစ္ပြင့္ကား မ်က္နွာေပၚ၌တည္ရွိေနကာ သူ႔ခႏၶာကိုယ္မွအေရာင္အဝါတို႔ ျဖာထြက္ေနသလို

မန္မန္အား ခံစားမိရေစ၏။

" ဟို....ေက်း.....ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ "

ရင္ထဲမွ နွလံုးခုန္သံကား တဒိတ္ဒိတ္။ စစ္၀ူကား တကယ္ေခ်ာေမာသည္ဟု

မန္မန္စိတ္ထဲမွ ေတြးရင္း သူ(မ)မ်က္နွာမွာ နီျမန္းလာရေတာ့သည္။

" ရပါတယ္။ ငါက ဒီလိုအနိုင္က်င့္တာေတြကို သေဘာမက်လို႔ပါ။ မန္မန္ ။ "

oh god.စစ္၀ူက သူ(မ)၏နာမည္ကို သိေနသည္တ့ဲလား။

စစ္၀ူကား မန္မန္ ရင္ခုန္ေနသည္ကိုလည္း မသိ ၊ သူ႔ side mission ၿပီးတာနွင့္

စာသင္ခံုသို႔သာ ဦးတည္လိုက္ေတာ့သည္။

ရုတ္တရက္ဆိုသလိုပင္ က်ိဳးဟန္က သူ႔လက္ကို ဖမ္းဆြဲကာျပင္ပသို႔ ေခၚေဆာင္သြားမႈေၾကာင့္ အူရားဖားရား လိုက္ပါသြားရသည္။

" မင္း ဒါ ဘာလုပ္တာလဲ ! "

" မင္း ဘာလို႔သူမ်ားေတြကိုဘဲ ၾကည့္ေနရတာလဲ ?

မင္းက တကယ္ တကယ့္ကို......."

တိုးတိမ္၍သြားေသာ စကားသံတို႔အဆံုး နႈတ္ခမ္းနွစ္လႊာကား ထပ္တူက်သြားခ့ဲရသည္။

အနမ္းတစ္ပြင့္ကား ေယာက်္ားနွစ္ေယာက္ၾကား ျဖစ္တည္လာခ့ဲေလ၏။

စစ္၀ူကား မ်က္လံုးျပဴ းမ်က္ဆံျပဴ း။ ဤအေျခအေန သူ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္တည္လာရျခင္းကိုလည္း မသိနိုင္စြာ။

" ကိုယ္ မင္းကို သေဘာက်တာ မင္းဘာလို႔ အခုထက္ထိ မရိပ္မိရတာလဲ။ အရူးေလးရဲ႕။ "

* မင္းဘႀကီးဘဲ ရူး ! ငါ့မ်ား အရူးေလးဘာေလးနဲ႔ ! *

" ဘာ ! "

က်ယ္ေလာင္သြားေသာ အာေမဋိတ္သံအဆံုး စစ္၀ူ ေျပာစရာစကားတို႔ ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္သည္။

{System 001 :Main Mission Open. Accept Male Lead's Love.}

* ခ်ီးလိုမွဘဲ ! *

" ဆိုလိုတာ မင္းက ငါ့ကို အရင္ကတည္းက သေဘာက်ေနတာေပါ့ ? "

က်ိဳးဟန္က ၿပံဳးၿပီး စစ္၀ူရဲ႕ေခါင္းကို သူ႔လက္ျဖင့္ ပုတ္လိုက္ကာ

" အင္း။ ကိုယ္မင္းကို သေဘာက် အာ မဟုတ္ေသးဘူး။

ကိုယ္ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ မင္းရဲ႕အားသာခ်က္ေတြ၊အားနည္းခ်က္ေတြ အကုန္လံုးကို ကိုယ္ လက္ခံေပးနိုင္တ့ဲအထိ မင္းကို ျမတ္နိုးတယ္။ "

ထို႔ေနာက္ ဘယ္လိုတံု႔ျပန္လာမည္မွန္း မသိနိုင္သည့္ စစ္၀ူ၏စကားတို႔ကို

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကင္းမ့ဲစြာ ေစာင့္စားေနမိသည္။

" မင္း ခံစားနိုင္လို႔လား ? မင္း လက္ခံနိုင္လား ? ပတ္၀န္းက်င္က အျပစ္ေျပာလာမွာေတြ ၊ ငါတို႔မိဘေတြက ငါတို႔ကို ႐ြံသြားမွာေတြ ၊

မင္းအနာဂတ္ပါေပ်ာက္ကြယ္သြားနိုင္တာ မင္း....မင္း ေတာ္ေတာ္နံုအတာဘဲ။ က်ိဳးဟန္။ "

က်ိဳးဟန္သည္ ဘာမဆိုရင္ဆိုင္ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနသလို။

" ကိုယ္ လက္ခံနိုင္တယ္။ မင္းသာ ကိုယ့္ေဘးနားမွာ ကိုယ့္လက္တြဲၿပီး ေနဖို႔

အလိုရွိရင္ေပါ့။ စစ္၀ူ မင္းရဲ႕ဆႏၵကေရာ ? "

စစ္၀ူ ေခါင္းညိမ့္လိုက္သည္နွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ မာနမင္းသား က်ိဳးဟန္၏မ်က္နွာေပၚ၌ သိသိသာသာပင္ အၿပံဳးပန္းတို႔ ေ၀ဆာေလေတာ့သည္။

တကၠသိုလ္မွ ဘြဲ႕ရၿပီးေနာက္ က်ိဳးဟန္က စစ္၀ူလက္ကို ဆြဲကာ ရဲရဲ၀့ံ၀့ံ

နွစ္ဖက္မိဘထံ ဖြင့္ေျပာခ့ဲသည္။

နွစ္ဖက္မိဘလံုးမွ မိခင္မ်ားမွာ သတိလစ္သြားၾကသျဖင့္ အေရးေပၚေတာင္

ေရာက္သြားၾကရေလ၏။

အေမြျဖတ္ခံရေသာ္လည္း ကိုယ္ပိုင္ထူေထာင္ထားသည့္ လုပ္ငန္းတို႔ ရွိသျဖင့္

ေနဖို႔၊စားဖို႔ရာ မပူပန္ရေပ။ ေနာက္ဆံုး မေနနိုင္သည့္ နွစ္ဖက္မိဘတို႔ကသာလွ်င္

သူတို႔နွစ္ေယာက္ကို အေမြျဖတ္ရာမွ ပယ္ဖ်က္ၿပီး ျပန္ေခၚကာ မဂၤလာပြဲကို

ျပဳလုပ္ေပးရေတာ့သည္။

မန္မန္ကား တကၠသိုလ္မွ ဘြဲ႕ရၿပီးမွ စစ္၀ူကို ဖြင့္ေျပာမည္ႀကံေသာ္ျငား

က်ိဳးဟန္၏သတိေပးအၾကည့္တို႔၌ သေဘာေပါက္နားလည္ကာ အေ၀းသို႔သာ

ထြက္သြားေတာ့၏။

စစ္၀ူညီေလးစစ္ျမန႔္ကလည္း အစပိုင္းလက္မခံခ်င္ေသာ္ျငား စစ္၀ူကို အလိုလိုက္

အႀကိဳက္ေဆာင္သည့္ က်ိဳးဟန္၏စိတ္ေနသေဘာထား မွန္ကန္မႈေၾကာင့္

သူ႔အစ္ကိုစစ္၀ူနွင့္က်ိဳးဟန္တို႔နွစ္ေယာက္ကို သေဘာတူညီေပးခ့ဲသည္။

စစ္၀ူသည္ သူ၏ေသတမ္းစာ၌ ညီေလးစစ္ျမန႔္ကိုပစၥည္းဥစၥာအကုန္ လႊဲအပ္ခ့ဲၿပီး

က်ိဳးဟန္နွင့္အတူ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာေတာင္ကုန္းေပၚ၌သာ ေနထိုင္ခ့ဲ၏။

ဤသို႔ျဖင့္ နွစ္ေတြအၾကာႀကီး ကုန္လြန္ၿပီးေသာအခါ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္လွေသာ ၿခံ၀င္းက်ယ္တစ္ခုအတြင္း နွလံုးခုန္သံနွစ္ခုကား တျဖည္းျဖည္း ထပ္တူညီစြာ

ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားခ့ဲသည္။

ေငြေရာင္သလင္းေက်ာက္ကား က်ိဳးဟန္၏ခႏၶာကိုယ္မွ ထြက္ေပၚလာကာ

စစ္၀ူ မသိခင္မွာပင္ ေလထုထဲတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလ၏။

ေသဆံုးၿပီးေနာက္ space ထဲျပန္ေရာက္ခ်ိန္၌ စစ္၀ူ၏အမွတ္တို႔ကို

System ကေဖာ္ျပေပးသည္။

Player ID:SW.

Mission 2.( complete ) side mission & main mission complete.

Other tasks_14.( incomplete )

Skill_ပ်င္းရိျခင္းနွင့္အတိုက္အခိုက္။

Point_1900.

အေထာက္အကူပစၥည္းမ်ား_သံတုတ္တစ္ေခ်ာင္း၊ေဆးေသတၱာတစ္ပံုး၊

ကာကြယ္ေဆးတစ္မ်ိဳး၊ဓားတိုတစ္ေခ်ာင္း။

{ ေနာက္ထပ္ skill အေနနဲ႔ေဆးပညာရပ္ကို သင္ယူရပါမယ္။

ျမန္ျမန္သင္ယူနိုင္ပါေစ။ host. }

စစ္၀ူမွာေတာ့ နားခ်ိန္ေတာင္ မေပးဘဲ သင္ၾကားရမည့္ေနရာသို႔ တန္းပို႔လိုက္ေသာ

System ကိုစိတ္ထဲမွ လက္ခလယ္သာေထာင္ရင္း ဆဲမိလိုက္သည္။

little scene

စစ္၀ူ:" System ! ငါ့လို straight တစ္ေယာက္ကို ဟိုကမာၻေရာ၊ဒီကမာၻမွာပါ ေယာက်္ားရခိုင္းတာ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ေနတယ္ေပါ့ ! "

System:{ host အျပစ္တင္တာ မွားေနၿပီ ! ကြၽန္ေတာ္က ရိုးသားဖိုးသခြား

ဒီအတိုင္း အပ်င္းထူေနတ့ဲ ငပ်င္း system ပါ။ su hua ကလုပ္ခိုင္းလို႔ပါ ။ }

မိမိ:"........."* တယ္ေကာင္းတ့ဲ ေသခ်င္းဆိုး system ! ငါေလးကို ကာကြယ္ေပးမယ္ေတာ့ မရွိဘူး ! *

ကျောင်းဆေးပေးခန်းသို့ ရောက်တော့ ဆရာဝန်က စစ်ဝူ၏ခြေခေါက်လဲ၍လွဲသွားသော အကြောကို ပြန်တည့်ပေးကာ

ဆေးလိမ်းပေးနေ၏။

ထိုအချိန် စစ်ဝူညီလေးစစ်မြန့်ကား သူ့အစ်ကိုသတင်းကြားကာ ကျောင်းဆေးခန်းသို့

အပြေးအလွှားလာတော့သည်။

" GeGe ! ထိခိုက်မိတယ်ဆို ! အဆင်ပြေရဲ့လား ! "

စစ်ဝူ အနည်းငယ်နာကျင်ပါသော်ငြား ပြုံးကာ အဆင်ပြေကြောင်း သဘောပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ညိမ့်ပြလိုက်မိ၏။

သို့သော် စိုးရိမ်ပူပန်ကာသ၀န်တိုသည့်အကြည့်တို့ဖြင့် ဘေးနား၌ကြည့်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုတော့ မသိခဲ့ပါလေ ~

ကျောင်းဆေးပေးခန်းအပေါက်ဝမှမိန်းကလေးများကား အပြုံးမင်းသားလေး

သက်သာရဲ့လားဟုသတင်းမေးချင်သော်ငြား သေစေလောက်သောအကြည့်ကို

လက်ခံရရှိနေရခြင်းကြောင့် မေးဖို့ရာ မ၀ံ့မရဲပေ။

||||||||||||

ခြေခေါက်သည့်ဒဏ်ရာမှာ တစ်ရက်နားလိုက်သည်နှင့်နာကျင်မှုလျော့ကျသွားပြီ

ဖြစ်သောကြောင့် စစ်ဝူ ကျောင်းကို စက်ဘီးလေးစီးကာသွားလိုက်၏။

အခန်းထဲ ၀င်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဇာတ်လိုက်မ မန်မန်ကို တခြားမိန်းကလေးများက ၀ိုင်းဝန်းအနိုင်ကျင့်နေကြသည်ကို

တွေ့ရတော့သည်။

{ System 001: Side mission:ဇာတ်လိုက်မမန်မန်ကို ယခုအနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်အောင်ကူညီပါ။ }

* မင်းဘိုးအေဘဲ။ ငါက နေရင်းထိုင်ရင်း ကူညီရအုံးမယ်။ *

" ဟေ့ မင်းတို့ သူ့ကိုအနိုင်ကျင့်တာ ရပ်လိုက်ကြစမ်း ! "

ထိုမိန်းကလေးများက စစ်ဝူ သူတို့ကို ဒီမိန်းမကြောင့် အော်လိုက်သည်ဟု

တွေးကာ ပို၍ပင်အမြင်မကြည်ဖြစ်ကြလေသည်။

စစ်ဝူရှေ့မှာ အနိုင်မကျင့်ပေမဲ့ ကွယ်ရာရောက်မှ အနိုင်ကျင့်မည်ဟု သူတို့အသီးသီး

စိတ်ထဲ၌တေးထားလိုက်၏။

{ System 001: Side Mission Complete. Point 100. }

ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ကြားထဲ ၀ှက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေပုံကား

သနားစဖွယ်။

" ဟေ့ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား ? "

အသံကြား၍ မန်မန် ခေါင်းကိုမော့ကြည့်မိတော့ အခန်းထဲမှ အပြုံးမင်းသားလေး

စစ်ဝူက သူ(မ)ကိုကယ်တင်လိုက်မှန်း သိလိုက်ရသည်။

နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့နွေးထွေးသော အပြုံးပန်းတစ်ပွင့်ကား မျက်နှာပေါ်၌တည်ရှိနေကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှအရောင်အဝါတို့ ဖြာထွက်နေသလို

မန်မန်အား ခံစားမိရစေ၏။

" ဟို....ကျေး.....ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ "

ရင်ထဲမှ နှလုံးခုန်သံကား တဒိတ်ဒိတ်။ စစ်ဝူကား တကယ်ချောမောသည်ဟု

မန်မန်စိတ်ထဲမှ တွေးရင်း သူ(မ)မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာရတော့သည်။

" ရပါတယ်။ ငါက ဒီလိုအနိုင်ကျင့်တာတွေကို သဘောမကျလို့ပါ။ မန်မန် ။ "

oh god.စစ်ဝူက သူ(မ)၏နာမည်ကို သိနေသည်တဲ့လား။

စစ်ဝူကား မန်မန် ရင်ခုန်နေသည်ကိုလည်း မသိ ၊ သူ့ side mission ပြီးတာနှင့်

စာသင်ခုံသို့သာ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ကျိုးဟန်က သူ့လက်ကို ဖမ်းဆွဲကာပြင်ပသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမှုကြောင့် အူရားဖားရား လိုက်ပါသွားရသည်။

" မင်း ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ ! "

" မင်း ဘာလို့သူများတွေကိုဘဲ ကြည့်နေရတာလဲ ?

မင်းက တကယ် တကယ့်ကို......."

တိုးတိမ်၍သွားသော စကားသံတို့အဆုံး နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကား ထပ်တူကျသွားခဲ့ရသည်။

အနမ်းတစ်ပွင့်ကား ယောက်ျားနှစ်ယောက်ကြား ဖြစ်တည်လာခဲ့လေ၏။

စစ်ဝူကား မျက်လုံးပြူးမျက်ဆံပြူး။ ဤအခြေအနေ သူ့ကြောင့် ဖြစ်တည်လာရခြင်းကိုလည်း မသိနိုင်စွာ။

" ကိုယ် မင်းကို သဘောကျတာ မင်းဘာလို့ အခုထက်ထိ မရိပ်မိရတာလဲ။ အရူးလေးရဲ့။ "

* မင်းဘကြီးဘဲ ရူး ! ငါ့များ အရူးလေးဘာလေးနဲ့ ! *

" ဘာ ! "

ကျယ်လောင်သွားသော အာမေဋိတ်သံအဆုံး စစ်ဝူ ပြောစရာစကားတို့ ပျောက်ကွယ်ကုန်သည်။

{System 001 :Main Mission Open. Accept Male Lead's Love.}

* ချီးလိုမှဘဲ ! *

" ဆိုလိုတာ မင်းက ငါ့ကို အရင်ကတည်းက သဘောကျနေတာပေါ့ ? "

ကျိုးဟန်က ပြုံးပြီး စစ်ဝူရဲ့ခေါင်းကို သူ့လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ကာ

" အင်း။ ကိုယ်မင်းကို သဘောကျ အာ မဟုတ်သေးဘူး။

ကိုယ် ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ မင်းရဲ့အားသာချက်တွေ၊အားနည်းချက်တွေ အကုန်လုံးကို ကိုယ် လက်ခံပေးနိုင်တဲ့အထိ မင်းကို မြတ်နိုးတယ်။ "

ထို့နောက် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်လာမည်မှန်း မသိနိုင်သည့် စစ်ဝူ၏စကားတို့ကို

မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာ စောင့်စားနေမိသည်။

" မင်း ခံစားနိုင်လို့လား ? မင်း လက်ခံနိုင်လား ? ပတ်ဝန်းကျင်က အပြစ်ပြောလာမှာတွေ ၊ ငါတို့မိဘတွေက ငါတို့ကို ရွံသွားမှာတွေ ၊

မင်းအနာဂတ်ပါပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တာ မင်း....မင်း တော်တော်နုံအတာဘဲ။ ကျိုးဟန်။ "

ကျိုးဟန်သည် ဘာမဆိုရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသလို။

" ကိုယ် လက်ခံနိုင်တယ်။ မင်းသာ ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ကိုယ့်လက်တွဲပြီး နေဖို့

အလိုရှိရင်ပေါ့။ စစ်ဝူ မင်းရဲ့ဆန္ဒကရော ? "

စစ်ဝူ ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မာနမင်းသား ကျိုးဟန်၏မျက်နှာပေါ်၌ သိသိသာသာပင် အပြုံးပန်းတို့ ဝေဆာလေတော့သည်။

တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရပြီးနောက် ကျိုးဟန်က စစ်ဝူလက်ကို ဆွဲကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့

နှစ်ဖက်မိဘထံ ဖွင့်ပြောခဲ့သည်။

နှစ်ဖက်မိဘလုံးမှ မိခင်များမှာ သတိလစ်သွားကြသဖြင့် အရေးပေါ်တောင်

ရောက်သွားကြရလေ၏။

အမွေဖြတ်ခံရသော်လည်း ကိုယ်ပိုင်ထူထောင်ထားသည့် လုပ်ငန်းတို့ ရှိသဖြင့်

နေဖို့၊စားဖို့ရာ မပူပန်ရပေ။ နောက်ဆုံး မနေနိုင်သည့် နှစ်ဖက်မိဘတို့ကသာလျှင်

သူတို့နှစ်ယောက်ကို အမွေဖြတ်ရာမှ ပယ်ဖျက်ပြီး ပြန်ခေါ်ကာ မင်္ဂလာပွဲကို

ပြုလုပ်ပေးရတော့သည်။

မန်မန်ကား တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရပြီးမှ စစ်ဝူကို ဖွင့်ပြောမည်ကြံသော်ငြား

ကျိုးဟန်၏သတိပေးအကြည့်တို့၌ သဘောပေါက်နားလည်ကာ အဝေးသို့သာ

ထွက်သွားတော့၏။

စစ်ဝူညီလေးစစ်မြန့်ကလည်း အစပိုင်းလက်မခံချင်သော်ငြား စစ်ဝူကို အလိုလိုက်

အကြိုက်ဆောင်သည့် ကျိုးဟန်၏စိတ်နေသဘောထား မှန်ကန်မှုကြောင့်

သူ့အစ်ကိုစစ်ဝူနှင့်ကျိုးဟန်တို့နှစ်ယောက်ကို သဘောတူညီပေးခဲ့သည်။

စစ်ဝူသည် သူ၏သေတမ်းစာ၌ ညီလေးစစ်မြန့်ကိုပစ္စည်းဥစ္စာအကုန် လွှဲအပ်ခဲ့ပြီး

ကျိုးဟန်နှင့်အတူ ငြိမ်းချမ်းသောတောင်ကုန်းပေါ်၌သာ နေထိုင်ခဲ့၏။

ဤသို့ဖြင့် နှစ်တွေအကြာကြီး ကုန်လွန်ပြီးသောအခါ အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်လှသော ခြံဝင်းကျယ်တစ်ခုအတွင်း နှလုံးခုန်သံနှစ်ခုကား တဖြည်းဖြည်း ထပ်တူညီစွာ

ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

ငွေရောင်သလင်းကျောက်ကား ကျိုးဟန်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ

စစ်ဝူ မသိခင်မှာပင် လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

သေဆုံးပြီးနောက် space ထဲပြန်ရောက်ချိန်၌ စစ်ဝူ၏အမှတ်တို့ကို

System ကဖော်ပြပေးသည်။

Player ID:SW.

Mission 2.( complete ) side mission & main mission complete.

Other tasks_14.( incomplete )

Skill_ပျင်းရိခြင်းနှင့်အတိုက်အခိုက်။

Point_1900.

အထောက်အကူပစ္စည်းများ_သံတုတ်တစ်ချောင်း၊ဆေးသေတ္တာတစ်ပုံး၊

ကာကွယ်ဆေးတစ်မျိုး၊ဓားတိုတစ်ချောင်း။

{ နောက်ထပ် skill အနေနဲ့ဆေးပညာရပ်ကို သင်ယူရပါမယ်။

မြန်မြန်သင်ယူနိုင်ပါစေ။ host. }

စစ်ဝူမှာတော့ နားချိန်တောင် မပေးဘဲ သင်ကြားရမည့်နေရာသို့ တန်းပို့လိုက်သော

System ကိုစိတ်ထဲမှ လက်ခလယ်သာထောင်ရင်း ဆဲမိလိုက်သည်။

little scene

စစ်ဝူ:" System ! ငါ့လို straight တစ်ယောက်ကို ဟိုကမ္ဘာရော၊ဒီကမ္ဘာမှာပါ ယောက်ျားရခိုင်းတာ တော်တော်ပျော်နေတယ်ပေါ့ ! "

System:{ host အပြစ်တင်တာ မှားနေပြီ ! ကျွန်တော်က ရိုးသားဖိုးသခွား

ဒီအတိုင်း အပျင်းထူနေတဲ့ ငပျင်း system ပါ။ su hua ကလုပ်ခိုင်းလို့ပါ ။ }

မိမိ:"........."* တယ်ကောင်းတဲ့ သေချင်းဆိုး system ! ငါလေးကို ကာကွယ်ပေးမယ်တော့ မရှိဘူး ! *