Zawgyi

"ေသခ်ာၿပီလား သား..."

"ဟုတ္"

"ေသခ်ာတယ္ဆိုလည္း ၿပီးတာပဲ...မနက္႐ွစ္နာရီ ဆိုေန႔တိုင္းအေရာက္လာပါ...ျမန္ျမတ္တတ္ေလ ပိုေကာင္းေလပဲ...စက္ရံုမွာလဲ မန္ေနဂ်ာနဲ႔ခ်ည္း အၾကာႀကီးထားလို႔ မရဘူး"

"ဟုတ္ကဲ့ပါ"

"မင္းအေဖျပန္ေအာင္ မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား"

"ကြၽန္ေတာ္ျမန္ျမန္နားခ်င္ၿပီမို႔လို႔ အေမတို႔ ငွါးခိုင္းထားတဲ့ အိမ္လိပ္စာပဲေပးပါ"

ေျပာလိုက္ေတာ့ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းကို ထုတ္ေပးလာတယ္။

စထြက္ကတည္းက အိမ္တစ္အိမ္ေလာက္ ငွါးဖို႔ ႐ွာထားႏွင့္ဆိုတဲ့ ေစခိုင္းခ်က္ေအာက္မွာ ေရာက္သြားၾကေတာ့ အိမ္တစ္အိမ္က စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၿပီးသား အဆင္သင့္ရိွေနၿပီ။ေရာက္မွ စံုစမ္းၿပီး႐ွာေနစရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့။ေမာင္က တစ္ေယာက္တည္း ေနမယ္ေျပာေနတယ္။မထားႏိုင္ပါဘူး။ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ေကာင္းေကာင္းစား ေကာင္းေကာင္းေနေနလို႔ ဘယ္တရားပါ့မလဲ။အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေမာင္နဲ႔အတူ သြားေနဖို႔ ေျပာေတာ့ မတားဘူး။တားလို႔မရမွန္းလည္း သိလို႔ေနမယ္။ေန႔တိုင္း အေဖ့အလုပ္ေတြကို ေလ့လာဖို႔ မနက္႐ွစ္နာရီ အေရာက္လာရမယ္တဲ့။ေကာင္းပါတယ္။

"ကြၽန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္.."

"ေရာက္လာၿပီးမွ အေဖကို ျပဳစုလာတာ ျပဳစုလာတာနဲ႔ တူေအာင္ေန...အလုပ္ေတြလည္းေလ့လာရင္းေပါ့"

"သိပါတယ္"

ေျပာခ်င္တာက ျပဳစုလာတာနဲ႔ တူေအာင္ေနဆိုေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး အေဖ့နားမွာပဲ ေနေစခ်င္တာ။အခုလို ေမာင္နဲ႔ အတူသြားေနမယ္ဆိုတာကို မလိုဘူးဆိုတာ သိသာေနတယ္။ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ။ေမာင့္ကို အိမ္ေပၚေခၚမတင္ခ်င္မွေတာ့ ေမာင္နဲ႔ အတူလိုက္ေနရံုေပါ့။

"ၾကာသြားလား"

အိမ္ထဲေတာင္ေခၚလို႔မရတဲ့ ေမာင္။အျပင္မွာပဲ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးလြယ္လို႔ ရပ္ေစာင့္ေနတာ။အတင္းႀကီးေတာ့လည္း မေခၚခ်င္တာမို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ထြက္လာခဲ့လိုက္တာ။

"မၾကာပါဘူး...အခုက ဘယ္ကိုသြားရမွာလဲ"

"လာ...ငါ့ေနာက္လိုက္ခဲ့"

လမ္းထိပ္ထိထြက္ၿပီးမွ Taxi တစ္စီးငွါးခဲ့လိုက္သည္။

ေရာက္သြားေတာ့ ငွါးထားတဲ့ အိမ္က ခပ္ျမင့္ျမင့္ေလး။မဆိုးပါဘူး။လခေပးရတာနဲ႔ေတာ့ တန္ေသးသားပဲ။

"လာေလ..ဝင္မယ္"

Taxi ေမာင္းတဲ့ ဦးေလးႀကီးထြက္သြားၿပီးသည္အထိ ေငးလို႔မၿပီးေသးသည့္ေမာင္ေၾကာင့္ သတိေပးရတယ္။ေမာင့္ဆီကေန စကားသံထြက္လာတယ္။

"ကိုကို႔ကို အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းမွာ ေနလို႔ရရဲ႕သားနဲ႔ ဒီအိမ္မွာ လာေနရေအာင္ လုပ္မိတာ အားနာလိုက္တာ" တဲ့။အားနာစရာ မလိုတဲ့ အေၾကာင္း အဆင္ေျပတဲ့ အေၾကာင္းကို ေနာက္မွ ေအးေဆးေျပာျပရေပဦးမည္။

"လာစမ္းပါ...အိမ္သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ရဦးမွာ ေနာက္က်ေနလိမ့္မယ္"

အတင္းဆြဲေခၚေတာ့ ျပံဳးျပံဳးႀကီးနဲ႔ ပါလာ႐ွာတယ္။ဒီအိမ္မွာ ေနရေတာ့လည္း ဘာျဖစ္လဲ။ခ်စ္တဲ့ သူနဲ႔ ေနရရင္ စိတ္ခ်မ္းသာတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ေနရတာ စိတ္ခ်မ္းသာရင္ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္စရာပဲေလ။

"ကဲ...ဘယ္ကေန စၿပီး လုပ္မလဲ"

"ဖုန္ေတ အရင္သိမ္းရမွာေပါ့"

"ေအး သိမ္းရမယ္...ညစာေတာ့ ဝယ္စားလိုက္ၾကတာေပါ့"

"Ok ဗ်ာ"

"အေမတို႔ကို ဖုန္းဆက္ၿပီးၿပီလား ေရာက္ၿပီဆိုတဲ့ အေၾကာင္း"

"ဆက္လိုက္ၿပီးၿပီ ကိုကို႔အိမ္ေ႐ွ႕မွာေစာင့္ေနတုန္းက"

"ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာ"

တစ္အိမ္လံုးကို ဖုန္ေတသိမ္း ပင့္ကူအိမ္ေတ႐ွင္းနဲ႔ အားလံုးၿပီးသြားေတာ့ ငါးနာရီေလာက္ရိွေနၿပီ။ေရခ်ိဳးရဦးမယ္။

'ေတာ္ေသးတာေပါ့...တြင္းတူးထားလို႔'

ေရက ေရတြင္းတူးထားေတာ့ မီးပ်က္တာတို႔ ဘာတို႔ဆိုလည္း စိတ္ပူစရာမလို။လူမေနေတာ့ ေရကန္ကလည္း ေျခာက္ကပ္ေနတာမို႔ အရင္ေဆးေၾကာၿပီး မွ ေရတင္ရတယ္။

"ေမာင္ေရ ဘာလုပ္ေနတာလဲ...ၿပီးရင္ ေရခ်ိဳးမယ္ေနာ္...ၾကာေနမွာစိုးလို႔ တစ္ခါတည္းလာခ်ိဳး..ငါဗိုက္ဆာေနၿပီ"

"အဝတ္ေတြ ထုတ္ေနတာ...လာၿပီ"

ေရက ကန္ထဲျပည့္သြားၿပီ။အိုး... အခုမွသတိရတယ္။ဆပ္ျပာေတြလည္း မရိွေသးဘူး။

"ေရာ့.... "

ပုဆိုးတစ္ထည္ေပးလာလို႔ ေဘးကတန္းေပၚ တင္ထားလိုက္တယ္။

"အဝတ္ေလ်ွာ္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ကိုယ္တိုက္ဖို႔ေတာင္ ဆပ္ျပာမရိွေသးဘူး"

"ညေနမွ တစ္ခါတည္း ထြက္ရင္ ဝယ္ရေအာင္ေလ...ဆပ္ျပာမတိုက္ဘဲ ခ်ိဳးလည္း ကိစၥမရိွပါဘူး...နံရင္လည္း ကိုကိုတစ္ေယာက္ပဲ နံမယ့္ဟာကို...ေနာ့"

"ဒါေပါ့ ဒါေပါ့ ငါနံရင္လည္း ေဟာဒီ့က ငါ့ေယာက္်ား တစ္ေယာက္ပဲ နံမွာပဲကို..ေနာ့"

"နံရင္လည္း အခ်င္းခ်င္း႐ွဴေနၾကရံုေပါ့...ေနာ့"

"ဟား..ဟား..ေတာ္ၿပီ ေတာ္ၿပီ...ခ်ိဳးေတာ့ ေရ...ေတာ္ၾကာ ဆိုင္ေတြသိမ္းခင္လို႔ ညစာငတ္ေနဦးမယ္"

တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ စေနာက္ရင္း ေရခ်ိဳးျခင္းအမႈျပဳေနၾကတဲ့ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္။အပူအပင္ေတြ ေမ့ထားၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေလရဲ႕။

♥♥♥

"ကိုကို မနက္ျဖန္အားေသးလား"

"ဟမ္"

"မအားေတာ့ဘူးလား...ရပါတယ္ ဒါဆိုလည္း"

တစ္လမ္းေက်ာ္မွာ ညေနဘက္မွ ေရာင္းၾကတဲ့ ဆိုင္ေတြ ရိွေနၿပီဆိုလို႔ အဲ့ဘက္သြားၿပီး ထမင္းေတာင္ မစားျဖစ္။ဟိုဟာစား သည္ဟာစားနဲ႔ ဗိုက္ျပည့္သြားရၿပီမို႔။အျပန္ ေမွာင္ခါနီး ေနဝင္႐ိုးရီအခ်ိန္မွာ ဝယ္စရာရိွတာေလး ဝယ္ၿပီး လမ္းေလ်ွာက္ျပန္ခဲ့ၾကတုန္း ေမာင္ကေမးတယ္။မနက္ျဖန္ကစၿပီး ေခၚထားတယ္ဆိုတာ မေျပာဘဲလည္း ေမာင္က ရိပ္မိသြားရတယ္ထင္တယ္။မနက္ျဖန္မွာ အားတယ္ဆိုၿပီး ေမာင့္ကို အခ်ိန္ေပးလို႔ရေပမယ့္ အလုပ္လုပ္ဖို႔လာတာကို ေမာင္က တားထားတယ္လို႔ အေမ မထင္ေစခ်င္ဘူး။ဟူး...ငါတို႔ဘဝကလည္း မလြယ္ပါလားေနာ္။

"ေမာင္က ဘာလုပ္ခ်င္လို႔လဲ"

"ဘာမဟုတ္ပါဘူး...ကြၽန္႔ေတာ့္ဘာသာ ကြၽန္ေတာ္ပဲ ၿမိဳ႕ထဲ ပတ္လိုက္မယ္...ရတယ္"

"ဘာလဲ... အလုပ္႐ွာဖို႔လား"

"အင္းေလ"

"အဆင္ေျပေအာင္ ႐ွာခဲ့...မနက္ျဖန္မေတြ႔လည္း ေနာက္ေန႔မွ ႐ွာ...အခ်ိန္ကုန္ေအာင္ အျပင္မွာမေနနဲ႔... ေမာင္က ဒီနယ္ကြၽမ္းတာမဟုတ္ဘူး"

"အင္းပါဗ်ာ...စိတ္ခ်ပါ...ညေနေစာေစာဆို ျပန္ခဲ့မွာ...ကြၽန္ေတာ့္ေယာက္်ားေလးကို ထမင္းခ်က္ေကြၽးရဦးမွာကို"

"ေအးပါေအးပါ...မေကာင္းမကန္းေတြခ်က္ထားလို႔ကေတာ့ေနာ္...ငါနဲ႔ ေတြ႔မယ္"

"စိတ္ခ်...အားလံုးအဆင္ေျပေစရမယ္"

ငါလည္း အဆင္ေျပေစခ်င္တယ္။အရာအားလံုးကို အဆင္ေျပသြားေစခ်င္တယ္။

♥♥♥

ညအိပ္ယာဝင္ၿပီဆို ေမာင့္ရင္ဘတ္က်ယ္က်ယ္ႀကီးထဲ ဝင္ေနရတာ အက်င့္။ခဏေလာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနလိုက္ရမွ။

"ကိုကို ဒီမွာေနမယ္ဆိုေတာ့ ကိုကို႔အေမက ဘာမွမေျပာလိုက္ဘူးလား"

"ဟင့္အင္း"

ေျပာလိုက္တာကို ေမာင့္ကို မသိေစခ်င္ေတာ့။

"ေတြ႔ခဲ့လား ကိုကို႔အေဖနဲ႔"

"ဟင့္အင္း"

"ေျသာ္"

"မနက္ျဖန္က အိမ္ကိုသြားရမွာ...စက္ရံုဘက္သြားရတဲ့ေန႔လည္း သြားရမွာေပါ့...ငါ့ကိုက စက္ရံုအလုပ္ေတြ လႊဲခ်င္ေနတာဆိုေတာ့"

"ကိုကို....ကိုကိုက ေနာက္က်ရင္ ဒီစက္ရံုကိုပဲ ဦးစီးၿပီး ဒီမွာပဲ ေနေတာ့မွာလား"

"အဲ့ဒါက ေနာက္မွ ငါျပန္စီစဥ္ရမွာ...ဒီမွာေတာ့ ေနဖို႔ စိတ္မကူးထားဘူး"

"အင္း...ရႊတ္...လိမၼာသပဗ်ား"

"အင္း ေမာင္လည္း လိမၼာတယ္ အိပ္ေတာ့...ငါလည္း အိပ္ခ်င္ၿပီ"

"အာ့ဆို ဖယ္ဦး...ေအာက္ခဏ ဆင္းလိုက္ဦးမယ္"

မေန႔ည တစ္ညလံုး ကားေပၚမွာ ပဲ အိပ္ခဲ့ရေတာ့ ေကာင္းေကာင္းအိပ္လို႔မရဘူး။ဒါမွ တစ္အိမ္လံုး လွည့္ပတ္သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္လိုက္ရေသးတာ။လူက အိပ္ယာထဲလွဲလိုက္မွ ျပန္မထခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ႏုန္းေနသလို။

♥♥♥

ေဘးေစာင္းတဲ့ အတိုင္း ေခြေခြေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူက အေတာ္ေလး ပင္ပန္းေနၿပီထင္တယ္။ခဏေလး အတြင္းမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနႏွင့္ၿပီ။ညေနကတည္းက စည္းထားတဲ့ ထိပ္က ဆံပင္စည္းေတာင္ မျဖဳတ္ရေသးဘူး။ဦးေရ မနာေစဖို႔ အသာအယာေလး ဆြဲျဖဳတ္ေပးရတယ္။ဆံပင္႐ွည္႐ွည္ကို ထိပ္မွာ ၾကက္ေတာင္စည္း စည္းသလို စည္းထားေတာ့လည္း ခ်စ္စရာေလး။နဖူးေျပာင္ေျပာင္ေလးနဲ႔။

ႁပြတ္စ္

နဖူးေျပာင္ေလးကိုပဲ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ နမ္း႐ိုွက္မိတယ္။ဒီလူက ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ ေရႊပံုေပၚက ခုန္ဆင္းခဲ့တာ။ဒီလူက ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ သတၱိေတြရိွေနတာ။ခ်စ္တယ္ ကိုကိုရဲ႕။

အနာဂတ္ကိုသာ ႀကိဳျမင္ႏိုင္ရင္ ဒီေနရာ ဒီၿမိဳ႕ကို လာခဲ့ပါမလား။

♥♥♥

8.11.21

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

Unicode

"သေချာပြီလား သား..."

"ဟုတ်"

"သေချာတယ်ဆိုလည်း ပြီးတာပဲ...မနက်ရှစ်နာရီ ဆိုနေ့တိုင်းအရောက်လာပါ...မြန်မြတ်တတ်လေ ပိုကောင်းလေပဲ...စက်ရုံမှာလဲ မန်နေဂျာနဲ့ချည်း အကြာကြီးထားလို့ မရဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"မင်းအဖေပြန်အောင် မစောင့်တော့ဘူးလား"

"ကျွန်တော်မြန်မြန်နားချင်ပြီမို့လို့ အမေတို့ ငှါးခိုင်းထားတဲ့ အိမ်လိပ်စာပဲပေးပါ"

ပြောလိုက်တော့ သော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်ပေးလာတယ်။

စထွက်ကတည်းက အိမ်တစ်အိမ်လောက် ငှါးဖို့ ရှာထားနှင့်ဆိုတဲ့ စေခိုင်းချက်အောက်မှာ ရောက်သွားကြတော့ အိမ်တစ်အိမ်က စာချုပ်ချုပ်ပြီးသား အဆင်သင့်ရှိနေပြီ။ရောက်မှ စုံစမ်းပြီးရှာနေစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့။မောင်က တစ်ယောက်တည်း နေမယ်ပြောနေတယ်။မထားနိုင်ပါဘူး။ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ကောင်းကောင်းစား ကောင်းကောင်းနေနေလို့ ဘယ်တရားပါ့မလဲ။အဲ့ဒါကြောင့် မောင်နဲ့အတူ သွားနေဖို့ ပြောတော့ မတားဘူး။တားလို့မရမှန်းလည်း သိလို့နေမယ်။နေ့တိုင်း အဖေ့အလုပ်တွေကို လေ့လာဖို့ မနက်ရှစ်နာရီ အရောက်လာရမယ်တဲ့။ကောင်းပါတယ်။

"ကျွန်တော်သွားတော့မယ်.."

"ရောက်လာပြီးမှ အေဖကို ပြုစုလာတာ ပြုစုလာတာနဲ့ တူအောင်နေ...အလုပ်တွေလည်းလေ့လာရင်းပေါ့"

"သိပါတယ်"

ပြောချင်တာက ပြုစုလာတာနဲ့ တူအောင်နေဆိုတော့ တစ်ချိန်လုံး အေဖ့နားမွာပဲ နေစေချင်တာ။အခုလို မောင်နဲ့ အတူသွားနေမယ်ဆိုတာကို မလိုဘူးဆိုတာ သိသာနေတယ်။ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ ။မောင့်ကို အိမ်ပေါ်ခေါ်မတင်ချင်မှတော့ မောင်နဲ့ အတူလိုက်နေရုံပေါ့။

"ကြာသွားလား"

အိမ်ထဲတောင်ခေါ်လို့မရတဲ့ မောင်။အပြင်မှာပဲ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးလွယ်လို့ ရပ်စောင့်နေတာ။အတင်းကြီးတော့လည်း မခေါ်ချင်တာမို့ ခပ်မြန်မြန်ပဲ ထြက္လာခဲ့လိုက္တာ။

"မကြာပါဘူး...အခုက ဘယ္ကိုသြားရမွာလဲ"

"လာ...ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

လမ်းထိပ်ထိထွက်ပြီးမှ Taxi တစ်စီးငှါးခဲ့လိုက်သည်။

ရောက်သွားတော့ ငွါးထားတဲ့ အိမ္က ခပ်မြင့်မြင့်လေး။မဆိုးပါဘူး။လခပေးရတာနဲ့တော့ တန်သေးသားပဲ။

"လာလေ..ဝင်မယ်"

Taxi မောင်းတဲ့ ဦးလေးကြီးထွက်သွားပြီးသည်အထိ ငေးလို့မပြီးသေးသည့်မောင်ကြောင့် သတိပေးရတယ်။မောင့်ဆီကနေ စကားသံထွက်လာတယ်။

"ကိုကို့ကို အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းမှာ နေလို့ရရဲ့သားနဲ့ ဒီအိမ်မှာ လာနေရအောင် လုပ္မိတာ အားနာလိုက္တာ" တဲ့။အားနာစရာ မလိုတဲ့ အကြောင်း အဆင်ပြေတဲ့ အကြောင်းကို နောက်မှ အေးဆေးပြောပြရပေဦးမည်။

"လာစမ်းပါ...အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရဦးမှာ နောက်ကျနေလိမ့်မယ်"

အတင်းဆွဲခေါ်တော့ ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့ ပါလာရှာတယ်။ဒီအိမ်မှာ နေရတော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ။ချစ်တဲ့ သူနဲ့ နေရရင် စိတ်ချမ်းသာတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ေနရတာ စိတ်ချမ်းသာရင် ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် ပျော်စရာပဲလေ။

"ကဲ...ဘယ္ကေန စပြီး လုပ္မလဲ"

"ဖုန်တေ အရင်သိမ်းရမှာပေါ့"

"အေး သိမ်းရမယ်...ညစာတော့ ဝယ်စားလိုက်ကြတာပေါ့"

"Ok ဗ်ာ"

"အမေတို့ကို ဖုန်းဆက်ပြီးပြီလား ရောက်ပြီဆိုတဲ့ အကြောင်း"

"ဆက်လိုက်ပြီးပြီ ကိုကို့အိမ်ရှေ့မှာစောင့်နေတုန်းက"

"ဒါဆိုလည်း ပြီးရော"

တစ်အိမ်လုံးကို ဖုန်တေသိမ်း ပင့်ကူအိမ်တေရှင်းနဲ့ အားလုံးပြီးသွားတော့ ငါးနာရီလောက်ရှိနေပြီ။ရေချိုးရဦးမယ်။

'တော်သေးတာပေါ့...တွင်းတူးထားလို့'

ရေက ရေတွင်းတူးထားတော့ မီးပျက်တာတို့ ဘာတို့ဆိုလည်း စိတ္ပူစရာမလို။လူမေနေတာ့ ရေကန်ကလည်း ခြောက်ကပ်နေတာမို့ အရင်ဆေးကြောပြီး မွ ရေတင်ရတယ်။

"မောင်ရေ ဘာလုပ်နေတာလဲ...ပြီးရင် ရေချိုးမယ်နော်...ကြာနေမှာစိုးလို့ တစ်ခါတည်းလာချိုး..ငါဗိုက်ဆာနေပြီ"

"အဝတ်တွေ ထုတ်နေတာ...လာပြီ"

ရေက ကန်ထဲပြည့်သွားပြီ။အိုး... အခုမှသတိရတယ်။ဆပ်ပြာတွေလည်း မရှိသေးဘူး။

"ရော့.... "

ပုဆိုးတစ်ထည်ပေးလာလို့ ဘေးကတန်းပေါ် တင်ထားလိုက်တယ်။

"အဝတ်လျှော်ဖို့မပြောနဲ့ ကိုယ်တိုက်ဖို့တောင် ဆပ်ပြာမရှိသေးဘူး"

"ညေနမွ တစ်ခါတည်း ထွက်ရင် ဝယ်ရအောင်လေ...ဆပ်ပြာမတိုက်ဘဲ ချိုးလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး...နံရင်လည်း ကိုကိုတစ်ယောက်ပဲ နံမယ့်ဟာကို...နော့"

"ဒါပေါ့ ဒါပေါ့ ငါနံရင်လည်း ဟောဒီ့က ငါ့ယောက်ျား တစ်ယောက်ပဲ နံမွာပဲကို..နော့"

"နံရင်လည်း အချင်းချင်းရှူနေကြရုံပေါ့...နော့"

"ဟား..ဟား..တော်ပြီ တော်ပြီ...ချိုးတော့ ရေ...တော်ကြာ ဆိုင်တွေသိမ်းခင်လို့ ညစာငတ်နေဦးမယ်"

တစ်ယောက်တစ်လှည့် စနောက်ရင်း ရေချိုးခြင်းအမှုပြုနေကြတဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်။အပူအပင်တွေ မေ့ထားပြီး ပျော်ရွှင်နေကြလေရဲ့။

♥♥♥

"ကိုကို မနက်ဖြန်အားသေးလား"

"ဟမ်"

"မအားတော့ဘူးလား...ရပါတယ် ဒါဆိုလည်း"

တစ်လမ်းကျော်မှာ ညနေဘက်မှ ရောင်းကြတဲ့ ဆိုင်တွေ ရှိနေပြီဆိုလို့ အဲ့ဘက်သွားပြီး ထမင်းတောင် မစားဖြစ်။ဟိုဟာစား သည်ဟာစားနဲ့ ဗိုက်ပြည့်သွားရပြီမို့။အပြန် မှောင်ခါနီး နေဝင်ရိုးရီအချိန်မှာ ဝယ်စရာရှိတာလေး ဝယ်ပြီး လမ်းလျှောက်ပြန်ခဲ့ကြတုန်း မောင်ကမေးတယ်။မနက်ဖြန်ကစပြီး ခေါ်ထားတယ်ဆိုတာ မပြောဘဲလည်း မောင်က ရိပ်မိသွားရတယ်ထင်တယ်။မနက်ဖြန်မှာ အားတယ်ဆိုပြီး မောင့်ကို အချိန်ပေးလို့ရပေမယ့် အလုပ်လုပ်ဖို့လာတာကို မောင်က တားထားတယ်လို့ အေမ မထင်စေချင်ဘူး။ဟူး...ငါတို့ဘဝကလည်း မလွယ်ပါလားနော်။

"မောင်က ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

"ဘာမဟုတ်ပါဘူး...ကျွန့်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော်ပဲ မြို့ထဲ ပတ်လိုက်မယ်...ရတယ်"

"ဘာလဲ... အလုပ်ရှာဖို့လား"

"အင်းလေ"

"အဆင်ပြေအောင် ရှာခဲ့...မနက်ဖြန်မတွေ့လည်း နောက်နေ့မှ ရှာ...အချိန်ကုန်အောင် အပြင်မှာမနေနဲ့... မောင်က ဒီနယ်ကျွမ်းတာမဟုတ်ဘူး"

"အင်းပါဗျာ...စိတ္ခ်ပါ...ညနေစောစောဆို ပြန်ခဲ့မှာ...ကျွန်တော့်ယောက်ျားလေးကို ထမင်းချက်ကျွေးရဦးမှာကို"

"အေးပါအေးပါ...မကောင်းမကန်းတွေချက်ထားလို့ကတော့နော်...ငါနဲ့ တွေ့မယ်"

"စိတ္ခ်...အားလုံးအဆင်ပြေစေရမယ်"

ငါလည်း အဆင်ပြေစေချင်တယ်။အရာအားလုံးကို အဆင်ပြေသွားစေချင်တယ်။

♥♥♥

ညအိပ်ယာဝင်ပြီဆို မောင့်ရင်ဘတ်ကျယ်ကျယ်ကြီးထဲ ဝင်နေရတာ အကျင့်။ခဏလောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် နေလိုက်ရမှ။

"ကိုကို ဒီမှာနေမယ်ဆိုတော့ ကိုကို့အမေက ဘာမှမပြောလိုက်ဘူးလား"

"ဟင့်အင်း"

ပြောလိုက်တာကို မောင့်ကို မသိစေချင်တော့။

"တွေ့ခဲ့လား ကိုကို့အဖေနဲ့"

"ဟင့်အင်း"

"သြော်"

"မနက်ဖြန်က အိမ္ကိုသြားရမွာ...စက်ရုံဘက်သွားရတဲ့နေ့လည်း သွားရမှာပေါ့...ငါ့ကိုက စက်ရုံအလုပ်တွေ လွှဲချင်နေတာဆိုတော့"

"ကိုကို....ကိုကိုက နောက်ကျရင် ဒီစက်ရုံကိုပဲ ဦးစီးပြီး ဒီမွာပဲ နေတော့မှာလား"

"အဲ့ဒါက နောက်မှ ငါပြန်စီစဉ်ရမှာ...ဒီမှာတော့ နေဖို့ စိတ်မကူးထားဘူး"

"အင်း...ရွှတ်...လိမ္မာသပဗျား"

"အင်း မောင်လည်း လိမ္မာတယ် အိပ်တော့...ငါလည်း အိပ်ချင်ပြီ"

"အာ့ဆို ဖယ်ဦး...အောက်ခဏ ဆင်းလိုက်ဦးမယ်"

မနေ့ည တစ်ညလုံး ကားပေါ်မှာ ပဲ အိပ်ခဲ့ရတော့ ကောင်းကောင်းအိပ်လို့မရဘူး။ဒါမှ တစ်အိမ်လုံး လှည့်ပတ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ရသေးတာ။လူက အိပ်ယာထဲလှဲလိုက်မှ ပြန်မထချင်တော့လောက်အောင် နုန်းနေသလို။

♥♥♥

ဘေးစောင်းတဲ့ အတိုင်း ခွေခွေလေး အိပ်ပျော်နေတဲ့သူက အတော်လေး ပင်ပန်းနေပြီထင်တယ်။ခဏလေး အတွင်းမှာ အိပ်ပျော်နေနှင့်ပြီ။ညနေကတည်းက စည်းထားတဲ့ ထိပ္က ဆံပင်စည်းတောင် မဖြုတ်ရသေးဘူး။ဦးရေ မနာစေဖို့ အသာအယာလေး ဆွဲဖြုတ်ပေးရတယ်။ဆံပင်ရှည်ရှည်ကို ထိပ်မှာ ကြက်တောင်စည်း စည်းသလို စည်းထားတော့လည်း ချစ်စရာလေး။နဖူးပြောင်ပြောင်လေးနဲ့။

ပြွတ်စ်

နဖူးပြောင်လေးကိုပဲ မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့ နမ်းရိုှက်မိတယ်။ဒီလူက ကိုယ့်အတွက်နဲ့ ရွှေပုံပေါ်က ခုန်ဆင်းခဲ့တာ။ဒီလူက ကိုယ့်အတွက်နဲ့ သတ္တိတွေရှိနေတာ။ချစ်တယ် ကိုကိုရဲ့။

အနာဂတ္ကိုသာ ကြိုမြင်နိုင်ရင် ဒီနေရာ ဒီမြို့ကို လာခဲ့ပါမလား။

♥♥♥

8.11.21