"အစ္ကိုေရ...က်ေနာ္ေရာက္ၿပီ"

"ေျသာ္...ထြဋ္ေခါင္..လာေလ ထိုင္ဦး...ခနေန ဆင္းေတာ့မွာ"

"ရတယ္အစ္ကို...ေျဖးေျဖးလုပ္"

"ၿပီးၿပီလား ရန္ရန္...မင္းပဲေစာင့္ရတာေနာ္"

"ၿပီးေတာ့မွာပါဗ်"

ေခါင္းေတာင္မေထာင္လာ။ကုန္းေရးေနရင္းကို ေျပာေနရ႐ွာတာ။အကုန္လံုးကၿပီးေနၿပီ။သူပဲက်န္လို႔ ေစာင့္ခိုင္းထားတာ။

"ဒီေမးခြန္းေလးလြယ္လြယ္ေလးကိုေနာ္...စဥ္းစားေနရေသးတယ္ မင္းမလည္း"

အိမ္ေအာက္မွာက ကေလးေတနဲ႔ ျပည့္ေနလို႔ ထြဋ္ေခါင္က အိမ္ေ႐ွ႕က အပင္ေအာက္က ရပ္ေနတယ္။အိမ္ေအာက္ တန္းလ်ားမွာ လာထိုင္ေနလို႔ ရရဲ႕သားနဲ႔။

"လာပါ ထြဋ္ေခါင္ရဲ႕...ဒီမွာလာထိုင္လာ..ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ရင္းေစာင့္"

"ရပါတယ္ဗ်...အစ္ကိုကလည္း"

"လာပါဗ်ာ...မနက္တုန္းက လက္ဖက္သုပ္ထားတာရိွတယ္...ခနေနမွယူေပးမယ္"

"မလိုပါဘူးအစ္ကုိကလည္း....သူစိမ္းေတလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔"

ထြဋ္ေခါင္က အိမ္မွာ အေဖာ္လာလာလုပ္ေပးေနတာ ဒီေန႔နဲ႔ဆို သံုးရက္ရိွၿပီ။ေန႔ခင္းပိုင္းဆို လာၿပီး သံုးနာရီေလာက္ ေျခာက္တန္းကေလးေတလာမွ ျပန္ျပန္သြားတတ္တယ္။ဒီေန႔ေတာ့ ရန္ရန္႔ေကာင္းမႈေၾကာင့္ က်န္တဲ့ကေလးေတလည္း မျပန္ရေသးလို႔ ပံုမွန္ျပန္ခ်ိန္ထက္ ငါးမိနစ္ေလာက္စြန္းေနၿပီ။

"ၿပီးၿပီ ကိုႀကီး"

"လာျပ"

ေျဖလာခဲ့ရင္ေတာ့ မွန္တယ္။မွန္ေအာင္ကို စဥ္းစားေနရတာက ၾကာတာ။

"အင္း...သြက္သြက္ေျဖတတ္ ေအာင္..ႀကိဳးစားဦးဗ်..ဆရာႀကီး..ေရာ့ မွန္တယ္..သိမ္းေတာ့"

က်န္တဲ့ကေလးေတြက မျပန္ခ်င္ၾက႐ွာဘူး။သိမ္းမယ္ေျပာၿပီးခ်က္ခ်င္း ေကာက္ခနဲ ထျပန္သြားၾကတာ။အေမာင္ ရန္ရန္တို႔ကေတာ့ ဘိတ္ခ်ီးက်န္ခဲ့ျပန္ၿပီ။

"ေဟ်ာင့္...မင္းအဲ့လိုေႏွးပံုနဲ႔ေတာ့ ဘယ္ေကာင္မေလးမွ ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူးကြ"

ထြဋ္ေခါင္က လွမ္းေနာက္တယ္။ဟိုကေလးကျဖင့္ သူ႔ျပန္ႏွပ္သြားရင္ ခံရဦးမယ္။

"ဟာဂ်ာ"

"အမေလးဗ်ာ...ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းစကားေတာင္မပီေတာ့ဘူး...ၾကည့္ရတာ ကာလသား လုပ္ခ်င္ေနၿပီထင္တယ္"

ဟား...ဟား...

"မင္း ေရႊပံုေလးကို ႀကိဳက္တာဆိုကြ...ငါၾကားတယ္ေနာ္ေဟ်ာင့္"

"ဟာ...လုပ္ျပန္ၿပီ ကိုႀကီးထြဋ္ေခါင္သာ ယူမယ့္မိန္းမမရိွတာ"

"ဟ"

ေနာက္တဲ့သူကလည္း ႐ုပ္တည္နဲ႔ ေနာက္တယ္။ေျပာတဲ့သူကလည္း ျပန္ေျပာတာပဲ။

"ေတာ္ပါေတာ့ ထြဋ္ေခါင္ရယ္...ေတာ္ၾကာအရင္တစ္ခါလို ငိုျပန္ေနမွ...ေကာင္းေကာင္းလည္း စီးဦး စက္ဘီးကို"

"ဟုတ္တယ္ဗ်...ကိုႀကီးသုတမသိလို႔...အရီးလွရဲ႕ သမီး ခင္သနၱာဆိုတဲ့တစ္ေယာက္ကို ကိုႀကီးထြဋ္ေခါင္ႀကိဳက္တုန္းကေလ..."

"ဟိတ္ေကာင္...သြားေတာ့..သြား"

ခ်က္ခ်င္း မ်က္လံုးေတျပဴးျပၿပီး ျပန္ခိုင္းေနျပန္ပါၿပီ။သူ႔ရဲ႕ ဗ႐ုတ္က်တာေတ ေပၚဦးမွာစိုးလို႔ေနမယ္။ဘာမွေတာ့မသိရေသးဘူး ဒီကေတာ့ ရယ္ခ်င္ေနၿပီ။သူေျပာျပတဲ့ သူ႔အလြဲေတက ရယ္စရာေကာင္းလြန္းလို႔။

"ကဲပါသြားပါေတာ့ ရန္ရန္ရယ္...ေနာက္က်ေနၿပီ"

"ဟြန္႔"

"ဘာမဟုတ္ဘူး...ဘာမဟုတ္ဘူး...ဒီေကာင္ေလ်ွာက္ေျပာေနတာအစ္ကို"

"ငါက ဘာေျပာေနလို႔လဲကြ"

"အစ္ကို ရယ္ခ်င္ေနတာ..က်ေနာ္သိတယ္"

"ဟဟ..ဒါကေတာ့ မင္းျဖစ္လိုက္ရင္..ရယ္ခ်င္စရာႀကီးပဲကိုး"

"ဟုတ္ပါၿပီ..ဟုတ္ပါၿပီ..ရယ္ပါ"

"မဟုတ္ပါဘူးကြာ.."

အားမနာပါးမနာ ရယ္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး။အားနာပါးနာနဲ႔ သူလြဲတာကို ရယ္ရတာ။

"ေရာ့ အစ္ကိုမေန႔ကမွာတဲ့ဟာ"

"ေျသာ္ ေအ မီးဖုတ္ထားရဦးမယ္...မီးဖုတ္ၿပီးေထာင္းထားရင္ မင္းသူငယ္ခ်င္းကႀကိဳက္တယ္"

အစ္ကိုရယ္။ခ်စ္တတ္လိုက္တာ။သူစားဖို႔ေတာင္ ေစာင္းလ်ားသီးမွာၿပီး ႀကိဳလုပ္ေပးထားဦးမတဲ့။ဟက္....။သူလည္း သူ႔ေယာက္်ားပဲေလ။ခ်စ္မွာေပါ့။ကိုယ္ကသာ မဆိုင္တဲ့သူမဟုတ္လား။

ေမးလိုက္ခ်င္တယ္။အစ္ကို စိတ္မဆိုးဘူးလားလို႔။စိတ္မနာဘူးလားလို႔။ကာယကံ႐ွင္က သည္းခံေနတဲ့အခါ ေဘးကလူက အံတႀကိတ္ႀကိတ္။

"အစ္ကို သူ႔ကို တအားခ်စ္တာပဲလား"

"ခ်စ္တာေပါ့ကြာ...သူ႔ေနာက္ဘာမွမစဥ္းစားပဲ လိုက္လာခဲ့တာကိုပဲၾကည့္ေပါ့..."

အစ္ကို႔မ်က္ဝန္းေတြက ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့။

"အခုလိုေတ သူလုပ္ေနတာလဲ အစ္ကိုစိတ္မနာဘူးလား"

"အခုထိေတာ့ ဘယ္နာပါ့မလဲ...စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူး"

က်ျပန္ၿပီ။မ်က္ရည္ေတက အစ္ကိုနဲ႔မွ မလိုက္ဖက္ပဲ။ေျပာမိတဲ့ ကိုယ့္ပါးစပ္ကိုပဲ အျပစ္တင္မိျပန္တယ္။

"မ်က္ရည္မက်ပါနဲ႔ အစ္ကိုရယ္...အစ္ကို မ်က္ရည္က်တာျမင္ရင္...က်ေနာ္လည္း စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်"

ပါးျပင္ေပၚက မ်က္ရည္ေတကို သုတ္ဖယ္ေပးမလို႔လက္လွမ္းေတာ့ အစ္ကိုကေ႐ွာင္တယ္။လွမ္းမိတဲ့ ကိုယ့္လက္က ေလေပၚမွာပဲ ရပ္သြားရတယ္။ရည္ရြယ္သူကမွ မခံခ်င္ဘဲေလ။

"အဟီး...အက်င့္ပါေနတာ ထင္တယ္"

ဘယ္ကသာ အက်င့္ပါတာလဲ အစ္ကိုရယ္။မ်က္ရည္က်တာမွာ အက်င့္ပါတယ္ဆိုတာ ရိွလို႔လား။မခံစားရဘဲ မ်က္ရည္က အက်င့္ပါလို႔က်ရေအာင္ အဓိပၸါယ္မရိွ။ေျပာတိုင္း ခံစားရလို႔ မ်က္ရည္ေတြက က်ေနရတာေပါ့။ျပံဳးျပေနတဲ့ အစ္ကို႔မ်က္ႏွာမွာ မ်က္ရည္ေတႏွင့္။

႐ုန္းထြက္ၿပီး ျပတ္သားခဲ့ပါ့လား လို႔မေျပာရက္ဘူး။သူ႔အေပၚ အစ္ကို႔အခ်စ္ေတြကို ျမင္ေနရလို႔။ခ်စ္တတ္လြန္းတဲ့ အစ္ကိုရယ္ေလ။

♥♥♥

'ဆယ့္ေျခာက္...ဆယ့္႐ွစ္...ႏွစ္သိန္းေပ်ာက္ေနတယ္...ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ'

ဒီတစ္ပတ္ ေမာင္ျပန္လာတာ ပိုက္ဆံမေပးလို႔ သိမ္းထားတဲ့ ပိုက္ဆံကို သြားေရၾကည့္ေတာ့ သူက မထားခဲ့တဲ့အျပင္ ႏွစ္သိန္းေတာင္ေလ်ာ့သြားေသးတယ္။ကားပ်က္တယ္ဘာညာလည္း မၾကားမိဘူး။ကားေတဘာေတပ်က္ရင္လည္း မသိစရာအေၾကာင္းမရိွဘူး။ျပင္ရမွာဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း သိမွာပဲ။ကားျပင္တာလည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။မဟုတ္မွ.....

ဟုတ္တယ္။ေမာင္အဲ့ေန႔က ေသတၱာေသာ့ဖြင့္သြားတယ္ထင္တယ္။ေသာ့ထားတာလဲ ေနရာလြဲေနတယ္။ဟုတ္တယ္ အဲ့ေန႔က ေမာင္ယူတာပဲေနမွာ။အသိမေပးဘဲ ယူသံုးစရာဘာမ်ားရိွတာလဲ။ေမာင္႐ွာထားတဲ့ ေငြပါ။ေမာင္ႀကိဳက္သလိုသံုးလို႔ရတယ္။အခုက ပံုမွန္မွမဟုတ္တာ။

ခ်က္ခ်င္းပဲ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုကို ေကာက္ႏိွပ္ၿပီးသား။

Ti~~Ti

"Hello"

"ေမာင့္..မနက္ျဖန္ျပန္ခဲ့..ဘယ္အခ်ိန္ထြက္ခဲ့ထြက္ခဲ့..မနက္ုျဖန္ မင္းေရာက္ေအာင္ျပန္ခဲ့တာျမင္ခ်င္တယ္ ဘာလည္းမေမးပါနဲ႔... မနက္ျဖန္သာေရာက္ေအာင္ျပန္ခဲ့ေပး"

တစ္ဖက္က ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ခင္ ခ်ပစ္လိုက္တယ္။က်န္တာေတ သည္းခံၿပီး ႀကိတ္မိွတ္ ေနႏိုင္ေပမယ့္ စီးပြားေရးထိခိုက္လာမယ့္ အကြက္ေတျမင္ရင္ေတာ့ ငါသတိေပးရေတာ့မယ္ေမာင္။ငါ့အတြက္မဟုတ္ဘူး ေမာင္။အခုလိုက စၿပီးသံုးေနျဖဳန္းေနရင္ ေမာင္ပင္ပန္းရက်ိဳးမနပ္မွာစိုးလို႔။ေမာင္႐ွာတဲ့ ေငြေတသူက အလိမၼာနည္းႏွင့္ သံုးသြားမွာစိုးလို႔။

♥♥♥

တစ္ဖက္မွာလည္း

"ကိုကို အခုခ်က္ခ်င္းျပန္မွျဖစ္မယ္ထင္တယ္...ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး တစ္ခုခုျဖစ္ေနလို႔လားမသိဘူး"

"အို ကိုိကုိကလည္း မနက္မွ ျပန္ပါ...ညႀကီးကို ကားမေမာင္းပါနဲ႔ မီႏိုင္းစိတ္မခ်ဘူး"

ဟုတ္တယ္ေလ။သူမ်ားတကာေတ ၾကည္ႏူးေနတာကို ကိုကို႔ေယာက္်ားက တစ္ခါမွ မဆက္စဖူး ညႀကီးဖုန္းဆက္ၿပီး သူ႔ေယာက္်ားကို ျပန္ေခၚေနတယ္။ဒီက ကိုကိုကလည္း ဖုန္းျပန္ဆက္တာ မရလို႔ ျပာယာကိုခတ္ေနတာပဲ။

အခန္းထဲကပါ ထထြက္သြားဖို႔ ၾကံေနသူေၾကာင့္

"ကိုကို"

"ျပန္မွျဖစ္မယ္ေလကြာ..ေနာ္..စိတ္မဆိုးနဲ႔ သူတစ္ခုခုျဖစ္လို႔လားမသိဘူး မီႏိုင္းရဲ႕"

ဟင့္အင္း။လံုးဝလႊတ္မေပးႏိုင္ဘူး။မနက္ျဖန္လည္း ျပန္မလႊတ္ဘူး။ရေအာင္ကို ဆြဲထားဦးမွာ။

"မသြားရဘူးေနာ္ကိုကို...ညႀကီးကို..ၿပီးေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့အသံလည္း မဟုတ္ပါဘူးကိုကိုရဲ႕...ေနာ္...ေနာ္လို႔...မီႏိုင္းကိုစိတ္ပူေအာင္မလုပ္ပါနဲ႔"

ရင္ခြင္ထဲပါ တိုးဝင္ၿပီး ခြၽဲခြၽဲႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလး ေျပာလိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စဥ္းစားသြားသလို။

"ဒါေပမယ့္.."

"ဘာဒါေပမယ့္လည္းကိုိကိုရယ္...ကိုကိုတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ ရင္က်ိဳးရမွာ ကိုကိုရဲ႕"

"စိတ္ခ်ပါကိုကိုရယ္...ကိုကို႔လူ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး...ေနာ္...ေနာ္လို႔ ခ်စ္ဘူးလား"

"သူတစ္ခု.."

"ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးဆို ကိုကိုကလည္း..."

ရင္ဘတ္တစ္ေလ်ွာက္ လက္ညိဳးေလးနဲ႔ပြတ္လို႔ ေျပာေနလိုပ္တယ္။အဟင္း။

"အာ့ဆိုလည္း အိပ္ေတာ့... ကိုကိုမနက္ေစာေစာ ထသြားမွာမို႔ ေစာေစာအိပ္ေတာ့မယ္"

က်စ္စ္။ၾကည့္ထားလိုက္။ကိုကို႔ကို ႐ွင့္လက္ထဲကေန မရရေအာင္ဆြဲထုတ္ျပမယ္။

♥♥♥

30.10.21

ညဆို ေရးျဖစ္ဖို႔က မေသခ်ာဘူးရယ္။အာ့ေၾကာင့္မို႔ ေန႔ခင္းအားေနလို႔ မ်ားႀကီးေရးၿပီး up လိုက္တာ။