မနက္လင္းေတာ့ ထမင္းရယ္ ဟင္းရယ္က ေမာင္ခ်က္တယ္။သူပဲ ခ်က္ရမွာေပါ့။ကိုယ့္ကို ေစာေစာမထႏိုင္ေအာင္လုပ္ထားတာကိုး။အိပ္ယာႏိုးႏိုးခ်င္းမွာပဲ ဆယ္နာရီေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ဒါေတာင္ အိပ္ခ်င္စိတ္ကမေျပဘူး။အိပ္ယာထဲမွာ ပူေနလို႔ ဆက္အိပ္မရေတာ့တာ။

စားပြဲခံုေပၚ အုပ္ေဆာင္းကို လွန္လိုက္ေတာ့ ဖရံုးသီးခ်က္ ဝင္းဝင္းေလး။မေန႔က ေဘးအိမ္က ဖရံုသီးတစ္လံုးေပးထားလို႔ ဒီေန႔အတြက္ဟင္းက ဖရံုသီး။မေန႔က ေထာင္းထားတဲ့ စပ္သီးေထာင္းခြက္လည္း ရိွေနတယ္။မေန႔ညက ႏွစ္ေယာက္စလံုး ညစာမစားေတာ့ ထမင္းေတ ဝက္စာထဲထည့္ရၿပီ။အပိုအလ်ွံျဖစ္သြားတဲ့ ထမင္းဆို သိပ္ႏွေျမာတယ္။

'ဘယ္မ်ားသြားပါလိမ့္...ဆိုင္ကယ္လည္း မရိွဘူးဆိုေတာ့...ၿမိဳ႕ထဲေတဘာေတမ်ားသြားလား'

ဆာေနတဲ့ ဗိုက္ကို ျဖည့္တင္းဖို႔ ထမင္းခူးၿပီး စားပြဲမွာ စားဖို႔လုပ္တုန္း တစ္ေယာက္တည္းေရရြတ္မိတယ္။ေမာင္က ျပန္ေရာက္ရင္ ၿမိဳ႕ထဲေတ သြားတတ္တယ္ေလ။သူ႔ရဲ႕ ေနာက္တစ္ေယာက္က မွာလို႔ ဝယ္ဝယ္ေပးေနရတယ္ထင္ပါတယ္။သိခ်င္ေပမယ့္ မေမးပါဘူး။မေမးမိေအာင္ကို ေနတယ္။အတတ္ႏိုင္ဆံုး မၾကည့္မိေအာင္ကို ေနတယ္။မျမင္ရေတာ့ စိတ္သက္သာတယ္။

တစ္ေခါက္သြားတိုင္း တကူးတကဝယ္ဝယ္သြားရတဲ့ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုပါပါသြားတာကို သိတယ္။ဒါေပမယ့္ မသိခ်င္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေမာင္ေျဖ႐ွင္းဖို႔ ခက္ေနမွာစိုးလို႔။

ေျခာက္ကပ္ကပ္ ဖရံုသီးဟင္းနဲ႔ စပ္သီးေထာင္းက ထမင္းၿမိန္ေစဖို႔ အဆင္မေျပဘူးထင္ရဲ႕။မၿမိန္တဲ့အျပင္ ေျခာက္ကပ္ကပ္မို႔ထင္ ၿမိဳရတာေတာင္ ခက္သလိုလို။စားမေကာင္းတဲ့ ထမင္းကို ႀကိတ္မိွတ္ကုန္ေအာင္စားၿပီး ပန္းကန္ေဆးထားလိုက္တယ္။ေမာင္ကေတာ့ မျပန္ခဲ့ေသးဘူး။ဘယ္အခ်ိန္တည္းက ထြက္သြားသလဲမသိဘူး။ထမင္းဟင္းခ်က္ထားခဲ့ေသးတာဆိုေတာ့ အနည္းဆံုး ႐ွစ္နာရီေလာက္မွ ထြက္လို႔ရမွာ။အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာလည္း ဆယ္နာရီေလာက္ထိ။ေတာ္ပါေသး ဒီေန႔တနဂၤေႏြေန႔မို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ပိတ္ထားလို႔။

'ေရခ်ိဳးထားလိုက္တာ ေအးပါတယ္'

တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေရရြတ္ၿပီး ေရခ်ိဳးဖို႔ ေရငင္ေနလိုက္တယ္။အရင္ကလို ေရငင္ေပးဖို႔လည္း ေမာင့္ကို မခိုင္းခ်င္ေတာ့ဘူး။မလုပ္ခ်င္ဘဲ လုပ္ေပးေနရလိမ့္မယ္ေလ။အခုလည္း ဘယ္အခ်ိန္မွ ျပန္လာမလဲ မသိပါ။ေပ်ာ္ေအာင္မ်ား မထားမိလို႔လားေမာင္ရယ္။စိတ္ညစ္စရာရယ္လို႔မ်ား ေပးမိလို႔လား။

♥♥♥

"ဟ...ဟယ္လို"

"ဟယ္လို...အမိန္႔ရိွပါ႐ွင္...ေရႊရြက္ဝါ လုပ္ငန္းစုက ေဒၚေကသီႏြယ္ေျပာေနပါတယ္"

"အင့္...."

ငိုခ်င္စိတ္က အေမ့အသံၾကားမွ ပိုဆိုးတယ္။ဘာစကားမွမေျပာႏိုင္ေသးခင္ ႐ိုက္သံက အရင္ထြက္လို႔လာတယ္။

"သား...သားႀကီးလား...ဟင္...သားႀကီးရယ္...ေနႏိုင္လိုက္တာကြယ္"

"အင့္...အေမ...ဟင့္"

"သားႀကီး...ေမေမ့သားႀကီး"

ေန႔လည္ တစ္ေန႔လည္လံုး ေမာင့္ကို ေစာင့္ေနတာ ျပန္မလာဘူး။ဒီေန႔မွ ဘာျဖစ္ေနမွန္းလဲ မသိဘူး။ေမာင္နဲ႔ အတူရိွခ်င္ေနတာ။မေန႔ညက ေမာင့္ေျပာစကားအတိုင္းပဲ။ေမာင္ပိုယ္တိုင္ခ်က္ေကြၽးမယ္ဆိုၿပီး ဒီေန႔မနက္ေတာ့ ထမင္းနဲ႔ ဟင္းနဲ႔ ခ်က္ေပးခဲ့သားပဲ။ဒါေပမယ့္..... ဒါေပမယ့္ေလ

"သားႀကီး..မငိုနဲ႔ေတာ့....ဘာျဖစ္တာလဲ..ေမေမ့ကိုေျပာ...ဟင္..ဘာျဖစ္တာလဲ...သားကေရာ..အခုဘယ္မွာလဲ...သားအေဖေရာ ေမေမေရာ..သားညီမေလးေရာ အကုန္လံုး သားကိုေမ်ွာ္ေနၾကတာကြယ္"

"အင့္..."

တီ

ဘာစကားမွ မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။အသံၾကားေလ ပိုဝမ္းနည္းေလ ျဖစ္လာတယ္။အိမ္မွာေနတုန္းက ပံုစံခြက္ထဲ ေနေနရတာမို႔ ထြက္ခ်င္ေနေတာ့တာပဲသိတာ။အိမ္က အေဖ ပံုသြင္းေနတဲ့ ဘဝႀကီးမွာ မေနခ်င္ေတာ့တာပဲ သိတာ။ေမာင္ကလည္း အဲ့အခ်ိန္တုန္းက သူမ်ားေတအားက်ရေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ေပးခဲ့တာ။

Ring~~

ေနာက္တစ္ဖန္ျမည္လာတဲ့ဖုန္းေလးကို မကုိင္ေတာ့ဘဲ တစ္ခါတည္း စက္ပိတ္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ေပၚကို မ်က္ရည္တစ္စက္က ေပါက္ခနဲ။

သိပါတယ္။အေမတို႔ေတ စိတ္ပူေနၾကမယ္ဆိုတာသိပါတယ္။တစ္အိမ္လံုးက လြမ္းေနၾကမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ဒီက သားမိုက္ႀကီးကေတာ့ အေမတို႔ဆီ ျပန္လာဖို႔ စိတ္ကူးေတာင္မကူးမိေသးဘူး။ေဟာ့ဒီက သားမိုက္ႀကီးက အေမတို႔ထက္ ေယာက္်ားျဖစ္တဲ့သူကို ပိုအားကိုးမိေနတုန္း။အားကိုးေနတဲ့ အရိပ္ႀကီးက ေဖ်ာ့ေတာ့လာတာေတာင္မွပဲ ဒီက သားမိုက္ႀကီးက အျပည့္အဝ အားကိုးခ်င္မိတုန္း။သားမိုက္ႀကီးပါ အေမရယ္။သားမိုက္ႀကီးပါ။

ဆို႔တက္လာတဲ့ ရင္ဘတ္ကို သက္သာလို သက္သာျငား လက္သီးဆုပ္နဲ႔ ထု႐ိုက္ေနမိတယ္။မ်က္လံုးထဲက မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာတာကိုေတာ့ မတားႏိုင္ဘူး။

အေဖ...။အေမ...။

မိဘရင္ကို ေျခစံုကန္ၿပီး ထြက္လာခဲ့လို႔မ်ားလားကြယ္။

ထိုေန႔က တစ္ေယာက္တည္း သည္းသည္းထန္ထန္ငိုေန႐ွာတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အေဖာ္မဲ့စြာ ရိွေနေလရဲ႕။

♥♥♥

Ti~~Ti~~Ti

"Hello"

သံုးခါေလာက္ ဖုန္းဝင္သြားၿပီးမွ တစ္ဖက္ကကိုင္တယ္။

"Hello. ..ထြဋ္ေခါင္လား"

"ဟုတ္တယ္ေလ အစ္ကို...ဘာေျပာဖို႔လဲ"

"ဟို...မင္းသူငယ္ခ်င္းေလ..အဲ့ဒါ မင္းဆီမွာမ်ားရိွလားလို႔"

"ဘာ...က်စ္စ္...ဒီေကာင္ေတာ့"

ဒီအသံမ်ိဳးၾကားရတယ္ဆိုေတာ့ သူ႔ဆီမွာမရိွလို႔ေပါ့။

"ဟို...အားေတာ့နာေပမယ့္ေလ...ညီေလးတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီေမးေပးပါဦးေနာ္...ရိွရင္ ျပန္လႊတ္ဖို႔ေရာ...ေျပာေပးပါဦး"

"ဟုတ္ဟုတ္ အစ္ကို...ဒါနဲ႔ အစ္ကို က်ေနာ္ အေဖာ္လာလုပ္ေပးရမလား"

"ရပါတယ္...မင္းသူငယ္ခ်င္းကိုသာ..ရိွရင္ ျမန္ျမန္လႊတ္ေပးပါေနာ္"

"ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို... က်ေနာ္ေမးၾကည့္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္"

"ေက်းဇူးပါ"

ထြဋ္ေခါင္ဆီဖုန္းဆက္ေမးေတာ့လည္း မရိွဘူးတဲ့။ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းေတဆိုလို႔လည္း ထြဋ္ေခါင္ဖုန္းနံပါတ္ပဲရိွလို႔ သူ႔ကိုပဲတစ္ဆင့္ေမးခိုင္းရတယ္။ဘယ္မ်ားသြားေနသလဲေမာင္။မနက္ကတည္းက ေပ်ာက္ေနတာ အခုထိ။ေမွာင္ေတာင္ေမွာင္ေတာ့မယ္။

ကြၽီ ဒုန္း

ဂြတ္

"အား...အမေလး..မင္းငါ့ကိုေသေၾကာင္းၾကံေနတာလား"

"ဟ..ၾကံစရာလား..ကြာ...ငါ့ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းႀကီးကို ေအ့လ္"

"သြားၿပီ...ငါေတာ့အိမ္ေရာက္ၿပီ...ေအ့လ္...တာ့တာ...မင္းျပန္ေတာ့"

ေမာင္။ႏွစ္ေယာက္စလံုးမူးျပဲလာလိုက္တာ ဆိုင္ကယ္ေတာင္ေျဖာင့္ေအာင္မေမာင္းႏိုင္ပါလား။အိမ္ေအာက္ထိုးမွ အရိွန္မထိန္းႏိုင္လို႔ ေ႐ွ႕က တန္းလ်ားကို သြားတိုက္ေနတယ္။လမ္းမွာမ်ား ဘယ္လိုမ်ားေမာင္းလာခဲ့ၾကသလဲ အိမ္ေရာက္ေအာင္။

"ပါးမို႔မို႔ေလးထက္က...ေအ့လ္...စံပါယ္တင္မွဲ႔ကေလးရယ္..ဂြမ္..ဂြမ္...ေအ့လ္"

"ေမာင့္!"

ေအာ္ပစ္လိုက္မိပါသည္။မူးေနတာ လူမွန္းေတာင္မသိဘူး။ဆိုေနတဲ့ သီခ်င္းက....သီခ်င္းက ။

"ဘယ္သူ႔ကိုတမ္းတၿပီးဆိုေနတာလဲ...ဟမ္...မင္းဘယ္သူ႔ကိုတမ္းတၿပီး ဆိုေနတာလဲလို႔"

ေမာင့္လည္ပင္းက အက်ႌစကိုစုကိုင္လို႔ ေအာ္ဟစ္မိတယ္။မ႐ွက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ဒီေလာက္ထိေတာင္လား ေမာင္။မူးေနတဲ့လူကို တုၿပီး အထအနေကာက္ေနတယ္ပဲဆိုဆို ။

"ဟမ္...ဟက္ဟက္...ကိုိကို...ကိုကို႔ကိုဆိုတာေပါ့...ေအ့လ္"

"မေျပာနဲ႔...မင္းမေျပာနဲ႔...အဲ့ပါးစပ္ႀကီးက ငါ့ကိုလို႔မေျပာနဲ႔...အင့္"

အက်ႌစကို ဆြဲကိုင္လႈပ္ရမ္းလို႔ ေျပာေတာ့ ေမာင္က မ်က္လံုးေတာင္ က်ယ္က်ယ္မပြင့္။အား.....။ကာယကံ႐ွင္က ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။ဘယ္သူ႔ကို ေျပာရမွာလဲ။ဘယ္သူ႔ကို ေျပာရမွာလဲလို႔။

ေအ့လ္ ေအ့လ္

ငိုရျပန္ၿပီ။ေယာက္်ားေလးလည္း ႏွလံုးသားရိွတာမို႔လို႔ ငိုခ်င္တယ္။ဘယ္သူ႔ေ႐ွ႕ ဖြင့္ခ်ၿပီး ငိုလိုက္ရမွာလဲ။ဘာလို႔လို႔ ေျပာလိုက္ရမွာလဲ။မ်က္ရည္ေတသာ စီးက်လို႔ ႀကိတ္ငိုေနရတယ္။

"ကိုင္ထား...အင့္...ဒီတိုင္းလည္း ပစ္မထားႏိုင္ဘူး...ေမာင္ေနာ္...ေမာင္...ေမာင္မို႔လို႔..အင့္"

ရိွုက္ေနရင္းပဲ တစ္ေယာက္တည္း ေျပာၿပီး မႏိုင္မနင္းကိုယ္ႀကီးကို အိမ္ေပၚေရာက္ေအာင္ တြဲတင္ရတယ္။အိမ္ခန္းထဲေရာက္မွ ေစာင္ကို ရင္ဘတ္ေပၚတင္ေပးလိုက္တယ္။အိပ္ေပ်ာ္ေနလိုက္တာမ်ား။

နဖူးေပၚက်ေနတဲ့ ဆံစေတကို သပ္တင္လို႔ ေမာင့္နဖူးျပင္ကို နမ္း႐ိုွက္မိတာ အျမတ္တႏိုး။အရက္ရိွန္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာက ခပ္ရဲရဲ။လိမၼာပါ့လား ေမာင္ရယ္။ေျပာမွသိ ထိမွနာဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳး ေမာင့္ကို မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။လိမၼာပါ ေမာင္ရယ္။

ဒီညလည္း မ်က္ရည္က်ရျပန္တာပါပဲ။

♥♥♥

29.10.21