သူဇာေဝႏွင့္ ဘရဏီေဇာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း ေတြ႕ဆုံရန္ အေၾကာင္းဖန္လာသည္။ ေတြ႕ဆုံမႈအစသည္ သူဇာေဝထံ ဘရဏီေဇာ္ဖုန္းဆက္ေခၚျခင္းမွစ၏။

" မသူဇာေဝေရာက္တာ ၾကာၿပီးလား၊ နည္းနည္း ေနာက္က်သြားတယ္၊ အားနာလိုက္တာ "

" ရပါတယ္ "

သူဇာေဝအေအးဆိုင္၌ ထိုင္ေနသည္မွာ စေရာက္ခ်ိန္မွဆိုလွ်င္ ၁ နာရီခြဲေက်ာ္ၿပီး ျဖစ္သည္။ စေခၚ ေသာ ဘရဏီေဇာ္သည္ ေနာက္က်မွေရာက္လာသည္။

" ရွင္းရွင္းပဲေျပာပါမယ္ မသူဇာေဝ၊ ရဝိန္နဲ႔ အ ဆက္ျပတ္လိုက္ပါ "

" အဆက္ျပတ္ရမယ္ ဟုတ္လား၊ ဘာလို႔လဲ... မင္းနဲ႔ေရာ ဘာဆိုင္လို႔လဲ၊ ဒီစကားက မင္းလာေျပာစရာလည္းမလိုဘူး ထင္တယ္ "

" ဆိုင္တာေပါ့။ ​သူငယ္ခ်င္းအဆင့္ကေန ခ်စ္သူရည္းစားဆိုတဲ့အဆင့္ကို မ​ၾကာခင္တတ္ေတာ့မွာေလ၊ အဆုံးမွာလည္း ရဝိန္ရဲ႕သတိုးသမီးနာမည္က ဘရဏီေဇာ္ပဲျဖစ္လာမွာ "

ေရွ႕တစ္မ်ိဳး၊ ေနာက္တစ္မ်ိဳးျဖင့္ မ်က္ႏွာႏွစ္ခြ ပိုင္ရွင္ေႁမြ​ေဟာက္မ ကဲ့သို႔ေသာ ဘရဏီေဇာ္အေျပာေၾကာင့္ သူဇာေဝလက္သီးတင္းတင္း

ဆုပ္ထားလိုက္ရသည္။

၂ ႏွစ္ၾကာၿပီးေသာအခါ...

" ရဝိန္ မင္းဒီႏွစ္အေအာင္ေျဖေတာ့ "

" ဟုတ္ "

" ေျပာလိုက္ရင္ ဟုတ္ ဟုတ္နဲ႔ ၂ ႏွစ္ရွိၿပီး​​ေနၿပီး။

အခုထိမေအာင္ေသးဘူး "

" ဆယ္တန္းက နတ္္ႀကီးတယ္၊ တခ်ိဳ႕ဆို "

" တိတ္လိုက္ေတာ့ ရဝိန္၊ စာစစ္ဖို႔ ဆရာသီးသန္႔ တစ္ေယာက္ထပ္​ေခၚ ထားေပးတယ္၊ ဒီႏွစ္ေတာ့

ေအာင္ေအာင္ေျဖ "

"ေမာင္ေလး ဒီမွာထိုင္လို႔ရမလား၊ အျခားခုံေတြ လူျပည့္ေနၿပီး၊ အစ္မစာတမ္းအမွီထပ္ဖို႔ ရွိလို႔ပါ "

" ဟုတ္ကဲ့ အစ္မ၊ ရပါတယ္ ထိုင္ပါ "

ကိဝီအိတ္တင္ထားေသာ ေဘးခုံ၌ အသားျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာႏွင့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ထိုင္ခြင့္ ေတာင္းလာသည္။ ထိုမိန္ကေလးသည္ ဆံပင္ခါး​ ေအာက္ မေရာက္တေရာက္ေလးႏွင့္ မဟာဆန္ဆန္လွေပသည္။ ကိဝီလည္း အၾကည္တို႔ကို ရပ္လိုက္ၿပီး စာဆက္လုပ္ေနလိုက္သည့္မွာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ရွိသြားသည္ကိုပင္ သတိမရေအာင္ အာ႐ုံဝင္သြားရ၏။

" ေမာင္ေလးက ဘယ္ေမဂ်ာကလဲ "

" ျမန္မာစာဒုတိယႏွစ္ပါ အစ္မ "

" တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ အစ္မလည္း ျမန္မာစာပဲ၊ ေမာင္ေလးစာၾကည္တိုက္ကို မၾကာခဏလာျဖစ္ လား၊ အမတို႔သူငယ္ခ်င္းလုပ္ရေအာင္ေလ၊

ခုံ႔အတြက္လည္း အဆင္ေျပတာေပါ့ "

" ဟုတ္ကဲ့၊ ကြၽန္ေတာ္နာမည္ ကိဝီ၊ အစ္မေရာ "

" သူဇာေဝ၊ အာ... ေမ့ေတာ့မလို႔၊ အစ္မစာတမ္းအမွီအပ္ရအုန္းမယ္၊ ေနာက္မွ ျပန္ေတြ႕မယ္ ​ေမာင္ေလး၊ သြားၿပီး "

ကိဝိီ အခုဆို တကၠသိုလ္ဒုတိယႏွစ္ second

semester ေရာက္ေနၿပီးျဖစ္သည္။ ဦးေလးမ်ိဳးမင္း၏ပညာေရးေထာက္ပံ့မႈကို ယူထားဆဲေပမယ့္လည္း အလုပ္မ်ားလည္းဆက္လုပ္ျဖစ္သည္။ အိမ္​ေနာက္၌လည္း ​အသီး႐ြက္အစား ႏွင္းဆီပန္းမ်ား၊ သစၥာပန္းနီနီမ်ားကို အစားထိုးစိုက္ထားျဖစ္ သည္။ ညေနဘက္ဆို ပန္းသည္တို႔ ေဖာက္သည္လာယူၾက၍ မနက္ေစ်းသို႔ သြားေရာင္းစရာမလိုေတာ့။ မနက္ျဖန္ဆိုလွ်င္ အလုပ္တစ္ခုထပ္ပိုၿပီး ျဖစ္သည္။ ဦးေလးဦးမ်ိဳးမင္းသည္ သူ၏သား မင္းရဝိန္ကို စာကူစစ္ေပးရန္ေျပာလာ၍ ကိဝီႏိုင္​ေသာအားျဖင့္ကူရန္ အခြင့္ေရးျပန္ရလာေပ၏။

" လက္ထဲစာအိတ္က ဘယ္သူဟာလဲ "

စိုးသက္ေနာင္သည္ သက္ပိုင္အားေမးလိုက္သည္။

" မသိဘူး။ ဒီစာအုပ္ထဲက ထြက္လာတာ "

" ေပး ငါကို "

သက္ပိုင္ကမ္းေပး​လာေသာ စာအိတ္အျပာႏု ေရာင္ကို စိုးသက္​ေနာင္သိမ္းလိုက္သည္။ တစ္ ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔ ခ်စ္စရာပိုေကာင္းလာေသာ

သက္ပိုင္အား စိတ္မခ်ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ စိုးသက္ေနာင္ေသာကေဝရသည္။ သက္ပိုင္သည္

စိုးသက္ေနာင္အေဖ၏သူငယ္ခ်င္းသား

ျဖစ္သည္။ အေမတစ္ခု၊ သားတစ္ခုဘဝျဖစ္၍ သားျဖစ္သူကို အခ်ိန္ျပည့္မေပးႏိုင္။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း မထားခဲ့ခ်င္၍ သူငယ္ခ်င္းအသိျဖစ္ေသာ စိုးသက္ေနာင္တို႔အိမ္မွာ လာအပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ စိုးသက္ေနာင္အေဖျဖစ္သူသည္လည္း အလုပ္သာဦးစားေပးလုပ္ကိုင္၍ သက္ပိုင္သည္ စိုးသက္ေနာင္ႏွင့္သာ

အတူသြား၊ အတူလာ၊ အတူစား၊ အတူအိပ္ပင္ျဖစ္လာသည္။ အခုဆို သက္ပိုင္သည္ စိုးသက္ေနာင္တို႔အိမ္ေရာက္သည္မွာ ၅ ႏွစ္နီးပါးရွိၿပီး။ ေငြကိုသာပုံမွန္ပို႔ေပးတတ္ေသာ သက္ပိုင္အေမ

ႏွင့္ အလုပ္ကိုဘဝမွတ္ထားေသာ စိုးသက္ေနာင္အေဖတို႔သည္ အတိတ္ဇာတ္လမ္းရွိပုံရသည္။ ဘာလို႔ျဖစ္ျဖစ္ပါေလ။ သက္ပိုင္ကို လာအပ္ခဲ့​ေသာ အန္တီႏွင့္ အေဖျဖစ္သူကို စိုးသက္​ေနာင္ေက်းဇူးတင္မိသည္။

စိုးသက္ေနာင္ အေတြးတခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ ကုတင္ထက္ကိုၾကည္လိုက္လွ်င္ ဝက္ကေလးသည္ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီးျဖစ္သည္။ စိုးသက္ေနာင္

စာရင္းတြက္ျခင္းလည္းၿပီးၿပီး​ျဖစ္၍ လက္ေတာ့(ပ္)ကိုပိတ္လိုက္ၿပီး အိပ္စက္ရန္အတြက္ သက္ပိုင္ေဘးဝင္လွဲ႔လိုက္သည္။ လက္တို႔သည္လည္း ပုံမွန္လုပ္ေနၾကအတိုင္း ေစာင္ထုပ္ေလးကို ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္သည္။

" သိပ္ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းမျပနဲ႔ ဝက္ကေလး၊ အိမ္

မက္လွပါေစ "

➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡

" ရဝိန္ စာစစ္မယ္ ဆရာ ညေန႔ ၄ နာရီေရာက္မယ္၊ အိမ္မွာအသင့္ရွိပါေစ၊ မဟုတ္ရင္ မုန္႔ဖိုးျဖတ္မယ္ "

" အင္း "

ကိဝီ မွန္ကိုၾကည္ၿပီး​ၿပီးေသာ္လည္း ထပ္ၾကည္ျဖစ္သည္။ စာစစ္ေပးရန္သြားရမည္ျဖစ္၍ လူႀကီးဆန္ဆန္ေလး ဝတ္သင့္တယ္မလား။ ဦးေလး၏သားသည္ ကိဝီႏွင့္ ႐ြယ္တူေလာက္ပင္ျဖစ္၍ ပိုရင့္က်က္သည္ပုံစံျဖစ္ေအာင္ အဝါႏုေဖာက္အကြက္ရွပ္အက်ႌႏွင့္ ပုဆိုးတို႔ကို တြဲ​ဝတ္လိုက္သည္ ။

" အြန္း...ဒီေလာက္ဆို ငါေလးေတာ္ေတာ္ကို ရင့္က်က္သြားၿပီး "

ကိဝီ မွန္ကိုေနာက္တစ္ခါ ျပန္ၾကည္လိုက္ၿပီး ေခါင္းၿဖီးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ကိဝီသြားရမည္

အိမ္လိပ္စာကိုမွတ္လိုက္ၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္ေလးယူ၍ အိပ္ခန္းအတြင္းမွ ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။

" ဘယ္သြားမို႔လဲ ကိဝီ "

" စာသြားသင္မို႔ ေဒၚေလး "

" သိပ္မေမွာင္ေစနဲ႔။ ေကာင္းေကာင္းလည္း သြား အုန္း "

" ဟုတ္ကဲ့ "

ေလွကားေဘးနား၌ ရပ္ထားေသာ စက္ဘီးေလး ကိုယူ၍ လိပ္စာအတိုင္းထြက္လာလိုက္သည္။

ေလေလးတျဖဴးျဖဴးႏွင့္ အတြဲမ်ားထံေငး၍ မုန္႔စားေနၾကၿပီး သူငယ္ခ်င္း ၄ ေယာက္တို႔သည္စုေဝး၍ ထိုင္ေနၾကသည္။

" စိုးေနာင္ဘာယူမယ့္လို႔ စဥ္းစားထားလဲ "

" ဘာမွ မယူဘူး "

" စိုးေနာင္ မေျဖဘူးလား "

" မသိဘူး။ အေဝးသင္ပဲတတ္​ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္ "

" ဘာလို႔လဲ၊ ငါ့က ဒီႏွစ္ေက်ာင္းအတူတူ တတ္ရၿပီးဆိုလို ေပ်ာ္ယုံရွိေသး။ ျပန္ေပး ... ငါမုန္႔ေတြ၊ မေကြၽးေတာ့ဘူး"

ကေလးဆန္ေသာ သက္ပိုင္အ​ေျပာေၾကာင့္ အားလုံးၿပဳံးမိၾကသည္။ သူကိုၿပဳံးေနမွန္းမသိစြာ သက္ပိုင္သည္လည္း မုန္႔ေလးစားလ်က္ လိုက္ၿပဳံးေနသည္။ မင္းရဝိန္၊ စိုးသက္​ေနာင္ႏွင့္

ဘရဏီေဇာ္တို႔သည္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း သက္ပိုင္ႏွင့္မူ စိုးသက္ေနာင္မွ

အစျပဳ၍ ေပါင္းမိသြားျခင္းျဖစ္သည္။

မင္းရဝိန္ႏွင့္ စိုးသက္ေနာင္တို႔၏အရပ္အျမင့္သည္ ၆ ေပ ေလာက္နီးနီးရွိၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သက္ပိုင္၏ ၅ေပ ၅ လက္မအရပ္သည္ ရဝိန္တို႔

ႏွင့္ေရာ၍ ပိုပိုပုသြားရသည္။ ဘရဏီေဇာ္ကလည္း ၅ ေပ ၄ လက္မအရပ္ကို ေဒါက္ခုထားေတာ့ အဖြဲ႕ထဲ၌ သက္ပိုင္သည္သာ လုံးလုံးေသးေသးျဖစ္ေနသည္။ စိုးသက္ေနာင္၏အလိုလိုက္ဝယ္ေကြၽးမႈကလည္း သက္ပိုင္၏ပါးမ်ားကို လုံးလုံးေလးျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုလည္းျဖစ္​ေလသည္။

" ရဝိန္ မင္းေရာ ျပန္ေျဖမွာမလား။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအာင္ေအာင္ေျဖလိုက္ေတာ့၊ ဘရဏီ နင္ေရာ ဘာတတ္ဖို႔ စဥ္စားထားလဲ "

" မသိေသးဘူး၊ အမွတ္မွီရာပဲေပါ့။ ဘာနဲ႔ဘြဲရ ဘြဲ႕ရပါေစ၊ ငါအတြက္အေရးမႀကီးဘူးေလ "

" ေဟ့ရဝိန္... ၃ နာရီခြဲေက်ာ္ၿပီး။ စာစစ္သူ လာေတာ့မယ္ေလ "

"ဟုတ္သား၊ ​​ငါ့ျပန္ေတာ့မယ္၊ ေက်းဇူး သက္ပိုင္ "

သက္ပိုင္ေခါင္းလုံး​ေလးကို ထိလိုက္မိၿပီးခါမွ စိုးသက္ေနာင္ဘက္ လွည့္ၾကည္လိုက္လွ်င္ ၿပဳံးေန​ေသာ သက္ပိုင္​အားၾကည္ေနသည့္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

" မၿပဳံးနဲ႔ "

အၿမဲၿပဳံးေနေသာ သက္ပိုင္ကို စိုးသက္ေနာင္မွ

မၿပဳံးရန္ေျပာလိုက္သည္။

" ငါ့လည္း ျပန္ၿပီး "

" ဘရဏီ see you "

" see you "

" ဘာၾကည္တာလဲ စိုးေနာင္၊ ငါတို႔လည္းျပန္မယ္ေလ "