သူဇာဝေနှင့် ဘရဏီဇော်တို့နှစ်ယောက်တည်း တွေ့ဆုံရန် အကြောင်းဖန်လာသည်။ တွေ့ဆုံမှုအစသည် သူဇာဝေထံ ဘရဏီဇော်ဖုန်းဆက်ခေါ်ခြင်းမှစ၏။

" မသူဇာဝေရောက်တာ ကြာပြီးလား၊ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်၊ အားနာလိုက်တာ "

" ရပါတယ် "

သူဇာဝေအအေးဆိုင်၌ ထိုင်နေသည်မှာ စရောက်ချိန်မှဆိုလျှင် ၁ နာရီခွဲကျော်ပြီး ဖြစ်သည်။ စခေါ် သော ဘရဏီဇော်သည် နောက်ကျမှရောက်လာသည်။

" ရှင်းရှင်းပဲပြောပါမယ် မသူဇာဝေ၊ ရဝိန်နဲ့ အ ဆက်ပြတ်လိုက်ပါ "

" အဆက်ပြတ်ရမယ် ဟုတ်လား၊ ဘာလို့လဲ... မင်းနဲ့ရော ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ဒီစကားက မင်းလာပြောစရာလည်းမလိုဘူး ထင်တယ် "

" ဆိုင်တာပေါ့။ ​သူငယ်ချင်းအဆင့်ကနေ ချစ်သူရည်းစားဆိုတဲ့အဆင့်ကို မ​ကြာခင်တတ်တော့မှာလေ၊ အဆုံးမှာလည်း ရဝိန်ရဲ့သတိုးသမီးနာမည်က ဘရဏီဇော်ပဲဖြစ်လာမှာ "

ရှေ့တစ်မျိုး၊ နောက်တစ်မျိုးဖြင့် မျက်နှာနှစ်ခွ ပိုင်ရှင်မြွေ​ဟောက်မ ကဲ့သို့သော ဘရဏီဇော်အပြောကြောင့် သူဇာဝေလက်သီးတင်းတင်း

ဆုပ်ထားလိုက်ရသည်။

၂ နှစ်ကြာပြီးသောအခါ...

" ရဝိန် မင်းဒီနှစ်အအောင်ဖြေတော့ "

" ဟုတ် "

" ပြောလိုက်ရင် ဟုတ် ဟုတ်နဲ့ ၂ နှစ်ရှိပြီး​​နေပြီး။

အခုထိမအောင်သေးဘူး "

" ဆယ်တန်းက နတ််ကြီးတယ်၊ တချို့ဆို "

" တိတ်လိုက်တော့ ရဝိန်၊ စာစစ်ဖို့ ဆရာသီးသန့် တစ်ယောက်ထပ်​ခေါ် ထားပေးတယ်၊ ဒီနှစ်တော့

အောင်အောင်ဖြေ "

"မောင်လေး ဒီမှာထိုင်လို့ရမလား၊ အခြားခုံတွေ လူပြည့်နေပြီး၊ အစ်မစာတမ်းအမှီထပ်ဖို့ ရှိလို့ပါ "

" ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ၊ ရပါတယ် ထိုင်ပါ "

ကိဝီအိတ်တင်ထားသော ဘေးခုံ၌ အသားဖြူဖြူချောချောနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ထိုင်ခွင့် တောင်းလာသည်။ ထိုမိန်ကလေးသည် ဆံပင်ခါး​ အောက် မရောက်တရောက်လေးနှင့် မဟာဆန်ဆန်လှပေသည်။ ကိဝီလည်း အကြည်တို့ကို ရပ်လိုက်ပြီး စာဆက်လုပ်နေလိုက်သည့်မှာ အချိန်ဘယ်လောက်ရှိသွားသည်ကိုပင် သတိမရအောင် အာရုံဝင်သွားရ၏။

" မောင်လေးက ဘယ်မေဂျာကလဲ "

" မြန်မာစာဒုတိယနှစ်ပါ အစ်မ "

" တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ အစ်မလည်း မြန်မာစာပဲ၊ မောင်လေးစာကြည်တိုက်ကို မကြာခဏလာဖြစ် လား၊ အမတို့သူငယ်ချင်းလုပ်ရအောင်လေ၊

ခုံ့အတွက်လည်း အဆင်ပြေတာပေါ့ "

" ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်နာမည် ကိဝီ၊ အစ်မရော "

" သူဇာဝေ၊ အာ... မေ့တော့မလို့၊ အစ်မစာတမ်းအမှီအပ်ရအုန်းမယ်၊ နောက်မှ ပြန်တွေ့မယ် ​မောင်လေး၊ သွားပြီး "

ကိဝိီ အခုဆို တက္ကသိုလ်ဒုတိယနှစ် second

semester ရောက်နေပြီးဖြစ်သည်။ ဦးလေးမျိုးမင်း၏ပညာရေးထောက်ပံ့မှုကို ယူထားဆဲပေမယ့်လည်း အလုပ်များလည်းဆက်လုပ်ဖြစ်သည်။ အိမ်​နောက်၌လည်း ​အသီးရွက်အစား နှင်းဆီပန်းများ၊ သစ္စာပန်းနီနီများကို အစားထိုးစိုက်ထားဖြစ် သည်။ ညနေဘက်ဆို ပန်းသည်တို့ ဖောက်သည်လာယူကြ၍ မနက်စျေးသို့ သွားရောင်းစရာမလိုတော့။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် အလုပ်တစ်ခုထပ်ပိုပြီး ဖြစ်သည်။ ဦးလေးဦးမျိုးမင်းသည် သူ၏သား မင်းရဝိန်ကို စာကူစစ်ပေးရန်ပြောလာ၍ ကိဝီနိုင်​သောအားဖြင့်ကူရန် အခွင့်ရေးပြန်ရလာပေ၏။

" လက်ထဲစာအိတ်က ဘယ်သူဟာလဲ "

စိုးသက်နောင်သည် သက်ပိုင်အားမေးလိုက်သည်။

" မသိဘူး။ ဒီစာအုပ်ထဲက ထွက်လာတာ "

" ပေး ငါကို "

သက်ပိုင်ကမ်းပေး​လာသော စာအိတ်အပြာနု ရောင်ကို စိုးသက်​နောင်သိမ်းလိုက်သည်။ တစ် နေ့ပြီးတစ်နေ့ ချစ်စရာပိုကောင်းလာသော

သက်ပိုင်အား စိတ်မချခြင်းများစွာဖြင့် စိုးသက်နောင်သောကဝေရသည်။ သက်ပိုင်သည်

စိုးသက်နောင်အဖေ၏သူငယ်ချင်းသား

ဖြစ်သည်။ အမေတစ်ခု၊ သားတစ်ခုဘဝဖြစ်၍ သားဖြစ်သူကို အချိန်ပြည့်မပေးနိုင်။ တစ်ယောက်တည်းလည်း မထားခဲ့ချင်၍ သူငယ်ချင်းအသိဖြစ်သော စိုးသက်နောင်တို့အိမ်မှာ လာအပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ စိုးသက်နောင်အဖေဖြစ်သူသည်လည်း အလုပ်သာဦးစားပေးလုပ်ကိုင်၍ သက်ပိုင်သည် စိုးသက်နောင်နှင့်သာ

အတူသွား၊ အတူလာ၊ အတူစား၊ အတူအိပ်ပင်ဖြစ်လာသည်။ အခုဆို သက်ပိုင်သည် စိုးသက်နောင်တို့အိမ်ရောက်သည်မှာ ၅ နှစ်နီးပါးရှိပြီး။ ငွေကိုသာပုံမှန်ပို့ပေးတတ်သော သက်ပိုင်အမေ

နှင့် အလုပ်ကိုဘဝမှတ်ထားသော စိုးသက်နောင်အဖေတို့သည် အတိတ်ဇာတ်လမ်းရှိပုံရသည်။ ဘာလို့ဖြစ်ဖြစ်ပါလေ။ သက်ပိုင်ကို လာအပ်ခဲ့​သော အန်တီနှင့် အဖေဖြစ်သူကို စိုးသက်​နောင်ကျေးဇူးတင်မိသည်။

စိုးသက်နောင် အတွေးတချို့နှင့်အတူ ကုတင်ထက်ကိုကြည်လိုက်လျှင် ဝက်ကလေးသည် အိပ်ပျော်သွားပြီးဖြစ်သည်။ စိုးသက်နောင်

စာရင်းတွက်ခြင်းလည်းပြီးပြီး​ဖြစ်၍ လက်တော့(ပ်)ကိုပိတ်လိုက်ပြီး အိပ်စက်ရန်အတွက် သက်ပိုင်ဘေးဝင်လှဲ့လိုက်သည်။ လက်တို့သည်လည်း ပုံမှန်လုပ်နေကြအတိုင်း စောင်ထုပ်လေးကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

" သိပ်ချစ်ဖို့ ကောင်းမပြနဲ့ ဝက်ကလေး၊ အိမ်

မက်လှပါစေ "

➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡

" ရဝိန် စာစစ်မယ် ဆရာ ညနေ့ ၄ နာရီရောက်မယ်၊ အိမ်မှာအသင့်ရှိပါစေ၊ မဟုတ်ရင် မုန့်ဖိုးဖြတ်မယ် "

" အင်း "

ကိဝီ မှန်ကိုကြည်ပြီး​ပြီးသော်လည်း ထပ်ကြည်ဖြစ်သည်။ စာစစ်ပေးရန်သွားရမည်ဖြစ်၍ လူကြီးဆန်ဆန်လေး ဝတ်သင့်တယ်မလား။ ဦးလေး၏သားသည် ကိဝီနှင့် ရွယ်တူလောက်ပင်ဖြစ်၍ ပိုရင့်ကျက်သည်ပုံစံဖြစ်အောင် အဝါနုဖောက်အကွက်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ပုဆိုးတို့ကို တွဲ​ဝတ်လိုက်သည် ။

" အွန်း...ဒီလောက်ဆို ငါလေးတော်တော်ကို ရင့်ကျက်သွားပြီး "

ကိဝီ မှန်ကိုနောက်တစ်ခါ ပြန်ကြည်လိုက်ပြီး ခေါင်းဖြီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကိဝီသွားရမည်

အိမ်လိပ်စာကိုမှတ်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်လေးယူ၍ အိပ်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။

" ဘယ်သွားမို့လဲ ကိဝီ "

" စာသွားသင်မို့ ဒေါ်လေး "

" သိပ်မမှောင်စေနဲ့။ ကောင်းကောင်းလည်း သွား အုန်း "

" ဟုတ်ကဲ့ "

လှေကားဘေးနား၌ ရပ်ထားသော စက်ဘီးလေး ကိုယူ၍ လိပ်စာအတိုင်းထွက်လာလိုက်သည်။

လေလေးတဖြူးဖြူးနှင့် အတွဲများထံငေး၍ မုန့်စားနေကြပြီး သူငယ်ချင်း ၄ ယောက်တို့သည်စုဝေး၍ ထိုင်နေကြသည်။

" စိုးနောင်ဘာယူမယ့်လို့ စဥ်းစားထားလဲ "

" ဘာမှ မယူဘူး "

" စိုးနောင် မဖြေဘူးလား "

" မသိဘူး။ အဝေးသင်ပဲတတ်​ဖြစ်မယ် ထင်တယ် "

" ဘာလို့လဲ၊ ငါ့က ဒီနှစ်ကျောင်းအတူတူ တတ်ရပြီးဆိုလို ပျော်ယုံရှိသေး။ ပြန်ပေး ... ငါမုန့်တွေ၊ မကျွေးတော့ဘူး"

ကလေးဆန်သော သက်ပိုင်အ​ပြောကြောင့် အားလုံးပြုံးမိကြသည်။ သူကိုပြုံးနေမှန်းမသိစွာ သက်ပိုင်သည်လည်း မုန့်လေးစားလျက် လိုက်ပြုံးနေသည်။ မင်းရဝိန်၊ စိုးသက်​နောင်နှင့်

ဘရဏီဇော်တို့သည် ငယ်သူငယ်ချင်းများဖြစ်သော်လည်း သက်ပိုင်နှင့်မူ စိုးသက်နောင်မှ

အစပြု၍ ပေါင်းမိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

မင်းရဝိန်နှင့် စိုးသက်နောင်တို့၏အရပ်အမြင့်သည် ၆ ပေ လောက်နီးနီးရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သက်ပိုင်၏ ၅ပေ ၅ လက်မအရပ်သည် ရဝိန်တို့

နှင့်ရော၍ ပိုပိုပုသွားရသည်။ ဘရဏီဇော်ကလည်း ၅ ပေ ၄ လက်မအရပ်ကို ဒေါက်ခုထားတော့ အဖွဲ့ထဲ၌ သက်ပိုင်သည်သာ လုံးလုံးသေးသေးဖြစ်နေသည်။ စိုးသက်နောင်၏အလိုလိုက်ဝယ်ကျွေးမှုကလည်း သက်ပိုင်၏ပါးများကို လုံးလုံးလေးဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်းဖြစ်​လေသည်။

" ရဝိန် မင်းရော ပြန်ဖြေမှာမလား။ ဒီနှစ်တော့ အောင်အောင်ဖြေလိုက်တော့၊ ဘရဏီ နင်ရော ဘာတတ်ဖို့ စဥ်စားထားလဲ "

" မသိသေးဘူး၊ အမှတ်မှီရာပဲပေါ့။ ဘာနဲ့ဘွဲရ ဘွဲ့ရပါစေ၊ ငါအတွက်အရေးမကြီးဘူးလေ "

" ဟေ့ရဝိန်... ၃ နာရီခွဲကျော်ပြီး။ စာစစ်သူ လာတော့မယ်လေ "

"ဟုတ်သား၊ ​​ငါ့ပြန်တော့မယ်၊ ကျေးဇူး သက်ပိုင် "

သက်ပိုင်ခေါင်းလုံး​လေးကို ထိလိုက်မိပြီးခါမှ စိုးသက်နောင်ဘက် လှည့်ကြည်လိုက်လျှင် ပြုံးနေ​သော သက်ပိုင်​အားကြည်နေသည့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

" မပြုံးနဲ့ "

အမြဲပြုံးနေသော သက်ပိုင်ကို စိုးသက်နောင်မှ

မပြုံးရန်ပြောလိုက်သည်။

" ငါ့လည်း ပြန်ပြီး "

" ဘရဏီ see you "

" see you "

" ဘာကြည်တာလဲ စိုးနောင်၊ ငါတို့လည်းပြန်မယ်လေ "