Unicode

'နောင်တဆိုတာ နောင်မှရတယ်' တဲ့.....။

ကျွန်တော်ကရော အဲ့ဒီနောင်တတွေအတွက် ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိသေးလား...?

မှားခဲ့ပါတယ်...

ကျွန်တော် ကိုကို့အပေါ် အများကြီး မှားခဲ့တယ်.....။

အမှားကို သိချိန်မှာရော အမှန်ပြင်နိုင်လိမ့်ဦးမည်လား...?

လက်ထဲက Diary စာအုပ်လေးကတော့ ကျွန်တော့်ကို လှောင်ရယ်နေလေရဲ့.....။

ငယ်ငယ်တုန်းက အဲ့ဒီလိုအချိန်တွေမှာ ကိုကို တကယ်ခက်ခဲခဲ့မှာပဲ...။

အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် ပင်ပန်းနေခဲ့ရှာမှာ.....။

တောင်းပန်ပါတယ် ကိုကို...

ကျွန်တော် တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ.....။

ကျွန်တော်က တဖက်သတ်နာကျင်စေခဲ့တဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းသမားပဲ...!

အဲ့ဒါတွေအပြင်.....

ကျွန်တော် အရင်က ကိုကို့အပေါ် လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေအားလုံး ကိုကို့ဆီကို သတင်းအတိအကျ အရင်ရောက်နေပါရက်နဲ့...!

ကျွန်တော် 'ဘာတွေ ဆက်လုပ်မယ်' ဆိုတာ ကြိုမြင်နေပါရက်နဲ့...!

'ကျွန်တော် ဘယ်ခြေလှမ်းတွေလှမ်းနေလဲ' ဆိုတာ သိနေပါရက်နဲ့...!

အားလုံးကို သိနေပါရက်နဲ့ ကိုကိုရာ.......။

'ကျွန်တော်က ဘယ်လိုကောင်လဲ' ဆိုတာ ကိုကို သိနေပါရက်နဲ့...!

'ကျွန်တော့်လိုကောင်ကို ချစ်တယ်' တဲ့လား...??!

ကျွန်တော့်လိုကောင်ကိုလေ....!

ကျွန်တော့်မှာ ဘာတွေကများ ကောင်းကွက်တွေရှိနေလို့လဲ...?!

ပြီးတော့.....

'ကိုကိုက B to B love တွေကို မယုံကြည်ဘူး' တဲ့.....။

ဒါပေမယ့် ကိုကိုကပဲ Diary book လေးမှာ ထပ်လောင်း ရေးသားခဲ့ပြန်တယ်...။

'ကျွန်တော့်ကိုတော့ ယုံကြည်ချင်ပါတယ်' တဲ့လေ...။

ကျန်းဦးလေးပြီးရင် သူ ယုံကြည်မိတဲ့ ဒုတိယနဲ့နောက်ဆုံး လူတစ်ယောက်ဟာ ကျွန်တော်ဆိုတဲ့ Wang Yibo ပါတဲ့.....။

ကျွန်တော့်အပေါ်ကို ခံစားချက်တွေရှိလာတော့လည်း အဲ့ဒီစိတ်တွေနဲ့ ကိုကိုက မရူးမိုက်ခဲ့ဘူး။

မပစ်ပယ်ခဲ့ဘူး။

နာကျင်မှုတွေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသလိုမျိုး ကိုကိုက တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေခဲ့ပြန်တယ်.....။

ကျွန်တော် တကယ် မသိခဲ့ဘူး။

မိဘနှစ်ပါးလုံး ဆုံးရှုံးသွားရတဲ့အပြင် ဦးလေးဖြစ်သူကပါ ဘဝပျက်မလိုဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကိုကို တစ်ယောက်တည်း အရွယ်နဲ့မမျှအောင် ဘယ်လောက်များ ခံစားခဲ့ရရှာမလဲ...?

ဘယ်လောက်များ အထီးကျန်နေခဲ့မလဲ...?

အခုတော့ ကျွန်တော်ကပါ နာကျင်စရာတွေကို ထပ်ပြီးယူဆောင်လာခဲ့မိပြန်ပြီ။

'ကိုကိုနဲ့ကျွန်တော် မထိုက်တန်ဘူး' လို့ တွေးမိခဲ့တာ မလွန်တော့ဘူးမလား...?

ဒါတောင်.....

ကျွန်တော့်လက်ကို တစ်ချက်ကလေးတောင် မလွှတ်ခဲ့တဲ့ ကိုကို...

ကျွန်တော့်မျက်နှာ တစ်ချက်ညိုးရင်တောင် ပြာယာတွေ ခတ်နေတတ်တဲ့ ကိုကို.....။

ကျွန်တော် သိပ်ကိုချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ ကိုကို...။

ကိုကိုသာ နိုးထ,လာခဲ့ပေးပါ...။

နာကျင်စရာ ဒဏ်ရာတွေအားလုံးကို ပြန်လည်ကုစားပေးမှာမို့

ကိုကို ချစ်တဲ့ ကလေးလေးကို တစ်ချက်လောက်ပဲ ပြန်လှည့်ကြည့်ပေးပါ.....။

ကိုကို အိပ်နေတာ 2 ပတ်နဲ့ 3 ရက်တိတိရှိနေပြီလေ.....။

Diary စာအုပ်လေးရဲ့နောက်ဆုံး စာမျက်နှာလေးကတော့ ကျွန်တော့်ကို ဒေါသတွေထွက်နေမည်ထင်ပါရဲ့...။

'ကိုကို့ကို နာကျင်စရာတွေပဲပေးခဲ့တဲ့ ဒီကောင်က အခုမှ ကိုကို့ရဲ့ Diary စာအုပ်ပေါ်မှာ မဆင်မခြင် မျက်ရည်တွေ ကျနေလို့' တဲ့လေ.....။

ကျွန်တော် မငိုပါဘူး ကိုကိုရဲ့...

မျက်ရည်တွေက သူ့ဘာသာကို စီးကျလာတာမို့ ကျွန်တော်လည်း ဆက်မသုတ်ဖြစ်တော့တာ.....။

ကျွန်တော်က ရယ်ရတယ်နော်.....။

ကိုကို သိလား...?

'ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက အရူးတွေချည်းပဲ' တဲ့...။

ကိုကိုနဲ့ကျွန်တော်အပါအဝင် လူတိုင်းက တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီတော့ ရူးနေကြတာပဲလေ.....။

ကျွန်တော်ကလည်း Psycho အခံရှိတဲ့လူမို့ ကိုကို့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ကျွန်တော် နားလည်တယ်.....။

နာကျင်ရမှန်းသိသိရက်နဲ့ လွှတ်ချထားခဲ့ဖို့ တစ်ခါမှ မကြိုးစားခဲ့တဲ့ ကိုကိုက အသက်ပေးပြီး ချစ်တဲ့အထိကို အချစ်အတွက်နဲ့ ရူးမိုက်ခဲ့တယ်.....။

ကိုကို့ရဲ့နာကျင်မှုတွေ ၊ ပင်ပန်းမှုတွေကို နှစ်ယောက်အတူတူနေပြီး မမြင်နိုင်ရလောက်ထိ အမုန်းတွေ ၊ အတ္တတွေနဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း ပူလောင်ခဲ့ရတယ်...။

'ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်ရှိတယ်' လို့ ခံစားနေရတဲ့ စိတ်တွေနဲ့ နှလုံးသားထဲမှာလည်း အချိန်တိုင်း တနုတ်နုတ်နာကျင်ခဲ့ရတယ်.....။

ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူကိုမှ...

ဆိုးမိုက်ခဲ့သမျှကို ခွင့်လွှတ်နားလည်ပေးပြီး ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို အပြည့်အဝပေးခဲ့တဲ့ လူကိုမှ...

ကျွန်တော်ကလည်း နာကျင်စေခဲ့မိတယ်.....။

ဟက်! ကျွန်တော်ဆိုတဲ့ Wang Yibo ကလည်း တကယ်ရူးမိုက်ခဲ့တာကိုးးး။

_______________

"ဒေါက်တာ ဘယ်တော့စားရမှာလဲ...?"

"ဟီးးး"

"ဟာဗျာ..."

Neurs တွေနဲ့ အသိဒေါက်တာတွေရဲ့ စ,နောက်မှုတွေကို ခံနေရတဲ့ ဒေါက်တာရှင်းချန်ကတော့ ဂုတ်ကို လက်နဲ့အသာပွတ်ရင်း မျက်နှာကြီးကလည်း နီရဲနေမှာ မလွဲဧကန်ပင်...။

ဘေးနားက စ,နေတဲ့ လူတွေကလည်း စပ်ဖြီးဖြီးမျက်နှာအမူအရာတွေနဲ့ စ,လိုက် ၊ ရယ်လိုက်နဲ့ ဟုတ်နေကြတော့သည်။

"အဟမ်း! လာပါပြီတော် ရှင့်ရဲ့အဆိုးလေး"

Neurs တစ်ယောက်ရဲ့ချောင်းဟန့်သံနဲ့အတူ အသိပေးမှုကြောင့် ရယ်သံတွေ ဆူညံနေတဲ့ စကားဝိုင်းလေးဟာ ချောမောခန့်ညားစွာ ဝင်ရောက်လာသည့် ပါပီလေးဆီသို့ အကြည့်တွေ ဝေ့ဝဲကုန်တော့သည်။

"ဘယ်နေ့စားရမလဲဆိုတာ တိုင်ပင်လိုက်ကြပါဦး ဟီးးး"

ပြောပြီးတာနဲ့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှောင်ထွက်သွားကြသော လူတွေကြောင့် ဆေးရုံဝင်ပေါက်တည့်တည့်က ကောင်တာနားလေးမှာ ရှင်းချန် တစ်ယောက်ပဲ ကျန်နေခဲ့လေသည်။

"ကို့! ဘာတွေပြောပြီး ရယ်မောနေကြတာလဲ...?"

အနားရောက်တော့ မှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့မေးလာပုံလေးက တကယ့်ကို ချစ်မဝစရာလေး.....။

"ကိုယ်တို့အကြောင်း စပ်စုနေကြတာ..."

"ဟင် ဘာအကြောင်းလဲ...?"

တကယ်သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလာသံမှာ အလိုမကျမှုတွေကလည်း ရောစွတ်နေသေး၏။

ရှင်းချန် စ,ချင်လာတာနှင့် လူရုပ်မာပြုံး,ပြုံးလိုက်ကာ အဆိုးလေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို တစ်ချက်ဝေ့ဝဲပြီး အရင်ကြည့်ပေးလိုက်သည်။

ပြီးမှ.........,

"ဟိုနေ့က ဒေါက်တာ့ကောင်လေး ရန်ဖြစ်တဲ့ကိစ္စကိုဘယ်လို အပြစ်ပေးဆုံးမလိုက်သလဲတဲ့..."

"ဘာ! ခင် ခင်ဗျား ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ...?"

မျက်နှာကြီးနီရဲပြီး မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူးနဲ့ မေးလာပုံက ရှက်စိတ်နဲ့ဒေါသစိတ်ကိုလည်း အချိုးကျ ပေါင်းစပ်ထားသေးသည်။

"သိချင်ရင် အဆိုးလေးကို သွားမေးကြည့်လို့ ပြောလိုက်တယ်"

"ဘာဗျ! ဘာကို ကျွန်တော့်မေးရမှာလဲ...?

တောက်! တစ်ခြားသူရဲ့ Personalကိစ္စကို စပ်စပ်စုစု! နောက်တစ်ခါ ရန်ပွဲက မင်းတို့အလှည့်ပဲလို့ ခင်ဗျား သတိမပေးလိုက်ဘူးလား...?!"

တရှူးရှူးတရှဲရှဲနဲ့ ဒေါသတွေထွက်နေပြီဖြစ်သော ကောင်လေးကို ထပ်မစ,သင့်မှန်း သိသော်လည်း ဒီလိုပုံစံလေးကိုက ဇိုးဆန်ဆန် တစ်မျိုးလေး ဆွဲဆောင်နေတာကြောင့် ရှင်းချန် ရုပ်တည်ကြီးနဲ့ ဆက်စ,နေမိသည်။

"သတိမပေးလိုက်ပါဘူး သူတို့က မေးမှ,မမေးပဲ... မင်းလေးကသာ ရန်ဖြစ်ဖို့ပဲ တွေးနေတာ... ကို အပြစ်ပေးထားတာ မလုံလောက်သေးဘူး ထင်တယ် အဟင်းးး"

"ရှောင်ရှင်းချန်! ခင်ဗျား!"

လက်ညှိုးထိုးကာ မျက်နှာကြီးနီရဲပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ ကောင်လေးက သူ့အသံဘယ်လောက်ကျယ်သွားလဲ ဆိုတာကိုလည်း သတိထားမိပုံမပေါ်ပါလေ...။

အနီးအနားက လူတစ်ချို့ကလည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်နေကြလေပြီ။

"ကျစ်! ပြန်တော့မယ် မကောင်းတဲ့လူ...

မှတ်ထား ည ကျွန်တော်နဲ့ လာမအိပ်နဲ့..."

"ဟာ... ဟေ့! နေဦးလေ..."

ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားသော ကောင်လေး နောက်သို့ ချော့တော်မူရန် ရှင်းချန် အပြေးလိုက်ရပြန်သည်။

အကြောင်းသိတဲ့ ဆေးရုံက လူတွေကတော့ သူတို့အတွဲကို ကြည့်ပြီး ရယ်နေကြလေရဲ့...။

ကောင်တာနားမှာ ထိုင်နေရတဲ့ Neurs မလေးကလည်း ဒေါက်တာနဲ့အဆိုးလေးတို့ရဲ့ စ,ပုံ နောက်ပုံ flirt ပုံ အကြောင်းစုံကို Fan page မှာ ဖောက်သည်ပြန်ချဖို့လည်း မမေ့လျော့ခဲ့ပါလေ.....။

_______________

"ကိုကို..."

အသံတိုးညင်းညင်းလေး...။

သူ ကြားနေရတယ်.....။

'ကိုကို' လို့ ထပ်တလဲလဲခေါ်ပြီး စကားတွေ ပြောနေတာကိုလည်း သူ တစ်ချက် တစ်ချက် ကြားနေရတယ်...။

ညာဘက်လက်ပေါ်က နွေးထွေးမှုကိုလည်း သူ ခံစားမိလာတယ်...။

ဒါပေမယ့် မျက်လုံးတွေကတော့ ဖွင့်လို့မရနိုင်လောက်အောင်ထိ ခက်ခဲနေခဲ့တယ်...။

လက်တွေကို လှုပ်ရှားဖို့ သူ ကြိုးစားကြည့်တယ်...။

အမှောင်ကမ္ဘာထဲမှာ လမ်းပျောက်နေသူတစ်ယောက်လို အကူအညီမဲ့ခဲ့ပြန်တယ်...။

Baby အသံကို သူ ကြားလိုက်တယ်.....။

သူလေး ကျွန်တော့်ကို စောင့်မျှော်နေတော့မှာပဲ...။

$သုံးမကျတဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အလိုက်မသိလိုက်လေခြင်း။

'ကိုကို' ဆိုလား...?

သူ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်တဲ့ နာမ်စားလေးကလေ.....။

Baby အသံ စစ်မှန်ပါသော်လည်း ကိုယ့်ကို ခေါ်တာဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ယုံကြည်ပါရစေ.....။

"ကိုကို..."

ကျွန်တော့်ကို ခေါ်နေတာ...

ဟုတ်တယ် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်နေတာ...!!

ညာဘက်လက်မှာ စိုစွတ်မှုသေးသေးလေးကိုလည်း ခံစားမိလိုက်ပြန်တယ်...။

လက်ချောင်းတွေကို အားယူပြီး လှုပ်ရှားနိုင်အောင် ထပ်ကြိုးစားကြည့်တယ်...။

လက်ပေါ်က နွေးထွေးမှုလေးက ရုတ်ချည်း ဝေးကွာသွားတယ်...။

ရင်ထဲမှာလည်း တစ်ခုခု လစ်ဟာသွားသလို ခံစားချက်ကြီး ဝင်ရောက်လာတယ်.....။

"ကို ကိုကို့လက် လှုပ်သွားတာလား...?"

Yibo အံ့ဩခြင်းတွေနဲ့ ကြောင်အ,နေပြီးမှ ကုတင်ဘေးက ခလုတ်လေးကို ကတုန်ကယင် လှမ်းနှိပ်လိုက်သည်။

"အဟင်း မျက်ရည်တွေကလည်းကျနေပြန်ပြီ... ကိုကို နိုးလာတော့မှာကို..."

မျက်နှာပေါ်က အရည်ကြည်တွေကို လက်နဲ့ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်ဆွဲလိုက်ရင်း Yibo တစ်ချက်ရယ်လျက် ပြောမိသည်က အရူးတစ်ယောက်လို.....။

'တရှပ်ရှပ်' ပြေးလာသံတွေနောက်မှာ Duty cote တွေနဲ့ လူနှစ်ယောက်ထက်မနည်း အခန်းထဲ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

"ကိုကို့လက်ချောင်းလေး လှုပ်သွားတယ်!

တကယ်လှုပ်သွားတာ ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်တယ်"

Yibo ရဲ့ စိတ်လှုပ်တရှား ပျော်ရွှင်သံတွေကို Doctor တွေ အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်ပြီးချိန်မှာတော့

ကုတင်ပေါ်က လူနာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြချိန် လူနာက မျက်လုံးလေးတွေပင်

တဖြေးဖြေးဖွင့်နေလေပြီ။

"တကယ် သတိရနေပြီပဲ"

ဆေးရုံအုပ်ရဲ့ စကားသံအဆုံး Yibo လူနာကုတင်ဘေးသို့ ချက်ချင်းပြန်ကပ်သွားမိသည်။

ဆေးရုံအုပ်ကတော့ လူနာရဲ့လှုပ်ရှားပုံ အဆင့်ဆင့်ကို ဘေးကနေ သေချာစစ်ဆေးပေးနေလေ၏။

"ကိုကို ကျွန်တော် ခေါ်တာကြားတယ်မလားဟင်?"

သူ့ရဲ့ခေါ်သံနောက် ခေါင်းလေးငြိမ့်ပြကာ အသိအမှတ်ပြုမှုလေးက ဒီလောက်ထိ ပျော်ရွှင်စေမှန်း Yibo မသိခဲ့....!

"Doctor ကိုကို ပြန်ကောင်းနေပြီမလားဟင်?"

"ကောင်းသွားပါပြီ

တကယ် ဝမ်းသာစရာပဲဗျ"

Yibo ကိုကို့မျက်နှာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး အပြုံးတွေကလည်း အသက်ဝင်လွန်းနေသည်။

ကိုကိုကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲမှာလည်း ပုလဲဥတွေ ရစ်သိုင်းနေသေး၏။

"Doctor တို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ရပါတယ်ဗျာ

လူနာကလည်း အသက်ရှင်ချင်စိတ် ပြင်းပြလို့ပါ..."

"ကိုကိုက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ပါဘူး"

ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ အခိုင်အမာပြောလိုက်တဲ့ လေသံနောက်မှာ ကိုကို့ရဲ့မျက်နှာချောချောထက် အပြုံးရိပ်ရိပ်လေးထင်၏။

"ဟုတ်ပါပြီဗျာ

ဒါဆို စကားပြောကြပါဦး"

ဆေးရုံအုပ်က အကူ Neurs တွေကို မှာစရာရှိတာမှာကာ ဆေးစစ်ပြီး ပြန်ထွက်သွားကြသည်နှင့် အခန်းထဲမှာ ကိုကိုရယ် Yibo ရယ် နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။

"ကိုကို ကျွန်တော် တကယ်ကြောက်နေခဲ့တာ

ကိုကို ပြန်မနိုးလာတော့မှာကို ကြောက်နေခဲ့တာ... အဟင့်"

Yibo အားတင်းထားသမျှ ကိုကို့ရှေ့မှ ငိုချလိုက်မိသည်။

မငိုပါဘူးလို့တွေးထားကာမှကွာ...!!

"မ ငို နဲ့

က လေး လေး ကျ နေတာပဲ အဟင်း"

ရယ်သံစွတ်ကာ ပြောလာတဲ့ အသံလေးက ဖျော့တော့တော့ရယ်...။

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ကိုကို *ဟင့်!* ကျွန်တော် တကယ်တောင်းပန်ပါတယ် *ဟီးအီး!* ပြီးတော့ ကျေးဇူးလည်း တင်တယ် *ရွှတ်!* ကိုကို ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်လာလို့... ကျွန်တော် တကယ် ကျေးဇူးတင်တယ်... ပြီးတော့ ပျော်လည်း ပျော်တယ် ဟီးးး"

အသည်းအသန် ငိုလိုက် ပြောလိုက် လုပ်နေရင်း အဆုံးသတ်မှာ 'ဟီးးးကနဲ' ရယ်ပြသံလေးကြောင့် Xiao Zhan ပြုံးလိုက်မိသည်။

လက်ကို အားယူကာ မြှောက်ရင်း Baby ရဲ့ မျက်နှာလေးဆီ လက်လှမ်းတော့ ကလေးငယ်က လက်ကလေးကိုယူကာ သူ့မျက်နှာပေါ်ကိုတင်ပေး၏။

"ကိုကို ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးနေလား ဟင်?"

"မ ဆိုး ပါ ဘူး

ဘာ လို့ စိတ် ဆိုးရမှာလဲ...?"

"ကိုကိုက စိတ်မဆိုးပေမယ့် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်တော့ တကယ် မုန်းတာပဲ..."

Yibo မျက်နှာလေး အောက်ချပြီး ပြောတော့ ကိုကို့ရဲ့လက်ကလေးကနေတစ်ဆင့် ခေါင်းလေးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။

"Baby..."

"ဗျာ"

"အဟင်း လိမ်မာ လိုက်တာ

ကိုယ့် ကလေး လေးက"

ကိုကို့ဆီကနေ ချီးကျူးစကားလေးကို ကြားရတာလည်း Yibo အတွက်တော့ နိဗ္ဗာန်ရောက်နေသလိုပင်...။

"ကိုကို့ကလေးလေးက လိမ်မာနေပြီဗျ..

ဒီနေ့ကစ,ပြီး ကိုကို့စကားကို တသွေမတိမ်း နားထောင်မယ်...

လိမ်မာလာတဲ့ ဒီကလေးကိုရော ကိုကိုက ချစ်သေးရဲ့လား...?"

ခေါင်းပေါ်ဖွနေတဲ့ XZ လက်ကို ပြန်ယူပြီး ပါးမှာအပ်စေကာ လက်နဲ့ထက်ယှက်ဆုပ်ကိုင်ရင်း ချစ်စရာကောင်းတဲ့ပုံစံလေးနဲ့ ပြောလာပုံလေးက ဝေဒနါတွေဟူသည် လုံးဝမေ့ပျောက်သွားရသည်။

Xiao Zhan မှာလည်း တကယ်ကို အိပ်မက်မက်နေသလိုပင်...။

Baby က သူ့ကို 'ကိုကို' လို့ခေါ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမူအရာလေးတွေနဲ့ ချွဲနေသေးသည်လေ.....။

အိမ်မက်ဆိုရင် သူ ဘယ်တော့မှ မနိုးထ,ချင်တဲ့ အိမ်မက်လေးပဲဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

"Baby ကိုယ့် ပါး ကို နမ်း"

Yibo သူ မေးတာကို ပြန်မဖြေပဲ အသားယူချင်နေတဲ့ နေကောင်းခါစ,လူနာကြောင့် သွားတွေပေါ်အောင်ထိ ရယ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ခုံနေရာကနေ ချက်ချင်းထ,လိုက်ကာ ကိုကို့ အလိုကျ ပါးပြင်လေးထက် မွှေးကြူပေးလိုက်သည်။

*ရွှတ်* "ထပ်မွှေးမွှေးပေးရဦးမလား...?"

*ရွှတ် ရွှတ်* "ရပြီလား ကိုကို?"

အခန်းထဲကို ဝင်လာလာချင်းမှာပဲ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ရှောင်ကျန်းချန် တစ်ယောက် ဝင်ရမလို ပြန်ထွက်ရမလို ဖြစ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ မျက်နှာပူစွာ 'အာ...' ဟုသာ အသံလေးထွက်ကာ ခပ်မြန်မြန်ပဲ ပြန်ထွက်သွားလေသည်။

သူနဲ့အတူလိုက်လာတဲ့ ဝမ်ကျောက်ကလည်း အခန်းထဲက မြင်ကွင်းကြောင့်ရော ၊ ကျန်းချန် ရှက်သွားတဲ့ ပုံစံလေးကိုရော လိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးနေလေတော့သည်။

အခန်းထဲက ကောင်လေးတွေကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းရှိနေသည့်အလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို မမြင်နိုင်ကြပဲ ကြည်နူးပျော်မြူးနေကြလေသည်။

"မရသေးဘူး ဒီဘက်"

Xiao Zhan အိမ်မက်မဟုတ်သော အသည်းနှလုံးလေးကြောင့် ချစ်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာကာ ပြုံးစိစိမျက်နှာဘေးနဲ့ ပါး နောက်တစ်ဖက်ကို ထိုးပေးလိုက်သည်။

*ရွှတ်* *ရွှတ်* "ကျေနပ်ပြီလား...?"

"ဒီကို"

နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ထပ်ပြောတော့ ကောင်လေးက အပြုံးစ,စလေးနဲ့ မျက်စောင်းသေးသေးလေးရွယ်လာ၏။

Xiao Zhan ရဲ့ နေကောင်းခါစ,နှလုံးခုန်နှုံးတွေကလည်း စီးချက်ညီစွာ ခုန်ပေါက်လာပြီးနောက် ပိုလို့ပင်ကျန်းမာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကိုကို ကျွန်တော် မေးတာ မဖြေရဘူးနော်"

"နမ်းမှ ဖြေမယ်..."

"ဟွန့် ကိုကို လူလည်ကျတာပဲ...

ဖြေပေး ချစ်လား လို့..."

ဒီကလေးလေး သူ့ကိုတော့ 'ချစ်တယ်' မပြောသေးပဲ အခု အဖြေတောင်းနေတာလား...?

မင်းလေးကမှ အလည်လေး.....။

"ကိုယ့် ကို ရော..."

XZ မေးတော့ ကလေးက ချစ်ရည်ရွှမ်းလဲ့နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်လာကာ.....

"ချစ်တယ်

ကျွန်တော် ကိုကို့ကို ဟိုးးး အရင်ကတည်းကချစ်တာ...

ကိုကို့ကို အရမ်းချစ်တယ်...

ချစ်တယ်လို့...!

ကျွန်တော် ကိုကို့ကို အများကြီး ချစ်တယ်..."

အားရပါးရဝန်ခံပြီးနောက် သူ ပြောချင်တာ ပြောလိုက်ရလို့ ပျော်ရွှင်သွားတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့အတူ အရည်လဲ့နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာလည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို အပြည့်အဝပုံဖော်ပေးနေလေသည်။

"အဟားးး ချစ် လိုက် တာကွာ...

ကိုကိုကလည်း ကလေးလေးကို အများကြီး ချစ်တယ်..."

လူနာကုတင်ပေါ်ကနေ အသံထွက်အောင်ထိ သဘောတကျ ရယ်မောနေလေသော ကိုကို့မျက်နှာချောချောကို Yibo မလွတ်တမ်းငေးကြည့်နေမိသည်။

လွမ်းနေတာ.....။

ကိုကို့ရဲ့စကားသံလေးတွေ...

ကိုကို့ရဲ့ရယ်သံလေးတွေကို လွမ်းနေခဲ့ရတာ.....။

ကိုကို့လောက်မဟုတ်ရင်တောင် ကိုကို့ထက်မလျော့တဲ့ အချစ်မျိုးနဲ့ တစ်သက်လုံး ချစ်သွားပါ့မယ် ကိုကို.....။

"ချစ်တယ် ကိုကို..."

"ချစ်ရင် နမ်း"

"ဟားးး ကိုကိုကတော့လေ..."

ထို့နောက်တွင်တော့ Yibo ကိုကို့ရဲ့မျက်နှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ထိန်းကိုင်ကာ အနမ်းပြယုတ်ကို လှပစွာပုံဖော်လိုက်ကြသည်။

နာကျင်စရာတွေ ၊ ဝမ်းနည်းစရာတွေပြီးရင် ပျော်ရွှင်စရာတွေဆိုတာ လာစမြဲပါပဲ.....။

ကျွန်တော့်အနားမှာပဲရှိနေပေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ကိုကို့ကို အမြဲပျော်ရွှင်အောင်ထားပါ့မယ်... ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေပါ့မယ်.....။

ကျွန်တော့်ရဲ့ချစ်မြတ်နိုးရပါသော ကိုကို...

ကိုကို့အပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကြောင့် ဒီဘဝမှာသာမက နောင်ဘဝတွေမှာပါ ခန္ဓာကျန်းမာလို့ စိတ်ချမ်းသာရပါစေ.....။

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

Updated _ 3036 words 💞

ကျန်းမာရေး အသွားအလာ အစစအရာရာဂရုစိုက်ကြပါနော် ❤

Thanks you all...💛

💞 အားလုံးကို ချစ်ခင်လေးစားလျှက် 💞

Kroyalwhite💌💞🤍

Jul 4,2021 SUN (Updated Day) 🖤✨

Zawgyi

'ေနာင္တဆိုတာ ေနာင္မွရတယ္' တဲ့.....။

ကြၽန္ေတာ္ကေရာ အဲ့ဒီေနာင္တေတြအတြက္ ျပန္လည္ျပင္ဆင္နိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးရွိေသးလား...?

မွားခဲ့ပါတယ္...

ကြၽန္ေတာ္ ကိုကို႔အေပၚ အမ်ားႀကီး မွားခဲ့တယ္.....။

အမွားကို သိခ်ိန္မွာေရာ အမွန္ျပင္နိုင္လိမ့္ဦးမည္လား...?

လက္ထဲက Diary စာအုပ္ေလးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေလွာင္ရယ္ေနေလရဲ႕.....။

ငယ္ငယ္တုန္းက အဲ့ဒီလိုအခ်ိန္ေတြမွာ ကိုကို တကယ္ခက္ခဲခဲ့မွာပဲ...။

အ႐ြယ္နဲ႕မလိုက္ေအာင္ ပင္ပန္းေနခဲ့ရွာမွာ.....။

ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုကို...

ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ.....။

ကြၽန္ေတာ္က တဖက္သတ္နာက်င္ေစခဲ့တဲ့ တစ္ကိုယ္ေကာင္းသမားပဲ...!

အဲ့ဒါေတြအျပင္.....

ကြၽန္ေတာ္ အရင္က ကိုကို႔အေပၚ လုပ္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြအားလုံး ကိုကို႔ဆီကို သတင္းအတိအက် အရင္ေရာက္ေနပါရက္နဲ႕...!

ကြၽန္ေတာ္ 'ဘာေတြ ဆက္လုပ္မယ္' ဆိုတာ ႀကိဳျမင္ေနပါရက္နဲ႕...!

'ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္ေျခလွမ္းေတြလွမ္းေနလဲ' ဆိုတာ သိေနပါရက္နဲ႕...!

အားလုံးကို သိေနပါရက္နဲ႕ ကိုကိုရာ.......။

'ကြၽန္ေတာ္က ဘယ္လိုေကာင္လဲ' ဆိုတာ ကိုကို သိေနပါရက္နဲ႕...!

'ကြၽန္ေတာ့္လိုေကာင္ကို ခ်စ္တယ္' တဲ့လား...??!

ကြၽန္ေတာ့္လိုေကာင္ကိုေလ....!

ကြၽန္ေတာ့္မွာ ဘာေတြကမ်ား ေကာင္းကြက္ေတြရွိေနလို႔လဲ...?!

ၿပီးေတာ့.....

'ကိုကိုက B to B love ေတြကို မယုံၾကည္ဘူး' တဲ့.....။

ဒါေပမယ့္ ကိုကိုကပဲ Diary book ေလးမွာ ထပ္ေလာင္း ေရးသားခဲ့ျပန္တယ္...။

'ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ယုံၾကည္ခ်င္ပါတယ္' တဲ့ေလ...။

က်န္းဦးေလးၿပီးရင္ သူ ယုံၾကည္မိတဲ့ ဒုတိယနဲ႕ေနာက္ဆုံး လူတစ္ေယာက္ဟာ ကြၽန္ေတာ္ဆိုတဲ့ Wang Yibo ပါတဲ့.....။

ကြၽန္ေတာ့္အေပၚကို ခံစားခ်က္ေတြရွိလာေတာ့လည္း အဲ့ဒီစိတ္ေတြနဲ႕ ကိုကိုက မ႐ူးမိုက္ခဲ့ဘူး။

မပစ္ပယ္ခဲ့ဘူး။

နာက်င္မႈေတြအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားသလိုမ်ိဳး ကိုကိုက တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ေနခဲ့ျပန္တယ္.....။

ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ မသိခဲ့ဘူး။

မိဘႏွစ္ပါးလုံး ဆုံးရႈံးသြားရတဲ့အျပင္ ဦးေလးျဖစ္သူကပါ ဘဝပ်က္မလိုျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ကိုကို တစ္ေယာက္တည္း အ႐ြယ္နဲ႕မမွ်ေအာင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခံစားခဲ့ရရွာမလဲ...?

ဘယ္ေလာက္မ်ား အထီးက်န္ေနခဲ့မလဲ...?

အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ကပါ နာက်င္စရာေတြကို ထပ္ၿပီးယူေဆာင္လာခဲ့မိျပန္ၿပီ။

'ကိုကိုနဲ႕ကြၽန္ေတာ္ မထိုက္တန္ဘူး' လို႔ ေတြးမိခဲ့တာ မလြန္ေတာ့ဘူးမလား...?

ဒါေတာင္.....

ကြၽန္ေတာ့္လက္ကို တစ္ခ်က္ကေလးေတာင္ မလႊတ္ခဲ့တဲ့ ကိုကို...

ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ တစ္ခ်က္ညိုးရင္ေတာင္ ျပာယာေတြ ခတ္ေနတတ္တဲ့ ကိုကို.....။

ကြၽန္ေတာ္ သိပ္ကိုခ်စ္ျမတ္နိုးရတဲ့ ကိုကို...။

ကိုကိုသာ နိုးထ,လာခဲ့ေပးပါ...။

နာက်င္စရာ ဒဏ္ရာေတြအားလုံးကို ျပန္လည္ကုစားေပးမွာမို႔

ကိုကို ခ်စ္တဲ့ ကေလးေလးကို တစ္ခ်က္ေလာက္ပဲ ျပန္လွည့္ၾကည့္ေပးပါ.....။

ကိုကို အိပ္ေနတာ 2 ပတ္နဲ႕ 3 ရက္တိတိရွိေနၿပီေလ.....။

Diary စာအုပ္ေလးရဲ႕ေနာက္ဆုံး စာမ်က္ႏွာေလးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေဒါသေတြထြက္ေနမည္ထင္ပါရဲ႕...။

'ကိုကို႔ကို နာက်င္စရာေတြပဲေပးခဲ့တဲ့ ဒီေကာင္က အခုမွ ကိုကို႔ရဲ႕ Diary စာအုပ္ေပၚမွာ မဆင္မျခင္ မ်က္ရည္ေတြ က်ေနလို႔' တဲ့ေလ.....။

ကြၽန္ေတာ္ မငိုပါဘူး ကိုကိုရဲ႕...

မ်က္ရည္ေတြက သူ႕ဘာသာကို စီးက်လာတာမို႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဆက္မသုတ္ျဖစ္ေတာ့တာ.....။

ကြၽန္ေတာ္က ရယ္ရတယ္ေနာ္.....။

ကိုကို သိလား...?

'ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ လူတိုင္းက အ႐ူးေတြခ်ည္းပဲ' တဲ့...။

ကိုကိုနဲ႕ကြၽန္ေတာ္အပါအဝင္ လူတိုင္းက တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီေတာ့ ႐ူးေနၾကတာပဲေလ.....။

ကြၽန္ေတာ္ကလည္း Psycho အခံရွိတဲ့လူမို႔ ကိုကို႔ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ နားလည္တယ္.....။

နာက်င္ရမွန္းသိသိရက္နဲ႕ လႊတ္ခ်ထားခဲ့ဖို႔ တစ္ခါမွ မႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ ကိုကိုက အသက္ေပးၿပီး ခ်စ္တဲ့အထိကို အခ်စ္အတြက္နဲ႕ ႐ူးမိုက္ခဲ့တယ္.....။

ကိုကို႔ရဲ႕နာက်င္မႈေတြ ၊ ပင္ပန္းမႈေတြကို ႏွစ္ေယာက္အတူတူေနၿပီး မျမင္နိုင္ရေလာက္ထိ အမုန္းေတြ ၊ အတၱေတြနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ပူေလာင္ခဲ့ရတယ္...။

'ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္ရွိတယ္' လို႔ ခံစားေနရတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႕ ႏွလုံးသားထဲမွာလည္း အခ်ိန္တိုင္း တႏုတ္ႏုတ္နာက်င္ခဲ့ရတယ္.....။

ကိုယ့္ကို ယုံၾကည္ေပးဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ လူကိုမွ...

ဆိုးမိုက္ခဲ့သမွ်ကို ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးၿပီး ယုံၾကည္မႈေတြနဲ႕ ဂ႐ုစိုက္မႈေတြကို အျပည့္အဝေပးခဲ့တဲ့ လူကိုမွ...

ကြၽန္ေတာ္ကလည္း နာက်င္ေစခဲ့မိတယ္.....။

ဟက္! ကြၽန္ေတာ္ဆိုတဲ့ Wang Yibo ကလည္း တကယ္႐ူးမိုက္ခဲ့တာကိုးးး။

_______________

"ေဒါက္တာ ဘယ္ေတာ့စားရမွာလဲ...?"

"ဟီးးး"

"ဟာဗ်ာ..."

Neurs ေတြနဲ႕ အသိေဒါက္တာေတြရဲ႕ စ,ေနာက္မႈေတြကို ခံေနရတဲ့ ေဒါက္တာရွင္းခ်န္ကေတာ့ ဂုတ္ကို လက္နဲ႕အသာပြတ္ရင္း မ်က္ႏွာႀကီးကလည္း နီရဲေနမွာ မလြဲဧကန္ပင္...။

ေဘးနားက စ,ေနတဲ့ လူေတြကလည္း စပ္ၿဖီးၿဖီးမ်က္ႏွာအမူအရာေတြနဲ႕ စ,လိုက္ ၊ ရယ္လိုက္နဲ႕ ဟုတ္ေနၾကေတာ့သည္။

"အဟမ္း! လာပါၿပီေတာ္ ရွင့္ရဲ႕အဆိုးေလး"

Neurs တစ္ေယာက္ရဲ႕ေခ်ာင္းဟန႔္သံနဲ႕အတူ အသိေပးမႈေၾကာင့္ ရယ္သံေတြ ဆူညံေနတဲ့ စကားဝိုင္းေလးဟာ ေခ်ာေမာခန႔္ညားစြာ ဝင္ေရာက္လာသည့္ ပါပီေလးဆီသို႔ အၾကည့္ေတြ ေဝ့ဝဲကုန္ေတာ့သည္။

"ဘယ္ေန႕စားရမလဲဆိုတာ တိုင္ပင္လိုက္ၾကပါဦး ဟီးးး"

ေျပာၿပီးတာနဲ႕ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေရွာင္ထြက္သြားၾကေသာ လူေတြေၾကာင့္ ေဆး႐ုံဝင္ေပါက္တည့္တည့္က ေကာင္တာနားေလးမွာ ရွင္းခ်န္ တစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေနခဲ့ေလသည္။

"ကို႔! ဘာေတြေျပာၿပီး ရယ္ေမာေနၾကတာလဲ...?"

အနားေရာက္ေတာ့ မႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ႕ေမးလာပုံေလးက တကယ့္ကို ခ်စ္မဝစရာေလး.....။

"ကိုယ္တို႔အေၾကာင္း စပ္စုေနၾကတာ..."

"ဟင္ ဘာအေၾကာင္းလဲ...?"

တကယ္သိခ်င္စိတ္နဲ႕ ေမးလာသံမွာ အလိုမက်မႈေတြကလည္း ေရာစြတ္ေနေသး၏။

ရွင္းခ်န္ စ,ခ်င္လာတာႏွင့္ လူ႐ုပ္မာၿပဳံး,ၿပဳံးလိုက္ကာ အဆိုးေလးရဲ႕ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႕ကို တစ္ခ်က္ေဝ့ဝဲၿပီး အရင္ၾကည့္ေပးလိုက္သည္။

ၿပီးမွ.........,

"ဟိုေန႕က ေဒါက္တာ့ေကာင္ေလး ရန္ျဖစ္တဲ့ကိစၥကိုဘယ္လို အျပစ္ေပးဆုံးမလိုက္သလဲတဲ့..."

"ဘာ! ခင္ ခင္ဗ်ား ဘာျပန္ေျပာလိုက္လဲ...?"