*ဒေါက်..! ဒေါက်..!*

အခန်းတံခါးခေါက်သံကြောင့် YB ဆိုဖာပေါ်မှ ထ,ကာ အခန်းတံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ အခန်းရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်က လန်စစ်ကျွေးနှင့်လန်ကျင်းရီ ဆိုသော လန်ဝမ်းကွဲညီအကိုနှစ်ယောက်...။

စစ်ကျွေးနဲ့ကျင်းရီက ညီအကိုတစ်ဝမ်းကွဲတွေ ဆိုပေမယ့် အကျင့်စရိုက်ချင်းတော့ အလွန်ကွာခြားကြသည့် ညီအကိုတွေပင်။

စစ်ကျွေးက အကောင်းမြင်စိတ်ထားပြီး သူတစ်ပါးအပေါ် ချိုချိုသာသာပြောဆိုဆက်ဆံတတ်သလောက်...

ကျင်းရီကတော့ သူများကို အနိုင်ကျင့်တတ်ပြီး ခပ်စွာစွာပဲပြောဆိုတတ်သူဖြစ်၏။

သူတို့လာတဲ့ အကြောင်းအရင်းကိစ္စကိုသိနေတဲ့ YB ကပဲ ထိုအညီကိုနှစ်ယောက်ကို စကားစ,ပေးလိုက်သည်။

"ငါ အိမ်မပြန်သေးဘူး..

ဒီမှာပဲဆက်တည်းအုံးမယ်..

မင်းတို့ချင်ရင်ပြန်ကြတော့..."

YB အပြောကြောင့် စစ်ကျွေးနဲ့ကျင်းရီက တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကာ စစ်ကျွေးက....,

"မင်း ကျောင်းကိုရော..?"

"ငါ ကားရော ဆိုင်ကယ်ရောမှာထားပြီးပြီ..

ကျောင်းအတွက် စိတ်မပူနဲ့...

ငါ ဒီမှာလုပ်စရာကိစ္စလေးတွေရှိနေသေးလို့..."

ထိုအခါ လန်ကျင်းရီက ရိပေါ်ကို ခပ်စေ့စေ့စိုက်ကြည့်လာကာ သူ့မူပိုင်အသံခပ်စွာစွာဖြင့်....,

"အေး... ညက မင်းကို ဘယ်သူလိုက်ပို့တာလဲ မှတ်မိလား...?"

ကျင်းရီအပြောကြောင့် ရိပေါ်ခနစဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ညကအကြောင်းတွေကို ခေါင်းထဲခပ်ရေးရေးပြန်ပေါ်လာသော်လဲ အသေးစိတ်သေချာပြန်မမှတ်မိတော့တာမို့ မေးခွန်းပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းလိုက်ပို့တာ မဟုတ်ဘူးလား...?"

"ဘယ်ကသာ...

မင်းက ငါ့ကိုအနားတောင် အကပ်မခံဘူးကွ! မကျေနပ်ဘူးကွာ..!

ဘယ်လောက်ပဲမူးမူး မင်း ငါ့ကိုတော့ မှတ်မိသင့်တယ်မလား? အမောင်ရိပေါ်!!"

ကျင်းရီရဲ့မကျေမနပ်အပြောကို ရိပေါ် ဂရုမစိုက်ဟန်ပြာကာ သူသိချင်ရာကိုသာထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကဲ... အဲ့တော့ ဘယ်သူလိုက်ပို့လဲ...?"

"ညက................,"

လန်ကျင်းရီဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ရှင်းပြတော့ YB အသာငြိမ်ပြီးတော့သာ နားထောင်နေလိုက်သည်။

"ပြီးတော့နော်... မင်း အဲ့ Bar ပိုင်ရှင်ကို ကျေးဇူးတင်ရင်တင် မဟုတ်ရင် မင်း အန်ခဲ့တဲ့အတွက် ပြန်တောင်းပန်လိုက်! ဒါပဲ!!"

ကျင်းရီအပြောကို ရိပေါ်က နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုတ်လိုက်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကိုဟန်ပါပါပိုက်ကာပြန်ငေါ့လိုက်သည်။

"လန်ကျင်းရီက ဘယ်တော့ကများ သူများကို တောင်းပန်ရတာတွေ ကျေးဇူးတင်ရတာတွေသိသွားတာလဲ?"

YB စကားကို ကျင်းရီက ဂရုမစိုက်သလိုနှင့် ​ခပ်စွာစွာပဲပြန်ချေပသည်။

"မင်းဘာသာ ဘာလုပ်လုပ် ငါ့အပူမဟုတ်ဘူး နော်..! ဒီမှာ ဆက်တည်းရင် မင်း လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ တစ်ခုခုတော့လုပ်ရမှာပေါ့!"

"အေးပါကွာ.. ငါ Bar ပိုင်ရှင်နဲ့ စကားပြောလိုက်မယ် မင်းတို့လည်း ပြန်ကြတော့လေ..."

ထိုအခါ တစ်ချိန်လုံး ဘေးမှာတိတ်ဆိတ်နေတဲ့ စစ်ကျွေးက အလိုက်သိစွာဖြင့်....,

"အေး အေး... မင်း တစ်ခုခုလိုရင် ဖုန်းဆက်လိုက်.. မင်း ဒီမှာတည်းတာ ဘယ်သူ့မှမပြောဘူး... ကိစ္စတွေပြီးရင် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ခဲ့... စိတ်ချမယ် ရိပေါ်..."

စစ်ကျွေး စကားကို ရိပေါ် ခေါင်းတစ်ချက်ငြိမ့်ပြကာ 'စိတ်ချရကြောင်း' အသံတိတ်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ကျွန်တော်ပြောပါတယ် လန်စစ်ကျွေးနဲ့လန်ကျင်းရီက ညီအကိုတစ်ဝမ်းကွဲတွေသာဖြစ်တာ ကွာခြားပါတယ်လို့...။

"Ok! ကောင်းကောင်းပြန်ကြ"

နှုတ်ဆက်ပြီး အခန်းထဲကိုပြန်ဝင်လာတော့ သူပို့ခိုင်းထားတဲ့ mail တွေက အဆင်သင့်ရောက်နေလေပြီ။

YB ထို mail တွေကိုကြည့်ပြီး တစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိသည်။

သေချာပေါက် နူးနူးညံ့ညံ့အပြုံးလေးတစ်ပွင့်တော့ မဟုတ်တန်ရာ...။

ထိုအပြုံးထဲတွင် နာကျင်ခြင်းတွေ ၊ ဝမ်းခြင်းတွေ ၊ ရှက်ရွံ့ခြင်းတွေ ၊ ကလဲ့စားချေခြင်းတွေ ပါနေလိမ့်မယ်ဆိုတာကတော့ သူကိုယ်တိုင်သာသိပါလိမ့်မည်။

>>>

"သား ကျန့်ကျန့်က အစောကြီး ပြန်သွားတာပဲ..."

ကျန်းချန် သိနေပေမယ့် မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ အမေးသဘောဆောင်ရင်းပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခြေချိတ်ထိုင်လျက် မျက်လုံးတို့ကိုမှိတ်၍ အနားယူနေပုံကိုကြည့်ရင်းအားဖြင့် ကျန့်ကျန့် ဘယ်လောက်ပင်ပန်းနေတယ်ဆိုတာ ပြောစရာပင်မလို...။

လေးလေး အသံကြားတော့ XZ မျက်လုံးတွေ 'ဆက်ခနဲ' ပွင့်လာကာ စားပွဲပေါ်က ဖိုင်တွေကို မျက်လုံးတစ်ချက်ဝေ့ကာကြည့်မိသေးသည်။

"သြော်.. လေးလေး...

ဟုတ်တယ် ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စလေးရှိလို့ အစောကြီးပြန်လာလိုက်တာ..."

"အေးအေး အနားယူဦးနော် အလုပ်တွေပဲ လုပ်မနေနဲ့..."

"ဟုတ်"

စကားပြောပြီး လေးလေး အပေါ်တက်သွားတော့မှ XZ တစ်ယောက် သက်ပြင်းအသာချလိုက်မိသည်။

ကိစ္စတစ်ခုကြောင့် *King* Bar ကို ပြန်သွားရဦးမည်မို့ ထိုင်နေရာမှ မတ်တပ်ထ,ရပ်လိုက်ကာ စားပွဲပေါ်က ဖိုင်တွဲတွေကိုယူပြီး လက်ထဲမှာကျစ်နေအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လျက်.. ကျန်လက်တစ်ဖက်ကလဲ စားပွဲပေါ်က ကားသော့ကို ဆွဲယူလိုက်ကာ ပြောင်လက်နေသော အနက်ရောင်ကားလေးဆီသို့ ခြေလှမ်းကြဲကြီးတွေနှင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှည်လျားတဲ့ အရပ်အမောင်း ၊ အချိုးအစားကျလှသောခန္ဓာကိုယ်နှင့် အဝေးကနေ ဝိုးတဝါးမြင်လိုက်ရရင်တောင် မမေ့နိုင်လောက်သော ပြေပြစ်၍ ယောကျာ်းပီသသည့် မျက်နှာတို့ကိုပိုင်ဆိုင်ထားသည့်...

Xiao Zhan ဆိုသော ထိုသူဌေးလေးသည် အသက် 26 နှစ်တည်းနှင့်ပင် လျှမ်းလျှမ်းတောက်ကျော်ကြားနေသော ပျိုတိုင်းကြိုက်သည့် နှင်းဆီခိုင်လေးဆိုရင် အံသြစရာတော့ရှိမည်မဟုတ်ပေ...။

Bar သို့ရောက်လာသည်နှင့် အနက်ရောင်ကားလေးပေါ်မှဆင်းကာ ဝန်ထမ်းကောင်လေးတစ်ဦးအား လိုအပ်သည်တို့ကိုမေးရလေ၏။

ထိုဝန်ထမ်းကောင်လေးပြန်ဖြေသောစကားတို့ကြောင့် XZ မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တက်သွားသော်လဲ...

ဘာမှတော့ မပြောဖြစ်ခဲ့ပါ...။

>>>

~~~ Flash back ~~~

Bar မှာထိန်းပေးနေတဲ့ အတောအတွင်း အဖြစ်အပျက်တို့ကမြန်ဆန်လွန်းလှ၏။

ကျန်းချန်မှာ သူဝင်ထိန်းပေးလာရသော အမူးကောင်လေးကို ဧည့်သည်အခန်းဆီအထိ လိုက်ပို့နေရသည်။

အမူးကောင်လေးရဲ့ခပ်စွာစွာသူငယ်ချင်းနဲ့လဲတွေ့လိုက်ရသေးသည်။

မလာဘူး'လို့ထင်ထားခဲ့တဲ့ သား ကျန့်ကျန့်ကလဲ Bar သို့ရောက်လာသည်။

အမူးကောင်လေး ကျန့်ကျန့်အပေါ် အန်ချတုန်းကဆို ကိုယ့်မှာအသက်တောင် ရူမိရဲ့လားပင်မသိ...။

ကောင်လေးကို ကျန့်ကျန့်က စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ တစ်ခုခုလုပ်လိမ့်မယ်ထင်ထားတာ...။

အခုတော့ အမူးကောင်လေးကို ကျန့်ကျန့်ကိုင်တိုင်တွဲပေးပြီး အခန်းထဲအထိ လိုက်ပို့ပေးနေပါရောလား...?

ကျန်းချန်လဲ ထိုအဖြစ်အပျက်တွေအဆုံး ဘာမှသိပ်မတွေးတော့ပဲ သက်ပြင်းအသာချလျက်သာ VIP ခန်းဘက်သို့လျှောက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။

>

(*ဒီနေ့ သားဝမ်လေးရဲ့ အသက် 20 ပြည့် မွေးနေ့ပဲ.....*)

ဝမ်ကျောက် အတွေးနဲ့တင်ပျော်နေလေ၏။

သားလေးက Bar တစ်ခုမှာ မွေးနေ့ပွဲကျင်းပမှာဆိုပဲ...။

ခါတိုင်းဆို သူ့အိမ်မှာပဲ မွေးနေ့ပွဲကျင်းပတတ်တဲ့ သားက ဒီနှစ်တော့ Bar တစ်ခုမှာ မွေးနေ့ပွဲကျင်းပမည်ဖြစ်ကြောင်း အိမ်တော်ထိန်းဆီကနေတစ်ဆင့်ကြားထားသည်။

ဒါကြောင့် ဘယ်တော့ကမှ မမေ့ခဲ့သော မွေးနေ့လက်ဆောင်ဘူးလေးကိုယူကာ ထို Bar ဆီသို့ ဝမ်ကျောက်လိုက်လာခဲ့လေသည်။

Bar ထဲကို 'ဝင်ရနိုး မဝင်ရနိုး' 'တုံချည်ချချည်' ဖြစ်နေလေသော သူ့ပုံစံဟာ 'သားမွေးနေ့ပွဲကိုသွားမှာ' လို့ပြောရင် ယုံနိုင်ဖွယ်ရာတော့ မရှိပေ...။

သားနဲ့ သူက သိပ်အခေါ်အပြော မရှိတာကြောင့်ရော...

သူက စကားသွားပြောရင်တောင် မတတ်သာလို့ စကားပြန်ပြောတတ်တဲ့ သားက အချေကိုယ်တော်လေးပေမို့...။

သားက သူ့ကိုအမြင်မကြည့်မှန်းလဲ သိနေသော့ကြောင့်ပင်...။

ဘာကြောင့်လဲတော့ သိပ်မသိပေမယ့် သူ့မားမား မရှိတော့ကတည်းကသားက သူတစ်ယောက်တည်း အိမ်ခွဲနေခဲ့လေသည်။

အခုလည်း 'ချီတုံချတုံ' ဖြစ်နေရင်းနှင့်ပင် Happy new Year time ကို ကျော်လွန်သွားရလေပြီ။

"ဝင်မယ်..!

သားကို မွေးနေ့လက်ဆောင်ပေးရမယ်..."

ဝမ်ကျောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားတင်းလိုက်ကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး Bar ထဲသို့ဝင်လာလိုက်သည်။

ဖွင့်တာ 3 နှစ်လောက်ပဲရှိသေးတဲ့ ဒီ Bar က အပြင်အဆင်တွေကအစ အထက်တန်းစားဆန်ကာ Hotel ရော ၊ ကာရာအိုကေရော အစုံရှိတယ်လို့​ကြားဖူးသည်။

သားရဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ​ကြားထားတဲ့ သတင်းစကားတွေအရ ဒီ Bar ရဲ့ခေါင်မိုးထပ်မှာ သားလေးက Party ရော Birthday အတွက်ပါ ပွဲကျင်းပမည်'ဟုသိထားရသည်။

Bar က နာမည်ကြီးရင်လဲ ကြီးလောက်စရာပါပဲ'ဟုပင် ဝမ်ကျောက် တွေးမိလိုက်သေး၏။

ဒီလိုနာမည်ကြီးတဲ့ Bar တစ်ခုမှာ မွေးနေ့ကျင်းပနေသော သားရှိရာ Bar ခေါင်းမိုးထပ်ဆီသို့ ဝမ်ကျောက် သွားမည်အလုပ်...

'ရိပ်ကနဲ' မြင်လိုက်ရသော အရိပ်လေးတစ်ခု.....။

လူတွေအများကြီးရှိနေတဲ့ကြားထဲမှာမှ မေ့သွားခြင်း အလျဥ်းမရှိသေးသည့် ကိုယ်သင်းနံ့သင်းသင်းလေးကို တစ်ချက်သော်မျှရလိုက်သည်နှင့် ပိုသေချာသွားသလို နှုတ်ဖျားဆီမှ ရုတ်တရက် ပွင့်အံထွက်ကျလာသော စကားတစ်လုံးလေးတစ်လုံး..!

"ကျန်း..! ကျန်းလေး မဟုတ်လား?"

ကြားလိုက်ရသော ဩရှရှလေသံတစ်ခုကြောင့် ကျန်းချန်တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားရလေသည်။

VIP အခန်းထဲသို့ဝင်မည့် ခန္ဓာကိုယ် တစောင်းလေးဟာလဲ တောင့်တောင့်ကြီးသာ ရပ်လျက်ရှိနေပြီး အရှေ့ကိုမတိုးသလို အနောက်ကိုလဲဆုတ်ခြင်းမရှိ။

"ကျန်း... ကိုယ်..."

"ဘာ လာ လုပ် တာ လဲ...?"

တစ်လုံးချင်းပြတ်သားစွာဆိုလာသော ကျန်းလေးစကားကြောင့် ဝမ်ကျောက်ပြောမည့်စကားများပင် ပျောက်ရှကုန်ရသည်။

"သြော်.. မေ့နေလိုက်တာ..!

ဟက်! ဒီနေရာက အပျော်ရှာချင်တဲ့သူတွေလာတဲ့နေရာပဲ...

ကျွန်တော်က ဒီ Bar ပိုင်ရှင်ပါဗျ...

အလှလေးတွေ ပို့ပေးလို့ရတယ်နော်...

ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက် ဟက်!"

မျက်ဝန်းတွေမှာ အမှတ်မရှိစွာ အရည်ကြည်တွေရစ်သိုင်းလာသော်လဲ ကျန်းချန်က မဲ့ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးကာဆို၏။

"ကျန်းလေးရာ..."

"ကျွန်တော်နာမည် ကျန်းချန်!

ခင်ဗျားပါးစပ်က အဲ့ဒီလို မခေါ်နဲ့ မကြိုက်ဘူး!!"

အေးစက်စက်ပြောလာတဲ့ ကျန်းလေးရဲ့စကားသံနောက်မှာ ခွင့်ပြုချက်မရပါပဲ အရည်ပူတစ်စက်က ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းကျလာလေ၏။

ကိုယ် အဲ့တုန်းက အခြေအနေတွေကိုရှင်းပြချင်တယ် ကျန်းလေးရယ်...။

ဒါပေမယ့် အချိန်တွေနှောင်းခဲ့သွားတာကြာခဲ့ပြီပဲ...။

ကိုယ့်မှာ အခွင့်အရေးရှိသေးရင်တော့ အကြောင်းစုံကိုရှင်းပြပြီး မင်းလေး ကျေနပ်လောက်အောင်ထိ တောင်ပန်ချင်ပါသေးတယ် ကျန်းလေးရယ်...။

"ကောင်းပါပြီ...

ကိုယ့်ကို ခွင့်ပြုပါအုံး...

စကားလေးတစ်ခွန်းတော့ ကိုယ်ပြောခဲ့ပါရစေ.. ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဒီမှာ ဆက်ရပ်နေရင် ခြေမခိုင်ချင်တော့တာကြောင့် ဝမ်ကျောက် Bar ထဲမှ ဒီတိုင်းသာ လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။

သားကလဲ သူ့ကိုမျှော်နေမယ့်သူ မဟုတ်တာကြောင့်တော်သေး၏။

နောက်နေ့မှ သားဝမ်လေးရဲ့အိမ်အထိ သွားပြီး မွေးနေ့လက်ဆောင်လေးကိုသွားပေးရမည်။

ကားစီယာတိုင်ပေါ်ကို မျက်နှာအပ်ရင်း မျက်ရည်ပူတို့က မဖိတ်ခေါ်ပဲ ကျလာပြန်သည်။

အသက်အရွယ်တွေအရ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လာပါသော်လဲ နှလုံးသားတစ်နေရာကိုတော့ ထိမ်ချန်ခဲ့ပုံရ၏။

Happy man လို့ အမည်တွင်လောက်အောင် အချိန်တိုင်းပြုံးနေနိုင်တဲ့ သူ့မှာလဲနာကျင်စရာအတိတ်တွေရှိခဲ့ဖူးသည်။

>

VIP အခန်းထဲသို့ မဝင်မီ လူတစ်ယောက်ခေါ်သံမှစ၍ တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလားဖြစ်နေလေသော ရှောင်ကျန်းချန်...။

မမြင်ချင်ဘူး မတွေ့ချင်ဘူး ဆိုကာမှ Happy New Year နေ့ကျမှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်လာဆုံရသည်။

နာကျင်ရတယ်.....။

ဟောဒီ ရင်ဘတ်ကြီးတစ်ခုလုံးလဲ နာကျင်ရလွန်းလို့ ထုံနေပြီ။

စိတ်နာတယ်! အဲ့ဒီလူကြီးကို!!

အတိတ်ကအကြောင်းအရာတွေကိုလဲ ပြန်မတွေးချင်တော့ဘူး။

VIP အခန်းထဲသို့ အားအင်ချိနဲ့စွာ ဝင်လာပြီး ထောင့်လေးတစ်နေရာမှာပဲ ထိုင်ချမိလိုက်သည်။

မျက်ရည်ပူတို့က ပါးပြင်ထက်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်စီးဆင်းလာကြ၏။

ကျန့်ကျန့် အခန်းထဲဝင်လာသည်ကိုပင် မသိလိုက်...။

မျက်ရည်​စီးကြောင်းတွေနှင့် မျက်နှာကို ကျန့်ကျန့် မြင်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုညက တူဝရီးနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ဖက်ကာ ငိုမိခဲ့ကြ၏။

အခုချိန် ကျန့်ကျန့် ဘယ်တွေ စဥ်းစားနေမလဲ သူ မသိပေမယ့်

သူစုံစမ်းနေတဲ့ ကိစ္စကိုဘယ်လိုကိုင်တွဲမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျန်းချန် စိတ်ဝင်စားမိသည်။

>>>

ဒီ အဆိုးလေးက ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ခနခနပြုံးစေနိုင်ရတာလဲ...?

အဆိုးလေးပြုမူလိုက်တဲ့ အမူအရာတစ်ခုချင်းစီတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးစေနိုင်တာလား...?

လူနာကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေသော ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တစ်ဝက် ဒေါသတစ်ဝက်အချိုးကျရောယှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်နေသော အဆိုးလေးပါလေ...။

'ခနလေး နားပြီးရင် Duty တန်းဝင်မယ်' လို့ပြောလိုက်မိတာကြောင့်ဖြစ်မည်ထင်၏။

"ဒေါက်တာ! ခင်ဗျား နေမကောင်းသေးဘူးလေ... ဘာလို့ တခြားသူတွေကို စိတ်ပူနေရတာလဲ? ကိုယ့်ဘာသာကိုသာ အရင်စိတ်ပူစမ်းပါ!!"

မျက်နှာကြောတင်းကာ လေသံခပ်ဆက်ဆက်ကလေး ပြောနေတာလေးကိုက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးစေနိုင်တာလား...?

"ကိုယ် နေကောင်းနေပါပြီ

စိတ်မပူနဲ့တော့နော်..."

"ဟ! ဘယ်သူက စိတ်ပူနေလို့လဲ...?

ခင်ဗျား ဒီမျက်နှာကြီးနဲ့ လူနာတွေကို ဆေးသွားကုမှာလား...?

ခင်ဗျား လူနာက ကလေးတွေဆိုရင် ကြောက်ပြီးထွက်ပြေးကုန်မှာစိုးလို့ပြောနေတာ...!"

စိတ်ပူတာကို စိတ်ပူတယ်မပြောပဲ မျက်နှာကြီးနီကာ အတင်းငြင်းကန်နေသော အဆိုးလေးပါဗျာ...။

"အဆိုးလေး..

မင်းရော ကိုယ့်ကိုမကြောက်ဘူးလား...?"

ထိုအခါ ခပ်တင်းတင်းမျက်နှာထားလေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာပြီး....,

"ကျွန်တော်ကလား...?

ပြောရဲလိုက်တာ..

ဘာကိစ္စ ခင်ဗျားကိုကြောက်ရမှာလဲ...? လူလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် နိုင်အောင် မချနိုင်ပဲနဲ့ ဟွန့်!"

ဒီ အဆိုးလေးကတော့လေ...

သူ့စိတ်ထဲမှာ ရန်ဖြစ်တာတွေပဲရှိတယ်ထင်ပါရဲ့...။

တွေးမိရင်း အဆိုးလေးကိုကြည့်ကာ ရှင်းချန် ​ပြုံးမိပြန်၏။

"မင်းလေးကတောင် ကိုယ့်ကို မကြောက်တာကွာ... ကလေးလေးတွေက ဘာလို့ ကိုယ့်ကို ကြောက်မှာလဲ...?"

"ဟင် ဘာဆိုင်လို့...?"

"ဆိုင်တာပေါ့ အဆိုးလေးရဲ့...

မင်းလေးကလဲ ကလေးလေးပဲလေ..."

ရှင်းချန် ပြုံးစ,စနဲ့ပြောလိုက်တော့ အဆိုးလေးက စိတ်ဆက်သူပီပီဒေါသထွက်လာပုံရကာ လက်သီးလက်မောင်းတန်းလျက်....,

"ကျွန်တော် ကလေးမဟုတ်ဘူးဗျ!!

ရန်ဖြစ်ရင် ဘယ်လိုကောင်ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ခြေဖဝါးအောက်မှာပဲ ခင်ဗျား သိလား?!"

ရွှယ်ရန်ပြောလိုက်သောစကားကြောင့် ရှင်းချန်းမှာလဲ ရယ်ရခက်ငိုရခက်...။

ထို့နောက် ရှင်းချန်တစ်ယောက် သူ့အရှေ့မှာ ပေစောင်းစောင်းရပ်ကြည့်နေသော အဆိုးလေးရဲ့မျက်နှာလေးကို တည့်တည့်စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်တဲ့စကားတစ်ခွန်းကြောင့် အဆိုးလေးရဲ့မျက်နှာလေးမှာလဲ သိသိသာသာကို နီလာလေတော့သည်။

"အဆိုးလေး...

မင်းလေးက ကိုယ့်မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကလေးဆိုးလေး တစ်ယောက်ပါပဲကွာ..."

>>>

💞

Royal ရေးတဲ့ ဒီ (Zhanyi fic) လေးကို ဖတ်ရတာ ဘယ်လိုနေလဲပြောခဲ့ကြပါဦးနော် 😍

ဒီ Fic လေးက Royal ရဲ့ ပထမဆုံး fanfic လေးမို့ အမှားတစ်စုံတစ်ရာပါခဲ့ရင်လဲ နားလည်ပေးကြပါလို့...😘

ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ကြပါ ❤

ဆာရာငဲ.....🙆

💞 ချစ်ခင်လေးစားလျှက် 💞

*ေဒါက္..! ေဒါက္..!*

အခန္းတံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ YB ဆိုဖာေပၚမွ ထ,ကာ အခန္းတံခါးသြားဖြင့္ေပးလိုက္သည္။

တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့ အခန္းေရွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနသည္က လန္စစ္ေကြၽးႏွင့္လန္က်င္းရီ ဆိုေသာ လန္ဝမ္းကြဲညီအကိုႏွစ္ေယာက္...။

စစ္ေကြၽးနဲ႕က်င္းရီက ညီအကိုတစ္ဝမ္းကြဲေတြ ဆိုေပမယ့္ အက်င့္စရိုက္ခ်င္းေတာ့ အလြန္ကြာျခားၾကသည့္ ညီအကိုေတြပင္။

စစ္ေကြၽးက အေကာင္းျမင္စိတ္ထားၿပီး သူတစ္ပါးအေပၚ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေျပာဆိုဆက္ဆံတတ္သေလာက္...

က်င္းရီကေတာ့ သူမ်ားကို အနိုင္က်င့္တတ္ၿပီး ခပ္စြာစြာပဲေျပာဆိုတတ္သူျဖစ္၏။

သူတို႔လာတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကိစၥကိုသိေနတဲ့ YB ကပဲ ထိုအညီကိုႏွစ္ေယာက္ကို စကားစ,ေပးလိုက္သည္။

"ငါ အိမ္မျပန္ေသးဘူး..

ဒီမွာပဲဆက္တည္းအုံးမယ္..

မင္းတို႔ခ်င္ရင္ျပန္ၾကေတာ့..."

YB အေျပာေၾကာင့္ စစ္ေကြၽးနဲ႕က်င္းရီက တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္ကာ စစ္ေကြၽးက....,

"မင္း ေက်ာင္းကိုေရာ..?"

"ငါ ကားေရာ ဆိုင္ကယ္ေရာမွာထားၿပီးၿပီ..

ေက်ာင္းအတြက္ စိတ္မပူနဲ႕...

ငါ ဒီမွာလုပ္စရာကိစၥေလးေတြရွိေနေသးလို႔..."

ထိုအခါ လန္က်င္းရီက ရိေပၚကို ခပ္ေစ့ေစ့စိုက္ၾကည့္လာကာ သူ႕မူပိုင္အသံခပ္စြာစြာျဖင့္....,

"ေအး...ညက မင္းကို ဘယ္သူလိုက္ပို႔တာလဲ မွတ္မိလား...?"

က်င္းရီအေျပာေၾကာင့္ ရိေပၚခနစဥ္းစားလိုက္ၿပီးေနာက္ ညကအေၾကာင္းေတြကို ေခါင္းထဲခပ္ေရးေရးျပန္ေပၚလာေသာ္လဲ အေသးစိတ္ေသခ်ာျပန္မမွတ္မိေတာ့တာမို႔ ေမးခြန္းျပန္ထုတ္လိုက္သည္။

"မင္းလိုက္ပို႔တာ မဟုတ္ဘူးလား...?"

"ဘယ္ကသာ...

မင္းက ငါ့ကိုအနားေတာင္ အကပ္မခံဘူးကြ! မေက်နပ္ဘူးကြာ..!

ဘယ္ေလာက္ပဲမူးမူး မင္း ငါ့ကိုေတာ့ မွတ္မိသင့္တယ္မလား? အေမာင္ရိေပၚ!!"

က်င္းရီရဲ႕မေက်မနပ္အေျပာကို ရိေပၚ ဂ႐ုမစိုက္ဟန္ျပာကာ သူသိခ်င္ရာကိုသာထပ္ေမးလိုက္သည္။

"ကဲ... အဲ့ေတာ့ ဘယ္သူလိုက္ပို႔လဲ...?"

"ညက................,"

လန္က်င္းရီျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ရွင္းျပေတာ့ YB အသာၿငိမ္ၿပီးေတာ့သာ နားေထာင္ေနလိုက္သည္။

"ၿပီးေတာ့ေနာ္... မင္း အဲ့ Bar ပိုင္ရွင္ကို ေက်းဇူးတင္ရင္တင္ မဟုတ္ရင္ မင္း အန္ခဲ့တဲ့အတြက္ ျပန္ေတာင္းပန္လိုက္! ဒါပဲ!!"

က်င္းရီအေျပာကို ရိေပၚက ႏွာေခါင္းတစ္ခ်က္ရႈတ္လိုက္ရင္း လက္ႏွစ္ဖက္ကိုဟန္ပါပါပိုက္ကာျပန္ေငါ့လိုက္သည္။

"လန္က်င္းရီက ဘယ္ေတာ့ကမ်ား သူမ်ားကို ေတာင္းပန္ရတာေတြ ေက်းဇူးတင္ရတာေတြသိသြားတာလဲ?"

YB စကားကို က်င္းရီက ဂ႐ုမစိုက္သလိုႏွင့္ ခပ္စြာစြာပဲျပန္ေခ်ပသည္။

"မင္းဘာသာ ဘာလုပ္လုပ္ ငါ့အပူမဟုတ္ဘူး ေနာ္..! ဒီမွာ ဆက္တည္းရင္ မင္း လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ တစ္ခုခုေတာ့လုပ္ရမွာေပါ့!"

"ေအးပါကြာ.. ငါ Bar ပိုင္ရွင္နဲ႕ စကားေျပာလိုက္မယ္ မင္းတို႔လည္း ျပန္ၾကေတာ့ေလ..."

ထိုအခါ တစ္ခ်ိန္လုံး ေဘးမွာတိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ စစ္ေကြၽးက အလိုက္သိစြာျဖင့္....,

"ေအး ေအး... မင္း တစ္ခုခုလိုရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္.. မင္း ဒီမွာတည္းတာ ဘယ္သူ႕မွမေျပာဘူး... ကိစၥေတြၿပီးရင္ ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္ခဲ့... စိတ္ခ်မယ္ ရိေပၚ..."

စစ္ေကြၽး စကားကို ရိေပၚ ေခါင္းတစ္ခ်က္ၿငိမ့္ျပကာ 'စိတ္ခ်ရေၾကာင္း' အသံတိတ္တုံ႕ျပန္လိုက္သည္။

ကြၽန္ေတာ္ေျပာပါတယ္လန္စစ္ေကြၽးနဲ႕လန္က်င္းရီက ညီအကိုတစ္ဝမ္းကြဲေတြသာျဖစ္တာ ကြာျခားပါတယ္လို႔...။

"Ok! ေကာင္းေကာင္းျပန္ၾက"

ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အခန္းထဲကိုျပန္ဝင္လာေတာ့ သူပို႔ခိုင္းထားတဲ့ mail ေတြက အဆင္သင့္ေရာက္ေနေလၿပီ။

YB ထို mail ေတြကိုၾကည့္ၿပီး တစ္ခ်က္ၿပဳံးလိုက္မိသည္။

ေသခ်ာေပါက္ ႏူးႏူးညံ့ညံ့အၿပဳံးေလးတစ္ပြင့္ေတာ့ မဟုတ္တန္ရာ...။

ထိုအၿပဳံးထဲတြင္ နာက်င္ျခင္းေတြ ၊ ဝမ္းျခင္းေတြ ၊ ရွက္႐ြံ႕ျခင္းေတြ ၊ ကလဲ့စားေခ်ျခင္းေတြ ပါေနလိမ့္မယ္ဆိုတာကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္သာသိပါလိမ့္မည္။

>>>

"သား က်န့္က်န့္က အေစာႀကီး ျပန္သြားတာပဲ..."

က်န္းခ်န္ သိေနေပမယ့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ အေမးသေဘာေဆာင္ရင္းေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေျခခ်ိတ္ထိုင္လ်က္ မ်က္လုံးတို႔ကိုမွိတ္၍ အနားယူေနပုံကိုၾကည့္ရင္းအားျဖင့္ က်န့္က်န့္ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းေနတယ္ဆိုတာ ေျပာစရာပင္မလို...။

ေလးေလး အသံၾကားေတာ့ XZ မ်က္လုံးေတြ 'ဆက္ခနဲ' ပြင့္လာကာ စားပြဲေပၚက ဖိုင္ေတြကို မ်က္လုံးတစ္ခ်က္ေဝ့ကာၾကည့္မိေသးသည္။

"ေၾသာ္..ေလးေလး...

ဟုတ္တယ္ ကြၽန္ေတာ္ အလုပ္ကိစၥေလးရွိလို႔ အေစာႀကီးျပန္လာလိုက္တာ..."

"ေအးေအး အနားယူဦးေနာ္ အလုပ္ေတြပဲ လုပ္မေနနဲ႕..."

"ဟုတ္"

စကားေျပာၿပီး ေလးေလး အေပၚတက္သြားေတာ့မွ XZ တစ္ေယာက္ သက္ျပင္းအသာခ်လိဳက္မိသည္။

ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ *King* Bar ကို ျပန္သြားရဦးမည္မို႔ ထိုင္ေနရာမွ မတ္တပ္ထ,ရပ္လိုက္ကာ စားပြဲေပၚက ဖိုင္တြဲေတြကိုယူၿပီး လက္ထဲမွာက်စ္ေနေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္လ်က္.. က်န္လက္တစ္ဖက္ကလဲ စားပြဲေပၚက ကားေသာ့ကို ဆြဲယူလိုက္ကာ ေျပာင္လက္ေနေသာ အနက္ေရာင္ကားေလးဆီသို႔ ေျခလွမ္းႀကဲႀကီးေတြႏွင့္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။

ရွည္လ်ားတဲ့ အရပ္အေမာင္း ၊ အခ်ိဳးအစားက်လွေသာခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ အေဝးကေန ဝိုးတဝါးျမင္လိုက္ရရင္ေတာင္ မေမ့နိုင္ေလာက္ေသာ ေျပျပစ္၍ ေယာက်ာ္းပီသသည့္ မ်က္ႏွာတို႔ကိုပိုင္ဆိုင္ထားသည့္...

Xiao Zhan ဆိုေသာ ထိုသူေဌးေလးသည္ အသက္ 26 ႏွစ္တည္းႏွင့္ပင္ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေက်ာ္ၾကားေနေသာ ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္သည့္ ႏွင္းဆီခိုင္ေလးဆိုရင္ အံၾသစရာေတာ့ရွိမည္မဟုတ္ေပ...။

Bar သို႔ေရာက္လာသည္ႏွင့္ အနက္ေရာင္ကားေလးေပၚမွဆင္းကာ ဝန္ထမ္းေကာင္ေလးတစ္ဦးအား လိုအပ္သည္တို႔ကိုေမးရေလ၏။

ထိုဝန္ထမ္းေကာင္ေလးျပန္ေျဖေသာစကားတို႔ေၾကာင့္ XZ မ်က္ခုံးတစ္ဖက္ ပင့္တက္သြားေသာ္လဲ...

ဘာမွေတာ့ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ...။

>>>

~~~ Flash back ~~~

Bar မွာထိန္းေပးေနတဲ့ အေတာအတြင္း အျဖစ္အပ်က္တို႔ကျမန္ဆန္လြန္းလွ၏။

က်န္းခ်န္မွာ သူဝင္ထိန္းေပးလာရေသာ အမူးေကာင္ေလးကို ဧည့္သည္အခန္းဆီအထိ လိုက္ပို႔ေနရသည္။

အမူးေကာင္ေလးရဲ႕ခပ္စြာစြာသူငယ္ခ်င္းနဲ႕လဲေတြ႕လိုက္ရေသးသည္။

မလာဘူး'လို႔ထင္ထားခဲ့တဲ့ သား က်န့္က်န့္ကလဲ Bar သို႔ေရာက္လာသည္။

အမူးေကာင္ေလး က်န့္က်န့္အေပၚ အန္ခ်တဳန္းကဆို ကိုယ့္မွာအသက္ေတာင္ ႐ူမိရဲ႕လားပင္မသိ...။

ေကာင္ေလးကို က်န့္က်န့္က စိတ္ရႈပ္ရႈပ္နဲ႕ တစ္ခုခုလုပ္လိမ့္မယ္ထင္ထားတာ...။

အခုေတာ့ အမူးေကာင္ေလးကို က်န့္က်န့္ကိုင္တိုင္တြဲေပးၿပီး အခန္းထဲအထိ လိုက္ပို႔ေပးေနပါေရာလား...?

က်န္းခ်န္လဲ ထိုအျဖစ္အပ်က္ေတြအဆုံး ဘာမွသိပ္မေတြးေတာ့ပဲ သက္ျပင္းအသာခ်လ်က္သာ VIP ခန္းဘက္သို႔ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္။

>

(*ဒီေန႕ သားဝမ္ေလးရဲ႕ အသက္ 20 ျပည့္ ေမြးေန႕ပဲ.....*)

ဝမ္ေက်ာက္ အေတြးနဲ႕တင္ေပ်ာ္ေနေလ၏။

သားေလးက Bar တစ္ခုမွာ ေမြးေန႕ပြဲက်င္းပမွာဆိုပဲ...။

ခါတိုင္းဆို သူ႕အိမ္မွာပဲ ေမြးေန႕ပြဲက်င္းပတတ္တဲ့ သားက ဒီႏွစ္ေတာ့ Bar တစ္ခုမွာ ေမြးေန႕ပြဲက်င္းပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အိမ္ေတာ္ထိန္းဆီကေနတစ္ဆင့္ၾကားထားသည္။

ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ေတာ့ကမွ မေမ့ခဲ့ေသာ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ဘူးေလးကိုယူကာ ထို Bar ဆီသို႔ ဝမ္ေက်ာက္လိုက္လာခဲ့ေလသည္။

Bar ထဲကို 'ဝင္ရနိုး မဝင္ရနိုး' 'တုံခ်ည္ခ်ခ်ည္' ျဖစ္ေနေလေသာ သူ႕ပုံစံဟာ 'သားေမြးေန႕ပြဲကိုသြားမွာ' လို႔ေျပာရင္ ယုံနိုင္ဖြယ္ရာေတာ့ မရွိေပ...။

သားနဲ႕ သူက သိပ္အေခၚအေျပာ မရွိတာေၾကာင့္ေရာ...

သူက စကားသြားေျပာရင္ေတာင္ မတတ္သာလို႔ စကားျပန္ေျပာတတ္တဲ့ သားက အေခ်ကိဳယ္ေတာ္ေလးေပမို႔...။

သားက သူ႕ကိုအျမင္မၾကည့္မွန္းလဲ သိေနေသာ့ေၾကာင့္ပင္...။

ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့ သိပ္မသိေပမယ့္ သူ႕မားမား မရွိေတာ့ကတည္းကသားက သူတစ္ေယာက္တည္း အိမ္ခြဲေနခဲ့ေလသည္။

အခုလည္း 'ခ်ီတုံခ်တဳံ' ျဖစ္ေနရင္းႏွင့္ပင္ Happy new Year time ကို ေက်ာ္လြန္သြားရေလၿပီ။

"ဝင္မယ္..!

သားကို ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ေပးရမယ္..."

ဝမ္ေက်ာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားတင္းလိုက္ကာ ကားေပၚမွ ဆင္းၿပီး Bar ထဲသို႔ဝင္လာလိုက္သည္။

ဖြင့္တာ 3 ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိေသးတဲ့ ဒီ Bar က အျပင္အဆင္ေတြကအစ အထက္တန္းစားဆန္ကာ Hotel ေရာ ၊ ကာရာအိုေကေရာ အစုံရွိတယ္လို႔ၾကားဖူးသည္။

သားရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီကေန ၾကားထားတဲ့ သတင္းစကားေတြအရ ဒီ Bar ရဲ႕ေခါင္မိုးထပ္မွာ သားေလးက Party ေရာ Birthday အတြက္ပါ ပြဲက်င္းပမည္'ဟုသိထားရသည္။

Bar က နာမည္ႀကီးရင္လဲ ႀကီးေလာက္စရာပါပဲ'ဟုပင္ ဝမ္ေက်ာက္ ေတြးမိလိုက္ေသး၏။