"ကျန့်ကျန့် ဘယ်သွားမလို့လဲ သား...?"

အိမ်အပေါ်ထပ်မှ ကားသော့အားလှည့်ကာ တစ်လှမ်းခြင်း ဆင်းလာသော တူတော်မောင်ကြောင့် 'ရှောင်ကျန်းချန်' လှမ်းမေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် Gym ဆိုင်တွေ သွားစစ်မလို့ လေးလေး"

ကျွန်တော့ဘက်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ ခပ်အေးအေးသာပြန်ဖြေလာ၏။

"အေး အေး... အဲ့ဒါဆို နေ့လည်ကျရင် လေးလေး *King* Bar ကို သွားစစ်ပေးမယ်...

ကောင်းကောင်းမောင်းသွားနော် ကျန့်ကျန့်"

"ဟုတ် လေးလေး

ဒါဆို ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော်"

ရှောင်ကျန်းချန် ခေါင်းကိုသာ အသာငြိမ့်ပြလိုက်ရသည်။

ဒီနေ့ 'Happy New Year Day' လို့တော့ ကျန်းချန် မပြောဖြစ်လိုက်ပါလေ...။

ကျန့်ကျန့် သူ့မွေးနေ့ကို မေ့နေပြီလား...?

မဟုတ်ဘူး မေ့ဖို့ကြိုးစားနေတာ...။

လူတိုင်း ပြောနေကြတဲ့ ဒီလိုနေ့မျိုးကို သူမသိပဲနေပါ့မလား...?

Happy New Year Day ကိုလဲအလုပ်ဆင်းပြီး အလုပ်သမားတွေကိုတော့ အလုပ်စောစော ပြန်ဆင်းပေးတတ်သည်။

ဒီနေ့ကို သားကျန့်ကျန့်က အလုပ်နဲ့ ဖြေဖျောက်နေတာ သူမသိပဲနေမလားလေ...။

အတွေးစ,တို့က အတိတ်ဆီသို့သာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ တစ်ဖန်ပြေးလွှားသွားရပြန်၏။

~~~ Flash back ~~~

"ညီလေး သဘက်ခါ ဘာနေ့လဲ မှတ်မိလား?"

ဖုန်းထဲမှ အကိုကြီးရှောင်းဝူ၏ အသံကိုကြားလိုက်ရတာနှင့် ကျန်းချန်တစ်ယောက် ပျော်နေမိသည်။

"သိတယ်လေ..

သဘက်ခါ Happy New Year Day ပြီးတော့ ကျန့်ကျန့်လေး 6 နှစ်ပြည့် မွေးနေ့လေ ကိုကြီးရာ.. ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူးဗျ"

ကိုကြီးရှောင်းဝူဆိုတာ ကျန့်ကျန့်လေးရဲ့ပါးပါး ကျွန့်တော့်ရဲ့အကိုကြီးပါ...။

ညီအကိုနှစ်ယောက်တည်းသာရှိတော့တာမို့ ကျန်းချန်အပေါ်မှာ အကိုလိုတစ်မျိုး အဖေလိုတစ်ဖုံ စောင့်ရှောက်ပေးလာသည့် တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာပင်။

"အေးပါကွာ.. ကိုကြီးက ညီလေး အသဲကွဲပြီး အကုန်မေ့ပြီထင်တာ"

ရှောင်းဝူ ညီဖြစ်သူကို ခပ်ရိပ်ရိပ်လှမ်းစ,လိုက်ပေမယ့် လှောင်သံပြောင်သံမျိုးတော့ လုံးဝမပါပေ။

မှန်ပါတယ်...။

ကျွန်တော်က အသဲကွဲပြီး China ကနေ ထွက်လာတာဗျ။

အခု အီတလီကိုရောက်နေတာလေ...။

သဘက်ခါအမှီတော့ ကျွန်တော် China ကို အရောက်ပြန်ရတော့မှာပေါ့...။

"ကိုကြီးရာ ကျွန်တော့ကို မစ,ပါနဲ့..

ကျွန်တော် သဘက်ခါအမှီပြန်လာမယ်လေ နော်"

"အေးပါကွာ မင်း မေ့နေမှာစိုးလို့ပါ..

ကျန့်ကျန့်လေးက မင်းကိုမျှော်နေတာ"

"ဟုတ်ကဲ့ ကိုကြီး ကျန့်ကျန့်လေးကို ကျွန်တော်ပြန်လာတော့မှာလို့ ပြောပေးပါဦးဗျာ.. ဒါပဲနော် Bye!"

Ph အားချပြီးသည်နှင့် ကျန်းချန်တစ်ယောက် China ကို ပြန်ဖို့ ပြင်ရလေပြီ။

>>>

China ကိုရောက်ရောက်လာချင်း အနာမကျက်သေးတဲ့ နှလုံးသားကို သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ကျအောင် ထပ်မံဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရ၏။

Happy New Year Day မှာပင် ချစ်ရသူ၏ မင်္ဂဆောင်နှင့် တန်းတိုးလေသည်။

မကြားချင်ဘူ!!

ဒီလိုတွေ မကြားချင်လို့ China ကနေ အဝေးကိုပြေးထွက်ခဲ့တာလေဗျာ...။

ခုတော့....,

*တီ..! တီ..! တီ..!*

ရုတ်တရက် Phone မြည်သံကြားလိုက်ရတာကြောင့် အလဲလဲအပြိုပြိုဖြစ်လာသော စိတ်တို့ကို စုစည်းကာ ကျန်းချန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက နားစည်ကွဲပြီလား'ဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်ရသည်။

Phone ထဲမှာတော့ အသာလေးပြောလိုက်ပေမယ့် ကြားရတဲ့သူအဖို့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တုန်သွားအောင် ကျယ်လွန်းလှပါ၏။

"ဒီ Phone ပိုင်ရှင် နှစ်ယောက် ကား accident ဖြစ်လို့ အမြန်ဆုံးလာခဲ့ပါ" တဲ့လေ...။

ကားစီယာတိုင်ယာတိုင်ကိုသာ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

နားအနီးကိုကပ်ထားတဲ့ Phone ကလဲ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ကိုယ့်လက်တစ်ဖက်ကြောင့် ကွဲကြေလုလုအခြေအနေ...။

အီတလီကပြန်လာပြီး နေ့ရက်တောင်မကူးသေးပါပဲ အိမ်အရှေ့မှာ ကားရပ်ရုံလေးရှိသေး... ကြားလိုက်ရတဲ့သတင်းတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ သတ်သေချင်သွား၏။

ကျွန်တော် လေဆိပ်မှာတုန်းက ကိုကြီးတို့လင်မယား ကျန့်ကျန့်လေး မွေးနေ့အတွက်ရော Happy New Year အတွက်ပါ 'စျေးဝယ်ထွက်မယ် လာမကြိုနိုင်တော့ကြောင်း' Phone ဆက်ပြောလာတာကို သတိရမိပါသည်။

ဘာမှမစဥ်းစားနိုင်တော့ပဲ ဆေးရုံလိပ်စာကိုသာမေး၍လိုက်ရပြန်၏။

ဆေးရုံကိုရောက်တော့ အခန်းတစ်ခုမှ ထွက်လာသော ဆရာဝန်အား သတင်းမေးလိုက်ရာ မမေးဖြစ်ခဲ့ရင် အကောင်းသားဟုသာ တွေးမိတော့သည်။

"လူနာနှစ်ယောက်လုံး အသက်မရှိကြတော့ဘူး" တဲ့လေ...။

ကျန်းချန်တစ်ယောက် ထိုအခန်းရှေ့မှာပဲ အရုပ်ကြိုးပျက် ထိုင်ချလိုက်မိတော့သည်။

အဖြစ်အပျက်တွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု သူ လိုက်မမှီနိုင်တော့လောက်ကို မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

တစ်လျှောက်လုံး ငိုလာခဲ့ရတာ ထပ်ငိုဖို့ပင် မျက်ရည် မရှိတော့...။

အရူးတစ်ယောက်လို အော်လိုက် ရီလိုက်သာ တတ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။

အခန်းထဲကိုလဲ သူဝင်မကြည့်ရဲသေး...။

သူ ဒီလိုဖြစ်နေတာ ကိုကြီးမြင်ချင်မှာမဟုတ်ဘူးလေ...။

အတော်ကြာ ခံစားပြီးနောက်မှ

ကိုကြီးဆိုမှ ကျန့်ကျန့်လေး....,

အခုမှ အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့သော ကျန့်ကျန့်လေးအား သတိရမိကာ အိမ်သို့ အပြေးပြန်သွားရသည်။

"မင်း သေလို့မဖြစ်သေးဘူး ကျန်းချန်"

ကိုယ့်ဘာသာ အားပေးရင်း ကားကိုအိမ်ထိရောက်အောင် အားတင်းကာမောင်းလာခဲ့ရသည်။

အိမ်ထဲမှာ ဘာမှမသိသေးရှာသော 6 နှစ်အရွယ် တူလေးအား ကျန်းချန် ကျစ်နေအောင်ထွေးပွေ့လိုက်ကာ ငိုမိပြန်သည်။

မျက်ရည်တွေဆိုသည်ကား အတိုင်းဆမဲ့...။

ငါသေလို့မဖြစ်ဘူး ကျန့်ကျန့်လေး ငါ့ကို လိုအပ်နေသေးတယ်...။

ကျန့်ကျန့်လေးကတော့ မျက်လုံးကလည်ကလည်နှင့်သာ သူ့ပုံစံကိုမော့ကြည့်နေရှာသည်။

ဖြူစင်လွန်းသည်။

ဒီကောင်လေးကို ကျန်းချန် မပြောရက်။

ကံကြမ္မာကြီးက ရက်စက်လွန်းလှသည်။

ကျွန်တော်တို့မိသားစုအပေါ်မှာမှ အဲ့ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးရလားဗျာ...။

"ကျန့်ကျန့်လေး သားကို လေးလေး တစ်နေရာခေါ်သွားစရာရှိတယ်"

မျက်ရည်တွေအား ခပ်ကြမ်းကြမ်းသုတ်ကာ တူလေးအား ကျန်းချန် စကားတစ်ခွန်းစ,ပြောလိုက်၏။

ကျန့်ကျန့်လေးက ဘာစကားမှမဆိုပဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြရှာသည်။

ကားပေါ်သို့ ကျန့်ကျန့်လေးကို ချီပြီးခေါ်လာကာ ဆေးရုံသို့ပြန်မောင်းလာခဲ့လိုက်သည်။

အသိမပေးလို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ...။ သဘာဝတရားကြီးက မျက်ကွယ်ပြုလို့မှ မရပဲ...။

ဆေးရုံမှာ အကြောင်းစုံသိသွားပြန်တော့ တူဝရီးနှစ်ယောက် မျက်ရည်ပင်လယ်ဝေရပြန်သည်။

ကျန့်ကျန့်လေးကတော့ 'ပြန်လာပါ' ဟုသာ တစ်ကြော်ကြော်အော်ရင်း ငိုနေရှာသည်။

ကျွန်တော်ကတော့ ကြောင်လျက်သာရပ်ကြည့်နေမိတော့၏။

ကျွန်တော့်စိတ်ဓာတ်တွေ ဟိုး... အောက်ဆုံးထိ ထိုးကျနေသည်။

အခုအချိန်မှာ အားဆေးကတော့ 'ငါ့မှာ ကျန့်ကျန့်လေး ရှိသေးတယ်လို့' တွေးမိရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားပြန်မွေးနေရခြင်းသာ...။

ဟုတ်တယ်... ကျွန်တောိ ကျန့်ကျန့်လေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ အားပြန်မွေးရမယ်...။

ထိုနေ့က ကျန့်ကျန့်လေးမွေးနေ့အစား ၊ Happy New Year Day အစား ကိုကြီးတို့လင်မယားရဲ့ ရက်လည်သာဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။

နှစ်တစ်နှစ်၏ အစ,မှာပင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျလေပြီ။

ကျန့်ကျန့်လေးက အသက် 6 နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် အမှတ်သည်းခြေသိပ်ကြီးတာဗျ...။

အရမ်းလည်တဲ့ ကျန့်ကျန့်လေးက ကျွန်တော့်အချစ်ရေးကံဆိုးမှုတွေကိုလဲ သိထားသေးတယ်လေ...။

အရက်တွေသောက်ပြီး ဒီ 6 နှစ်သားအရွယ်ကောင်လေးကို ရင်ဖွင့်မိတာလို့ ပြောရင် ခင်ဗျားတို့ ရယ်နေမလား...?

ကျွန်တော်တို့မှာ ဒီတူဝရီးလေးနှစ်ယောက်ပဲရှိတော့တာပါဗျာ...။

ကျန့်ကျန့်လေးက ကျွန်တော့်ထက်တောင် ပိုအသည်းမာတယ်.. ပိုပြီးတော့ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တယ်ဗျ...။

လောကဓံရဲ့ရိုက်ခတ်မှုတွေကို ဒီအရွယ်လေးနဲ့ ခါးစီးခံခဲ့ရရှာတာ...။

ကျွန်တော့်မှာတော့ 1 နှစ်ခွဲလောက်ကို အချိန်ယူခဲ့ရတယ်ဗျာ...။

Gym ကုမ္မဏီက ဆိုင်တွေမှာ လူယုံတော်ရှိပေမယ့် ကိုကြီးမရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း စီးပွားရေးကတော့ အနည်းနဲ့အများထိုးကျသွားတာပေါ့လေ...။

အခု *King* Bar ဆိုတာက သူ့အသက် 23 လောက်မှ စ,ပြီးတည်ထောင်ထားပေမယ့် အရမ်းကိုအောင်မြင်နေပြီဗျ...။

ကျောင်းတစ်ဖက် စီးပွားရေးတစ်ဖက်နဲ့ တူလေးကို ချီးကျူးမိသလို ကျွန်တော် သနားလဲသနားမိတယ်ဗျာ...။

ကျွန်တော်က တစ်ခါတစ်လေမှသာ Bar နဲ့ Gym ဆိုင်တွေကို လိုက်စစ်ဆေးရတာ...။

ဒါတောင် သူက ကျွန်တော့ကို ပြောသေးတယ်...။

'နားနေပါ' တဲ့လေ...။

ဘယ်လောက်တောင် ရီစရာကောင်းလိုက်သလဲဗျာ...။

အမှန်တော့ ကျန့်ကျန့်လေးက အသည်းနုတယ်ဗျ...။

တကယ့်တကယ်မှာတော့ သူဟာ Cool Guy အသွင်ယူထားတဲ့ ဖြူစင်တဲ့ ယုန်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ပါဗျာ.....။

ကျန်းချန် တစ်ချက်ပြုံးမိလိုက်ပြီး လွင့်ပျံနေသော အတွေးစ,တို့အား ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းခဲ့သည်။

*King* Bar ကို သွားပြီး စစ်ဆေးပေးရဦးမည်လေ.....။

>>>

"ဒေါက်တာ.. ကျွန်မ သား လေး အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲဟင်...?"

လူနာအခန်းထဲမှထွက်လာသော ဆရာဝန်လေးအား စိုးရိမ်ကြီးစွာ မေးမြန်းလိုက်မိသည်။

ဆရာဝန်လေးက တစ်ချက်ပြုံးကာ ဘာမှစိုးရိမ်စရာမရှိတော့ကြောင်းပြောမှ ရင်ထဲက အလုံးကြီးကျသွားရလေသည်။

ကိုယ့်သားအကြောင်းလဲ ကိုယ်သိသည်။

ထိန်းမနိုင်လေးလေ...။

ရန်ဖြစ်လာပြီး အိမ်ရှေ့မှာ ထိုးလဲ,နေလို့ ထိုဆရာဝန်လေးကိုပဲ အကူအညီတောင်းပြီး ဆေးရုံခေါ်လာရတာ...။

ဒီကောင်လေးတော့ တော်တော်ဆိုးနေပြီ။

သက်ပြင်းအသာချပြီး သားဖြစ်သူ လှဲနေသော ကုတင်အနားသို့ကပ်သွားလိုက်သည်။

လူနာကုတင်ပေါ်တွင် ခေါင်းမှာ ပတ်တီးလေးအဖွေးသားနှင့် အိပ်ပျော်နေသော သူမ၏တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သူ 'ရွှယ်ရန်'...။

အိမ်က ဖေကြီးကတော့ သူ့သားနှင့် သိပ်စကားမပြောပါချေ...။

ဘယ်ပြောမလဲ သူက ရဲမှုးလေ...။

သူ့သားက လူဆိုးလေး...။

ခုတော့ တော်တော်ပြောရခတ်နေပြီ။

သူ မသိသေးဘူးလေ ဒီအကြောင်းတွေ...။

"အင်း အင်း..."

ကုတင်ပေါ်က လူနာညည်းသံကြားမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"သား ဘယ်လိုနေသေးလဲ ဟင် နာနေသေးလား...? ခေါင်းကိုက်သေးလား...?"

သူ့ရှေ့တွင် စိုးရိမ်တကြီးမေးနေသော မားကို ရွှယ်ရန် မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံးပြလိုက်၏။

မားကတော့ မျက်စောင်းလှလှလေးတစ်ချက်သာထိုးပြီး ထပ်မေးပြန်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ သားရယ်...?

အိမ်ရှေ့မှာသာမဟုတ်ရင် သား လဲ,နေတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။

ရန်တွေထပ်မဖြစ်ပါနဲ့တော့ကွယ်...

ခုလို ထပ်မမြင်ချင်တော့ဘူးနော် သား ရွှယ်ရန်..."

ရှေ့မှာတတွတ်တွတ်နှင့် ပြောနေသော မား အား ရွှယ်ရန် ပြုံးလျက်သာကြည့်နေမိသည်။

"ဟဲ့ သား မား ပြောတာကြားလား...?"

"ကြားပါတယ်ဗျာ..

သားက စဥ်းစားနေတာဗျ...

​ဆေးရုံကို မားခေါ်လာတာလား...?

ပါးပါးကလဲ မနက်ကတည်းကထွက်သွားတာလေ...။

ခြံစောင့်ဦးလေးကြီးလည်း သူ့ရွာကိုပြန်သွားတာမလား...?

သားက သတိမေ့နေတာဆိတော့ သားကို မား မနိုင်လောက်ဘူးနော်"

ရွှယ်ရန် တွေးစစ,ဟန်ဖြင့်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် သားရဲ့...

သား အိမ်ရှေ့ မှာ မူးလဲနေတာတွေ့တော့ မား ပြာယာခတ်သွားတာ...

အိမ်မှာလဲ ဘယ်သူမှမရှိတော့ အိမ်ရှေ့မှာအကူအညီတောင်းနေတုန်း ဒေါက်တာကောင်လေးက မားတို့ကိုကူညီပေးခဲ့တာ သားရဲ့..."

"ဒေါက်တာကောင်လေး ဟုတ်လား...?"

ရွှယ်ရန် သံယောင်လိုက်တော့ မားက စိတ်ဆိုးမပြေသေးဟန်ဖြင့် မျက်စောင်းခပ်စ,စချီကြည့်၏။

"ဟုတ်တယ်လေ...

သားကို သူပဲ ဆေးကုပေးတာ...

ခုနကမှ ထွက်သွားတဲ့ ဒေါက်တာလေးပဲ...

ဒေါက်တာ့နာမည်က 'ဒေါက်တာရှင်းချန်' ဆိုလား...?"

"သြော်"

ရွှယ်ရန် 'သြော်' တစ်လုံးသာ ခံပြီး ဘာမှဆက်မပြောဖြစ်တော့ချေ။

သူ ဒေါက်တာရှင်းချန်ကို မသိပဲနေမလား...?

ဆေးရုံနဲ့ ကျွန်တော်က ခနခနမိတ်ဆက်နေရတာလေ...။

"သားဒေါက်တာလေးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ဦးနော်...

မားက ပြောပြီးပြီ.. သားကိုယ်တိုင် သွားပြောဖို့ပဲ ကျန်တော့တာ"

"စိတ်ချပါ မား ရာ...

သား ဗိုက်ဆာနေပြီဗျ...

စားစရာဘာရှိလဲဟင် မား"

ဗိုက်ကိုဘလက်ကလေးနှင့်ပွတ်ကာ ခပ်ချွဲချွဲဆိုလိုက်တော့ မားက ပြုံးလျက်ပင်ယူလာသော စွတ်ပြုတ်ကို စားပွဲပေါ် ချပေးလေသည်။

ဒီလိုလေး ချွဲလိုက်ရင် မားက စိတ်ဆိုးနေရင်တောင် စိတ်ပြေသွားချည်းတာပဲလေ...။

ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော်ကလဲ ဖြုန်းချင်တိုင်းဖြုန်း ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးနေမိတာ...။

မား ရယ်...

သား ကြောင့် မျက်နှာပျက်စရာတွေရှိခဲ့ရင် သား တောင်းပန်ပါတယ်...။

ရန်ပွဲတွေကိုမြင်လိုက်ရင် ဝင်ပါချင်တဲ့စိတ်က ထိန်းလို့ကို မရဘူးဗျ...။

ဗီဇခေါ်မလားပေါ့...။

အရေးနိမ့်နေတဲ့ဘက်က ဝင်ကြမ်းပေးတာကြည့်...။

ကျွန်တော့်ကိုဆို မသိတဲ့လူ ခပ်ရှားရှားရယ်ဗျ...။

အခုက ဂိုဏ်းတစ်ခုနဲ့ သွားဆုံလို့ ကျွန်တော် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်လာရတာ...။

ခါတိုင်းဆို အေးဆေးပါဗျာ...။

အခုဟာက ဂိုဏ်းက လူတွေအများကြီး ခံရတဲ့ဘက်က နှစ်ယောက်တည်းရယ်...။

ကျွန်တော်အပါအဝင် သုံးယောက်ပေါ့လေ...။

'သူတို့ဂိုဏ်းနယ်မြေကို ခြေချတယ် ပိုက်ဆံပေးရမယ် ဘာညာ ဘာညာ' ဆိုပြီး ဝိုင်းထိုးတာတဲ့လေ...။

ကျွန်တော်နဲ့တွေ့တော့ ဟိုကောင်လေးနှစ်ယောက်က တကယ့်ကို အူတူတူလေးတွေပါဗျာ...။

Shirt အဖြူလေးတွေနဲ့ ကျောင်းသားလေးတွေ ထင်ပါတယ်...။

တုတ်ကလေးနှစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ဘေးမှာဝိုင်းနေတဲ့ကောင်တွေကို နှစ်ယောက်သား အူလည်လည်ရုပ်လေးတွေနဲ့ ပတ်ရမ်းနေကြတာလေ....,

ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုဆိုးလို့ ဆိုးမှန်းကိုမသိတာပါဗျာ...။

ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်ဘက်ကနေ Hero ကြီးလုပ်ပြီးဝင်ကြမ်းပေးခဲ့ရတာ.....။

ဒါတောင် ကျွန်တော် အိမ်ရောက်အောင်ထိ ပြန်လာနိုင်သေးတယ်နော်...။

'ဟိုဘက်ဂိုဏ်းဘက်ကကောင်တွေတော့ ကျွန်တော့်လောက် မခံရရင်တောင် အကောင်တိုင်း သွားကျွတ်သွားမယ်' လို့ ကျွန်တော် လောင်းရဲတယ်...။

ဟက်! ရွှယ်ရန်လေဗျာ တစ်ခြားလူမှမဟုတ်ပဲ...။

ဒေါက်တာ ပြန်ဝင်လာတော့ ကျွန်တော် ဆေးသောက်ပြီး မှေးနေပါပြီ။

ဒါပေမယ့် ဒေါက်တာ့မျက်နှာလေးကို မျက်လုံးလေးမရရအောင်ဖွင့်ပြီး ချောင်းကြည့်မိလိုက်သေးသည်။

ဒီဒေါက်တာလေးကို ရွှယ်ရန် ခနခနတွေ့ဖူးပေမယ့် ရင်းနှီးချင်မိပါ၏။

>>>

❤

Nov 29,2020 (Updated day) 🤍✨

"က်န့္က်န့္ ဘယ္သြားမလို႔လဲ သား...?"

အိမ္အေပၚထပ္မွ ကားေသာ့အားလွည့္ကာ တစ္လွမ္းျခင္း ဆင္းလာေသာ တူေတာ္ေမာင္ေၾကာင့္ 'ေရွာင္က်န္းခ်န္' လွမ္းေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

"ကြၽန္ေတာ္ Gym ဆိုင္ေတြ သြားစစ္မလို႔ ေလးေလး"

ကြၽန္ေတာ့ဘက္ကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ကာ ခပ္ေအးေအးသာျပန္ေျဖလာ၏။

"ေအး ေအး... အဲ့ဒါဆို ေန႕လည္က်ရင္ ေလးေလး *King* Bar ကို သြားစစ္ေပးမယ္...

ေကာင္းေကာင္းေမာင္းသြားေနာ္ က်န့္က်န့္"

"ဟုတ္ ေလးေလး

ဒါဆို ကြၽန္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္ေနာ္"

ေရွာင္က်န္းခ်န္ ေခါင္းကိုသာ အသာၿငိမ့္ျပလိုက္ရသည္။

ဒီေန႕ 'Happy New Year Day' လို႔ေတာ့ က်န္းခ်န္ မေျပာျဖစ္လိုက္ပါေလ...။

က်န့္က်န့္ သူ႕ေမြးေန႕ကို ေမ့ေနၿပီလား...?

မဟုတ္ဘူး ေမ့ဖို႔ႀကိဳးစားေနတာ...။

လူတိုင္း ေျပာေနၾကတဲ့ ဒီလိုေန႕မ်ိဳးကို သူမသိပဲေနပါ့မလား...?

Happy New Year Day ကိုလဲအလုပ္ဆင္းၿပီး အလုပ္သမားေတြကိုေတာ့ အလုပ္ေစာေစာ ျပန္ဆင္းေပးတတ္သည္။

ဒီေန႕ကို သားက်န့္က်န့္က အလုပ္နဲ႕ ေျဖေဖ်ာက္ေနတာ သူမသိပဲေနမလားေလ...။

အေတြးစ,တို႔က အတိတ္ဆီသို႔သာ ဟိုတစ္စ ဒီတစ တစ္ဖန္ေျပးလႊားသြားရျပန္၏။

~~~ Flash back ~~~

"ညီေလး သဘက္ခါ ဘာေန႕လဲ မွတ္မိလား?"

ဖုန္းထဲမွ အကိုႀကီးေရွာင္းဝူ၏ အသံကိုၾကားလိုက္ရတာႏွင့္ က်န္းခ်န္တစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေနမိသည္။

"သိတယ္ေလ..

သဘက္ခါ Happy New Year Day ၿပီးေတာ့ က်န့္က်န့္ေလး 6 ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႕ေလ ကိုႀကီးရာ.. ကြၽန္ေတာ္ မေမ့ပါဘူးဗ်"

ကိုႀကီးေရွာင္းဝူဆိုတာ က်န့္က်န့္ေလးရဲ႕ပါးပါး ကြၽန့္ေတာ့္ရဲ႕အကိုႀကီးပါ...။

ညီအကိုႏွစ္ေယာက္တည္းသာရွိေတာ့တာမို႔ က်န္းခ်န္အေပၚမွာ အကိုလိုတစ္မ်ိဳး အေဖလိုတစ္ဖုံ ေစာင့္ေရွာက္ေပးလာသည့္ တစ္ဦးတည္းေသာ အားကိုးရာပင္။

"ေအးပါကြာ.. ကိုႀကီးက ညီေလး အသဲကြဲၿပီး အကုန္ေမ့ၿပီထင္တာ"

ေရွာင္းဝူ ညီျဖစ္သူကို ခပ္ရိပ္ရိပ္လွမ္းစ,လိုက္ေပမယ့္ ေလွာင္သံေျပာင္သံမ်ိဳးေတာ့ လုံးဝမပါေပ။

မွန္ပါတယ္...။

ကြၽန္ေတာ္က အသဲကြဲၿပီး China ကေန ထြက္လာတာဗ်။

အခု အီတလီကိုေရာက္ေနတာေလ...။

သဘက္ခါအမွီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ China ကို အေရာက္ျပန္ရေတာ့မွာေပါ့...။

"ကိုႀကီးရာ ကြၽန္ေတာ့ကို မစ,ပါနဲ႕..

ကြၽန္ေတာ္ သဘက္ခါအမွီျပန္လာမယ္ေလ ေနာ္"

"ေအးပါကြာ မင္း ေမ့ေနမွာစိုးလို႔ပါ..

က်န့္က်န့္ေလးက မင္းကိုေမွ်ာ္ေနတာ"

"ဟုတ္ကဲ့ ကိုႀကီး က်န့္က်န့္ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာေတာ့မွာလို႔ ေျပာေပးပါဦးဗ်ာ.. ဒါပဲေနာ္ Bye!"

Ph အားခ်ၿပီးသည္ႏွင့္ က်န္းခ်န္တစ္ေယာက္ China ကို ျပန္ဖို႔ ျပင္ရေလၿပီ။

>>>

China ကိုေရာက္ေရာက္လာခ်င္း အနာမက်က္ေသးတဲ့ ႏွလုံးသားကို ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္က်ေအာင္ ထပ္မံဆုတ္ၿဖဲခံလိုက္ရ၏။

Happy New Year Day မွာပင္ ခ်စ္ရသူ၏ မဂၤေဆာင္ႏွင့္ တန္းတိုးေလသည္။

မၾကားခ်င္ဘူ!!

ဒီလိုေတြ မၾကားခ်င္လို႔ China ကေန အေဝးကိုေျပးထြက္ခဲ့တာေလဗ်ာ...။

ခုေတာ့....,

*တီ..! တီ..! တီ..!*

႐ုတ္တရက္ Phone ျမည္သံၾကားလိုက္ရတာေၾကာင့္ အလဲလဲအၿပိဳၿပိဳျဖစ္လာေသာ စိတ္တို႔ကို စုစည္းကာ က်န္းခ်န္ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

ၾကားလိုက္ရတဲ့ သတင္းက နားစည္ကြဲၿပီလား'ဟုပင္ ထင္မွတ္လိုက္ရသည္။

Phone ထဲမွာေတာ့ အသာေလးေျပာလိုက္ေပမယ့္ ၾကားရတဲ့သူအဖို႔ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံး တုန္သြားေအာင္ က်ယ္လြန္းလွပါ၏။

"ဒီ Phone ပိုင္ရွင္ ႏွစ္ေယာက္ ကား accident ျဖစ္လို႔ အျမန္ဆုံးလာခဲ့ပါ" တဲ့ေလ...။

ကားစီယာတိုင္ယာတိုင္ကိုသာ လက္တစ္ဖက္နဲ႕ ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားမိသည္။

နားအနီးကိုကပ္ထားတဲ့ Phone ကလဲ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ကိုယ့္လက္တစ္ဖက္ေၾကာင့္ ကြဲေၾကလုလုအေျခအေန...။

အီတလီကျပန္လာၿပီး ေန႕ရက္ေတာင္မကူးေသးပါပဲ အိမ္အေရွ႕မွာ ကားရပ္႐ုံေလးရွိေသး... ၾကားလိုက္ရတဲ့သတင္းေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ သတ္ေသခ်င္သြား၏။

ကြၽန္ေတာ္ ေလဆိပ္မွာတုန္းက ကိုႀကီးတို႔လင္မယား က်န့္က်န့္ေလး ေမြးေန႕အတြက္ေရာ Happy New Year အတြက္ပါ 'ေစ်းဝယ္ထြက္မယ္ လာမႀကိဳနိုင္ေတာ့ေၾကာင္း' Phone ဆက္ေျပာလာတာကို သတိရမိပါသည္။

ဘာမွမစဥ္းစားနိုင္ေတာ့ပဲ ေဆး႐ုံလိပ္စာကိုသာေမး၍လိုက္ရျပန္၏။

ေဆး႐ုံကိုေရာက္ေတာ့ အခန္းတစ္ခုမွ ထြက္လာေသာ ဆရာဝန္အား သတင္းေမးလိုက္ရာ မေမးျဖစ္ခဲ့ရင္ အေကာင္းသားဟုသာ ေတြးမိေတာ့သည္။

"လူနာႏွစ္ေယာက္လုံး အသက္မရွိၾကေတာ့ဘူး" တဲ့ေလ...။

က်န္းခ်န္တစ္ေယာက္ ထိုအခန္းေရွ႕မွာပဲ အ႐ုပ္ႀကိဳးပ်က္ ထိုင္ခ်လိဳက္မိေတာ့သည္။

အျဖစ္အပ်က္ေတြက တစ္ခုၿပီးတစ္ခု သူ လိုက္မမွီနိုင္ေတာ့ေလာက္ကို ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။

တစ္ေလွ်ာက္လုံး ငိုလာခဲ့ရတာ ထပ္ငိုဖို႔ပင္ မ်က္ရည္ မရွိေတာ့...။

အ႐ူးတစ္ေယာက္လို ေအာ္လိုက္ ရီလိုက္သာ တတ္နိုင္ခဲ့ပါသည္။

အခန္းထဲကိုလဲ သူဝင္မၾကည့္ရဲေသး...။

သူ ဒီလိုျဖစ္ေနတာ ကိုႀကီးျမင္ခ်င္မွာမဟုတ္ဘူးေလ...။

အေတာ္ၾကာ ခံစားၿပီးေနာက္မွ

ကိုႀကီးဆိုမွ က်န့္က်န့္ေလး....,

အခုမွ အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့ေသာ က်န့္က်န့္ေလးအား သတိရမိကာ အိမ္သို႔ အေျပးျပန္သြားရသည္။

"မင္း ေသလို႔မျဖစ္ေသးဘူး က်န္းခ်န္"

ကိုယ့္ဘာသာ အားေပးရင္း ကားကိုအိမ္ထိေရာက္ေအာင္ အားတင္းကာေမာင္းလာခဲ့ရသည္။

အိမ္ထဲမွာ ဘာမွမသိေသးရွာေသာ 6 ႏွစ္အ႐ြယ္ တူေလးအား က်န္းခ်န္ က်စ္ေနေအာင္ေထြးေပြ႕လိုက္ကာ ငိုမိျပန္သည္။

မ်က္ရည္ေတြဆိုသည္ကား အတိုင္းဆမဲ့...။

ငါေသလို႔မျဖစ္ဘူး က်န့္က်န့္ေလး ငါ့ကို လိုအပ္ေနေသးတယ္...။

က်န့္က်န့္ေလးကေတာ့ မ်က္လုံးကလည္ကလည္ႏွင့္သာ သူ႕ပုံစံကိုေမာ့ၾကည့္ေနရွာသည္။

ျဖဴစင္လြန္းသည္။

ဒီေကာင္ေလးကို က်န္းခ်န္ မေျပာရက္။

ကံၾကမၼာႀကီးက ရက္စက္လြန္းလွသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔မိသားစုအေပၚမွာမွ အဲ့ဒီေလာက္ေတာင္ ကံဆိုးရလားဗ်ာ...။

"က်န့္က်န့္ေလး သားကို ေလးေလး တစ္ေနရာေခၚသြားစရာရွိတယ္"

မ်က္ရည္ေတြအား ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္ကာ တူေလးအား က်န္းခ်န္ စကားတစ္ခြန္းစ,ေျပာလိုက္၏။

က်န့္က်န့္ေလးက ဘာစကားမွမဆိုပဲ ေခါင္းၿငိမ့္ျပရွာသည္။

ကားေပၚသို႔ က်န့္က်န့္ေလးကို ခ်ီၿပီးေခၚလာကာ ေဆး႐ုံသို႔ျပန္ေမာင္းလာခဲ့လိုက္သည္။

အသိမေပးလို႔လည္း မျဖစ္ဘူးေလ...။ သဘာဝတရားႀကီးက မ်က္ကြယ္ျပဳလို႔မွ မရပဲ...။

ေဆး႐ုံမွာ အေၾကာင္းစုံသိသြားျပန္ေတာ့ တူဝရီးႏွစ္ေယာက္ မ်က္ရည္ပင္လယ္ေဝရျပန္သည္။

က်န့္က်န့္ေလးကေတာ့ 'ျပန္လာပါ' ဟုသာ တစ္ေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ရင္း ငိုေနရွာသည္။

ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေၾကာင္လ်က္သာရပ္ၾကည့္ေနမိေတာ့၏။

ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ဓာတ္ေတြ ဟိုး... ေအာက္ဆုံးထိ ထိုးက်ေနသည္။

အခုအခ်ိန္မွာ အားေဆးကေတာ့ 'ငါ့မွာ က်န့္က်န့္ေလး ရွိေသးတယ္လို႔' ေတြးမိရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားျပန္ေမြးေနရျခင္းသာ...။

ဟုတ္တယ္... ကျွန်တောိ က်န့္က်န့္ေလးကို ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ အားျပန္ေမြးရမယ္...။

ထိုေန႕က က်န့္က်န့္ေလးေမြးေန႕အစား ၊ Happy New Year Day အစား ကိုႀကီးတို႔လင္မယားရဲ႕ ရက္လည္သာျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။

ႏွစ္တစ္ႏွစ္၏ အစ,မွာပင္ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ေလၿပီ။

က်န့္က်န့္ေလးက အသက္ 6 ႏွစ္ပဲ ရွိေသးေပမယ့္ အမွတ္သည္းေျခသိပ္ႀကီးတာဗ်...။

အရမ္းလည္တဲ့ က်န့္က်န့္ေလးက ကြၽန္ေတာ့္အခ်စ္ေရးကံဆိုးမႈေတြကိုလဲ သိထားေသးတယ္ေလ...။

အရက္ေတြေသာက္ၿပီး ဒီ 6 ႏွစ္သားအ႐ြယ္ေကာင္ေလးကို ရင္ဖြင့္မိတာလို႔ ေျပာရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ရယ္ေနမလား...?

ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ဒီတူဝရီးေလးႏွစ္ေယာက္ပဲရွိေတာ့တာပါဗ်ာ...။

က်န့္က်န့္ေလးက ကြၽန္ေတာ့္ထက္ေတာင္ ပိုအသည္းမာတယ္.. ပိုၿပီးေတာ့ခံနိုင္ရည္ရွိခဲ့တယ္ဗ်...။

ေလာကဓံရဲ႕ရိုက္ခတ္မႈေတြကို ဒီအ႐ြယ္ေလးနဲ႕ ခါးစီးခံခဲ့ရရွာတာ...။

ကြၽန္ေတာ့္မွာေတာ့ 1 ႏွစ္ခြဲေလာက္ကို အခ်ိန္ယူခဲ့ရတယ္ဗ်ာ...။

Gym ကုမၼဏီက ဆိုင္ေတြမွာ လူယုံေတာ္ရွိေပမယ့္ ကိုႀကီးမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း စီးပြားေရးကေတာ့ အနည္းနဲ႕အမ်ားထိုးက်သြားတာေပါ့ေလ...။

အခု *King* Bar ဆိုတာက သူ႕အသက္ 23 ေလာက္မွ စ,ၿပီးတည္ေထာင္ထားေပမယ့္ အရမ္းကိုေအာင္ျမင္ေနၿပီဗ်...။

ေက်ာင္းတစ္ဖက္ စီးပြားေရးတစ္ဖက္နဲ႕ တူေလးကို ခ်ီးက်ဴးမိသလို ကြၽန္ေတာ္ သနားလဲသနားမိတယ္ဗ်ာ...။

ကြၽန္ေတာ္က တစ္ခါတစ္ေလမွသာ Bar နဲ႕ Gym ဆိုင္ေတြကို လိုက္စစ္ေဆးရတာ...။

ဒါေတာင္ သူက ကြၽန္ေတာ့ကို ေျပာေသးတယ္...။

'နားေနပါ' တဲ့ေလ...။

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရီစရာေကာင္းလိုက္သလဲဗ်ာ...။

အမွန္ေတာ့ က်န့္က်န့္ေလးက အသည္းႏုတယ္ဗ်...။

တကယ့္တကယ္မွာေတာ့ သူဟာ Cool Guy အသြင္ယူထားတဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ယုန္ေပါက္ေလးတစ္ေကာင္ပါဗ်ာ.....။

က်န္းခ်န္ တစ္ခ်က္ၿပဳံးမိလိုက္ၿပီး လြင့္ပ်ံေနေသာ အေတြးစ,တို႔အား ျပန္လည္႐ုတ္သိမ္းခဲ့သည္။

*King* Bar ကို သြားၿပီး စစ္ေဆးေပးရဦးမည္ေလ.....။

>>>

"ေဒါက္တာ.. ကြၽန္မ သား ေလး အေျခအေန ဘယ္လိုလဲဟင္...?"

လူနာအခန္းထဲမွထြက္လာေသာ ဆရာဝန္ေလးအား စိုးရိမ္ႀကီးစြာ ေမးျမန္းလိုက္မိသည္။

ဆရာဝန္ေလးက တစ္ခ်က္ၿပဳံးကာ ဘာမွစိုးရိမ္စရာမရွိေတာ့ေၾကာင္းေျပာမွ ရင္ထဲက အလုံးႀကီးက်သြားရေလသည္။

ကိုယ့္သားအေၾကာင္းလဲ ကိုယ္သိသည္။

ထိန္းမနိုင္ေလးေလ...။

ရန္ျဖစ္လာၿပီး အိမ္ေရွ႕မွာ ထိုးလဲ,ေနလို႔ ထိုဆရာဝန္ေလးကိုပဲ အကူအညီေတာင္းၿပီး ေဆး႐ုံေခၚလာရတာ...။

ဒီေကာင္ေလးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနၿပီ။

သက္ျပင္းအသာခ်ၿပီး သားျဖစ္သူ လွဲေနေသာ ကုတင္အနားသို႔ကပ္သြားလိုက္သည္။

လူနာကုတင္ေပၚတြင္ ေခါင္းမွာ ပတ္တီးေလးအေဖြးသားႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သူမ၏တစ္ဦးတည္းေသာ သားျဖစ္သူ '႐ႊယ္ရန္'...။

အိမ္က ေဖႀကီးကေတာ့ သူ႕သားႏွင့္ သိပ္စကားမေျပာပါေခ်...။

ဘယ္ေျပာမလဲ သူက ရဲမႈးေလ...။

သူ႕သားက လူဆိုးေလး...။

ခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေျပာရခတ္ေနၿပီ။

သူ မသိေသးဘူးေလ ဒီအေၾကာင္းေတြ...။

"အင္း အင္း..."

ကုတင္ေပၚက လူနာညည္းသံၾကားမွ သတိျပန္ဝင္လာခဲ့သည္။

"သား ဘယ္လိုေနေသးလဲ ဟင္ နာေနေသးလား...? ေခါင္းကိုက္ေသးလား...?"

သူ႕ေရွ႕တြင္ စိုးရိမ္တႀကီးေမးေနေသာ မားကို ႐ႊယ္ရန္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးကာ ၿပဳံးျပလိုက္၏။

မားကေတာ့ မ်က္ေစာင္းလွလွေလးတစ္ခ်က္သာထိုးၿပီး ထပ္ေမးျပန္သည္။