Unicode

၂နှစ်ခန့်ကြာ​သော်.....

✏ခက်ထွက်သွားပြီး ပထမရက်....

​ ​နောက်ဆုံး​တော့....​နောက်ဆုံး​တော့...ခက်လည်း

​မောင့်ကိုထားခဲ့တာပါပဲ....​မောင်...​မောင့်အမှား​တွေကို သိပါပြီခက်ရယ်....​မောင်...​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်...​မောင့်ဆီပြန်လာ​ပေး​နော်✏

✏ခက်ထွက်သွားပြီး တစ်လအကြာ.....

ဒီ​နေ့ ​မောင်အိပ်မက်မက်တယ်ခက်သိလား...ခက်က..​မောင့်ကို ထားသွားတယ်တဲ့....​မောင်...​မောင့်အိပ်မက်ထဲကအတိုင်း တကယ်ဖြစ်လာမှာ​ အရမ်းကြောက်တယ်ခက်ရယ်....✏

✏ဒီ​နေ့ ဟန်နီနိုင်တို့ကို ရုံးချိန်း​ခေါ်တဲ့​နေ့​လေခက်ရဲ့။ အပြစ်သား​တွေတစ်​ယောက်ပြီးတစ်​ယောက်ကို တရားသူကြီးက ထိုက်တန်တဲ့အပြစ်ကို ​ပေးပါတယ်။

ဒါ​ပေမယ့် ​​ဟောဒီက ​မောင်ဆိုတဲ့ အပြစ်သားကို ခက်​ပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်က ကွာရှင်းတာတဲ့လား....✏

✏လွမ်းလိုက်တာ....ဒီထက်ပိုပြီး ထိ​ရောက်တဲ့စကားရှိရင် ​မောင် ​ပြောချင်ပါ​သေးတယ်.....ခက်ကို တစ်ရက်​လေးမှ ​မေ့မရခဲ့ပါဘူး....​မောင့်ဆီ...​မောင့်ဆီကို ဘယ်​တော့ ပြန်လာမှာလဲ ဟင်....✏

✏​မောင့်ရဲ့ အတ္တ​တွေ​ကြောင့် ခက်က အ​ဝေးကို ထွက်​ပြေးသွားတာလား....ခက်သာ...ခက်သာ...​မောင့်ဆီပြန်လာမယ်ဆိုရင် ​ခြေသုတ်ပုဆိုး..​မြွေ​စွယ်ကျိုးလိုမျိုး....ခက်ရဲ့အနားမှာ ခစားပါ့မယ်....​မောင့်ရဲ့ မာန​တွေကို ခဝါချပြီး​တော့​ပေါ့...✏

✏ခက်သိလား...​မောင်​လေ...ခက်ကို သတိရတဲ့အ​ကြောင်း​တွေ တစ်ရက်ကို တစ်မျက်နှာနှုန်းနဲ့​ရေးထားတယ်...အခု ဒီစာမျက်နှာ​လေး​ရော အပါအ၀င်​ပေါ့...ခက်ပြန်လာရင် ​မောင် ခက်ကို ဖတ်ပြမယ်​နော်....✏

✏​မောင်တို့ ၂​ယောက်က တကယ်ပဲ မဆုံရ​တော့ဘူးလား ခက်ရယ်.....​​ကောင်းကင်ကို ​မော့ကြည့်မိတိုင်း ခက်ကိုပဲမြင်​နေရတယ်....တခြား ဘယ်​နေရာကိုပဲကြည့်ကြည့် ခက်ကိုပဲမြင်​နေရတယ်....​မောင်....​မောင်ရူး​နေပြီထင်ပါရဲ့ ....✏

✏​​မောင်တို့က ၃ နဲ့ ၄လိုမျိုး နီးလျက်နဲ့ ​ကျောခိုင်းထားသလိုများဖြစ်​နေပြီလား...အဟက်!! နီးလျက်နဲ့လို့​ပြောရ​အောင်လည်း ခက်က ဘယ်ဆီ​ရောက်​နေမှန်းမှ ​မောင်မသိရတာ....​မောင်က ​တော်​တော်ရူးတယ်​နော်....ခက်..​မောင့်ကို ထားသွား​တော့မှ ပြန်လိုချင်​နေရတယ်လို့ ....✏

✏ဒီ​နေ့လည်း ​မောင်တို့ ၂​ယောက်ရဲ့ ဓါတ်ပုံ​လေးကို ကြည့်ရင်းနဲ့ပဲ ဒီတစ်ညကို အထီးကျန်ကျန် ကုန်ဆုံးရအုံးမယ်.....​မောင်တို့အတွက် အမှတ်တရဆိုလို့ ဒီပုံ​လေးပဲရှိတာပါလား....✏

✏​​နွေရာသီဆို ​နေ့တာရှည်ပြီး ​ဆောင်းရာသီမှာ​တော့ ညတာရှည်တယ်တဲ့.....ဒါ​ပေမယ့်....ခက်မရှိ​တော့တဲ့ ​မောင့်ဘ၀က...​နေ့တာ​ရော..ညတာပါရှည်တယ်ဆိုတာကို...ခက်သိ​အောင် ​ပြောပြချင်လိုက်တာ✏

✏လွမ်းတယ်..ခက်....အခုလို ​ဆေးရုံတက်​နေရ​တဲ့အချိန်....အရင်ချိန်​တွေတုန်းကလို ​မောင့်ကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုရိုက်​ပေးတတ်တဲ့ ခက်မရှိ​တော့...​မောင် အရမ်းအားငယ်ပြီး...လွမ်းရပါတယ်....✏

✏​မောင်မနက်ဖြန်ဆေးရုံကဆင်းမှာခက်ရဲ့ ....​မောင်​ဆေးရုံတက်​နေတဲ့အ​တောအတွင်းမှာလည်း ဆရာ၀န်က မလှုပ်ရှားရဘူးလို့မှာထားတာကို လက်မှာ ​dripချိတ်​နေရင်းတန်းလန်းနဲ့ ဒီစာကို​ရေးတယ်ဆိုတာ..ခက်သိရင်...​မောင့်ကို ဆူ​နေမလား...​မောင် dripချိတ်တာက ခက်အတွက်​ရေးတဲ့စာလောက်

အ​ရေးမကြီးပါဘူး....✏

✏ခက်...ဒီ​နေ့က...​မောင်တို့ ၂​ယောက်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ​ထောင်ထားတဲ့ companyဖွင့်ပွဲ​လေ။ ဖွင့်ပွဲ​လေးမှာ ခက်ကို​ ​မောင်နဲ့တူတူရှိ​နေ​စေချင်လိုက်တာ....ခက်က ဘယ်မှာများပုန်း​နေလို့...​မောင်ရှာလို့မ​တွေ့တာလဲ....✏

✏ဟန်နီနိုင်​သေသွားပြီတဲ့ခက်ရဲ့ ။ ​သေတဲ့သူက ​သေသွား​ပြီး သူ့အပြစ်​တွေကို ​ပေးဆပ်ပေမယ့် ​မောင့်ကို ထားသွားခဲ့တဲ့ခက်က​တော့....ဘာလို့ပြန်မလာ​သေးတာလဲ...✏

✏​K.Sက အခု ​အောင်မြင်​နေပြီခက်ရဲ့။ ​မောင်​လေ....​မောင့်ရဲ့​အောင်မြင်မှု​တွေနဲ့အတူ တိုက်ပွဲ​တွေမှာအနိုင်ရခဲ့တဲ့စစ်သူကြီးတစ်​ယောက်လိုမျိုး ၀ံ့၀ံ့ကြွားကြွားနဲ့ အိမ်ကိုပြန်လာချင်လိုက်တာ....ဒါ​ပေမယ့်....​မောင့်ရဲ့ အိမ်အပြန်ကို သ​ပြေပန်းခက်နဲ့ ဆီးကြို​နေမယ့် ခက် မှမရှိတာပဲ....✏

စစ်​ရေးထားခဲ့တဲ့ စာ​လေး​တွေကို ကြည့်ရင်း ခက် မျက်ရည်ကျမိသည်။ ဒီစာ​လေးကို လွန်ခဲ့တဲ့ ၂နှစ်ကတည်းက တစ်ရက်ကို တစ်မျက်နှာ ဖတ်လာခဲ့ရတာ။ ၄၅၅ရက်စာပဲရေးထား​တော့ ကျန်​နေတဲ့ရက်​တွေမှာ ဖတ်ပြီးသားစာမျက်နှာ​လေး​တွေကို သူ အ​ခေါက်​ခေါက်အခါခါ ပြန်ဖတ်​နေမိသည်။

'မင်းသိလားစစ်....ငါလည်း...ငါလည်း....မင်းလိုပဲ...မင်းပြန်လာရင် ဖတ်ပြရ​အောင်ဆိုပြီး...တစ်ရက်ကို တစ်မျက်နှာ ​ရေးထားတယ်။ အခုဆို...ငါ​ရေးတဲ့ စာမျက်နှာက​တောင်.....မင်း​ရေးခဲ့တဲ့ စာမျက်နှာထက် ပိုပြီး​များ​နေပြီ။ နိုးလာ​တော့​လေ စစ်ရဲ့။ ငါ...ငါမင်းကို ခွင့်လွှတ်​ကြောင်း ​ပြောရအုံးမယ်​လေ....'

ဟုတ်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂နှစ် ခက် စစ်ဆီက ထွက်​ပြေးတုန်းက ကားတိုက်ခံရ​တော့မယ့် ခက်ကို တွန်းထုတ်ပြီး စစ်က အစား၀င်ခံခဲ့သည်။ အဲ့ဒီ​​နေ့တုန်းက စစ်ကို ခွဲစိတ်တာ ​အောင်မြင်ခဲ့​ပေမယ့် ​ခေါင်းကို ထိသွားတာ​ကြောင့် coma၀င်ခဲ့တာ အခုချိန်ထိ သတိမရ​သေး။

'၂နှစ်....၂နှစ်ရှိပြီစစ်ရဲ့ ....ဒီ ၂နှစ်အတွင်း ငါဘယ်လိုရုန်းကန်ခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းကို ​ပြောပြချင်​သေးတယ်။ ငါ...​ခြေ​ထောက်ကို ခွဲစိတ်လိုက်ပြီးဆိုတာ​ရော....ငါတို့ ၂​ယောက်နာမည်နဲ့ ​ထောင်ထားတဲ့ companyကို အခု ငါနဲ့ အစိုးက ဦးစီး​နေတယ်ဆိုတာ​ရော...မင်းကို​ပြောပြရအုံးမယ်။ အစိုးက share၀င်ချင်တယ်ဆိုလို့ ငါလက်ခံလိုက်တာ​​လေ။

စစချင်းတုန်းက ငါ့ကို အစိုးပဲ အကုန်လုံးသင်​ပေးခဲ့တာ...အခု...မင်းတည်​ထောင်ခဲ့တဲ့ company​လေးက အရင်ကထက်ပိုပြီး ​အောင်မြင်​နေပြီ....'

ခက်...စစ်​ရေးထားတဲ့ စာအုပ်​လေးကို ကြည့်​ရင်း ​ပြော​နေမိသည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ...ဖုန်းသံမြည်လာသဖြင့် ကြည့်မိ​တော့..papa....

'Hello papa..'

'........'

တစ်ဖက်​ကပြောလိုက်တဲ့စကား​ကြောင့် ခက် ၀ရုန်းသုန်းကားနဲ့ ​ပြေးထွက်လာမိသည်။ တကယ်ပဲ....တကယ်ပဲ.....

​ဆေးရုံ​ရောက်​တော့ လူစုံတက်စုံ​တွေ့ရသည်။ တံခါးဖွင့်သံကြား​တော့ ခက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ ခက်ကိုမြင်​တော့....စစ်..ပြုံးပြလိုက်ပြီး...ခက်ရှိရာဘက်ကို လက်ဆန့်တန်း​ပေးလိုက်ကာ

'ခက်....'

'တကယ်ပဲ....တကယ်ပဲလား...​နောက်ဆုံး​တော့...​နောက်ဆုံး​တော့...သတိရလာပြီ...' ခက် တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့​ပြောပြီး စစ်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို ​ပြေး၀င်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုမိသည်။ လူ​တွေအများကြီးနဲ့ဆိုတာလည်း သူသတိမရနိုင်​တော့။

papaတို့က အလိုက်သိစွာနဲ့ ​အပြင်ကိုထွက်​ပေးကြသည်။

'ဘာလို့...ဘာလို့...အခုမှ..နိုးလာရတာလဲ...ဘယ်​လောက်​တောင်...ဘယ်​လောက်​တောင်မှ...​စောင့်နေခဲ့ရသလဲ...သား​လေးတုန်းကလိုမျိုး...ငါ့ကို...ငါ့ကိုထားသွား​တော့မယ်ထင်ပြီး...'

'​မငိုနဲ့​တော့​လေခက်ရယ်...​မောင်ပြန်လာပြီ​လေ....ခက်မျက်ရည်​တွေကိုမြင်​နေရရင်...​မောင်ရင်​တွေနာလွန်းလို့ပါ...တိတ်​တော့​နော်..'

စစ်...​ပြောလည်း​ပြော...ရင်ခွင်ထဲမှာရှိ​နေတဲ့ ခက်ရဲ့မျက်နှာ​လေးကို ​မော့​စေကာ...ပုလဲလုံး​လေး​တွေကို တယုတယသုပ်​ပေးမိသည်။

'ငါ့ကို ထပ်ပြီးထားမသွားပါနဲ့​တော့​နော်....ငါ...ငါ..အရမ်း​ကြောက်​နေခဲ့တာ...သား​လေးတုန်းကလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ...​သွေးအိုင်ထဲမှာ...'

စစ်..ခက်ကို သူ့ရင်ခွင်ထည့်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်​ပွေ့ဖက်ထားမိသည်။

'မ​ပြောပါနဲ့​တော့ခက်ရယ်...ထပ်​ပြောရင်ခက်အရမ်းနာကျင်​နေလိမ့်မယ်...ပြီး​တော့...ပြီး​တော့...အဲ့ဒီ​နေ့တုန်းက...​မောင်ခက်ကို တွန်းထုတ်ခဲ့မိတာက...​ခက်ကိုယ်စား...​မောင်ကပဲ...အနာခံလိုက်တဲ့သ​ဘောပါ....​မောင်ခံစားရတာထက်...ခက်ခံစား​နေရတာက ​မောင့်ကိုပိုပြီးနာကျင်​စေလို့...'

'အဲ့ဒါနဲ့ပဲ...အဲ့ဒါနဲ့ပဲ...ငါ့ကို...ထားခဲ့တယ်​ပေါ့..၂နှစ်...၂နှစ်ကြီး​တောင်​လေ...'

'အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ​ခက်ရဲ့​နောက်က ကားကို​တွေ့ပြီးမောင်..ဘာကိုမှ မ​စဥ်းစား​နိုင်​တော့ဘူး....​မောင့်ရဲ့​ခေါင်းထဲမှာတစ်ခုပဲရှိ​တော့တာ...အဲ့ဒါက...ခက်ဘာမှမဖြစ်ဖို့ဆိုတာပဲ​လေ....ပြီး​တော့...သား​လေးက ​မောင့်​ကြောင့်​သေသွားတာမလို့...​မောင့်အသက်နဲ့ ​လျော်​ကြေး​ပေးတဲ့သ​ဘောမျိုးပါ....'

'​ကျေး...​ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...ပြန်ပြီး...ပြန်ပြီးသတိရလာ​ပေးလို့....ပြီး​တော့...​တောင်းပန်ပါတယ်...ငါ..ငါသာထွက်မ​ပြေးခဲ့ရင်....'

'ခက်က ဘာကို​​တောင်းပန်ရမှာလဲခက်ရယ်...ခက်အမှားတစ်ခုမှမရှိပါဘူး....​မောင်ကသာ...​မောင်ကသာ...ခက်ကို ​ချုပ်​နှောင်ထားသလိုဖြစ်​နေတာပါ....အတ္တကြီးမိတဲ့​မောင်ကသာ..​တောင်းပန်ရမှာပါ..'

'အခု....အခု​တောင်းပန်​တော့....ခွင့်လွှတ်ချင်​နေပြီမလို့ ....'

ခက်ရဲ့စကား​ကြောင့် စစ်၀မ်းသာသွားပြီး ခက်ရဲ့​မေး​လေးကို​မော့​​စေပြီး သူ့ကိုကြည့်​စေကာ

'​ခက်...​မောင့်ရဲ့မျက်လုံးထဲကို ​သေချာကြည့်​နော်...'

'အွန်း...'

'မြင်ရလား'

'ဘာကိုလဲ...'

'ခက်ကိုချစ်တဲ့အချစ်​တွေကို​လေ....​

မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်...အရင်ကတည်းကမှားခဲ့တဲ့အမှား​တွေအတွက်...​တောင်းပန်ပါတယ်...​မောင့်ကို...​​နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပြန်စခွင့်​ပေးနိုင်မလားဟင်....'

'ငါ့ကို..​နောက်ထပ်ထားမသွားပါဘူးလို့ ကတိ​ပေးနိုင်လား...'

'​​ကတိ​ပေးပါတယ်....​မောင်​သေတဲ့အထိ...'

'ဟင့်အင်း...အခုချိန်မှာ...​သေစကား​တွေမ​ပြောပါနဲ့စစ်ရယ်...ငါ...ငါအရမ်း​ကြောက်လို့ပါ..'

'​တောင်းပန်ပါတယ်...​မောင်မ​ပြော​တော့ဘူး​နော်....ခက်ကို ဘယ်​တော့မှထားမသွားပါဘူးလို့ ကတိ​ပေးပါတယ်...တသက်လုံး...အဲ့ဒီကတိကို တည်သွားပါ့မယ်လို့ သစ္စာဆိုပါတယ်...​မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်မယ်မဟုတ်လားဟင်....'

'အင်း...ခွင့်လွှတ်တယ်....ခွင့်လွှတ်တာမလို့...​မင်း​ပေးတဲ့ကတိကို မဖျက်နဲ့​နော်....'

'ချစ်လိုက်တာ ခက်ရယ်...' နဖူးချင်းထိထားရာမှ ခွာလိုက်ပြီး...ခက်ရဲ့မျက်နှာ​​ပေါ်ရှိ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီကို သူကြည့်​နေမိသည်။ နှာ​ခေါင်းလုံးလုံး​လေး၊ ​ကော့ညွတ်​နေတဲ့မျက်​တောင်၊ ၀ိုင်းစက်​နေတဲ့ မျက်လုံး​လေးနဲ့ ​နောက်ဆုံး ​ဆေးမကူပဲ ပန်း​ရောင်သန်း​နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းပါး​လေး​တွေမှာ သူ့ရဲ့အကြည့်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး...

ထိုနှုတ်ခမ်းပါး​လေး​တွေကို ခပ်ဖွဖွ​လေး ငုံထားမိသည်။ ဝါဂွမ်း​လေးကဲ့သို့ အိညက်​နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းသား​လေး​တွေကို အ​ပေါ်တစ်လှည့် ​အောက်တစ်လှည့် နမ်း​နေမိတာ...ဘယ်​လောက်​တောင်ကြာသွားလည်းမသိ..ခက်က အသက်ရှူကြပ်လို့ သူ့ရင်ဘက်ကို လာရိုက်​တော့မှ အသိ၀င်လာ​သော စစ် ပါ​လေ။

နှုတ်ခမ်းချင်းခွာလိုက်ပြီးတဲ့​နောက်မှာ​တော့ ခက်ခမျာ အသက်ကိုအလုအယက်ရှူ​​နေရရှာသည်။

'တကယ်ပါပဲ...ဒါလား..၂နှစ်​ကျော် coma၀င်​နေတဲ့လူနာ။ လူနာ​ရောဟုတ်ရဲ့လား...'

'​မောင် စိတ်လွတ်သွားလို့...ဒီနှုတ်ခမ်းပါး​လေး​တွေကို သတိရ​နေခဲ့တာ...'

'ဟွန့်...ခဏလွှတ်အုံး'

'ဘာလို့လဲ...'

'​အောက်ဆင်းထိုင်မလို့​လေ။ အခု..မင်းရဲ့​ပေါင်​ပေါ်မှာထိုင်​နေရတာ...မင်းလည်း ​လေး​နေမှာ​ပေါ့...'

'ဟင့်အင်း...မဆင်းရဘူး...​ခက် ကိုယ်​လေးက ​ပေါ့​ပေါ့​လေးပဲကို ဘာလို့​လေးရမှာလဲ...ပြီး​တော့...​မောင်..​​..​ညောင်းလဲမ​ညောင်းပါဘူး...​မောင့်​ပေါ်မှာပဲထိုင်​နော်....'

'မင်း​က​တော့...'

ခက်ဆက်မ​ပြော​တော့ပဲ စစ်အလိုကျ သူ့​ပေါင်​ပေါ်မှာပဲ ထိုင်​နေလိုက်သည်။

'​ကျေးဇူးပါ...ပြန်လာ​ပေးလို့...'

'​သေချာ​ပေါက်ပြန်လာရမှာ​ပေါ့...​ကောင်​လေးတစ်​ယောက်က ​မောင့်အနားမှာ ​နေ့တိုင်းလာလာငို​နေတာ ဘယ်ကြည့်ရက်ပါ့မလဲ..'

'မင်းသိတယ်လား'

'အင်း...​မောင်သိတယ်...ခက်​မောင့်ကို ​ပြော​နေတာ ​မောင်အကုန်ကြားတယ်​နော်....သတိသာမရ​​သေးတာ...'

'လူယုတ်မာကြီး....'

'ဟုတ်တယ်​နော်...​မောင်က လူယုတ်မာကြီး...'

'သိရင်လည်းပြီးတာပဲ....မင်း နား​တော့မှာမဟုတ်လား။ ငါ​ဆင်း​တော့မယ်​လေ။ အိပ်ချင်အိပ်​တော့'

'အင်း..အိပ်မယ်...ခက်​​ရောလာခဲ့ ​မောင့်​​ဘေးနားမှာအိပ်'

'အာ...ဘယ်ဖြစ်မလဲ မင်းကြပ်​နေမှာ​ပေါ့...'

'ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကွာ...​မောင်က ခက်ကို ​မောင့်ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီးအိပ်ချင်လို့ပါ..' ဟု​ပြောလာတဲ့ စစ်ကို မျက်​စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ရင်း

'ပြီးတာပဲ...'

[ဟယ် ငြင်းတယ်​တော့ :") ]

သို့နှင့် လူနာကုတင်​ပေါ်မှာပဲ ကျဥ်းကျဥ်းကြပ်ကြပ်နဲ့ ၂​ယောက်သား အတူတူအိပ်ကြ​လေသည်။ စစ်က ခက်ရဲ့ ဆံပင်​​လေးကို နမ်းလိုက်ရင်း...

'ခက်...​မောင် သတိမရခင်တုန်းက​တော့ တ​မောင်​မောင်နဲ့​ခေါ်​နေပြီး အခုသတိရ​တော့မှ ဘာလို့ မင်း​တွေငါ​တွေဖြစ်ကုန်တာလဲ...​မောင်လို့ပြန်​ခေါ်​​လေကွာ..​နော်...'

စစ်စကား​ကြောင့် ခက် ပါး​လေး​တွေနီရဲလာပြီး

'အာ...အဲ..အဲ့ဒါက...'

'​ခေါ်ကြည့်ပါခက်ရဲ့ ...​မောင်​လေ..ခက်ဆီက ​မောင်လို့​ခေါ်တဲ့အသံ​လေးကြားချင်လို့ပါ....​နော်...'

'မ...မ​ခေါ်ချင်ဘူး '

'​မောင့်ကို ဒါ​လေးတစ်ခု​တော့ လိုက်​လျော​​ပေးပါခက်ရယ်...​တစ်ခါ​လေးပဲ​ခေါ်​လေ....​နော် '

'တ..တစ်ခါပဲ​နော် '

'ဟား...စကား​တွေ​တောင်ထစ်လို့။ မရှက်ပါနဲ့ခက်ရယ်။ တစ်ခါ​လေးပဲ​ခေါ်​ပေးကွာ ​နော် ​နော် '

'​မောင်...'

'ဗျာ...အဟွန်း...​နောက်တစ်​ခေါက်​...​နောက်တစ်​ခေါက်​လောက်...ထပ်​ခေါ်ကြည့်ပါအုံး...'

'အာ...​တော်ပြီ...ငါ..ငါရှက်တယ်....'

'​မောင့်ပူတူး​လေးရှက်ရင် မ​ခေါ်ခိုင်း​တော့ဘူး​နော်...အရမ်းချစ်တယ်...ခက်ရယ်....'

'အွန်း...အရမ်းချစ်တယ်........​မောင်.....'

'ဟား....​မောင်​တော့ အိပ်မက်​တွေလှ​နေ​တော့မှာပဲ...'

'​မောင်နဲ့တူတူဆိုရင် ​ဆေးရုံမှာအိပ်ရလည်း အိပ်မက်​တွေလှတယ်....'

'ခက်ရာ...​မောင်တကယ် အသည်းယားလာပြီ...'

'​တော်ပြီ...အိပ်​တော့...'

ထို့​နောက်မှာ​တော့...ခက်ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ​ထည့်ထားရင်းနဲ့ပဲ ၂​ယောက်တူတူ အိပ်​ပျော်သွားကြ​လေသည်။

တကယ်လည်း ချစ်သူ ၂​ယောက်ရဲ့ အိပ်မက်​တွေက လှပခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်ချစ်ရသူနဲ့ အတူတူသာဆိုရင် ​တွေ့သမျှ မြင်သမျှ မက်ခဲ့သမျှ အိပ်မက်​တွေအားလုံးကအစ လှပ​နေသည်မဟုတ်ပါလား....

To be continued.....

Zawgyi

၂ႏွစ္ခန္႔ၾကာ​ေသာ္.....

✏ခက္ထြက္သြားၿပီး ပထမရက္....

​ ​ေနာက္ဆုံး​ေတာ့....​ေနာက္ဆုံး​ေတာ့...ခက္လည္း

​ေမာင့္ကိုထားခဲ့တာပါပဲ....​ေမာင္...​ေမာင့္အမွား​ေတြကို သိပါၿပီခက္ရယ္....​ေမာင္...​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္...​ေမာင့္ဆီျပန္လာ​ေပး​ေနာ္✏

✏ခက္ထြက္သြားၿပီး တစ္လအၾကာ.....

ဒီ​ေန႔ ​ေမာင္အိပ္မက္မက္တယ္ခက္သိလား...ခက္က..​ေမာင့္ကို ထားသြားတယ္တဲ့....​ေမာင္...​ေမာင့္အိပ္မက္ထဲကအတိုင္း တကယ္ျဖစ္လာမွာ​ အရမ္းေၾကာက္တယ္ခက္ရယ္....✏

✏ဒီ​ေန႔ ဟန္နီႏိုင္တို႔ကို ႐ုံးခ်ိန္း​ေခၚတဲ့​ေန႔​ေလခက္ရဲ႕။ အျပစ္သား​ေတြတစ္​ေယာက္ၿပီးတစ္​ေယာက္ကို တရားသူႀကီးက ထိုက္တန္တဲ့အျပစ္ကို ​ေပးပါတယ္။

ဒါ​ေပမယ့္ ​​ေဟာဒီက ​ေမာင္ဆိုတဲ့ အျပစ္သားကို ခက္​ေပးတဲ့ ျပစ္ဒဏ္က ကြာရွင္းတာတဲ့လား....✏

✏လြမ္းလိုက္တာ....ဒီထက္ပိုၿပီး ထိ​ေရာက္တဲ့စကားရွိရင္ ​ေမာင္ ​ေျပာခ်င္ပါ​ေသးတယ္.....ခက္ကို တစ္ရက္​ေလးမွ ​ေမ့မရခဲ့ပါဘူး....​ေမာင့္ဆီ...​ေမာင့္ဆီကို ဘယ္​ေတာ့ ျပန္လာမွာလဲ ဟင္....✏

✏​ေမာင့္ရဲ႕ အတၱ​ေတြ​ေၾကာင့္ ခက္က အ​ေဝးကို ထြက္​ေျပးသြားတာလား....ခက္သာ...ခက္သာ...​ေမာင့္ဆီျပန္လာမယ္ဆိုရင္ ​ေျခသုတ္ပုဆိုး..​ေႁမြ​စြယ္က်ိဳးလိုမ်ိဳး....ခက္ရဲ႕အနားမွာ ခစားပါ့မယ္....​ေမာင့္ရဲ႕ မာန​ေတြကို ခဝါခ်ၿပီး​ေတာ့​ေပါ့...✏

✏ခက္သိလား...​ေမာင္​ေလ...ခက္ကို သတိရတဲ့အ​ေၾကာင္း​ေတြ တစ္ရက္ကို တစ္မ်က္ႏွာႏႈန္းနဲ႔​ေရးထားတယ္...အခု ဒီစာမ်က္ႏွာ​ေလး​ေရာ အပါအ၀င္​ေပါ့...ခက္ျပန္လာရင္ ​ေမာင္ ခက္ကို ဖတ္ျပမယ္​ေနာ္....✏

✏​ေမာင္တို႔ ၂​ေယာက္က တကယ္ပဲ မဆုံရ​ေတာ့ဘူးလား ခက္ရယ္.....​​ေကာင္းကင္ကို ​ေမာ့ၾကည့္မိတိုင္း ခက္ကိုပဲျမင္​ေနရတယ္....တျခား ဘယ္​ေနရာကိုပဲၾကည့္ၾကည့္ ခက္ကိုပဲျမင္​ေနရတယ္....​ေမာင္....​ေမာင္႐ူး​ေနၿပီထင္ပါရဲ႕ ....✏

✏​​ေမာင္တို႔က ၃ နဲ႔ ၄လိုမ်ိဳး နီးလ်က္နဲ႔ ​ေက်ာခိုင္းထားသလိုမ်ားျဖစ္​ေနၿပီလား...အဟက္!! နီးလ်က္နဲ႔လို႔​ေျပာရ​ေအာင္လည္း ခက္က ဘယ္ဆီ​ေရာက္​ေနမွန္းမွ ​ေမာင္မသိရတာ....​ေမာင္က ​ေတာ္​ေတာ္႐ူးတယ္​ေနာ္....ခက္..​ေမာင့္ကို ထားသြား​ေတာ့မွ ျပန္လိုခ်င္​ေနရတယ္လို႔ ....✏

✏ဒီ​ေန႔လည္း ​ေမာင္တို႔ ၂​ေယာက္ရဲ႕ ဓါတ္ပုံ​ေလးကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ပဲ ဒီတစ္ညကို အထီးက်န္က်န္ ကုန္ဆုံးရအုံးမယ္.....​ေမာင္တို႔အတြက္ အမွတ္တရဆိုလို႔ ဒီပုံ​ေလးပဲရွိတာပါလား....✏

✏​​ေႏြရာသီဆို ​ေန႔တာရွည္ၿပီး ​ေဆာင္းရာသီမွာ​ေတာ့ ညတာရွည္တယ္တဲ့.....ဒါ​ေပမယ့္....ခက္မရွိ​ေတာ့တဲ့ ​ေမာင့္ဘ၀က...​ေန႔တာ​ေရာ..ညတာပါရွည္တယ္ဆိုတာကို...ခက္သိ​ေအာင္ ​ေျပာျပခ်င္လိုက္တာ✏

✏လြမ္းတယ္..ခက္....အခုလို ​ေဆး႐ုံတက္​ေနရ​တဲ့အခ်ိန္....အရင္ခ်ိန္​ေတြတုန္းကလို ​ေမာင့္ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ဂ႐ု႐ိုက္​ေပးတတ္တဲ့ ခက္မရွိ​ေတာ့...​ေမာင္ အရမ္းအားငယ္ၿပီး...လြမ္းရပါတယ္....✏

✏​ေမာင္မနက္ျဖန္ေဆး႐ုံကဆင္းမွာခက္ရဲ႕ ....​ေမာင္​ေဆး႐ုံတက္​ေနတဲ့အ​ေတာအတြင္းမွာလည္း ဆရာ၀န္က မလႈပ္ရွားရဘူးလို႔မွာထားတာကို လက္မွာ ​dripခ်ိတ္​ေနရင္းတန္းလန္းနဲ႔ ဒီစာကို​ေရးတယ္ဆိုတာ..ခက္သိရင္...​ေမာင့္ကို ဆူ​ေနမလား...​ေမာင္ dripခ်ိတ္တာက ခက္အတြက္​ေရးတဲ့စာေလာက္

အ​ေရးမႀကီးပါဘူး....✏

✏ခက္...ဒီ​ေန႔က...​ေမာင္တို႔ ၂​ေယာက္ရဲ႕ နာမည္နဲ႔ ​ေထာင္ထားတဲ့ companyဖြင့္ပြဲ​ေလ။ ဖြင့္ပြဲ​ေလးမွာ ခက္ကို​ ​ေမာင္နဲ႔တူတူရွိ​ေန​ေစခ်င္လိုက္တာ....ခက္က ဘယ္မွာမ်ားပုန္း​ေနလို႔...​ေမာင္ရွာလို႔မ​ေတြ႕တာလဲ....✏

✏ဟန္နီႏိုင္​ေသသြားၿပီတဲ့ခက္ရဲ႕ ။ ​ေသတဲ့သူက ​ေသသြား​ၿပီး သူ႔အျပစ္​ေတြကို ​ေပးဆပ္ေပမယ့္ ​ေမာင့္ကို ထားသြားခဲ့တဲ့ခက္က​ေတာ့....ဘာလို႔ျပန္မလာ​ေသးတာလဲ...✏

✏​K.Sက အခု ​ေအာင္ျမင္​ေနၿပီခက္ရဲ႕။ ​ေမာင္​ေလ....​ေမာင့္ရဲ႕​ေအာင္ျမင္မႈ​ေတြနဲ႔အတူ တိုက္ပြဲ​ေတြမွာအႏိုင္ရခဲ့တဲ့စစ္သူႀကီးတစ္​ေယာက္လိုမ်ိဳး ၀ံ့၀ံ့ႂကြားႂကြားနဲ႔ အိမ္ကိုျပန္လာခ်င္လိုက္တာ....ဒါ​ေပမယ့္....​ေမာင့္ရဲ႕ အိမ္အျပန္ကို သ​ေျပပန္းခက္နဲ႔ ဆီးႀကိဳ​ေနမယ့္ ခက္ မွမရွိတာပဲ....✏

စစ္​ေရးထားခဲ့တဲ့ စာ​ေလး​ေတြကို ၾကည့္ရင္း ခက္ မ်က္ရည္က်မိသည္။ ဒီစာ​ေလးကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ကတည္းက တစ္ရက္ကို တစ္မ်က္ႏွာ ဖတ္လာခဲ့ရတာ။ ၄၅၅ရက္စာပဲေရးထား​ေတာ့ က်န္​ေနတဲ့ရက္​ေတြမွာ ဖတ္ၿပီးသားစာမ်က္ႏွာ​ေလး​ေတြကို သူ အ​ေခါက္​ေခါက္အခါခါ ျပန္ဖတ္​ေနမိသည္။

'မင္းသိလားစစ္....ငါလည္း...ငါလည္း....မင္းလိုပဲ...မင္းျပန္လာရင္ ဖတ္ျပရ​ေအာင္ဆိုၿပီး...တစ္ရက္ကို တစ္မ်က္ႏွာ ​ေရးထားတယ္။ အခုဆို...ငါ​ေရးတဲ့ စာမ်က္ႏွာက​ေတာင္.....မင္း​ေရးခဲ့တဲ့ စာမ်က္ႏွာထက္ ပိုၿပီး​မ်ား​ေနၿပီ။ ႏိုးလာ​ေတာ့​ေလ စစ္ရဲ႕။ ငါ...ငါမင္းကို ခြင့္လႊတ္​ေၾကာင္း ​ေျပာရအုံးမယ္​ေလ....'

ဟုတ္သည္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ ခက္ စစ္ဆီက ထြက္​ေျပးတုန္းက ကားတိုက္ခံရ​ေတာ့မယ့္ ခက္ကို တြန္းထုတ္ၿပီး စစ္က အစား၀င္ခံခဲ့သည္။ အဲ့ဒီ​​ေန႔တုန္းက စစ္ကို ခြဲစိတ္တာ ​ေအာင္ျမင္ခဲ့​ေပမယ့္ ​ေခါင္းကို ထိသြားတာ​ေၾကာင့္ coma၀င္ခဲ့တာ အခုခ်ိန္ထိ သတိမရ​ေသး။

'၂ႏွစ္....၂ႏွစ္ရွိၿပီစစ္ရဲ႕ ....ဒီ ၂ႏွစ္အတြင္း ငါဘယ္လို႐ုန္းကန္ခဲ့ရလဲဆိုတာ မင္းကို ​ေျပာျပခ်င္​ေသးတယ္။ ငါ...​ေျခ​ေထာက္ကို ခြဲစိတ္လိုက္ၿပီးဆိုတာ​ေရာ....ငါတို႔ ၂​ေယာက္နာမည္နဲ႔ ​ေထာင္ထားတဲ့ companyကို အခု ငါနဲ႔ အစိုးက ဦးစီး​ေနတယ္ဆိုတာ​ေရာ...မင္းကို​ေျပာျပရအုံးမယ္။ အစိုးက share၀င္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ငါလက္ခံလိုက္တာ​​ေလ။

စစခ်င္းတုန္းက ငါ့ကို အစိုးပဲ အကုန္လုံးသင္​ေပးခဲ့တာ...အခု...မင္းတည္​ေထာင္ခဲ့တဲ့ company​ေလးက အရင္ကထက္ပိုၿပီး ​ေအာင္ျမင္​ေနၿပီ....'

ခက္...စစ္​ေရးထားတဲ့ စာအုပ္​ေလးကို ၾကည့္​ရင္း ​ေျပာ​ေနမိသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ...ဖုန္းသံျမည္လာသျဖင့္ ၾကည့္မိ​ေတာ့..papa....

'Hello papa..'

'........'

တစ္ဖက္က​ေျပာလိုက္တဲ့စကား​ေၾကာင့္ ခက္ ၀႐ုန္းသုန္းကားနဲ႔ ​ေျပးထြက္လာမိသည္။ တကယ္ပဲ....တကယ္ပဲ.....

​ေဆး႐ုံ​ေရာက္​ေတာ့ လူစုံတက္စုံ​ေတြ႕ရသည္။ တံခါးဖြင့္သံၾကား​ေတာ့ ခက္ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လာၾကသည္။ ခက္ကိုျမင္​ေတာ့....စစ္..ၿပဳံးျပလိုက္ၿပီး...ခက္ရွိရာဘက္ကို လက္ဆန္႔တန္း​ေပးလိုက္ကာ

'ခက္....'

'တကယ္ပဲ....တကယ္ပဲလား...​ေနာက္ဆုံး​ေတာ့...​ေနာက္ဆုံး​ေတာ့...သတိရလာၿပီ...' ခက္ တုန္တုန္ယင္ယင္နဲ႔​ေျပာၿပီး စစ္ရဲ႕ရင္ခြင္ထဲကို ​ေျပး၀င္ကာ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုမိသည္။ လူ​ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ဆိုတာလည္း သူသတိမရႏိုင္​ေတာ့။

papaတို႔က အလိုက္သိစြာနဲ႔ ​အျပင္ကိုထြက္​ေပးၾကသည္။

'ဘာလို႔...ဘာလို႔...အခုမွ..ႏိုးလာရတာလဲ...ဘယ္​ေလာက္​ေတာင္...ဘယ္​ေလာက္​ေတာင္မွ...​ေစာင့္ေနခဲ့ရသလဲ...သား​ေလးတုန္းကလိုမ်ိဳး...ငါ့ကို...ငါ့ကိုထားသြား​ေတာ့မယ္ထင္ၿပီး...'

'​မငိုနဲ႔​ေတာ့​ေလခက္ရယ္...​ေမာင္ျပန္လာၿပီ​ေလ....ခက္မ်က္ရည္​ေတြကိုျမင္​ေနရရင္...​ေမာင္ရင္​ေတြနာလြန္းလို႔ပါ...တိတ္​ေတာ့​ေနာ္..'

စစ္...​ေျပာလည္း​ေျပာ...ရင္ခြင္ထဲမွာရွိ​ေနတဲ့ ခက္ရဲ႕မ်က္ႏွာ​ေလးကို ​ေမာ့​ေစကာ...ပုလဲလုံး​ေလး​ေတြကို တယုတယသုပ္​ေပးမိသည္။

'ငါ့ကို ထပ္ၿပီးထားမသြားပါနဲ႔​ေတာ့​ေနာ္....ငါ...ငါ..အရမ္း​ေၾကာက္​ေနခဲ့တာ...သား​ေလးတုန္းကလည္း အဲ့ဒီလိုပဲ...​ေသြးအိုင္ထဲမွာ...'

စစ္..ခက္ကို သူ႔ရင္ခြင္ထည့္ၿပီး တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္​ေပြ႕ဖက္ထားမိသည္။

'မ​ေျပာပါနဲ႔​ေတာ့ခက္ရယ္...ထပ္​ေျပာရင္ခက္အရမ္းနာက်င္​ေနလိမ့္မယ္...ၿပီး​ေတာ့...ၿပီး​ေတာ့...အဲ့ဒီ​ေန႔တုန္းက...​ေမာင္ခက္ကို တြန္းထုတ္ခဲ့မိတာက...​ခက္ကိုယ္စား...​ေမာင္ကပဲ...အနာခံလိုက္တဲ့သ​ေဘာပါ....​ေမာင္ခံစားရတာထက္...ခက္ခံစား​ေနရတာက ​ေမာင့္ကိုပိုၿပီးနာက်င္​ေစလို႔...'

'အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ...အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ...ငါ့ကို...ထားခဲ့တယ္​ေပါ့..၂ႏွစ္...၂ႏွစ္ႀကီး​ေတာင္​ေလ...'

'အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ​ခက္ရဲ႕​ေနာက္က ကားကို​ေတြ႕ၿပီးေမာင္..ဘာကိုမွ မ​စဥ္းစား​ႏိုင္​ေတာ့ဘူး....​ေမာင့္ရဲ႕​ေခါင္းထဲမွာတစ္ခုပဲရွိ​ေတာ့တာ...အဲ့ဒါက...ခက္ဘာမွမျဖစ္ဖို႔ဆိုတာပဲ​ေလ....ၿပီး​ေတာ့...သား​ေလးက ​ေမာင့္​ေၾကာင့္​ေသသြားတာမလို႔...​ေမာင့္အသက္နဲ႔ ​ေလ်ာ္​ေၾကး​ေပးတဲ့သ​ေဘာမ်ိဳးပါ....'

'​ေက်း...​ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...ျပန္ၿပီး...ျပန္ၿပီးသတိရလာ​ေပးလို႔....ၿပီး​ေတာ့...​ေတာင္းပန္ပါတယ္...ငါ..ငါသာထြက္မ​ေျပးခဲ့ရင္....'

'ခက္က ဘာကို​​ေတာင္းပန္ရမွာလဲခက္ရယ္...ခက္အမွားတစ္ခုမွမရွိပါဘူး....​ေမာင္ကသာ...​ေမာင္ကသာ...ခက္ကို ​ခ်ဳပ္​ေႏွာင္ထားသလိုျဖစ္​ေနတာပါ....အတၱႀကီးမိတဲ့​ေမာင္ကသာ..​ေတာင္းပန္ရမွာပါ..'

'အခု....အခု​ေတာင္းပန္​ေတာ့....ခြင့္လႊတ္ခ်င္​ေနၿပီမလို႔ ....'

ခက္ရဲ႕စကား​ေၾကာင့္ စစ္၀မ္းသာသြားၿပီး ခက္ရဲ႕​ေမး​ေလးကို​ေမာ့​​ေစၿပီး သူ႔ကိုၾကည့္​ေစကာ

'​ခက္...​ေမာင့္ရဲ႕မ်က္လုံးထဲကို ​ေသခ်ာၾကည့္​ေနာ္...'

'အြန္း...'

'ျမင္ရလား'

'ဘာကိုလဲ...'

'ခက္ကိုခ်စ္တဲ့အခ်စ္​ေတြကို​ေလ....​

ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္...အရင္ကတည္းကမွားခဲ့တဲ့အမွား​ေတြအတြက္...​ေတာင္းပန္ပါတယ္...​ေမာင့္ကို...​​ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ ျပန္စခြင့္​ေပးႏိုင္မလားဟင္....'

'ငါ့ကို..​ေနာက္ထပ္ထားမသြားပါဘူးလို႔ ကတိ​ေပးႏိုင္လား...'

'​​ကတိ​ေပးပါတယ္....​ေမာင္​ေသတဲ့အထိ...'

'ဟင့္အင္း...အခုခ်ိန္မွာ...​ေသစကား​ေတြမ​ေျပာပါနဲ႔စစ္ရယ္...ငါ...ငါအရမ္း​ေၾကာက္လို႔ပါ..'

'​ေတာင္းပန္ပါတယ္...​ေမာင္မ​ေျပာ​ေတာ့ဘူး​ေနာ္....ခက္ကို ဘယ္​ေတာ့မွထားမသြားပါဘူးလို႔ ကတိ​ေပးပါတယ္...တသက္လုံး...အဲ့ဒီကတိကို တည္သြားပါ့မယ္လို႔ သစၥာဆိုပါတယ္...​ေမာင့္ကို ခြင့္လႊတ္မယ္မဟုတ္လားဟင္....'

'အင္း...ခြင့္လႊတ္တယ္....ခြင့္လႊတ္တာမလို႔...​မင္း​ေပးတဲ့ကတိကို မဖ်က္နဲ႔​ေနာ္....'

'ခ်စ္လိုက္တာ ခက္ရယ္...' နဖူးခ်င္းထိထားရာမွ ခြာလိုက္ၿပီး...ခက္ရဲ႕မ်က္ႏွာ​​ေပၚရွိ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုခ်င္းစီကို သူၾကည့္​ေနမိသည္။ ႏွာ​ေခါင္းလုံးလုံး​ေလး၊ ​ေကာ့ၫြတ္​ေနတဲ့မ်က္​ေတာင္၊ ၀ိုင္းစက္​ေနတဲ့ မ်က္လုံး​ေလးနဲ႔ ​ေနာက္ဆုံး ​ေဆးမကူပဲ ပန္း​ေရာင္သန္း​ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပါး​ေလး​ေတြမွာ သူ႔ရဲ႕အၾကည့္ကို အဆုံးသတ္လိုက္ၿပီး...

ထိုႏႈတ္ခမ္းပါး​ေလး​ေတြကို ခပ္ဖြဖြ​ေလး ငုံထားမိသည္။ ဝါဂြမ္း​ေလးကဲ့သို႔ အိညက္​ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းသား​ေလး​ေတြကို အ​ေပၚတစ္လွည့္ ​ေအာက္တစ္လွည့္ နမ္း​ေနမိတာ...ဘယ္​ေလာက္​ေတာင္ၾကာသြားလည္းမသိ..ခက္က အသက္ရႉၾကပ္လို႔ သူ႔ရင္ဘက္ကို လာ႐ိုက္​ေတာ့မွ အသိ၀င္လာ​ေသာ စစ္ ပါ​ေလ။

ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းခြာလိုက္ၿပီးတဲ့​ေနာက္မွာ​ေတာ့ ခက္ခမ်ာ အသက္ကိုအလုအယက္ရႉ​​ေနရရွာသည္။

'တကယ္ပါပဲ...ဒါလား..၂ႏွစ္​ေက်ာ္ coma၀င္​ေနတဲ့လူနာ။ လူနာ​ေရာဟုတ္ရဲ႕လား...'

'​ေမာင္ စိတ္လြတ္သြားလို႔...ဒီႏႈတ္ခမ္းပါး​ေလး​ေတြကို သတိရ​ေနခဲ့တာ...'

'ဟြန္႔...ခဏလႊတ္အုံး'

'ဘာလို႔လဲ...'

'​ေအာက္ဆင္းထိုင္မလို႔​ေလ။ အခု..မင္းရဲ႕​ေပါင္​ေပၚမွာထိုင္​ေနရတာ...မင္းလည္း ​ေလး​ေနမွာ​ေပါ့...'