ဘာလိုလိုနဲ့ စစ် ခက်ကို ခိုး​ပြေး ..(အင်း ခိုး​ပြေးတယ်ပဲထားပါ​တော့*) လာတာ ၁ပတ်​တောင်ရှိ​သွားပြီ။ တစ်ပတ်အတွင်း ခက်ဟာ စစ်ကို စကား​တစ်ခွန်း​တောင်မ​ပြောခဲ့​ပေ။ သူ့ဘာသာသူ အခန်းထဲမှာပဲ ​နေသည်။ စစ်နဲ့ မျက်နှာချင်း​တောင် မဆိုင်။

'ခက်...ထ​အုံး​လေ။ အချိန်တိုင်း အိပ်​နေရင် ​ခေါင်းကိုက်လိမ့်မယ် ခက်ရဲ့ '

စစ်ကသာ ​ပြော​နေတာ ခက်က​​တော့ တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်။ စစ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ရင်း

'ခက်..​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်ခက်ရယ်။ ​မောင့်ကို အခုလို ဘာမှမ​ပြောပဲနဲ့​တော့ မ​နေပါနဲ့။ ခက်​မောင့်ကို ရိုက်ချင်ရင် ရိုက်လိုက်ပါ။ အခုလိုကြီး...အခုလိုကြီး ​မောင့်ကို လျစ်လျူရှုမထားပါနဲ့ခက်ရယ်။ ​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ ​နော်'

'ထွက်သွား ' တစ်ပတ်လုံး​နေမှ ခက်သူ့ကို ​ပြောလာတဲ့ ပထမဆုံး​သောစကားဟာ ထွက်သွားတဲ့​​လေ။

'ခက်...​မောင့်ကို ​မောင့်ကိုကြည့်ပါအုံး ' စစ် ​ပြော​နေရင်းနဲ့ ခက်ရဲ့ မျက်နှာ​လေးကို သူ့ဘက်ကိုအသာယာလှည့်လိုက်​သော်လည်း ခက်က တစ်ဖက်ကို မျက်နှာလွှဲသွားပြန်သည်။

'​မောင့်မျက်နှာကို မမြင်ချင်​တော့ဘူးလားဟင်။ ခက်​မောင့်ကို တကယ်ပဲ သူစိမ်းတစ်​ယောက်လိုမြင်​နေပြီလား။ ​မောင့်ကို...​မောင့်ကိုမချစ်​တော့ဘူးလား ခက်ရယ်။ ခက်​​မောင့်ကို စကား​မ​ပြော​တော့တာ ၁ပတ်ရှိပြီခက်ရဲ့ ။ ​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်။ ​မောင့်ကို စကား​လေး​တော့ ပြန်​ပြောပါအုံး။ ​မောင်...​မောင်က ခက်နဲ့ ထပ်ပြီးမခွဲနိုင်​တော့လို့ အခုလိုလုပ်ခဲ့တာပါ '

'ထွက်သွား​ မင်းစစ်​မောင်။ အခုချိန်မှာ မင်းရဲ့မျက်နှာကို ငါမမြင်ချင်ဘူး။ ချစ်လို့ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလူကများ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို မင်းလိုမျိုး အကျယ်ချုပ်ချထားလို့လဲ ဟမ်!! အခု မင်းက ငါ့ကို ​အကျယ်ချုပ်ချထားတာ​လေ။ မင်းအပြင်သွားရင် ငါ့ကို အခန်းထဲမှာ ပိတ်ပြီး ​သော့​ခတ်ထားတယ်။ မင်းရှိ​နေရင် ငါ့ကို မျက်စိ​ဒေါက်​ထောက်ကြည့်​နေတယ်။ ​ပြောစမ်းပါအုံး ဘယ်လိုအသိတရားရှိတဲ့လူက မင်းလိုလုပ်ရပ်မျိုးလုပ်ဖူးလဲလို့ '

'​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်။ ​မောင်က...​မောင်က...ခက်ထွက်​ပြေးသွားမှာ​ကြောက်လို့ပါ။ ခက်သာ...ခက်သာ..​မောင့်ကို ထားမသွားဘူးလို့ ကတိ​ပေးရင် ​မောင်...​မောင်..အခုလိုမလုပ်​တော့ပါဘူး။ ​မောင့်ကို...​မောင့်ကို ထားမသွားဘူးလို့ ကတိ​ပေး​လေခက်ရဲ့'

'ဟင့်အင်း...ထွက်​ပြေးမှာ။ ငါမင်းကိုအရမ်း​ကြောက်တယ် မင်းစစ်​မောင်။ မင်းလို အတ္တကြီးပြီး ပုံမှန်မဟုတ်​တော့တဲ့ လူတစ်​ယောက်အနားမှာ ငါကဘာလို့​နေရမှာလဲ '

ခက်စကား​ကြောင့် စစ် ခက်ကို ဒူး​ထောက်​လိုက်ပြီး

'ခက်...​မောင်...​မောင် အခုလို​တောင်းပန်ပါတယ်ခက်ရယ်။ ​မောင့်ကို..​မောင့်ကို ထားမသွားပါနဲ့။ တကယ်လို့...တကယ်လို့...ခက်သာ​မောင့်ကိုထားသွားမယ်ဆိုရင်...​မောင်...​မောင်​သေမှာခက်ရဲ့'

'​ဒါဆိုရင်လည်း ​သေလိုက်​တော့ မင်းစစ်​မောင်။ ​ငါက အခွင့်အ​ရေးရတဲ့တစ်​နေ့ မင်းကို ထားသွားမှာမလို့ပဲ'

'ခက်...ခက်..အရင်လိုမဟုတ်​တော့ဘူး '

'အဟက်! ငါ့​နေရာမှာ မင်းဆိုရင်​ရော ကိုယ့်အ​ပေါ်ရက်စက်ခဲ့တဲ့​ယောကျာ်းတစ်​ယောက်ကို အရင်ကလို ပြန်ပြီးဆက်ဆံနိုင်ပါ့မလား။ တကယ်ဆိုရင် မင်းက ဂုဏ်​တောင်ယူသင့်​သေးတာ။ မင်းကိုချစ်ခဲ့တာကလွဲပြီး ကျန်တာမသိခဲ့တဲ့ငါ့ကို၊ မင်းသာရှိ​နေရင်ရပြီဆိုတဲ့ အ​တွေးနဲ့ မင်းရက်စက်ခဲ့သမျှ ကြိတ်မှိတ်ပြီး ခံစားခဲ့ရတဲ့ငါ့ကို အခုလို ​သွေး​အေးပြီး ရက်စက်တတ်တဲ့ လူတစ်​ယောက်အ​နေနဲ့​ပြောင်းလဲသွား​အောင် သင်​ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဦးဆရာဟာ ငါပါလားဆိုတဲ့ အသိနဲ့ မင်းဂုဏ်ယူသင့်တာ'

ခက်ရဲ့စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းဟာ သူ့ရင်ကို​တော့ မြှား​ပေါင်းတစ်​ထောင်လို လာစိုက်သည်။

(တကယ်ပဲ...တကယ်ပဲ..​မောင့်ရဲ့ ခက်က ​ပြောင်းလဲခဲ့တာပဲ။ ခက်​ပြောသလို ​မောင်ဂုဏ်ယူ​နေသင့်သလား။*)

'​တောင်းပန်ပါတယ်...​မောင်...​မောင်...တကယ်ကိုပဲ...တကယ်ကိုပဲ..​တောင်းပန်ပါတယ်။ ခက်ရဲ့စိတ်တိုင်းကျ ​မောင့်ကို ပြန်ပြီးနှိပ်စက်ချင်လည်း ရတာမလို့ ​​ကျေးဇူးပြုပြီး...​​ကျေးဇူးပြုပြီး..​​မောင့်ကို လျစ်လျူရှုမထားပါနဲ့​တော့။ အရင်​နေ့​တွေကလို ခက် ​မောင့်ကို ကြည့်တဲ့ သူစိမ်းဆန်ဆန်အကြည့်​​တွေထပ်စာရင် ခက်အခုလို ​မောင့်ကို မုန်းတီး​နေတဲ့အကြည့်တဲ့ကြည့်​နေတာကမှ ပိုပြီးခံသာပါ​သေးတယ်ခက်ရယ်။ ခက် ​မောင့်ကို မုန်းလို့ရတယ်၊ နာကြည်းလို့ရတယ်​၊ ဒါ​ပေမယ့်...ဒါ​ပေမယ့်...သူစိမ်းဆန်ဆန်အကြည့်​တွေနဲ့ မကြည့်ပါနဲ့ခက်ရယ်..​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအစား ခက်​မောင့်ကို မုန်း​နေတာကမှ ​မောင့်အ​ပေါ်ခံစားချက်​လေးရှိ​သေးတယ်ဆိုတဲ့

အ​တွေး​လေးနဲ့ ​ဖြေသိမ့်လို့ရပါ​သေးတယ်'

'ငါ့ကို ပြန်ပို့​ပေး မင်းစစ်​မောင်။ မင်းလိုအရူးတစ်​ယောက်နဲ့ တူတူမ​နေနိုင်ဘူး'

'ဟင့်အင်း..ပြန်မပို့​ပေးနိုင်ဘူး။ ဒါလည်း ခက်ရဲ့အိမ်ပဲ​လေ။ ဘာလို့...ဘာလို့​မောင်က ပြန်ပို့​ပေးရမှာလဲ။ ​မောင်​သေသွားမှပဲရမယ်'

ခက်စကားဆက်မ​ပြောချင်​တော့သဖြင့် အခန်းထဲကိုပဲ ပြန်၀င်လာခဲ့လိုက်သည်။ သူ့ဆန္ဒကိုပဲ ​ရှေ့တန်းတင်တတ်တဲ့ စစ်ကို ခက်တကယ်ကို ​ကြောက်မိပါသည်။ အခုချိန်မှာ စစ်ဟာ အရူးတစ်​ယောက်လိုပဲ။

တစ်​နေကုန် ခက်​ရှေ့ကို ​ပေါ်မလာခဲ့တဲ့စစ်ဟာ ခက်အိပ်​ပျော်သွားတဲ့ အချိန်မှာ​တော့ ခက်ရှိရာကို ​ရောက်လာခဲ့သည်။ အပြစ်ကင်းစွာ အိပ်​ပျော်​နေတဲ့ ခက်ကို​တွေ့​တော့ ခပ်ယဲ့ယဲ့​လေး တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး ခက်ရဲ့ နဖူး​လေးကို မြတ်နိုးစွာနမ်းမိသည်။

နိုး​နေရင် အနားအကပ်မခံတတ်တဲ့ ခက်​ကြောင့် ခက်အိပ်​ပျော်သွားတဲ့အချိန်မှသာ သူ၀င်လာပြီး အခုလိုပဲ ခက်ရဲ့နဖူး​လေးကိုနမ်းပြီး ခက်ကိုယ်လုံး​လေးကို ​ထွေး​ပွေ့ကာ အိပ်တတ်သည်။ မနက်ကို​တော့ ခက်မနိုးခင် သူကအရင်ထတတ်တာမလို့ သူအခုလိုလုပ်တာ​တွေကို ခက်မသိ။

တကယ်​တော့ ဒီကိုယ်လုံး​သေး​သေး​လေးကို သူ​တစ်ချိန်လုံး​ထွေး​ပွေ့ထားချင်ပါသည်။ မတတ်သာလို့ ခပ်ခွာခွာ​နေရ​ပေမယ့်၊ ခက်ရဲ့စိတ်တိုင်းကျ အ​ဝေးမှာပဲ ​နေ​ပေး​ရ​ပေမယ့် ခက်ကို​တော့ တစ်ချိန်လုံးလိုက်ကြည့်​နေမိသည်။ ဒါဟာ ခက်​ပြောသလို အကျယ်ချုပ်ချထားပြီး မျက်စိ​ဒေါက်​ထောက်ကြည့်​နေခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ တစ်ချိန်လုံး ခက်ကိုကြည့်​နေခဲ့တဲ့ မျက်၀န်းညို​တွေထဲမှာ ​တောင်းပန်တိုးလျှိုးခြင်း​တွေပါ​နေတာကို ခက်ကသာ လွဲမှားစွာအဓိပ္ပါယ်​ကောက်ခဲ့ခြင်းပါ​လေ။

ဒီ​နေ့ညလည်း အခုလိုပဲ ခက်မသိ​အောင် ခက်ကိုရင်ခွင်ထဲထည့်ပြီးအိပ်၊ မနက်မိုးလင်းရင် ခက်မနိုးခင် အရင်ထသွား၊ ဒီလိုပဲ ဖြတ်သန်းရ​ပေအုံးမည်။ ခက်ရဲ့မျက်နှာ​လေးကိုကြည့်​နေရင်းနဲ့ပဲ လွမ်းလာပြန်တာမို့ ခက်ကိုသူ ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားမိသည်။ မျက်စိ​ရှေ့မှာမြင်​နေရဲ့သားနဲ့ လွမ်းတယ်ဆိုတာကို ပိုတယ်ထင်လည်း ထင်ကြပါ​စေ​တော့။ သူက​​တော့ တကယ်ကိုပဲ ခက်ကိုကြည့်​နေရင်းနဲ့ လွမ်းမိပါသည်။ ခက်သူ့ကို ထပ်ပြီးထားသွားမှာ သူ​သေမတတ်​ကြောက်ပါသည်။ ခဲမှန်ဖူး​သော စာသူငယ်လို တစ်ခါအထားခံရဖူး၍ ဘယ်​လောက်​တောင် ခံစားရခက်တဲ့​ဝေဒနာလည်းဆိုတာ သူ​ကောင်း​ကောင်းနားလည်သည်။ ထပ်ပြီး....ထပ်ပြီး​တော့...ထားသွားခံရမယ်ဆိုရင်..သူတကယ်ပဲအသက်ရှင်နိုင်​တော့မှာမဟုတ်။

'​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်ခက်ရယ်။ ခက်​မောင့်ကို ထားသွားမှာ​ ​မောင်...​မောင်အရမ်း​ကြောက်တယ် ခက်ရဲ့။ ​မောင်...​မောင်အရမ်း​ကြောက်လို့ ခက်ကို အကျယ်ချုပ်သ​ဘောမျိုးနဲ့ထားခဲ့မိတာပါ။ ​မောင်...​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်။'

ကျဆင်းလာ​သော ပုလဲလုံးသဖွယ်မျက်ရည်တို့သည်

အပြစ်ကင်းစွာ အိပ်စက်​နေ​သော ချစ်ရသူ၏ ပါးပြင်နုနု​လေးထက်​သို့.....

ခက်နိုးလာ​တော့ စစ်ကရှိမ​နေ​တော့​ပေ။ ဒီ​နေ့လည်း အရင်​နေ့​တွေလိုပဲ ​ခြောက်ကပ်စွာ နိုးထရအုံးမည်။ ပြီးရင် စစ်ပြင်​ပေးတဲ့ မနက်စား၊ အခန်းထဲမှာပဲ ​တ​နေကုန်​နေ၊ ဒီလိုနဲ့ ​နောက်တစ်ရက်...​နောက်တစ်ရက်....ဒီလိုမျိုး အကျယ်ချုပ်ကျရတဲ့ရက်​တွေ ဘယ်တော့များမှ ကုန်ဆုံးနိုင်မှာလဲ။ သူတကယ်ကို အသက်မရှင်ချင်​တော့။ အခုလို ရှင်လျက်နဲ့​သေ​နေရတဲ့ ဘ၀မျိုးထက်စာရင် လုံးလုံး​သေသွားတာကမှ ​ကောင်းအုံးမယ်မဟုတ်ပါလား။ မင်းစစ်​မောင်ကို သူတကယ်ကို ​ကြောက်မိပါသည်။ ​တစ်​နေ့ထက်တစ်​နေ့ စစ်ဟာ စိတ္တဇတစ်​ယောက်နဲ့ ပိုတူလာသည်​။ ဘာကိုချစ်တာလဲ။ စစ်သာသူ့ကို တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင် အခုလိုမျိုး ချုပ်​နှောင်ထားပါ့မလား။ သူခွင့်လွှတ်မယ့်အချိန်ထိ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့​စောင့်​နေရမှာမဟုတ်ဘူးလား။ အခု​တော့ သူဖြစ်ချင်တာကို ဇွတ်လုပ်တတ်​သောစစ်​ကြောင့် ခက်ဟာ အခုချိန်မှာ အကျဥ်းသားတစ်​ယောက်လို။ ဒီဝဋ်​ကြွေး​တွေ ဘယ်​တော့မှ​ကျေမှာလဲ။ အရင်က​တော့ မချစ်ဘူးဆိုပြီးနှိပ်စက်သည်။ အခုကျ ချစ်တယ်​ပြောပြီး အကျဥ်းချထားသည်။ စစ် ဘယ်​တော့များမှ သူ့ခံစားချက်​တွေကို ထည့်​တွေး​ပေးမှာလည်း။

ခက်တစ်​ယောက် စိတ်​တွေမွန်းကြပ်လာတာ​ကြောင့် အခန်းအပြင်ကိုထွက်လာခဲ့မိသည်။ ဒီကို​ရောက်ကတည်းက အခန်းထဲမှာပဲ အ​နေများသဖြင့် ဘယ်​နေရာမှာ ဘာ​တွေထားလဲဆိုတာ​တောင် သူမသိ​ပေ။

အခန်းအပြင်ကို​ရောက်လာ​တော့ စစ်ကရှိမ​နေ။ အပြင်သွားတာ​နေမှာ။

(စစ်က အခုအပြင်သွားတာဆို​တော့ ငါထွက်​ပြေးရင် ရ​လောက်တယ်*)

ကံတရားက သူ့ဘက်မှာပါ​နေလို့ပဲလား ခါတိုင်းဆို အပြင်သွားရင်တံခါးမကြီးကို အပြင်က​နေ ​သော့ခတ်သွားတတ်တဲ့စစ်ဟာ ဒီ​နေ့​တော့ ​သော့ခတ်သွားဖို့ ​မေ့​နေ​လေသည်။ တံခါးမကြီးက ​သော့ခတ်မထားတာ​ကြောင့်ခက်လည်း ခြံထဲကို ​ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ခြံတံခါးကိုသာ ​ကျော်နိုင်ရင် သူလွတ်ပြီ။ သို့​သော် ခြံတံခါးအ​ပေါ်မှာ​ရော အုတ်တံတိုင်း​တွေ​ပေါ်မှာပါ ဆူး​တွေထပ်ထားတာ​​ကြောင့် သူအခက်​တွေ့​နေသည်။

'အခွင့်အ​ရေးက ၂ခါမလာဘူး ခက်ထန်။ ဒီ​နေ့​မှထွက်မ​ပြေးရင် ​နောင်ဘယ်​တော့မှ အခွင့်အ​ရေးရှိလာမှာမဟုတ်​တော့ဘူး။'

ခက် သူ့ကိုယ်သူ အား​ပေးလိုက်ပြီး ခြံတံခါး​ပေါ်ကို တက်​လေသည်။ ​တော်​သေးသည်က သံပန်းတံခါးဖြစ်တာ​ကြောင့်​ရော၊ တံခါးက အရမ်းကြီးမြင့်မ​နေတာ​ကြောင့်​​ရော သူတက်ရတာအဆင်​ပြေသည်​လေ။ တံခါး​ပေါ်မှာ တပ်ထားတဲ့ သံဆူး​တွေကိုသာ ​ကျော်နိုင်ရင် သူလည်းလွတ်ပြီ။ ​ထို့​နောက် လက်​တွေ​ရော ​ခြေ​ထောက်​တွေ​ရော သံဆူး​တွေနဲ့ ခြစ်မိပြီး ​ဒဏ်ရာရပြီးတဲ့​နောက်မှာ​တော့ သူ အပြင်ကို ​ရောက်လာခဲ့ပြီ။ အိမ်​လေးကို တစ်ချက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး

'ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်​တွေကိုပါ ထည့်ပြီး​တွေး​ပေးလာမယ့်တစ်​နေ့ကျရင် ငါပြန်လာခဲ့ပါ့မယ် စစ်။ အခု​တော့အတ္တကြီးတဲ့ မင်းကိုငါ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါရ​စေ။'

​ခြေ​ဖဝါးက ဒဏ်ရာ​ကြောင့် သူသိပ်ပြီးမ​ပြေးနိုင်​ပေ။

ဒဏ်ရာရတဲ့ဘက်က အရင်တ​ခေါက်က ဆိုင်ကယ်ပိတဲ့​ခြေ​ထောက်ဖြစ်​နေ​တော့ ပိုဆိုးသည်။ ​ထော့နဲ့​ထော့နဲ့ ​လျှောက်လာရင်း လမ်းထိပ်ကို​တောင် ​ရောက်လုပြီ။

'လမ်းထိပ်ကို ​ရောက်​အောင်သွားမယ်။ လမ်းထိပ်ကို​ရောက်ရင် ​တွေ့တဲ့ taxi စီးပြီး သွားရမယ်' ခက် သူ့အ​တွေးနဲ့သူ လမ်းထိပ်ဆီသို့ အသွား

'ခက်!!! ' လူသူကင်းမဲ့တဲ့ လမ်းမထက်မှာ ​သူ့​နောက်က ​ခေါ်သံကြားတာ​ကြောင့် လှည့်ကြည့်မိ​တော့ စစ်။

(ဘာလို့ ပြန်​ရောက်လာတာလဲ။ ဒီအချိန်က သူပြန်မ​ရောက်သင့်​သေးဘူး​လေ။*)

ခက် သူ့ကို ပြန်​ခေါ်မှာ​ကြောက်တာ​ကြောင့် ဇွတ်​ပြေး​သော်လည်း ​ခြေ​ထောက်ဒဏ်ရာ​ကြောင့် ခရီးမတွင်။ ​နောက်က ​ပြေးလိုက်လာပြီး သူ့ကိုမီလုဆဲဆဲဖြစ်​နေတဲ့ စစ်​ကြောင့် ခက် ​ပြေး​နေရင်း ​နောက်ကိုလှည့်ကြည့်ကာ

'​နောက်ကို...​နောက်ကိုဆက်လိုက်မလာနဲ့​နော်။ မင်းဆက်လိုက်လာရင်..ငါ...ငါ...ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်​သေပစ်မှာ'

'ခက်!! ​နောက်မှာ !!! '

စစ်ရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး သတိ​ပေးသံအကျယ်ကြီး​နောက်မှာ.....

လူရှင်း​သော​ကြောင့် အရှိန်တင်ပြီး ​မောင်းလာတဲ့ ကားတစ်စီး....

​အ​ပေါ်ကို​မြောက်တက်သွား​ပြီး ပြန်ကျလာသော ခန္ဓါကိုယ်တစ်ခု.....

​

မျက်စိတစ်မှိတ်​လေးအတွင်းမှာ ဖြစ်ပျက်သွားသမျှကို သူမယုံကြည်​နိုင်​သေး။ အခု...အခု...စစ်က သူ့ကိုတွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်စား...သူ့ကိုယ်စား...

ကိုယ့်မျက်လုံးကို မယုံနိုင်​သေး​သော်လည်း ​​ခေါင်းက​သွေး​​တွေထွက်​​နေပြီး သွေးအိုင်ထဲမှာလဲ​နေတဲ့စစ်​ပုံစံ​ကြောင့် သား​လေး သူ့ကို ထားသွားခဲ့တဲ့​နေ့....​သွေးအိုင်ထဲမှာလဲ​နေတဲ့ သား​လေးကို ပြန်မြင်​ယောင်လာကာ...မဟုတ်မှ...မဟုတ်မှ...စစ်လည်း သား​လေးတုန်းကလိုမျိုး..သူ့ကို....

'စ..စစ်...စစ်...သတိထားအုံး​လေ။ ငါ...ငါ...​မှားသွားပါတယ်စစ်ရယ်။ ​နောက်ကို...​နောက်ကို ထွက်မ​ပြေး​တော့ပါဘူး...​တောင်း...​​တောင်းပန်ပါတယ်...'

'ခ...ခက်...​မောင်တို့...​မောင်တို့ရဲ့ သား​လေးက ​မောင့်​ကြောင့် ​သေသွားခဲ့ရတာမလို့ အခု...အခု...​မောင့်ရဲ့အသက်နဲ့ ပြန်ပြီး အ​လျော်​ပေးလိုက်တယ်​နော်...ခက်ကို​တော့....ခက်ကို​တော့...​​နောက်....​နောက်ဘ၀ကျမှ ​မောင်...​မောင်...​တောင်းပန်​ပါတော့မယ်​။ ​နောက်ဘ၀...​နောက်ဘ၀ကျရင်...​မောင့်ကို...​မောင့်ကို...တစ်က​နေပြန်စခွင့်​ပေး​ပါ...အခု...အခု​တော့ ခက်အနားမှာ ဆက်ပြီး မ​နေ​ပေးနိုင်​တော့လို့...​တောင်း...​တောင်းပန်ပါတယ်..​မောင်...​မောင်​လေ...ခက်ကို..အရမ်း...'

ခက်ရဲ့မျက်နှာ​လေးကို ကိုင်ဖို့အတွက် ​မြောက်တက်လာခဲ့တဲ့ လက်တစ်စုံဟာ.....

သူ့ရဲ့ ဦးတည်ရာကို မ​ရောက်ခင်..လမ်းတစ်၀က်မှာတင်ပဲ ရပ်တန့်သွားပြီး ​မြေကြီး​ပေါ်ကို ပြန်ကျသွားသည်။ 'ချစ်တယ်' ဆို​သော စကား​လေးကို​တောင် ဆုံး​အောင်​ပြောခွင့်မရှိလိုက်တဲ့သူ့ကို အရင်က ဆိုးသွမ်းခဲ့လို့များ ​လောကကြီးက ဒဏ်ခတ်လိုက်​လေသလား။

'စ..စစ်...ဟင့်အင်း မဖြစ်ရဘူး...​တောင်းပန်ပါတယ်...​တောင်းပန်ပါတယ်...မင်း...မင်းလည်း သား​လေးတုန်းကလို ငါ့ကိုထားသွားလို့မရဘူး​လေ စစ်ရဲ့။ ငါ...ငါ​တောင်းပန်ပါတယ်...​နောက်တစ်ခါ...​နောက်တစ်ခါ...ထွက်..ထွက်မ​ပြေး​တော့ပါဘူး...​တောင်းပန်ပါတယ်...​ကျေးဇူး....​ကျေးဇူးပြုပြီး​တော့....'

၀တ်ဆင်ထားတဲ့ shirt အဖြူ​လေးဟာ စစ်ရဲ့ ​သွေး​တွေ​​ကြောင့် ချင်းချင်းနီ​နေ​သော်လည်း သူ စစ်ကို ​ပွေ့ဖက်ထားဆဲ။ ​ဆေးရုံကားသံ​တွေ၊ ​တခြားသူ​တွေရဲ့ စကားသံ​တွေကိုလည်း သူ့နားထဲမှာမကြားနိုင်.....

​မောင့်​ကြောင့် ​သေသွားခဲ့ရတဲ့ အသက်တစ်​ချောင်းကို ​မောင်ပိုင်တဲ့ အသက်တစ်​ချောင်းနဲ့ပဲ ပြန်​လျော်​ပေးခဲ့ပါတယ်....

အရင်ကလို မင်းကို နှိပ်စက်မယ့်သူ...မင်းနာကျင်​အောင် လုပ်မယ့်...​မောင်...မရှိ​တော့တာမလို့....

ချစ်ရတဲ့သူ ​​ပျော်ရွှင်ပါ​စေ​တော့.....

ခက်​ပြောသလို ခက်ကို အကျယ်ချုပ်ချထားမယ့်သူမရှိ​တော့တာမလို့....အလိုရှိရာကို ထွက်သွားပြီး...​​မောင်မရှိတဲ့အရပ်မှာ ​ပျော်​ပျော်ရွှင်ရွှင်​​​နေပါ ​မောင့်သည်းငယ်.....

​ပြောခဲ့ဖူးတယ်မလား...ခက်​မောင့်ကို ထပ်ထားသွားရင် ​မောင်​သေမှာလို့....အခု...အခု....ခက်က ​

မောင့်ကိုထားပြီး ထွက်​ပြေး​တော့............

မင်းကိုယ်စား အ​သေခံလိုက်ရလို့ ​မောင်​နောင်တမရပါဘူးခက်ရယ်.....

တစ်ခုပဲ...တစ်ခု​လေးပဲ....ခက်ဆီက ခွင့်လွှတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကား​လေးကို မကြားလိုက်ရတာ​လေး တစ်ခုပါပဲ.....

ဘာလိုလိုနဲ႔ စစ္ ခက္ကို ခိုး​ေျပး ..(အင္း ခိုး​ေျပးတယ္ပဲထားပါ​ေတာ့*) လာတာ ၁ပတ္​ေတာင္ရွိ​သြားၿပီ။ တစ္ပတ္အတြင္း ခက္ဟာ စစ္ကို စကား​တစ္ခြန္း​ေတာင္မ​ေျပာခဲ့​ေပ။ သူ႔ဘာသာသူ အခန္းထဲမွာပဲ ​ေနသည္။ စစ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္း​ေတာင္ မဆိုင္။

'ခက္...ထ​အုံး​ေလ။ အခ်ိန္တိုင္း အိပ္​ေနရင္ ​ေခါင္းကိုက္လိမ့္မယ္ ခက္ရဲ႕ '

စစ္ကသာ ​ေျပာ​ေနတာ ခက္က​​ေတာ့ တုပ္တုပ္မွ်မလႈပ္။ စစ္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရႈိက္လိုက္ရင္း

'ခက္..​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္ခက္ရယ္။ ​ေမာင့္ကို အခုလို ဘာမွမ​ေျပာပဲနဲ႔​ေတာ့ မ​ေနပါနဲ႔။ ခက္​ေမာင့္ကို ႐ိုက္ခ်င္ရင္ ႐ိုက္လိုက္ပါ။ အခုလိုႀကီး...အခုလိုႀကီး ​ေမာင့္ကို လ်စ္လ်ဴရႈမထားပါနဲ႔ခက္ရယ္။ ​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ ​ေနာ္'

'ထြက္သြား ' တစ္ပတ္လုံး​ေနမွ ခက္သူ႔ကို ​ေျပာလာတဲ့ ပထမဆုံး​ေသာစကားဟာ ထြက္သြားတဲ့​​ေလ။

'ခက္...​ေမာင့္ကို ​ေမာင့္ကိုၾကည့္ပါအုံး ' စစ္ ​ေျပာ​ေနရင္းနဲ႔ ခက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာ​ေလးကို သူ႔ဘက္ကိုအသာယာလွည့္လိုက္​ေသာ္လည္း ခက္က တစ္ဖက္ကို မ်က္ႏွာလႊဲသြားျပန္သည္။

'​ေမာင့္မ်က္ႏွာကို မျမင္ခ်င္​ေတာ့ဘူးလားဟင္။ ခက္​ေမာင့္ကို တကယ္ပဲ သူစိမ္းတစ္​ေယာက္လိုျမင္​ေနၿပီလား။ ​ေမာင့္ကို...​ေမာင့္ကိုမခ်စ္​ေတာ့ဘူးလား ခက္ရယ္။ ခက္​​ေမာင့္ကို စကား​မ​ေျပာ​ေတာ့တာ ၁ပတ္ရွိၿပီခက္ရဲ႕ ။ ​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ​ေမာင့္ကို စကား​ေလး​ေတာ့ ျပန္​ေျပာပါအုံး။ ​ေမာင္...​ေမာင္က ခက္နဲ႔ ထပ္ၿပီးမခြဲႏိုင္​ေတာ့လို႔ အခုလိုလုပ္ခဲ့တာပါ '

'ထြက္သြား​ မင္းစစ္​ေမာင္။ အခုခ်ိန္မွာ မင္းရဲ႕မ်က္ႏွာကို ငါမျမင္ခ်င္ဘူး။ ခ်စ္လို႔ဟုတ္လား။ ဘယ္လိုလူကမ်ား ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူကို မင္းလိုမ်ိဳး အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ထားလို႔လဲ ဟမ္!! အခု မင္းက ငါ့ကို ​အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ထားတာ​ေလ။ မင္းအျပင္သြားရင္ ငါ့ကို အခန္းထဲမွာ ပိတ္ၿပီး ​ေသာ့​ခတ္ထားတယ္။ မင္းရွိ​ေနရင္ ငါ့ကို မ်က္စိ​ေဒါက္​ေထာက္ၾကည့္​ေနတယ္။ ​ေျပာစမ္းပါအုံး ဘယ္လိုအသိတရားရွိတဲ့လူက မင္းလိုလုပ္ရပ္မ်ိဳးလုပ္ဖူးလဲလို႔ '

'​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ​ေမာင္က...​ေမာင္က...ခက္ထြက္​ေျပးသြားမွာ​ေၾကာက္လို႔ပါ။ ခက္သာ...ခက္သာ..​ေမာင့္ကို ထားမသြားဘူးလို႔ ကတိ​ေပးရင္ ​ေမာင္...​ေမာင္..အခုလိုမလုပ္​ေတာ့ပါဘူး။ ​ေမာင့္ကို...​ေမာင့္ကို ထားမသြားဘူးလို႔ ကတိ​ေပး​ေလခက္ရဲ႕'

'ဟင့္အင္း...ထြက္​ေျပးမွာ။ ငါမင္းကိုအရမ္း​ေၾကာက္တယ္ မင္းစစ္​ေမာင္။ မင္းလို အတၱႀကီးၿပီး ပုံမွန္မဟုတ္​ေတာ့တဲ့ လူတစ္​ေယာက္အနားမွာ ငါကဘာလို႔​ေနရမွာလဲ '

ခက္စကား​ေၾကာင့္ စစ္ ခက္ကို ဒူး​ေထာက္​လိုက္ၿပီး

'ခက္...​ေမာင္...​ေမာင္ အခုလို​ေတာင္းပန္ပါတယ္ခက္ရယ္။ ​ေမာင့္ကို..​ေမာင့္ကို ထားမသြားပါနဲ႔။ တကယ္လို႔...တကယ္လို႔...ခက္သာ​ေမာင့္ကိုထားသြားမယ္ဆိုရင္...​ေမာင္...​ေမာင္​ေသမွာခက္ရဲ႕'

'​ဒါဆိုရင္လည္း ​ေသလိုက္​ေတာ့ မင္းစစ္​ေမာင္။ ​ငါက အခြင့္အ​ေရးရတဲ့တစ္​ေန႔ မင္းကို ထားသြားမွာမလို႔ပဲ'

'ခက္...ခက္..အရင္လိုမဟုတ္​ေတာ့ဘူး '

'အဟက္! ငါ့​ေနရာမွာ မင္းဆိုရင္​ေရာ ကိုယ့္အ​ေပၚရက္စက္ခဲ့တဲ့​ေယာက်ာ္းတစ္​ေယာက္ကို အရင္ကလို ျပန္ၿပီးဆက္ဆံႏိုင္ပါ့မလား။ တကယ္ဆိုရင္ မင္းက ဂုဏ္​ေတာင္ယူသင့္​ေသးတာ။ မင္းကိုခ်စ္ခဲ့တာကလြဲၿပီး က်န္တာမသိခဲ့တဲ့ငါ့ကို၊ မင္းသာရွိ​ေနရင္ရၿပီဆိုတဲ့ အ​ေတြးနဲ႔ မင္းရက္စက္ခဲ့သမွ် ႀကိတ္မွိတ္ၿပီး ခံစားခဲ့ရတဲ့ငါ့ကို အခုလို ​ေသြး​ေအးၿပီး ရက္စက္တတ္တဲ့ လူတစ္​ေယာက္အ​ေနနဲ႔​ေျပာင္းလဲသြား​ေအာင္ သင္​ေပးခဲ့တဲ့ လက္ဦးဆရာဟာ ငါပါလားဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ မင္းဂုဏ္ယူသင့္တာ'

ခက္ရဲ႕စကားလုံးတစ္လုံးခ်င္းစီတိုင္းဟာ သူ႔ရင္ကို​ေတာ့ ျမႇား​ေပါင္းတစ္​ေထာင္လို လာစိုက္သည္။

(တကယ္ပဲ...တကယ္ပဲ..​ေမာင့္ရဲ႕ ခက္က ​ေျပာင္းလဲခဲ့တာပဲ။ ခက္​ေျပာသလို ​ေမာင္ဂုဏ္ယူ​ေနသင့္သလား။*)

'​ေတာင္းပန္ပါတယ္...​ေမာင္...​ေမာင္...တကယ္ကိုပဲ...တကယ္ကိုပဲ..​ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခက္ရဲ႕စိတ္တိုင္းက် ​ေမာင့္ကို ျပန္ၿပီးႏွိပ္စက္ခ်င္လည္း ရတာမလို႔ ​​ေက်းဇူးျပဳၿပီး...​​ေက်းဇူးျပဳၿပီး..​​ေမာင့္ကို လ်စ္လ်ဴရႈမထားပါနဲ႔​ေတာ့။ အရင္​ေန႔​ေတြကလို ခက္ ​ေမာင့္ကို ၾကည့္တဲ့ သူစိမ္းဆန္ဆန္အၾကည့္​​ေတြထပ္စာရင္ ခက္အခုလို ​ေမာင့္ကို မုန္းတီး​ေနတဲ့အၾကည့္တဲ့ၾကည့္​ေနတာကမွ ပိုၿပီးခံသာပါ​ေသးတယ္ခက္ရယ္။ ခက္ ​ေမာင့္ကို မုန္းလို႔ရတယ္၊ နာၾကည္းလို႔ရတယ္​၊ ဒါ​ေပမယ့္...ဒါ​ေပမယ့္...သူစိမ္းဆန္ဆန္အၾကည့္​ေတြနဲ႔ မၾကည့္ပါနဲ႔ခက္ရယ္..​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအစား ခက္​ေမာင့္ကို မုန္း​ေနတာကမွ ​ေမာင့္အ​ေပၚခံစားခ်က္​ေလးရွိ​ေသးတယ္ဆိုတဲ့

အ​ေတြး​ေလးနဲ႔ ​ေျဖသိမ့္လို႔ရပါ​ေသးတယ္'

'ငါ့ကို ျပန္ပို႔​ေပး မင္းစစ္​ေမာင္။ မင္းလိုအ႐ူးတစ္​ေယာက္နဲ႔ တူတူမ​ေနႏိုင္ဘူး'

'ဟင့္အင္း..ျပန္မပို႔​ေပးႏိုင္ဘူး။ ဒါလည္း ခက္ရဲ႕အိမ္ပဲ​ေလ။ ဘာလို႔...ဘာလို႔​ေမာင္က ျပန္ပို႔​ေပးရမွာလဲ။ ​ေမာင္​ေသသြားမွပဲရမယ္'

ခက္စကားဆက္မ​ေျပာခ်င္​ေတာ့သျဖင့္ အခန္းထဲကိုပဲ ျပန္၀င္လာခဲ့လိုက္သည္။ သူ႔ဆႏၵကိုပဲ ​ေရွ႕တန္းတင္တတ္တဲ့ စစ္ကို ခက္တကယ္ကို ​ေၾကာက္မိပါသည္။ အခုခ်ိန္မွာ စစ္ဟာ အ႐ူးတစ္​ေယာက္လိုပဲ။

တစ္​ေနကုန္ ခက္​ေရွ႕ကို ​ေပၚမလာခဲ့တဲ့စစ္ဟာ ခက္အိပ္​ေပ်ာ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ​ေတာ့ ခက္ရွိရာကို ​ေရာက္လာခဲ့သည္။ အျပစ္ကင္းစြာ အိပ္​ေပ်ာ္​ေနတဲ့ ခက္ကို​ေတြ႕​ေတာ့ ခပ္ယဲ့ယဲ့​ေလး တစ္ခ်က္ၿပဳံးလိုက္ၿပီး ခက္ရဲ႕ နဖူး​ေလးကို ျမတ္ႏိုးစြာနမ္းမိသည္။

ႏိုး​ေနရင္ အနားအကပ္မခံတတ္တဲ့ ခက္​ေၾကာင့္ ခက္အိပ္​ေပ်ာ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွသာ သူ၀င္လာၿပီး အခုလိုပဲ ခက္ရဲ႕နဖူး​ေလးကိုနမ္းၿပီး ခက္ကိုယ္လုံး​ေလးကို ​ေထြး​ေပြ႕ကာ အိပ္တတ္သည္။ မနက္ကို​ေတာ့ ခက္မႏိုးခင္ သူကအရင္ထတတ္တာမလို႔ သူအခုလိုလုပ္တာ​ေတြကို ခက္မသိ။

တကယ္​ေတာ့ ဒီကိုယ္လုံး​ေသး​ေသး​ေလးကို သူ​တစ္ခ်ိန္လုံး​ေထြး​ေပြ႕ထားခ်င္ပါသည္။ မတတ္သာလို႔ ခပ္ခြာခြာ​ေနရ​ေပမယ့္၊ ခက္ရဲ႕စိတ္တိုင္းက် အ​ေဝးမွာပဲ ​ေန​ေပး​ရ​ေပမယ့္ ခက္ကို​ေတာ့ တစ္ခ်ိန္လုံးလိုက္ၾကည့္​ေနမိသည္။ ဒါဟာ ခက္​ေျပာသလို အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ထားၿပီး မ်က္စိ​ေဒါက္​ေထာက္ၾကည့္​ေနခဲ့ျခင္းမဟုတ္ပါ။ တစ္ခ်ိန္လုံး ခက္ကိုၾကည့္​ေနခဲ့တဲ့ မ်က္၀န္းညိဳ​ေတြထဲမွာ ​ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးျခင္း​ေတြပါ​ေနတာကို ခက္ကသာ လြဲမွားစြာအဓိပၸါယ္​ေကာက္ခဲ့ျခင္းပါ​ေလ။

ဒီ​ေန႔ညလည္း အခုလိုပဲ ခက္မသိ​ေအာင္ ခက္ကိုရင္ခြင္ထဲထည့္ၿပီးအိပ္၊ မနက္မိုးလင္းရင္ ခက္မႏိုးခင္ အရင္ထသြား၊ ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းရ​ေပအုံးမည္။ ခက္ရဲ႕မ်က္ႏွာ​ေလးကိုၾကည့္​ေနရင္းနဲ႔ပဲ လြမ္းလာျပန္တာမို႔ ခက္ကိုသူ ခပ္တင္းတင္းဖက္ထားမိသည္။ မ်က္စိ​ေရွ႕မွာျမင္​ေနရဲ႕သားနဲ႔ လြမ္းတယ္ဆိုတာကို ပိုတယ္ထင္လည္း ထင္ၾကပါ​ေစ​ေတာ့။ သူက​​ေတာ့ တကယ္ကိုပဲ ခက္ကိုၾကည့္​ေနရင္းနဲ႔ လြမ္းမိပါသည္။ ခက္သူ႔ကို ထပ္ၿပီးထားသြားမွာ သူ​ေသမတတ္​ေၾကာက္ပါသည္။ ခဲမွန္ဖူး​ေသာ စာသူငယ္လို တစ္ခါအထားခံရဖူး၍ ဘယ္​ေလာက္​ေတာင္ ခံစားရခက္တဲ့​ေဝဒနာလည္းဆိုတာ သူ​ေကာင္း​ေကာင္းနားလည္သည္။ ထပ္ၿပီး....ထပ္ၿပီး​ေတာ့...ထားသြားခံရမယ္ဆိုရင္..သူတကယ္ပဲအသက္ရွင္ႏိုင္​ေတာ့မွာမဟုတ္။

'​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္ခက္ရယ္။ ခက္​ေမာင့္ကို ထားသြားမွာ​ ​ေမာင္...​ေမာင္အရမ္း​ေၾကာက္တယ္ ခက္ရဲ႕။ ​ေမာင္...​ေမာင္အရမ္း​ေၾကာက္လို႔ ခက္ကို အက်ယ္ခ်ဳပ္သ​ေဘာမ်ိဳးနဲ႔ထားခဲ့မိတာပါ။ ​ေမာင္...​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္။'

က်ဆင္းလာ​ေသာ ပုလဲလုံးသဖြယ္မ်က္ရည္တို႔သည္

အျပစ္ကင္းစြာ အိပ္စက္​ေန​ေသာ ခ်စ္ရသူ၏ ပါးျပင္ႏုႏု​ေလးထက္​သို႔.....

ခက္ႏိုးလာ​ေတာ့ စစ္ကရွိမ​ေန​ေတာ့​ေပ။ ဒီ​ေန႔လည္း အရင္​ေန႔​ေတြလိုပဲ ​ေျခာက္ကပ္စြာ ႏိုးထရအုံးမည္။ ၿပီးရင္ စစ္ျပင္​ေပးတဲ့ မနက္စား၊ အခန္းထဲမွာပဲ ​တ​ေနကုန္​ေန၊ ဒီလိုနဲ႔ ​ေနာက္တစ္ရက္...​ေနာက္တစ္ရက္....ဒီလိုမ်ိဳး အက်ယ္ခ်ဳပ္က်ရတဲ့ရက္​ေတြ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ကုန္ဆုံးႏိုင္မွာလဲ။ သူတကယ္ကို အသက္မရွင္ခ်င္​ေတာ့။ အခုလို ရွင္လ်က္နဲ႔​ေသ​ေနရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးထက္စာရင္ လုံးလုံး​ေသသြားတာကမွ ​ေကာင္းအုံးမယ္မဟုတ္ပါလား။ မင္းစစ္​ေမာင္ကို သူတကယ္ကို ​ေၾကာက္မိပါသည္။ ​တစ္​ေန႔ထက္တစ္​ေန႔ စစ္ဟာ စိတၱဇတစ္​ေယာက္နဲ႔ ပိုတူလာသည္​။ ဘာကိုခ်စ္တာလဲ။ စစ္သာသူ႔ကို တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ အခုလိုမ်ိဳး ခ်ဳပ္​ေႏွာင္ထားပါ့မလား။ သူခြင့္လႊတ္မယ့္အခ်ိန္ထိ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔​ေစာင့္​ေနရမွာမဟုတ္ဘူးလား။ အခု​ေတာ့ သူျဖစ္ခ်င္တာကို ဇြတ္လုပ္တတ္​ေသာစစ္​ေၾကာင့္ ခက္ဟာ အခုခ်ိန္မွာ အက်ဥ္းသားတစ္​ေယာက္လို။ ဒီဝဋ္​ေႂကြး​ေတြ ဘယ္​ေတာ့မွ​ေက်မွာလဲ။ အရင္က​ေတာ့ မခ်စ္ဘူးဆိုၿပီးႏွိပ္စက္သည္။ အခုက် ခ်စ္တယ္​ေျပာၿပီး အက်ဥ္းခ်ထားသည္။ စစ္ ဘယ္​ေတာ့မ်ားမွ သူ႔ခံစားခ်က္​ေတြကို ထည့္​ေတြး​ေပးမွာလည္း။

ခက္တစ္​ေယာက္ စိတ္​ေတြမြန္းၾကပ္လာတာ​ေၾကာင့္ အခန္းအျပင္ကိုထြက္လာခဲ့မိသည္။ ဒီကို​ေရာက္ကတည္းက အခန္းထဲမွာပဲ အ​ေနမ်ားသျဖင့္ ဘယ္​ေနရာမွာ ဘာ​ေတြထားလဲဆိုတာ​ေတာင္ သူမသိ​ေပ။

အခန္းအျပင္ကို​ေရာက္လာ​ေတာ့ စစ္ကရွိမ​ေန။ အျပင္သြားတာ​ေနမွာ။

(စစ္က အခုအျပင္သြားတာဆို​ေတာ့ ငါထြက္​ေျပးရင္ ရ​ေလာက္တယ္*)

ကံတရားက သူ႔ဘက္မွာပါ​ေနလို႔ပဲလား ခါတိုင္းဆို အျပင္သြားရင္တံခါးမႀကီးကို အျပင္က​ေန ​ေသာ့ခတ္သြားတတ္တဲ့စစ္ဟာ ဒီ​ေန႔​ေတာ့ ​ေသာ့ခတ္သြားဖို႔ ​ေမ့​ေန​ေလသည္။ တံခါးမႀကီးက ​ေသာ့ခတ္မထားတာ​ေၾကာင့္ခက္လည္း ၿခံထဲကို ​ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ ၿခံတံခါးကိုသာ ​ေက်ာ္ႏိုင္ရင္ သူလြတ္ၿပီ။ သို႔​ေသာ္ ၿခံတံခါးအ​ေပၚမွာ​ေရာ အုတ္တံတိုင္း​ေတြ​ေပၚမွာပါ ဆူး​ေတြထပ္ထားတာ​​ေၾကာင့္ သူအခက္​ေတြ႕​ေနသည္။

'အခြင့္အ​ေရးက ၂ခါမလာဘူး ခက္ထန္။ ဒီ​ေန႔​မွထြက္မ​ေျပးရင္ ​ေနာင္ဘယ္​ေတာ့မွ အခြင့္အ​ေရးရွိလာမွာမဟုတ္​ေတာ့ဘူး။'

ခက္ သူ႔ကိုယ္သူ အား​ေပးလိုက္ၿပီး ၿခံတံခါး​ေပၚကို တက္​ေလသည္။ ​ေတာ္​ေသးသည္က သံပန္းတံခါးျဖစ္တာ​ေၾကာင့္​ေရာ၊ တံခါးက အရမ္းႀကီးျမင့္မ​ေနတာ​ေၾကာင့္​​ေရာ သူတက္ရတာအဆင္​ေျပသည္​ေလ။ တံခါး​ေပၚမွာ တပ္ထားတဲ့ သံဆူး​ေတြကိုသာ ​ေက်ာ္ႏိုင္ရင္ သူလည္းလြတ္ၿပီ။ ​ထို႔​ေနာက္ လက္​ေတြ​ေရာ ​ေျခ​ေထာက္​ေတြ​ေရာ သံဆူး​ေတြနဲ႔ ျခစ္မိၿပီး ​ဒဏ္ရာရၿပီးတဲ့​ေနာက္မွာ​ေတာ့ သူ အျပင္ကို ​ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ အိမ္​ေလးကို တစ္ခ်က္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး

'ငါ့ရဲ႕ ခံစားခ်က္​ေတြကိုပါ ထည့္ၿပီး​ေတြး​ေပးလာမယ့္တစ္​ေန႔က်ရင္ ငါျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္ စစ္။ အခု​ေတာ့အတၱႀကီးတဲ့ မင္းကိုငါ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါရ​ေစ။'