စစ်တစ်​ယောက် စိတ်​တွေ​ယောက်ယက်ခပ်​နေသည်။ သူ့ရဲ့ခက်​ကြောင့်​လေ။ ခက်အလုပ်လုပ်​နေတဲ့ storeဆိုင်က ပိုင်ရှင်နဲ့​တွေ့ ပြီး storeဆိုင်ကို ပြန်ဖွင့်ခိုင်းခဲ့တာ။ ပိုင်ရှင်က အဲ့ဒီဆိုင်က​​နေ အမြတ်က ထင်သ​လောက်မရဘူးဆိုလို့ သူကပဲ ၀န်ထမ်း​တွေကို သူလစာ​ပေးပါ့မယ်။ ဆိုင်မှာလည်း share၀င်ပါ့မယ်လို့ ​ပြောထားရတာ။ ပြီး​တော့ အရင်က အဲ့ဒီဆိုင်မှာ ခက်အပါအ၀င်မှ ၀န်ထမ်း ၂​ယောက်ထဲရှိတာမလို့ ခက်မပင်ပမ်းရ​အောင် ​နောက်ထပ် ၀န်ထမ်း​တွေထပ်ခန့်ခိုင်းတဲ့အပြင် ခက်​ နေရတာ အဆင်​ပြေ​အောင် airconပါ တပ်​ပေးထားတာ။ အခု​တော့ အသစ်ခန့်ထားတဲ့ ၂​ယောက်ထဲက ၁​ယောက်က သူ့ရဲ့ခက်ကို စိတ်၀င်စား​နေတဲ့ပုံ ပြ​နေသည်။ သူ ခက်တို့လမ်းထိပ်က​​စောင့်​နေတိုင်း ခက်ကို အဲ့ဒီတစ်​ယောက်က အိမ်ပြန်လိုက်ပို့​ပေးတာ မြင်​နေရသည်။ ထမင်းစားချိန်ဆိုရင်လည်း ခက်ကိုပဲ ဦးဦးဖျားဖျား ဟင်း​တွေထည့်​ပေးတတ်တာ။ ခက်ကိုကြည့်​နေတဲ့ အကြည့်​တွေကအစ မရိုးသားတာ။ ​မြွေ​မြွေချင်း ​ခြေမြင်တယ်ပဲ​ပြော​ရမလား။ အဲ့ဒီတစ်​ယောက်ရဲ့ ခက်အ​ပေါ်ဆက်ဆံပုံ​တွေက ပုံမှန်ထက်ကို ပို​နေသည်။

ကြာရင်...ကြာရင်....

သူခက်ကို​တော့ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်။ ခက်ကို သူ့ဆီပြန်လာ​အောင် လုပ်ရမယ့် နည်းလမ်း တစ်ခုသာရှိ​တော့သည်။ ခက်သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်လည်း ရှိပါ​စေ​တော့။ ခက်ကို သူ့အနားမှာပဲထားပြီး တစ်သက်လုံး​တောင်းပန်​တော့မယ်။ အ​တွေးနဲ့အတူ ခက်နဲ့ ပြန်​တွေ့ခဲ့တဲ့ ​ဆေးရုံက ​ဆေးရုံအုပ်ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

'Hello အန်ကယ်..ကျ​နော် မင်းစစ်​မောင်ပါခမျ။ အန်ကယ့်ကို ကျ​နော်အကူအညီ​တောင်းထားတဲ့ ကိစ္စ​လေး....××××××'

​ဆေးရုံအုပ်က ဖုန်းချသွားတာနဲ့ စစ်လည်း ​ဆေးရုံကိုထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ခက်တစ်​ယောက် အခုတ​လော အထူးအဆန်း​တွေပဲ ကြုံ​နေရသည်။ ပထမဆုံးက​တော့ စစ်က သူ့ကို ဒူး​ထောက်​တောင်းပန်တာ​ပေါ့​လေ။ ​နောက်ဟာ​တွေက​တော့ ​သူအလုပ်လုပ်တဲ့ storeဆိုင်က သူတို့ကို ပြန်​ခေါ်တယ်​လေ။ ပိတ်ထားတာ ၁လ​လောက်ရှိပြီကို။

ပြီး​တော့ ​နောက်ထပ် ၄လ​လောက်​နေမှ ပြန်ဖွင့်ဖြစ်မယ်လို့လည်း​ပြောထားပြီး​တော့ ၁လ​လေးနဲ့ ပြန်​ခေါ်တယ်တဲ့။ ပြီး​တော့လည်း အရင်ကနဲ့မတူစွာပဲ သူ့ကိုမြင်ရင် အမြဲတမ်းပြုံးပြ​နေပြီး စကား​တွေကအစ ချိုသာ​နေသည်။ မသိရင် ခက်က သူ​ဌေးအတိုင်းပဲ။ ​

​သူ့ကို လစာလည်း တိုး​ပေးသည်။ ဘာမှလဲမခိုင်း​တော့။ casherပဲလုပ်​တော့ဆိုပြီး တကယ်တမ်းကျ​တော့ သူက ဒီအတိုင်းထိုင်​နေရတာကများသည်။ ဆိုင်ရှင်အန်တီက သူ့ကို မျက်စိ​​ဒေါက်​ထောက်ကြည့်​နေပြီး casher​လေး​တောင်မလုပ်ခိုင်း​ပေ။ ကြာလာ​တော့ သူလည်း လစာယူရတာ ရှက်​တောင်ရှက်လာသည်။ ကျန်တဲ့ ၃​ယောက်ကပဲ အလုပ်လုပ်​နေပြီး သူက​တော့ ထိုင်​နေရုံနဲ့ လစာရ​နေတာ အားနာစရာကြီးမဟုတ်လား။

​နောက်ဆုံးတစ်ခုက​တော့ သူငှား​နေတဲ့ အိမ်ရဲ့ အိမ်ရှင်ပဲဖြစ်သည်။ အလုပ်က လစာတ၀က်​ပေးလိုက်တာမလို့ အိမ်ငှားခ ​ပေးမည်လုပ်​သော်လည်း အိမ်ရှင်က ထူးဆန်းစွာပဲ အိမ်ငှားခကို မယူ​ပေ။ ​

'ရောဂါ​တွေ​ကြောင့် အလုပ်​တွေနား​နေရတာဆို​တော့ သားလည်း အသုံးပြတ်​နေမှာ​ပေါ့။ ဒီလအတွက် ​ပေးစရာမလိုဘူး ' တဲ့​လေ။ အရင်က လမကုန်ခင် တစ်ပတ်​လောက်အလိုကတည်းက လာလာပြီး လကုန်​တော့မယ့်အ​ကြောင်း သတိ​ပေးတတ်တဲ့ အိမ်ရှင်မှ ဟုတ်ပါ​လေစ။ တကယ်ကိုပဲ covid​ကြောင့် လူ​တွေ​ပြောင်းလဲကုန်တာပဲ။

တကယ်​တော့ အိမ်ပိုင်ရှင်ကို စစ်က ဒီလအတွက် အိမ်ငှားခကို ခက်ကိုယ်စား​ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ခက်သိမယ်ဆိုရင်ဖြင့်.....

ဒီ​နေ့က သူ့ရဲ့နားရက်မလို့ တ​နေ့လုံးအိပ်​နေပြီး ည​နေ​ရောက်မှ အိမ်သန့်ရှင်း​ရေးလုပ်​နေရသည်။ ​သြော် မနက်ဖြန်​ဆိုရင် နှစ်ဆန်းတစ်ရက်​နေ့​​တောင်ရောက်ပြီ။ ​ရောဂါ​တွေ​ကြောင့် သင်္ကြန်မလုပ်ဖြစ်​တော့ သူလည်း ဒီ​နေ့က အတက်​နေ့ဆိုတာ ​မေ့​နေ​လေသည်။

ပြက္ခဒိန်ကြည့်မိမှ သတိရခြင်း။

ခက် သန့်ရှင်း​ရေးလုပ်​ပြီး​တော့ ည​ရောက်​နေပြီ။

ခက်တစ်​ယောက် သူ့စားပွဲ​ပေါ်မှာ ရှိ​နေ​သေးတဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်​လေးကို ကြည့်မိပြန်သည်။

(အခုထိ လာမယူ​သေးပါလား။ *)

​တွေး​နေတုန်းမှာပဲ

'ခက်...'

( ​ဟော...အသက်​တော့ ရှည်အုံးမယ်။*)

'ပိုက်ဆံအိတ်ပြန်လာယူတာလား'

'အာ...​မောင့်ပိုက်ဆံအိတ်က ဒီမှာကျန်​နေခဲ့တာလား'

'ပိုက်ဆံအိတ်လာယူတာမ​ဟုတ်ဘူးလား'

'ဟုတ်..ဟုတ်တယ်ဟုတ်တယ်။ ပိုက်ဆံအိတ်လာယူတာ။ ဒါနဲ့ ခက်..​မောင်...​မောင်ခက်ကို ​ပြောစရာရှိတယ်'

'ငါနားမ​ထောင်ချင်​ဘူး'

'ခဏ​​လေး...ခဏ​လေးပါပဲ။ ​နောက်ဆိုရင်...​နောက်ဆိုရင် ​မောင် ဒီကို မလာ​တော့ပါဘူးလို့ ကတိ​ပေးပါတယ်ခက်ရယ်'

ခက်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

'ဘာ​ပြောမှာလဲ'

'​မောင်နဲ့ တစ်​နေရာလိုက်ခဲ့​ပေးလို့ရမလား '

'​ကောင်းပြီ​လေ။ မင်းရဲ့ကတိသာတည်ပါ​စေ။ ​နောက်တစ်ခါ ဒီကိုဘယ်​တော့မှမလာခဲ့နဲ့ '

'အင်းပါ ​မောင်ကတိ​ပေးပါတယ်'

စစ်က ကတိ​ပေးတာ​ကြောင့် ခက်လည်း စစ်ရဲ့​နောက်ကို ​လိုက်လာခဲ့သည်။ ကား​ပေါ်​ရောက်​တော့ စစ်က သူ့ကို ခါးပတ်ပတ်​ပေးမည် ပြုတာ​ကြောင့်

'ငါ့ဘာသာငါ လုပ်မယ်။ မင်းလုပ်​ပေးစရာမလိုဘူး'

'​မောင်လုပ်​ပေးချင်လို့ပါခက်ရယ်။ ​နောက်​နေ့ဆိုရင် ​မောင် ဒီကိုမလာ​တော့ဘူး​လေ။ အဲ့ဒါ​ကြောင့် ​နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်အ​နေနဲ့ ခက်ကို ခါးပတ်ပတ်​ပေးချင်လို့ပါ'

စစ်ရဲ့စကား​ကြောင့် ခက်လည်း ဘာမှမ​ပြော​​တော့ပဲ နှုတ်ဆိတ်​နေလိုက်​တော့သည်။ ထို့​နောက်မှာ​တော့ စစ်က သူ့ကို ခါးပတ်ပတ်​ပေးဖို့ အနားကို ကပ်လာရင်း လက်ကိုင်ပုဝါနဲ့ သူ့နှာ​ခေါင်းကို အုပ်လိုက်​လေသည်။ စစ်ရဲ့ မျက်နှာကို ဝါးတားတားသာမြင်လိုက်ရပြီး ခက်​တစ်​ယောက် အ​မှောင်ကျသွား​လေ​တော့သည်။

'​တောင်းပန်ပါတယ်....​တောင်းပန်ပါတယ်ခက်ရယ်...​မောင်...​မောင်...ခက်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်​တော့လို့ပါ

ခက်​မောင့်ကို မုန်း​နေမယ်ဆိုရင်လည်း ခက်ရဲ့အနားမှာပဲ​နေပြီး ခက်အမုန်း​တွေကို ခံယူပါ့မယ်။ ခက် ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူးဆိုလည်း ​မောင့်ရဲ့​ဘေးနားမှာပဲ ထားပြီး ခက်ကို တစ်သက်လုံး​တောင်းပန်​နေပါ့မယ်'

​သူခက်ရဲ့ မျက်နှာ​လေးကိုကြည့်ရင်း ​ပြော​နေမိသည်။

ထို့​နောက် ခက်ရဲ့ နဖူး​လေးကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်ပြီး သူနဲ့ခက် ​နေဖို့အတွက်​​ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်အသစ်​လေးဆီ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ခက်ကို ပြန်​ခေါ်လာပြီဆို​တော့ နာကျင်စရာ​​ကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတွေနဲ့ပဲ ပြည့်​နေတဲ့ တိုက်ခန်းကို ပြန်စရာမလို​တော့ဘူးမဟုတ်ပါလား။

အိမ်ကို​ရောက်တဲ့အထိ ခက်က သတိမရ​​သေးတာ​ကြောင့် သူခက်ကို​ပွေ့ချီပြီး အခန်းထဲကို​ခေါ်လာခဲ့လိုက်သည်။ ခက်ကို ကုတင်​ပေါ် အသာအယာချလိုက်ပြီး သူက​တော့ ကုတင်​အောက်က​နေဒူး​ထောက်ကာ ခက်ရဲ့လက်က​လေးကို သူ့ပါးနဲ့အပ်ထားပြီး

'​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်ခက်ရယ်...​​မောင်​လေ...​မောင်...ခက်ကိုအဆုံးရှုံးမခံနိုင်​တော့လို့ အခုလိုလုပ်ခဲ့တာပါ။ ​မောင်...​မောင်ခက်ကိုအရမ်းချစ်တယ် ခက်ရဲ့။ '

ခက်ရဲ့ မျက်ခွံ​လေး​တွေကိုနမ်းလိုက်သည်။ ထို့​နောက်

ခပ်သွယ်သွယ်​​လေးဖြစ်သွားတဲ့ ပါး​လေး။ ​နောက်ဆုံးမှာ​တော့ ခက်ရဲ့နှုတ်ခမ်းပါး​လေးကို ထိတယ်ဆိုရုံ​လေး နမ်းလိုက်ပြီး သူလည်းကုတင်​ပေါ်ကို တက်လာကာ ခက်ရဲ့​ခေါင်းကို သူ့လက်​မောင်း​ပေါ် အုံး​စေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အိပ်စက်ခြင်းဆီသို့.....

ခက်တစ်​ယောက် နိုးလာ​တော့ ​ခေါင်း​က တစစ်စစ်နဲ့ ကိုက်​နေသည်။ ထမည်ပြု​သော်လည်း သူ့ကို ခပ်တင်းတင်း​ပွေ့ဖက်ထားတဲ့ လက်တစ်စုံ​ကြောင့် ရုန်းထွက်လို့​တောင် မရ​ပေ။ ခက် ​သေချာပြန်ကြည့်မိ​တော့ သူက ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲကို​ရောက်​နေသည်။ ခက်လည်း သူ့ခါး​ပေါ်က လက်တစ်စုံကို ဇွတ်အတင်းတွန်းဖယ်​လေသည်။ ခက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု​ကြောင့် စစ် နိုးလာပြီး

'ခက်...နိုးလာပြီလား။ ပြန်အိပ်ရင်အိပ်အုံး​လေ။ အခုမှ မနက် ၆နာရီပဲရှိ​သေးတာ '

'ငါ့ကို ဘယ်ကို​ခေါ်လာတာလဲ။ မင်း​ပြော​တော့ ​ပြောစရာရှိလို့ပါဆို'

'​မောင်...​တောင်းပန်ပါတယ်ခက်ရယ်။ ​မောင်...​မောင် ခက်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်​တော့လို့ပါ'

'ဟက်!! ...အဆုံးရှုံးမခံနိုင်​တော့လို့ ဟုတ်လား။ ဒါဆို အရင်တုန်းက ငါမင်းကို တွယ်ကပ်​နေတုန်းက ဘာလို့ တွန်းထုတ်ခဲ့လဲ။ အခုမှ...အခုမှလာပြီး အဆုံးရှုံးမခံ​တော့လို့ပါတဲ့လား။ အရမ်းရယ်စရာ​ကောင်းမ​နေဘူးလား မင်းစစ်​မောင်'

'ခက်...ခက်..​မောင့်ကို အရမ်းမုန်း​နေမယ်ဆိုတာမောင်သိပါတယ်။ ​ခက်​ကျေနပ်တဲ့အထိ ​မောင်​တောင်းပန်ပါ့မယ်။ အဲ့ဒါက တစ်သက်လုံးဆိုလည်း...​မောင်​တောင်းပန်​နေပါ့မယ်။ ဒါ​ပေမယ့် ခက်ကို​တော့ ​မောင့်အနားမှာပဲ ထားမှဖြစ်မှာ။ ​မောင့်ရဲ့ ခက်ကို တခြားသူ​တွေလက်ထဲမထည့်​ပေးလိုက်နိုင်ဘူး '

'မင်းဘာ​တွေ​ပြော​နေတာလဲ။ ဘာကိုတခြားသူလက်ထဲမထည့်​ပေးနိုင်တာလဲ '

'အဲ့ဒါ​တွေက...ခက်မသိတာပဲ​ကောင်းပါတယ်။ အခုကစပြီး ​မောင်တို့ ၂​ယောက် ဒီအိမ်​လေးမှာပဲ ​နေသွားကြမယ်​နော်။ တိုက်ခန်းကို မပြန်​တော့ဘူး။ ​မောင်တို့ အရင်ကလိုပဲ ပြန်​နေကြမယ်​နော်။ '

'အရင်ကလို? အရင်ကလိုဆို​တော့ မင်းက အရင်ကလိုမျိုး ငါ့ကိုနှိပ်စက်မယ် ငါက အရင်ကလိုမျိုး မင်းနှိပ်စက်သမျှ ခံရမယ်​ပေါ့။ မင်း​ဖောက်ပြန်သမျှ ထိုင်ကြည့်​နေရပြီး မင်းနဲ့မင်းရဲ့ မယားငယ်နဲ့ အခန်းထဲမှာ ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်​နေသမျှကို ငါက အပြင်က​နေ ကင်း​စောင့်​ပေးရအုံးမယ်​ပေါ့ အဟက်!! '

'မဟုတ်...မဟုတ်ပါဘူးခက်ရယ်။ ​မောင်​ပြော​တာ...​မောင်​ပြောတာ အဲ့ဒီသ​ဘောမျိုးမ​ဟုတ်ရပါဘူး။ ခက်...ခက်..​မောင့်ကို အထင်လွဲ​နေတာပါ။ ​မောင်​ပြောတာက...​မောင်​ပြောတာက...အရင်ကလို..​မောင့်ကို ချစ်တဲ့ ခက်ကို ပြန်လိုချင်တဲ့သ​ဘောပါ။ ခက်​ပြောသလို...ခက်​ပြောသလိုမျိုး ​မောင်က ခက်ကို ထပ်ပြီးနှိပ်စက်မယ့်သ​ဘောမျိုးမဟုတ်ရပါဘူး'

သူ ပြာပြာသလဲရှင်းပြမိသည်။ ခက်ရဲ့ အမုန်းထုထည်ပိုပြီး ကြီးမားလာမှာကို သူအရမ်း​ကြောက်ပါသည်။ သူ့ရှင်းပြချက်ကို ကြား​တော့ ခက်ရဲ့ မျက်နှာ​လေးများ ​ပြောင်းလဲမှုရှိမလားလို့ ခက်ရဲ့မျက်၀န်း​တွေထဲမှာ ရှာ​ဖွေမိ​သော်လည်း....

သူစိမ်းဆန်ဆန်မျက်၀န်းတစ်စုံကိုသာ ​တွေ့ရ​လေသည်။

(တကယ်ပဲ..တကယ်ပဲ.. ​မောင့်ကို သူစိမ်းတစ်​ယောက်လို သ​ဘောထားလိုက်ပြီလားခက်ရယ်။ ​မောင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ခံစားချက်နည်းနည်း​လေး​တောင် မရှိ​​တော့ဘူးလား*)

'ခက်.. ​မောင်...​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်ခက်ရယ်'

'မင်းက အရင်အတိုင်းပဲ မင်းစစ်​မောင်။ အရင်ကလိုပဲ ငါ့ရဲ့ခံစားချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းစိတ်တိုင်းကျပဲ လုပ်ခဲ့တာ'

'ခက်...'

'ထွက်သွား။ ငါမင်းမျက်နှာကို မမြင်ချင်​သေးဘူး'

'အင်း..အင်းပါ...ခက် ​မောင့်ကို မမြင်ချင်ရင် ​မောင်အပြင်မှာ​နေ​ပေးပါ့မယ်။ ခက်အတွက် ​မောင် သွားတိုက်​ဆေး၊ သွားတိုက်တံ​တွေအကုန် ပြင်​ပေးထားမယ်​နော် '

စစ်ထွက်သွား​တော့ ခက်တစ်​ယောက်ထဲ ကုတင်​ပေါ်မှာ ကျန်​နေခဲ့သည်။

(မင်းကို ငါဘယ်လိုနားလည်ရမလဲ စစ်။ မင်းပဲ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်​ပေးဖို့လာလာပြီး​တောင်းပန်တယ်။ အခု မင်းပဲ ငါခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာ​တွေ ထပ်လုပ်တယ်။ မင်းဘယ်​တော့မှ ငါ့ခံစားချက်ကို ကြည့်​ပေးမှာလဲ။ ကိုယ့်အတွက်ကိုပဲကြည့်တတ်တဲ့ မင်းကို ငါအရမ်း​ကြောက်တယ်။ မင်းက အရမ်း အတ္တကြီးတယ် မင်းစစ်​မောင်*)

To be continued.....

[A/N.....မကြာခင်....ဒီ fic​လေးက​နေ နှုတ်ဆက်ရ​တော့မယ် ​ဘေး​ဘေတို့ ]

စစ္တစ္​ေယာက္ စိတ္​ေတြ​ေယာက္ယက္ခပ္​ေနသည္။ သူ႔ရဲ႕ခက္​ေၾကာင့္​ေလ။ ခက္အလုပ္လုပ္​ေနတဲ့ storeဆိုင္က ပိုင္ရွင္နဲ႔​ေတြ႕ ၿပီး storeဆိုင္ကို ျပန္ဖြင့္ခိုင္းခဲ့တာ။ ပိုင္ရွင္က အဲ့ဒီဆိုင္က​​ေန အျမတ္က ထင္သ​ေလာက္မရဘူးဆိုလို႔ သူကပဲ ၀န္ထမ္း​ေတြကို သူလစာ​ေပးပါ့မယ္။ ဆိုင္မွာလည္း share၀င္ပါ့မယ္လို႔ ​ေျပာထားရတာ။ ၿပီး​ေတာ့ အရင္က အဲ့ဒီဆိုင္မွာ ခက္အပါအ၀င္မွ ၀န္ထမ္း ၂​ေယာက္ထဲရွိတာမလို႔ ခက္မပင္ပမ္းရ​ေအာင္ ​ေနာက္ထပ္ ၀န္ထမ္း​ေတြထပ္ခန္႔ခိုင္းတဲ့အျပင္ ခက္​ ေနရတာ အဆင္​ေျပ​ေအာင္ airconပါ တပ္​ေပးထားတာ။ အခု​ေတာ့ အသစ္ခန္႔ထားတဲ့ ၂​ေယာက္ထဲက ၁​ေယာက္က သူ႔ရဲ႕ခက္ကို စိတ္၀င္စား​ေနတဲ့ပုံ ျပ​ေနသည္။ သူ ခက္တို႔လမ္းထိပ္က​​ေစာင့္​ေနတိုင္း ခက္ကို အဲ့ဒီတစ္​ေယာက္က အိမ္ျပန္လိုက္ပို႔​ေပးတာ ျမင္​ေနရသည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ဆိုရင္လည္း ခက္ကိုပဲ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ဟင္း​ေတြထည့္​ေပးတတ္တာ။ ခက္ကိုၾကည့္​ေနတဲ့ အၾကည့္​ေတြကအစ မ႐ိုးသားတာ။ ​ေႁမြ​ေႁမြခ်င္း ​ေျချမင္တယ္ပဲ​ေျပာ​ရမလား။ အဲ့ဒီတစ္​ေယာက္ရဲ႕ ခက္အ​ေပၚဆက္ဆံပုံ​ေတြက ပုံမွန္ထက္ကို ပို​ေနသည္။

ၾကာရင္...ၾကာရင္....

သူခက္ကို​ေတာ့ အဆုံးရႈံးမခံႏိုင္။ ခက္ကို သူ႔ဆီျပန္လာ​ေအာင္ လုပ္ရမယ့္ နည္းလမ္း တစ္ခုသာရွိ​ေတာ့သည္။ ခက္သူ႔ကို ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္လည္း ရွိပါ​ေစ​ေတာ့။ ခက္ကို သူ႔အနားမွာပဲထားၿပီး တစ္သက္လုံး​ေတာင္းပန္​ေတာ့မယ္။ အ​ေတြးနဲ႔အတူ ခက္နဲ႔ ျပန္​ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ​ေဆး႐ုံက ​ေဆး႐ုံအုပ္ဆီကို ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။

'Hello အန္ကယ္..က်​ေနာ္ မင္းစစ္​ေမာင္ပါခမ်။ အန္ကယ့္ကို က်​ေနာ္အကူအညီ​ေတာင္းထားတဲ့ ကိစၥ​ေလး....××××××'

​ေဆး႐ုံအုပ္က ဖုန္းခ်သြားတာနဲ႔ စစ္လည္း ​ေဆး႐ုံကိုထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

ခက္တစ္​ေယာက္ အခုတ​ေလာ အထူးအဆန္း​ေတြပဲ ႀကဳံ​ေနရသည္။ ပထမဆုံးက​ေတာ့ စစ္က သူ႔ကို ဒူး​ေထာက္​ေတာင္းပန္တာ​ေပါ့​ေလ။ ​ေနာက္ဟာ​ေတြက​ေတာ့ ​သူအလုပ္လုပ္တဲ့ storeဆိုင္က သူတို႔ကို ျပန္​ေခၚတယ္​ေလ။ ပိတ္ထားတာ ၁လ​ေလာက္ရွိၿပီကို။

ၿပီး​ေတာ့ ​ေနာက္ထပ္ ၄လ​ေလာက္​ေနမွ ျပန္ဖြင့္ျဖစ္မယ္လို႔လည္း​ေျပာထားၿပီး​ေတာ့ ၁လ​ေလးနဲ႔ ျပန္​ေခၚတယ္တဲ့။ ၿပီး​ေတာ့လည္း အရင္ကနဲ႔မတူစြာပဲ သူ႔ကိုျမင္ရင္ အၿမဲတမ္းၿပဳံးျပ​ေနၿပီး စကား​ေတြကအစ ခ်ိဳသာ​ေနသည္။ မသိရင္ ခက္က သူ​ေဌးအတိုင္းပဲ။ ​

​သူ႔ကို လစာလည္း တိုး​ေပးသည္။ ဘာမွလဲမခိုင္း​ေတာ့။ casherပဲလုပ္​ေတာ့ဆိုၿပီး တကယ္တမ္းက်​ေတာ့ သူက ဒီအတိုင္းထိုင္​ေနရတာကမ်ားသည္။ ဆိုင္ရွင္အန္တီက သူ႔ကို မ်က္စိ​​ေဒါက္​ေထာက္ၾကည့္​ေနၿပီး casher​ေလး​ေတာင္မလုပ္ခိုင္း​ေပ။ ၾကာလာ​ေတာ့ သူလည္း လစာယူရတာ ရွက္​ေတာင္ရွက္လာသည္။ က်န္တဲ့ ၃​ေယာက္ကပဲ အလုပ္လုပ္​ေနၿပီး သူက​ေတာ့ ထိုင္​ေန႐ုံနဲ႔ လစာရ​ေနတာ အားနာစရာႀကီးမဟုတ္လား။

​ေနာက္ဆုံးတစ္ခုက​ေတာ့ သူငွား​ေနတဲ့ အိမ္ရဲ႕ အိမ္ရွင္ပဲျဖစ္သည္။ အလုပ္က လစာတ၀က္​ေပးလိုက္တာမလို႔ အိမ္ငွားခ ​ေပးမည္လုပ္​ေသာ္လည္း အိမ္ရွင္က ထူးဆန္းစြာပဲ အိမ္ငွားခကို မယူ​ေပ။ ​

'ေရာဂါ​ေတြ​ေၾကာင့္ အလုပ္​ေတြနား​ေနရတာဆို​ေတာ့ သားလည္း အသုံးျပတ္​ေနမွာ​ေပါ့။ ဒီလအတြက္ ​ေပးစရာမလိုဘူး ' တဲ့​ေလ။ အရင္က လမကုန္ခင္ တစ္ပတ္​ေလာက္အလိုကတည္းက လာလာၿပီး လကုန္​ေတာ့မယ့္အ​ေၾကာင္း သတိ​ေပးတတ္တဲ့ အိမ္ရွင္မွ ဟုတ္ပါ​ေလစ။ တကယ္ကိုပဲ covid​ေၾကာင့္ လူ​ေတြ​ေျပာင္းလဲကုန္တာပဲ။

တကယ္​ေတာ့ အိမ္ပိုင္ရွင္ကို စစ္က ဒီလအတြက္ အိမ္ငွားခကို ခက္ကိုယ္စား​ေပးခဲ့တယ္ဆိုတာ ခက္သိမယ္ဆိုရင္ျဖင့္.....

ဒီ​ေန႔က သူ႔ရဲ႕နားရက္မလို႔ တ​ေန႔လုံးအိပ္​ေနၿပီး ည​ေန​ေရာက္မွ အိမ္သန္႔ရွင္း​ေရးလုပ္​ေနရသည္။ ​ေၾသာ္ မနက္ျဖန္​ဆိုရင္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္​ေန႔​​ေတာင္ေရာက္ၿပီ။ ​ေရာဂါ​ေတြ​ေၾကာင့္ သၾကၤန္မလုပ္ျဖစ္​ေတာ့ သူလည္း ဒီ​ေန႔က အတက္​ေန႔ဆိုတာ ​ေမ့​ေန​ေလသည္။

ျပကၡဒိန္ၾကည့္မိမွ သတိရျခင္း။

ခက္ သန္႔ရွင္း​ေရးလုပ္​ၿပီး​ေတာ့ ည​ေရာက္​ေနၿပီ။

ခက္တစ္​ေယာက္ သူ႔စားပြဲ​ေပၚမွာ ရွိ​ေန​ေသးတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္​ေလးကို ၾကည့္မိျပန္သည္။

(အခုထိ လာမယူ​ေသးပါလား။ *)

​ေတြး​ေနတုန္းမွာပဲ

'ခက္...'

( ​ေဟာ...အသက္​ေတာ့ ရွည္အုံးမယ္။*)

'ပိုက္ဆံအိတ္ျပန္လာယူတာလား'

'အာ...​ေမာင့္ပိုက္ဆံအိတ္က ဒီမွာက်န္​ေနခဲ့တာလား'

'ပိုက္ဆံအိတ္လာယူတာမ​ဟုတ္ဘူးလား'

'ဟုတ္..ဟုတ္တယ္ဟုတ္တယ္။ ပိုက္ဆံအိတ္လာယူတာ။ ဒါနဲ႔ ခက္..​ေမာင္...​ေမာင္ခက္ကို ​ေျပာစရာရွိတယ္'

'ငါနားမ​ေထာင္ခ်င္​ဘူး'

'ခဏ​​ေလး...ခဏ​ေလးပါပဲ။ ​ေနာက္ဆိုရင္...​ေနာက္ဆိုရင္ ​ေမာင္ ဒီကို မလာ​ေတာ့ပါဘူးလို႔ ကတိ​ေပးပါတယ္ခက္ရယ္'

ခက္သက္ျပင္းခ်လိုက္ၿပီး

'ဘာ​ေျပာမွာလဲ'

'​ေမာင္နဲ႔ တစ္​ေနရာလိုက္ခဲ့​ေပးလို႔ရမလား '

'​ေကာင္းၿပီ​ေလ။ မင္းရဲ႕ကတိသာတည္ပါ​ေစ။ ​ေနာက္တစ္ခါ ဒီကိုဘယ္​ေတာ့မွမလာခဲ့နဲ႔ '

'အင္းပါ ​ေမာင္ကတိ​ေပးပါတယ္'

စစ္က ကတိ​ေပးတာ​ေၾကာင့္ ခက္လည္း စစ္ရဲ႕​ေနာက္ကို ​လိုက္လာခဲ့သည္။ ကား​ေပၚ​ေရာက္​ေတာ့ စစ္က သူ႔ကို ခါးပတ္ပတ္​ေပးမည္ ျပဳတာ​ေၾကာင့္

'ငါ့ဘာသာငါ လုပ္မယ္။ မင္းလုပ္​ေပးစရာမလိုဘူး'

'​ေမာင္လုပ္​ေပးခ်င္လို႔ပါခက္ရယ္။ ​ေနာက္​ေန႔ဆိုရင္ ​ေမာင္ ဒီကိုမလာ​ေတာ့ဘူး​ေလ။ အဲ့ဒါ​ေၾကာင့္ ​ေနာက္ဆုံးတစ္ႀကိမ္အ​ေနနဲ႔ ခက္ကို ခါးပတ္ပတ္​ေပးခ်င္လို႔ပါ'

စစ္ရဲ႕စကား​ေၾကာင့္ ခက္လည္း ဘာမွမ​ေျပာ​​ေတာ့ပဲ ႏႈတ္ဆိတ္​ေနလိုက္​ေတာ့သည္။ ထို႔​ေနာက္မွာ​ေတာ့ စစ္က သူ႔ကို ခါးပတ္ပတ္​ေပးဖို႔ အနားကို ကပ္လာရင္း လက္ကိုင္ပုဝါနဲ႔ သူ႔ႏွာ​ေခါင္းကို အုပ္လိုက္​ေလသည္။ စစ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ဝါးတားတားသာျမင္လိုက္ရၿပီး ခက္​တစ္​ေယာက္ အ​ေမွာင္က်သြား​ေလ​ေတာ့သည္။

'​ေတာင္းပန္ပါတယ္....​ေတာင္းပန္ပါတယ္ခက္ရယ္...​ေမာင္...​ေမာင္...ခက္ကို အဆုံးရႈံးမခံႏိုင္​ေတာ့လို႔ပါ

ခက္​ေမာင့္ကို မုန္း​ေနမယ္ဆိုရင္လည္း ခက္ရဲ႕အနားမွာပဲ​ေနၿပီး ခက္အမုန္း​ေတြကို ခံယူပါ့မယ္။ ခက္ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ဘူးဆိုလည္း ​ေမာင့္ရဲ႕​ေဘးနားမွာပဲ ထားၿပီး ခက္ကို တစ္သက္လုံး​ေတာင္းပန္​ေနပါ့မယ္'

​သူခက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာ​ေလးကိုၾကည့္ရင္း ​ေျပာ​ေနမိသည္။

ထို႔​ေနာက္ ခက္ရဲ႕ နဖူး​ေလးကို တစ္ခ်က္နမ္းလိုက္ၿပီး သူနဲ႔ခက္ ​ေနဖို႔အတြက္​​ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္အသစ္​ေလးဆီ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ခက္ကို ျပန္​ေခၚလာၿပီဆို​ေတာ့ နာက်င္စရာ​​ေကာင္းတဲ့ အမွတ္တရေတြနဲ႔ပဲ ျပည့္​ေနတဲ့ တိုက္ခန္းကို ျပန္စရာမလို​ေတာ့ဘူးမဟုတ္ပါလား။

အိမ္ကို​ေရာက္တဲ့အထိ ခက္က သတိမရ​​ေသးတာ​ေၾကာင့္ သူခက္ကို​ေပြ႕ခ်ီၿပီး အခန္းထဲကို​ေခၚလာခဲ့လိုက္သည္။ ခက္ကို ကုတင္​ေပၚ အသာအယာခ်လိုက္ၿပီး သူက​ေတာ့ ကုတင္​ေအာက္က​ေနဒူး​ေထာက္ကာ ခက္ရဲ႕လက္က​ေလးကို သူ႔ပါးနဲ႔အပ္ထားၿပီး

'​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္ခက္ရယ္...​​ေမာင္​ေလ...​ေမာင္...ခက္ကိုအဆုံးရႈံးမခံႏိုင္​ေတာ့လို႔ အခုလိုလုပ္ခဲ့တာပါ။ ​ေမာင္...​ေမာင္ခက္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္ ခက္ရဲ႕။ '

ခက္ရဲ႕ မ်က္ခြံ​ေလး​ေတြကိုနမ္းလိုက္သည္။ ထို႔​ေနာက္

ခပ္သြယ္သြယ္​​ေလးျဖစ္သြားတဲ့ ပါး​ေလး။ ​ေနာက္ဆုံးမွာ​ေတာ့ ခက္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းပါး​ေလးကို ထိတယ္ဆို႐ုံ​ေလး နမ္းလိုက္ၿပီး သူလည္းကုတင္​ေပၚကို တက္လာကာ ခက္ရဲ႕​ေခါင္းကို သူ႔လက္​ေမာင္း​ေပၚ အုံး​ေစၿပီး သူကိုယ္တိုင္လည္း အိပ္စက္ျခင္းဆီသို႔.....

ခက္တစ္​ေယာက္ ႏိုးလာ​ေတာ့ ​ေခါင္း​က တစစ္စစ္နဲ႔ ကိုက္​ေနသည္။ ထမည္ျပဳ​ေသာ္လည္း သူ႔ကို ခပ္တင္းတင္း​ေပြ႕ဖက္ထားတဲ့ လက္တစ္စုံ​ေၾကာင့္ ႐ုန္းထြက္လို႔​ေတာင္ မရ​ေပ။ ခက္ ​ေသခ်ာျပန္ၾကည့္မိ​ေတာ့ သူက ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးတစ္ခုထဲကို​ေရာက္​ေနသည္။ ခက္လည္း သူ႔ခါး​ေပၚက လက္တစ္စုံကို ဇြတ္အတင္းတြန္းဖယ္​ေလသည္။ ခက္ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈ​ေၾကာင့္ စစ္ ႏိုးလာၿပီး

'ခက္...ႏိုးလာၿပီလား။ ျပန္အိပ္ရင္အိပ္အုံး​ေလ။ အခုမွ မနက္ ၆နာရီပဲရွိ​ေသးတာ '

'ငါ့ကို ဘယ္ကို​ေခၚလာတာလဲ။ မင္း​ေျပာ​ေတာ့ ​ေျပာစရာရွိလို႔ပါဆို'

'​ေမာင္...​ေတာင္းပန္ပါတယ္ခက္ရယ္။ ​ေမာင္...​ေမာင္ ခက္ကို အဆုံးရႈံးမခံႏိုင္​ေတာ့လို႔ပါ'

'ဟက္!! ...အဆုံးရႈံးမခံႏိုင္​ေတာ့လို႔ ဟုတ္လား။ ဒါဆို အရင္တုန္းက ငါမင္းကို တြယ္ကပ္​ေနတုန္းက ဘာလို႔ တြန္းထုတ္ခဲ့လဲ။ အခုမွ...အခုမွလာၿပီး အဆုံးရႈံးမခံ​ေတာ့လို႔ပါတဲ့လား။ အရမ္းရယ္စရာ​ေကာင္းမ​ေနဘူးလား မင္းစစ္​ေမာင္'

'ခက္...ခက္..​ေမာင့္ကို အရမ္းမုန္း​ေနမယ္ဆိုတာေမာင္သိပါတယ္။ ​ခက္​ေက်နပ္တဲ့အထိ ​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါ့မယ္။ အဲ့ဒါက တစ္သက္လုံးဆိုလည္း...​ေမာင္​ေတာင္းပန္​ေနပါ့မယ္။ ဒါ​ေပမယ့္ ခက္ကို​ေတာ့ ​ေမာင့္အနားမွာပဲ ထားမွျဖစ္မွာ။ ​ေမာင့္ရဲ႕ ခက္ကို တျခားသူ​ေတြလက္ထဲမထည့္​ေပးလိုက္ႏိုင္ဘူး '

'မင္းဘာ​ေတြ​ေျပာ​ေနတာလဲ။ ဘာကိုတျခားသူလက္ထဲမထည့္​ေပးႏိုင္တာလဲ '

'အဲ့ဒါ​ေတြက...ခက္မသိတာပဲ​ေကာင္းပါတယ္။ အခုကစၿပီး ​ေမာင္တို႔ ၂​ေယာက္ ဒီအိမ္​ေလးမွာပဲ ​ေနသြားၾကမယ္​ေနာ္။ တိုက္ခန္းကို မျပန္​ေတာ့ဘူး။ ​ေမာင္တို႔ အရင္ကလိုပဲ ျပန္​ေနၾကမယ္​ေနာ္။ '

'အရင္ကလို? အရင္ကလိုဆို​ေတာ့ မင္းက အရင္ကလိုမ်ိဳး ငါ့ကိုႏွိပ္စက္မယ္ ငါက အရင္ကလိုမ်ိဳး မင္းႏွိပ္စက္သမွ် ခံရမယ္​ေပါ့။ မင္း​ေဖာက္ျပန္သမွ် ထိုင္ၾကည့္​ေနရၿပီး မင္းနဲ႔မင္းရဲ႕ မယားငယ္နဲ႔ အခန္းထဲမွာ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္​ေနသမွ်ကို ငါက အျပင္က​ေန ကင္း​ေစာင့္​ေပးရအုံးမယ္​ေပါ့ အဟက္!! '

'မဟုတ္...မဟုတ္ပါဘူးခက္ရယ္။ ​ေမာင္​ေျပာ​တာ...​ေမာင္​ေျပာတာ အဲ့ဒီသ​ေဘာမ်ိဳးမ​ဟုတ္ရပါဘူး။ ခက္...ခက္..​ေမာင့္ကို အထင္လြဲ​ေနတာပါ။ ​ေမာင္​ေျပာတာက...​ေမာင္​ေျပာတာက...အရင္ကလို..​ေမာင့္ကို ခ်စ္တဲ့ ခက္ကို ျပန္လိုခ်င္တဲ့သ​ေဘာပါ။ ခက္​ေျပာသလို...ခက္​ေျပာသလိုမ်ိဳး ​ေမာင္က ခက္ကို ထပ္ၿပီးႏွိပ္စက္မယ့္သ​ေဘာမ်ိဳးမဟုတ္ရပါဘူး'

သူ ျပာျပာသလဲရွင္းျပမိသည္။ ခက္ရဲ႕ အမုန္းထုထည္ပိုၿပီး ႀကီးမားလာမွာကို သူအရမ္း​ေၾကာက္ပါသည္။ သူ႔ရွင္းျပခ်က္ကို ၾကား​ေတာ့ ခက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာ​ေလးမ်ား ​ေျပာင္းလဲမႈရွိမလားလို႔ ခက္ရဲ႕မ်က္၀န္း​ေတြထဲမွာ ရွာ​ေဖြမိ​ေသာ္လည္း....

သူစိမ္းဆန္ဆန္မ်က္၀န္းတစ္စုံကိုသာ ​ေတြ႕ရ​ေလသည္။

(တကယ္ပဲ..တကယ္ပဲ.. ​ေမာင့္ကို သူစိမ္းတစ္​ေယာက္လို သ​ေဘာထားလိုက္ၿပီလားခက္ရယ္။ ​ေမာင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ခံစားခ်က္နည္းနည္း​ေလး​ေတာင္ မရွိ​​ေတာ့ဘူးလား*)

'ခက္.. ​ေမာင္...​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္ခက္ရယ္'

'မင္းက အရင္အတိုင္းပဲ မင္းစစ္​ေမာင္။ အရင္ကလိုပဲ ငါ့ရဲ႕ခံစားခ်က္ကို ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ မင္းစိတ္တိုင္းက်ပဲ လုပ္ခဲ့တာ'

'ခက္...'

'ထြက္သြား။ ငါမင္းမ်က္ႏွာကို မျမင္ခ်င္​ေသးဘူး'

'အင္း..အင္းပါ...ခက္ ​ေမာင့္ကို မျမင္ခ်င္ရင္ ​ေမာင္အျပင္မွာ​ေန​ေပးပါ့မယ္။ ခက္အတြက္ ​ေမာင္ သြားတိုက္​ေဆး၊ သြားတိုက္တံ​ေတြအကုန္ ျပင္​ေပးထားမယ္​ေနာ္ '

စစ္ထြက္သြား​ေတာ့ ခက္တစ္​ေယာက္ထဲ ကုတင္​ေပၚမွာ က်န္​ေနခဲ့သည္။

(မင္းကို ငါဘယ္လိုနားလည္ရမလဲ စစ္။ မင္းပဲ ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္​ေပးဖို႔လာလာၿပီး​ေတာင္းပန္တယ္။ အခု မင္းပဲ ငါခြင့္မလႊတ္ႏိုင္စရာ​ေတြ ထပ္လုပ္တယ္။ မင္းဘယ္​ေတာ့မွ ငါ့ခံစားခ်က္ကို ၾကည့္​ေပးမွာလဲ။ ကိုယ့္အတြက္ကိုပဲၾကည့္တတ္တဲ့ မင္းကို ငါအရမ္း​ေၾကာက္တယ္။ မင္းက အရမ္း အတၱႀကီးတယ္ မင္းစစ္​ေမာင္*)

To be continued.....

[A/N.....မၾကာခင္....ဒီ fic​ေလးက​ေန ႏႈတ္ဆက္ရ​ေတာ့မယ္ ​ေဘး​ေဘတို႔ ]