အခု အ​ရေးကြီးတာက ခက် ဘယ်မှာ​နေလဲဆိုတာ သိရဖို့သာ။ ထို့​ကြောင့် ကား​ပေါ်က​နေ ခက်ထွက်လာမယ့်အချိန်ကို ​စောင့်​နေ​လိုက်သည်။

အတန်ကြာ​တော့...​တွေ့ရပါပြီ။ သူ​မျှော်လင့်​နေတဲ့ အရိပ်က​လေး။ မျက်နှာ​လေးက​တော့ သိပ်မ​​ကောင်းရှာ။ ကြည့်ရတာ ​ဆေးရုံအုပ်က သူ volunteer​လျှောက်တာကို ငြင်းလိုက်လို့ထင်တယ်။

သူ့​ရှေ့က ဖြတ်သွားတဲ့ ​ကျောပြင်ငယ်​လေးကို

ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချမိသည်။ ခက်ရဲ့​ခြေ​ထောက်အခုလိုဖြစ်​နေတယ်ဆိုတာ အရင်က ခွဲစိတ်ပြီး ၂ရက်​လောက်​နေ​တော့ လမ်း​လျှောက်ခဲ့ရလို့ဆိုတာ ​​ပြေးကြည့်စရာ​တောင်မလို​ပေ။ တကယ်ဆိုရင် ​ခြေ​ထောက်က ခွဲစိတ်ပြီး ၁လ​လောက်​နေတဲ့အထိ မလှုပ်ရှားပဲ​နေရမှာဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီ​နေ့က ဟန်နီနိုင့်​ကြောင့် ခက် ​ဆေးရုံက​နေ သူ့ဆီကိုလာခဲ့တာ​လေ။ ဘယ်​မေ့နိုင်ပါ့မလဲ။ အဲ့ဒီ​နေ့က သူကမ္ဘာပျက်ခဲ့ရတဲ့​နေ့ဖြစ်ခဲ့တာကိုး .....

ခက်ရဲ့​နောက်က​နေလိုက်သွားကြည့်​တော့ ခက်က အိမ်အ​သေး​လေးတစ်လုံးထဲကို ၀င်သွားသည်။

(ခက်က အဲ့ဒီ အိမ်ကျဥ်းကျဥ်း​လေးထဲမှာ ​နေ​နေတာလား....​ဆေးရုံ​တွေမှာ မလုပ်ရဘူးဆို​တော့ ဘယ်မှာများ အလုပ်လုပ်​နေတာလဲ *)

​

ခဏ​လောက်​နေပြီးမှ သူလည်း ကား​ပေါ်ကဆင်းပြီး ခက်၀င်သွားတဲ့ အိမ်​လေးထဲကို လိုက်၀င်လိုက်သည်။ ​အထဲ​ရောက်​တော့ ​တွေ့ပါပြီ ဟင်းချက်ဖို့ပြင်​နေတဲ့ ခက်။

'ခက်....'

'ဘာလာလုပ်တာလဲ'

'​မောင်...​မောင်ခက်ကို​တွေ့ချင်လို့ လိုက်လာတာ...​မောင့်မှာ...​မောင့်မှာ ခက်ကိုရှင်းပြစရာ​တွေ ရှိ​နေ​သေးတယ်...ခက်တို့ကိုလုပ်ကြံခိုင်းတာက.... '

'ငါသိတယ်...'

'ဘယ်လို..ခက်..'

'ငါတို့ကို လုပ်ကြံခိုင်းတာ ဟန်နီနိုင်ဆိုတာ ငါသိတယ်'

'ခက်...ခက်က ဘယ်လိုလုပ်....'

'ဘာလို့လဲဆို​တော့ ငါထွက်သွားပြီး​နောက်တစ်​နေ့မှာပဲ မင်းကိုတိုင်ဖို့ ရဲစခန်းကိုသွားခဲ့တာ​​လေ။ အဲ့ဒီမှာပဲ စခန်းမှူးကိုယ်တိုင်က ငါ့ကို ရှင်းပြလိုက်တာ....ကြံရာပါ​တွေက ဟန်နီနိုင်နဲ့ ဟိုလူ​ ၄​ယောက်ဆိုတာကို​​ရော...မင်းနဲ့မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာကို​ရော '

'ဒါနဲ့များ...ဒါနဲ့များ...ဘာလို့​မောင့်ဆီကို ပြန်မလာခဲ့တာလဲ ခက်ရယ်'

'ပြန်လာရမယ်...ဘာလဲ ငါကမင်းဆီပြန်လာပြီး မင်းနှိပ်စက်တာ​တွေကို ခံရအုံးမှာလား'

'မဟုတ်ပါဘူး...​မောင်...​မောင်​က...​မောင်ကအဲ့ဒီလိုသ​ဘောနဲ့​ပြောတာမဟုတ်ပါဘူးခက်ရယ် '

'ငါတို့က ကွာရှင်းထားပြီးသား​တွေပဲ​လေ မင်းဆီပြန်လာပြီး ဘာလုပ်ရအုံးမှာလဲ '

'​မောင်...​မောင်တို့က မကွာရှင်းရ​​သေးပါဘူး။ ​မောင်တို့က...​မောင်တို့က လက်ထပ်ထားတုန်းပဲ​လေ ခက်ရဲ့ '

'မင်းရူး​နေတာလား မင်းစစ်​မောင်။ အဲ့ဒီ​နေ့က ငါကိုယ်တိုင် ကွာရှင်းစာချုပ်မှာလက်မှတ်ထိုးခဲ့တာ​လေ။ မင်းရဲ့လက်မှတ်လည်း ပါပြီးသား။ အဲ့ဒါကို မင်းက လက်ထပ်ထားတုန်းပဲဆို​တော့....

အဟက်..ဘာလဲ မင်းနှိပ်စက်ရ​မယ့်သူ မရှိ​တော့လို့ စိတ်ဆင်းရဲပြီး ရူးသွားပြီ​လား '

'ဟုတ်တယ်...​မောင်...​မောင်ရူးသွားပြီခက်ရဲ့။ ဒါ​ပေမယ့် ခက်​ပြောသလို ခက်ကိုမနှိပ်စက်ရ​တော့လို့မဟုတ်ပါဘူး။ ခက်ကိုလွမ်းလွန်းလို့...ခက်မျက်နှာ​လေးကိုမြင်ချင်လွန်းလို့....ခက်ရဲ့စိတ်နဲ့​မောင်ရူး​နေတာ။ ပြီး​တော့...ပြီး​တော့...ကွာရှင်းစာချုပ်ကိုလည်း ​မောင်ဖြဲလိုက်ပြီမလို့ အခုချိန်မှာ ကွာရှင်းထားတာက အကျုံးမ၀င်​တော့ဘူး။ ​မောင်တို့က...​မောင်တို့က...ကွာရှင်းထားတာမဟုတ်​တော့ဘူး။ ​မောင်လည်း...​

မောင်လည်း ခက်ကို မကွာရှင်း​ပေးနိုင်ဘူး ခက်ရဲ့ '

'ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းကွာရှင်းစာချုပ်ကိုဖြဲလိုက်မယ်ဆိုရင်​တောင် ၃နှစ်နဲ့အထက် အတူတူမ​နေရင် အလိုလိုကွာရှင်းပြီးသားဖြစ်သွားလိမ့်မယ်'

'ခက်...ခက်​မောင့်ကို မုန်းသွားပြီလား...​မောင့်ကို..​မောင့်ကိုခွင့်မလွှတ်နိုင်​တော့ဘူးလားဟင်...​မောင်...​မောင်....ခက်ခွင့်လွှတ်လာဖို့ ဘာလုပ်​ပေးရမလဲ...ခက်​ကျေနပ်​အောင် ​မောင်ဘာလုပ်​ပေးရမလဲ...'

'ငါ့ကိုလိုက်ပြီးမ​နှောက်ယှက်ပါနဲ့။ ကိုယ့်ဘ၀နဲ့ကို ​နေသွားကြတာ​ပေါ့'

'​မောင့်ဘ၀က ခက်ပဲ​လေ....ခက်မရှိပဲနဲ့ ​မောင်က ဘယ်လို​နေရမှာလဲ ခက်ရဲ့ ။ ​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်..​မောင့်ဆီကို...​မောင့်ဆီကို ပြန်လာခဲ့​ပေးပါ။

တကယ်လို့...တကယ်လို့ ​ခက်​မောင့်ကို ပြန်ပြီး လက်စား​ချေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ​မောင့်အနားမှာပဲ​နေပြီး ​မောင့်ကိုပြန်နှိပ်စက်လို့ရပါတယ်....​မောင့်ကို ထပ်ပြီးထားမသွားပါနဲ့​တော့ခက်ရယ်...​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ်....​မောင်...​မောင်..ခက်နဲ့ ထပ်ပြီး​မ​ဝေးချင်​တော့လို့ပါ...'

'ထွက်သွား အခုချက်ချင်း ငါ့အိမ်ကထွက်သွား မင်းမျက်နှာကို မမြင်ချင်တာမလို့ ​နောက်တစ်ခါ ငါ့​ရှေ့မှာ ​ပေါ်မလာနဲ့ '

'ခက်မမြင်ချင်ရင် ​မောင်ထွက်သွား​ပေးပါ့မယ်...

ဖြစ်ခဲ့သမျှ​တွေအတွက် ခက်​ကျေနပ်တဲ့အထိ ​

မောင်​တောင်းပန်ပါ့မယ် .....'

စစ်​ပြောပြီးတာနဲ့ ခက်ရဲ့ အိမ်​လေးထဲက ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

​ဆေးရုံမှာအလုပ်မရ​တော့ ဒီရက်ပိုင်း​တွေမှာ ခက်ဘာ​တွေလုပ်ခဲ့လဲ သူ စုံစမ်းရအုံးမည်။ ပြီး​တော့

ခက် ခွင့်လွှတ်တဲ့အထိလည်း ​တောင်းပန်ရအုံးမယ်​လေ။ ကျန်ခဲ့တဲ့ ခက်က​​တော့...

'ဘာလို့လဲ... ဘာလို့အခုမှ ​နောင်တရ​နေတာလဲ။ ငါမင်းကိုခွင့်မလွှတ်ချင်​သေးဘူး စစ်။ လွယ်လွယ်နဲ့

ခွင့်လွှတ်​ပေးရ​အောင် မင်း​ပေးခဲ့တဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာက နည်းနည်း​နော​နောမှမဟုတ်ပဲ...'

စစ်တစ်​ယောက် ခက်​ရှေ့ကို ​ပေါ်မလာ​သော်လည်း ခက်တို့ရဲ့လမ်းထိပ်ကို​တော့ အမြဲလာမိသည်။

ည​နေခင်းဆို သူ့ရဲ့ခက်က ​စျေးထွက်​၀ယ်နေကြမဟုတ်လား။ ​ခက်က ဆေးရုံ​တွေမှာ အလုပ်မရ​တော့

Storeဆိုင်တစ်ခုမှာ Casher လုပ်​နေတယ်တဲ့​လေ။ အခုက Covidဖြစ်​နေ​တော့ ခက်လုပ်​နေတဲ့ store ဆိုင်က ခဏပိတ်ထားရသည်တဲ့။

ဒီအ​တောအတွင်း ဘယ်​လောက်​တောင် ပင်ပမ်းခဲ့ရမလဲ။ ​ခက်က ဒီမှာလုပ်​နေတာမလို့ သူရှာလို့မ​တွေ့ခဲ့တာပဲ။ သူက ခက်ကို ​ဆေးရုံ​တွေမှာပဲ လိုက်ရှာခဲ့တာ​လေ။ ခက်အ​ကြောင်း​တွေးနေတုန်းမှာပဲ လမ်းကြား​လေးထဲက ထွက်လာတဲ့ခက်ကို ​

တွေ့ရသည်။ ဒီမျက်နှာ​လေးကို မြင်ချင်လွန်းလို့

သူ ​နေ့တိုင်း လမ်းထိပ်ကလာလာ​စောင့်ခဲ့ရတာ။

ခက်ရဲ့​ရှေ့ကို သွားချင်ပါ​သော်လည်း သူ့​ကြောင့် ခက် စိတ်အ​နှောက်အယှက်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်မိပြန်သည်။

သွားရမလား မသွားရဘူးလားနဲ့ ချီတုံချတုံဖြစ်​နေရင်း ​နောက်ဆုံးမှာ​တော့ သူ ကားကိုထားခဲ့ကာ ခက်ရဲ့​နောက်ကို ​ခြေလျင်ပဲလိုက်လာခဲ့သည်။

'ခက်..'

'မင်းဘာလာလုပ်ပြန်တာလဲ'

'​မောင်​ ခက်ဆီကိုလာတာ​လေ ခက်ရဲ့။ ခက်ရဲ့သ​ဘောအတိုင်း ​ခက်​ရှေ့ကို ​ပေါ်မလာမိ​အောင်​​နေ​နေ​ပေမယ့်

အခု ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်​တော့လို့ပါ...'

'ပြန်​တော့မင်းစစ်​မောင်...အခုချိန်မှာ မင်းရဲ့မျက်နှာကိုမြင်​နေရရင် ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဆိုး​တွေကို ပြန်သတိရ​နေမိလို့...မင်းပြန်လိုက်ပါ​တော့...ငါမင်းကို မ​တွေ့ချင်ဘူး'

ခက်​ပြောပြီးတာနဲ့ ​စျေးကိုဆက်မသွား​တော့ပဲ

အိမ်ကိုပဲ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။ စစ်လည်း ခက်နဲ့အတူ အိမ်ထဲကို လိုက်၀င်မယ်လုပ်​တော့ ခက်က တံခါးကို​စောင့်ပိတ်လိုက်သဖြင့် သူ့ရဲ့လက်နဲ့ ကာလိုက်မိသည်။

'အ့..'

ခက် တံခါးမပိတ်​အောင် လက်နဲ့ ခံမိသဖြင့် သူ့လက်ညပ်သွား​လေသည်။

'ကျစ်...ဘာလို့ လက်နဲ့ခံလိုက်တာလဲ..အခု​တော့ ဖြစ်ပြီမဟုတ်လား...မင်းက ငါ့ကို ဘယ်​တော့မှ ​ကောင်းကျိုးမ​ပေးဘူးမင်းစစ်​မောင်... မင်းလက်ကိုဖယ်လိုက် ငါတံခါးပိတ်မလို့..'

'ဟင့်အင်း မဖယ်နိုင်ဘူး။ ​မောင့်ကို...​မောင့်ကို..အိမ်ထဲအရင်၀င်ခွင့်​ပေးပါခက်ရယ်...​မောင်...​မောင်ခက်ကို​ပြောစရာ​တွေရှိ​နေ​သေးတယ်'

'မင်း​ပြောစရာ​တွေက ကုန် မကုန်နိုင်ပါလား။ မင်းမှာ​ပြောစရာရှိ​နေလည်း ငါကနားမ​ထောင်ချင်တာမလို့ ပြန်လိုက်​တော့ မင်းစစ်​မောင်...'

ခက်က​ပြောပြီး တံခါးပိတ်မည်လုပ်​​သော်လည်း စစ်က သူ့ရဲ့လက်ကို ဖယ်မ​ပေး​။

'လက်ကိုဖယ်လို့​ပြော​နေတယ်​လေ။ လက်ပြတ်သွားချင်လို့လား !! '

'ခက်...'

'​မင်းအခုလို ဆက်လုပ်​နေမယ်ဆိုရင် ငါမင်းကို မုန်းမိ​တော့မယ် မင်းစစ်​မောင်...မင်းကအမြဲတမ်း

မင်းလုပ်ချင်တာ လုပ်ခဲ့တဲ့​ကောင်ပဲ။ စိတ်ပျက်ဖို့​ကောင်းတယ်'

'​မောင်....​​မောင်မသွားနိုင်ဘူးခက်....ခက်ခွင့်လွှတ်​အောင် ​မောင်...​မောင်ဘာလုပ်​ပေးရမလဲ....ထွက်သွားဆိုတဲ့စကားနဲ့ ကွာရှင်းမယ်ဆိုတဲ့စကားကလွဲရင်..ကျန်တာ...ကျန်တာအကုန်...ခက်​ပြောသလိုလုပ်​ပေးပါ့မယ်'

'တကယ်ပဲ ငါ​ပြောသလိုလုပ်မှာလား...ဟက်...​ကောင်းပြီ​လေ။ ဒါဆိုလည်း ဒူး​ထောက်ပြီး​တောင်းပန်​ပေါ့။ မင်းကိုခွင့်လွှတ်သင့် မလွှတ်သင့်

စဥ်းစား​ပေးမယ် '

ခက်...ခပ်ညစ်ညစ်ပြုံးလိုက်ရင်း​ပြောမိသည်။

(မင်းလုပ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိ​နေတယ် စစ်။ ဘာလို့လဲဆို​တော့ မင်းက မင်းအ​ဖေ​တွေကို​တောင် ဒူးမ​ထောက်ခဲ့တဲ့​ကောင်​လေ။ ငါ့လိုလူလို ဒူး​ထောက်​တောင်းပန်မယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား*)

သို့​သော်လည်း ရုတ်တရက် ဒူး​ထောက်ချလိုက်တဲ့

စစ်​ကြောင့် သူ အံ့သြရပြန်ပါသည်။

'​မောင်...​မောင်​တောင်းပန်ပါတယ် ခက်ရယ်....​

မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်​ပေးပါလို့ မ​တောင်းဆိုရဲပါဘူး။

ဒါ​ပေမယ့်...ဒါ​ပေမယ့်...​မောင့်ကို..သူစိမ်းလို

မဆက်ဆံပါ​နဲ့ခက်ရယ်...​ကျေးဇူးပြုပြီး​တော့...'

'ဟက်!! သူစိမ်း​တွေလို....ငါ့ကိုအခုလိုဖြစ်​အောင်လုပ်ခဲ့တာဘယ်သူလဲ ငါအရမ်းနှစ်သက်ရတဲ့ အလုပ်ကို ဆက်မလုပ်နိုင်​တော့တာ ဘယ်သူ့​ကြောင့်လဲ။

ဟန်နီနိုင့်​ကြောင့်လို့​တော့ လွှဲမချနဲ့​နော် သူက အလကား​နေရင်း ငါတို့ကို လုပ်ကြံမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းဘက်က ​မျှော်လင့်ချက်​တွေ​ပေး​နေလို့ သူက ​ရောင့်တက်သွားတာ။ ဒါ​တွေအားလုံးရဲ့ တရားခံက မင်းပဲ။ '

'ဟုတ်ပါတယ်...​မောင့်...​မောင့်ရဲ့အမှား​တွေပါ။ ခက်​ကျေနပ်တဲ့အထိ ​မောင်ဒူး​ထောက်ပြီး​တောင်းပန်ပါ့မယ်...'

'​ကောင်းတာ​ပေါ့ အခုလိုပဲ ဒူး​ထောက်​နေလိုက်​တော့ မင်းစစ်​မောင်..'

ခက်​ပြောပြီးတာနဲ့ အိမ်ထဲကို ၀င်သွား​လေသည်။

စစ်က​တော့ သူ့အိမ်​​ရှေ့မှာ ဒူး​ထောက်ပြီး ကျန်ခဲ့တာ​ပေါ့။

ည​နေ ၅နာရီ​လောက်ကတည်းက ဒူး​ထောက်​​နေတဲ့ စစ်ဟာ ည​ရောက်တဲ့အထိ ထဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူးထင်သည်။ ည​ရောက်​တော့ အချိန်အခါမဟုတ် ​လေ​တွေတိုက်ပြီး မိုးရွာလာတာမလို့ ခက် ပြတင်း​​ပေါက်​တွေပိတ်ရန် ပြင်လိုက်​တော့ အခုထိ ဒူး​ထောက်​နေဆဲဖြစ်တဲ့ စစ်ကို​တွေ့ရ​လေသည်။

(သူအခုထိမပြန်​သေးဘူးလား...တစ်နာရီ​တောင်

ဒူး​ထောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားတာ..အခုဆို ၃နာရီ​လောက်ကြာနေပြီ​လေ။ မိုး​တွေရွာ​​နေတာဆို​တော့ သူလည်း ပြန်​လောက်​မှာပါ။ မိုးသည်းထဲမှာ ဒူး​ထောက်​နေရ​လောက်တဲ့အထိ​တော့ သူမရူး​လောက်​သေးပါဘူး​လေ*)

မိုးရွာ​​နေတာ​ကြောင့် စစ် သူ့ဘာသာသူ အိမ်ပြန်​လောက်မည်ထင်သဖြင့် ခက်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်သည်။ စစ်ကို ပြန်ခွင့်လွှတ်​ပေးဖို့အတွက်

သူအချိန်ယူရအုံးမည်မဟုတ်ပါလား။ အခုချိန်မှာ

သူ့ရဲ့စိတ်​တွေ ရှုပ်​​​ထွေး​နေသည်။

စစ်က သူ့ကိုမုန်းတယ်လို့​ပြောပြီး ဘာလို့

လိုက်ရှာ​နေတာလဲ...

တစ်သက်လုံး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒူး​ထောက်မလာခဲ့တဲ့

စစ်က ဘာလို့ သူ့ကိုမှ ဒူး​ထောက်ပီး​

တောင်းပန်ရတာလဲ.....

(ဟန်နီနိုင်က ​ထောင်ကျသွားပြီဆို​တော့ စစ်က

သူ ကစားရမယ့်သူမရှိ​တော့လို့များ ငါ့ကို

ပြန်​ခေါ်ချင်​နေတာလား*)

အ​တွေးများစွာဖြင့် ခက် အိပ်​ပျော်သွား​လေသည်။

To be continued.....

အခု အ​ေရးႀကီးတာက ခက္ ဘယ္မွာ​ေနလဲဆိုတာ သိရဖို႔သာ။ ထို႔​ေၾကာင့္ ကား​ေပၚက​ေန ခက္ထြက္လာမယ့္အခ်ိန္ကို ​ေစာင့္​ေန​လိုက္သည္။

အတန္ၾကာ​ေတာ့...​ေတြ႕ရပါၿပီ။ သူ​ေမွ်ာ္လင့္​ေနတဲ့ အရိပ္က​ေလး။ မ်က္ႏွာ​ေလးက​ေတာ့ သိပ္မ​​ေကာင္းရွာ။ ၾကည့္ရတာ ​ေဆး႐ုံအုပ္က သူ volunteer​ေလွ်ာက္တာကို ျငင္းလိုက္လို႔ထင္တယ္။

သူ႔​ေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ့ ​ေက်ာျပင္ငယ္​ေလးကို

ၾကည့္ၿပီး သက္ျပင္းခ်မိသည္။ ခက္ရဲ႕​ေျခ​ေထာက္အခုလိုျဖစ္​ေနတယ္ဆိုတာ အရင္က ခြဲစိတ္ၿပီး ၂ရက္​ေလာက္​ေန​ေတာ့ လမ္း​ေလွ်ာက္ခဲ့ရလို႔ဆိုတာ ​​ေျပးၾကည့္စရာ​ေတာင္မလို​ေပ။ တကယ္ဆိုရင္ ​ေျခ​ေထာက္က ခြဲစိတ္ၿပီး ၁လ​ေလာက္​ေနတဲ့အထိ မလႈပ္ရွားပဲ​ေနရမွာျဖစ္သည္။ အဲ့ဒီ​ေန႔က ဟန္နီႏိုင့္​ေၾကာင့္ ခက္ ​ေဆး႐ုံက​ေန သူ႔ဆီကိုလာခဲ့တာ​ေလ။ ဘယ္​ေမ့ႏိုင္ပါ့မလဲ။ အဲ့ဒီ​ေန႔က သူကမာၻပ်က္ခဲ့ရတဲ့​ေန႔ျဖစ္ခဲ့တာကိုး .....

ခက္ရဲ႕​ေနာက္က​ေနလိုက္သြားၾကည့္​ေတာ့ ခက္က အိမ္အ​ေသး​ေလးတစ္လုံးထဲကို ၀င္သြားသည္။

(ခက္က အဲ့ဒီ အိမ္က်ဥ္းက်ဥ္း​ေလးထဲမွာ ​ေန​ေနတာလား....​ေဆး႐ုံ​ေတြမွာ မလုပ္ရဘူးဆို​ေတာ့ ဘယ္မွာမ်ား အလုပ္လုပ္​ေနတာလဲ *)

​

ခဏ​ေလာက္​ေနၿပီးမွ သူလည္း ကား​ေပၚကဆင္းၿပီး ခက္၀င္သြားတဲ့ အိမ္​ေလးထဲကို လိုက္၀င္လိုက္သည္။ ​အထဲ​ေရာက္​ေတာ့ ​ေတြ႕ပါၿပီ ဟင္းခ်က္ဖို႔ျပင္​ေနတဲ့ ခက္။

'ခက္....'

'ဘာလာလုပ္တာလဲ'

'​ေမာင္...​ေမာင္ခက္ကို​ေတြ႕ခ်င္လို႔ လိုက္လာတာ...​ေမာင့္မွာ...​ေမာင့္မွာ ခက္ကိုရွင္းျပစရာ​ေတြ ရွိ​ေန​ေသးတယ္...ခက္တို႔ကိုလုပ္ႀကံခိုင္းတာက.... '

'ငါသိတယ္...'

'ဘယ္လို..ခက္..'

'ငါတို႔ကို လုပ္ႀကံခိုင္းတာ ဟန္နီႏိုင္ဆိုတာ ငါသိတယ္'

'ခက္...ခက္က ဘယ္လိုလုပ္....'

'ဘာလို႔လဲဆို​ေတာ့ ငါထြက္သြားၿပီး​ေနာက္တစ္​ေန႔မွာပဲ မင္းကိုတိုင္ဖို႔ ရဲစခန္းကိုသြားခဲ့တာ​​ေလ။ အဲ့ဒီမွာပဲ စခန္းမႉးကိုယ္တိုင္က ငါ့ကို ရွင္းျပလိုက္တာ....ႀကံရာပါ​ေတြက ဟန္နီႏိုင္နဲ႔ ဟိုလူ​ ၄​ေယာက္ဆိုတာကို​​ေရာ...မင္းနဲ႔မသက္ဆိုင္ဘူးဆိုတာကို​ေရာ '

'ဒါနဲ႔မ်ား...ဒါနဲ႔မ်ား...ဘာလို႔​ေမာင့္ဆီကို ျပန္မလာခဲ့တာလဲ ခက္ရယ္'

'ျပန္လာရမယ္...ဘာလဲ ငါကမင္းဆီျပန္လာၿပီး မင္းႏွိပ္စက္တာ​ေတြကို ခံရအုံးမွာလား'

'မဟုတ္ပါဘူး...​ေမာင္...​ေမာင္​က...​ေမာင္ကအဲ့ဒီလိုသ​ေဘာနဲ႔​ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူးခက္ရယ္ '

'ငါတို႔က ကြာရွင္းထားၿပီးသား​ေတြပဲ​ေလ မင္းဆီျပန္လာၿပီး ဘာလုပ္ရအုံးမွာလဲ '

'​ေမာင္...​ေမာင္တို႔က မကြာရွင္းရ​​ေသးပါဘူး။ ​ေမာင္တို႔က...​ေမာင္တို႔က လက္ထပ္ထားတုန္းပဲ​ေလ ခက္ရဲ႕ '

'မင္း႐ူး​ေနတာလား မင္းစစ္​ေမာင္။ အဲ့ဒီ​ေန႔က ငါကိုယ္တိုင္ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္မွာလက္မွတ္ထိုးခဲ့တာ​ေလ။ မင္းရဲ႕လက္မွတ္လည္း ပါၿပီးသား။ အဲ့ဒါကို မင္းက လက္ထပ္ထားတုန္းပဲဆို​ေတာ့....

အဟက္..ဘာလဲ မင္းႏွိပ္စက္ရ​မယ့္သူ မရွိ​ေတာ့လို႔ စိတ္ဆင္းရဲၿပီး ႐ူးသြားၿပီ​လား '

'ဟုတ္တယ္...​ေမာင္...​ေမာင္႐ူးသြားၿပီခက္ရဲ႕။ ဒါ​ေပမယ့္ ခက္​ေျပာသလို ခက္ကိုမႏွိပ္စက္ရ​ေတာ့လို႔မဟုတ္ပါဘူး။ ခက္ကိုလြမ္းလြန္းလို႔...ခက္မ်က္ႏွာ​ေလးကိုျမင္ခ်င္လြန္းလို႔....ခက္ရဲ႕စိတ္နဲ႔​ေမာင္႐ူး​ေနတာ။ ၿပီး​ေတာ့...ၿပီး​ေတာ့...ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ကိုလည္း ​ေမာင္ၿဖဲလိုက္ၿပီမလို႔ အခုခ်ိန္မွာ ကြာရွင္းထားတာက အက်ဳံးမ၀င္​ေတာ့ဘူး။ ​ေမာင္တို႔က...​ေမာင္တို႔က...ကြာရွင္းထားတာမဟုတ္​ေတာ့ဘူး။ ​ေမာင္လည္း...​

ေမာင္လည္း ခက္ကို မကြာရွင္း​ေပးႏိုင္ဘူး ခက္ရဲ႕ '

'ကိစၥမရွိပါဘူး။ မင္းကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ကိုၿဖဲလိုက္မယ္ဆိုရင္​ေတာင္ ၃ႏွစ္နဲ႔အထက္ အတူတူမ​ေနရင္ အလိုလိုကြာရွင္းၿပီးသားျဖစ္သြားလိမ့္မယ္'

'ခက္...ခက္​ေမာင့္ကို မုန္းသြားၿပီလား...​ေမာင့္ကို..​ေမာင့္ကိုခြင့္မလႊတ္ႏိုင္​ေတာ့ဘူးလားဟင္...​ေမာင္...​ေမာင္....ခက္ခြင့္လႊတ္လာဖို႔ ဘာလုပ္​ေပးရမလဲ...ခက္​ေက်နပ္​ေအာင္ ​ေမာင္ဘာလုပ္​ေပးရမလဲ...'

'ငါ့ကိုလိုက္ၿပီးမ​ေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႔။ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ကို ​ေနသြားၾကတာ​ေပါ့'

'​ေမာင့္ဘ၀က ခက္ပဲ​ေလ....ခက္မရွိပဲနဲ႔ ​ေမာင္က ဘယ္လို​ေနရမွာလဲ ခက္ရဲ႕ ။ ​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္..​ေမာင့္ဆီကို...​ေမာင့္ဆီကို ျပန္လာခဲ့​ေပးပါ။

တကယ္လို႔...တကယ္လို႔ ​ခက္​ေမာင့္ကို ျပန္ၿပီး လက္စား​ေခ်ခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း ​ေမာင့္အနားမွာပဲ​ေနၿပီး ​ေမာင့္ကိုျပန္ႏွိပ္စက္လို႔ရပါတယ္....​ေမာင့္ကို ထပ္ၿပီးထားမသြားပါနဲ႔​ေတာ့ခက္ရယ္...​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္....​ေမာင္...​ေမာင္..ခက္နဲ႔ ထပ္ၿပီး​မ​ေဝးခ်င္​ေတာ့လို႔ပါ...'

'ထြက္သြား အခုခ်က္ခ်င္း ငါ့အိမ္ကထြက္သြား မင္းမ်က္ႏွာကို မျမင္ခ်င္တာမလို႔ ​ေနာက္တစ္ခါ ငါ့​ေရွ႕မွာ ​ေပၚမလာနဲ႔ '

'ခက္မျမင္ခ်င္ရင္ ​ေမာင္ထြက္သြား​ေပးပါ့မယ္...

ျဖစ္ခဲ့သမွ်​ေတြအတြက္ ခက္​ေက်နပ္တဲ့အထိ ​

ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါ့မယ္ .....'

စစ္​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ခက္ရဲ႕ အိမ္​ေလးထဲက ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

​ေဆး႐ုံမွာအလုပ္မရ​ေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း​ေတြမွာ ခက္ဘာ​ေတြလုပ္ခဲ့လဲ သူ စုံစမ္းရအုံးမည္။ ၿပီး​ေတာ့

ခက္ ခြင့္လႊတ္တဲ့အထိလည္း ​ေတာင္းပန္ရအုံးမယ္​ေလ။ က်န္ခဲ့တဲ့ ခက္က​​ေတာ့...

'ဘာလို႔လဲ... ဘာလို႔အခုမွ ​ေနာင္တရ​ေနတာလဲ။ ငါမင္းကိုခြင့္မလႊတ္ခ်င္​ေသးဘူး စစ္။ လြယ္လြယ္နဲ႔

ခြင့္လႊတ္​ေပးရ​ေအာင္ မင္း​ေပးခဲ့တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာက နည္းနည္း​ေနာ​ေနာမွမဟုတ္ပဲ...'

စစ္တစ္​ေယာက္ ခက္​ေရွ႕ကို ​ေပၚမလာ​ေသာ္လည္း ခက္တို႔ရဲ႕လမ္းထိပ္ကို​ေတာ့ အၿမဲလာမိသည္။

ည​ေနခင္းဆို သူ႔ရဲ႕ခက္က ​ေစ်းထြက္​၀ယ္ေနၾကမဟုတ္လား။ ​ခက္က ေဆး႐ုံ​ေတြမွာ အလုပ္မရ​ေတာ့

Storeဆိုင္တစ္ခုမွာ Casher လုပ္​ေနတယ္တဲ့​ေလ။ အခုက Covidျဖစ္​ေန​ေတာ့ ခက္လုပ္​ေနတဲ့ store ဆိုင္က ခဏပိတ္ထားရသည္တဲ့။

ဒီအ​ေတာအတြင္း ဘယ္​ေလာက္​ေတာင္ ပင္ပမ္းခဲ့ရမလဲ။ ​ခက္က ဒီမွာလုပ္​ေနတာမလို႔ သူရွာလို႔မ​ေတြ႕ခဲ့တာပဲ။ သူက ခက္ကို ​ေဆး႐ုံ​ေတြမွာပဲ လိုက္ရွာခဲ့တာ​ေလ။ ခက္အ​ေၾကာင္း​ေတြးေနတုန္းမွာပဲ လမ္းၾကား​ေလးထဲက ထြက္လာတဲ့ခက္ကို ​

ေတြ႕ရသည္။ ဒီမ်က္ႏွာ​ေလးကို ျမင္ခ်င္လြန္းလို႔

သူ ​ေန႔တိုင္း လမ္းထိပ္ကလာလာ​ေစာင့္ခဲ့ရတာ။

ခက္ရဲ႕​ေရွ႕ကို သြားခ်င္ပါ​ေသာ္လည္း သူ႔​ေၾကာင့္ ခက္ စိတ္အ​ေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မည္ကို စိုးရိမ္မိျပန္သည္။

သြားရမလား မသြားရဘူးလားနဲ႔ ခ်ီတုံခ်တုံျဖစ္​ေနရင္း ​ေနာက္ဆုံးမွာ​ေတာ့ သူ ကားကိုထားခဲ့ကာ ခက္ရဲ႕​ေနာက္ကို ​ေျခလ်င္ပဲလိုက္လာခဲ့သည္။

'ခက္..'

'မင္းဘာလာလုပ္ျပန္တာလဲ'

'​ေမာင္​ ခက္ဆီကိုလာတာ​ေလ ခက္ရဲ႕။ ခက္ရဲ႕သ​ေဘာအတိုင္း ​ခက္​ေရွ႕ကို ​ေပၚမလာမိ​ေအာင္​​ေန​ေန​ေပမယ့္

အခု ဘယ္လိုမွ မထိန္းႏိုင္​ေတာ့လို႔ပါ...'

'ျပန္​ေတာ့မင္းစစ္​ေမာင္...အခုခ်ိန္မွာ မင္းရဲ႕မ်က္ႏွာကိုျမင္​ေနရရင္ ငါ့ရဲ႕ အတိတ္ဆိုး​ေတြကို ျပန္သတိရ​ေနမိလို႔...မင္းျပန္လိုက္ပါ​ေတာ့...ငါမင္းကို မ​ေတြ႕ခ်င္ဘူး'

ခက္​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ​ေစ်းကိုဆက္မသြား​ေတာ့ပဲ

အိမ္ကိုပဲ ျပန္လာခဲ့လိုက္သည္။ စစ္လည္း ခက္နဲ႔အတူ အိမ္ထဲကို လိုက္၀င္မယ္လုပ္​ေတာ့ ခက္က တံခါးကို​ေစာင့္ပိတ္လိုက္သျဖင့္ သူ႔ရဲ႕လက္နဲ႔ ကာလိုက္မိသည္။

'အ့..'

ခက္ တံခါးမပိတ္​ေအာင္ လက္နဲ႔ ခံမိသျဖင့္ သူ႔လက္ညပ္သြား​ေလသည္။

'က်စ္...ဘာလို႔ လက္နဲ႔ခံလိုက္တာလဲ..အခု​ေတာ့ ျဖစ္ၿပီမဟုတ္လား...မင္းက ငါ့ကို ဘယ္​ေတာ့မွ ​ေကာင္းက်ိဳးမ​ေပးဘူးမင္းစစ္​ေမာင္... မင္းလက္ကိုဖယ္လိုက္ ငါတံခါးပိတ္မလို႔..'

'ဟင့္အင္း မဖယ္ႏိုင္ဘူး။ ​ေမာင့္ကို...​ေမာင့္ကို..အိမ္ထဲအရင္၀င္ခြင့္​ေပးပါခက္ရယ္...​ေမာင္...​ေမာင္ခက္ကို​ေျပာစရာ​ေတြရွိ​ေန​ေသးတယ္'

'မင္း​ေျပာစရာ​ေတြက ကုန္ မကုန္ႏိုင္ပါလား။ မင္းမွာ​ေျပာစရာရွိ​ေနလည္း ငါကနားမ​ေထာင္ခ်င္တာမလို႔ ျပန္လိုက္​ေတာ့ မင္းစစ္​ေမာင္...'

ခက္က​ေျပာၿပီး တံခါးပိတ္မည္လုပ္​​ေသာ္လည္း စစ္က သူ႔ရဲ႕လက္ကို ဖယ္မ​ေပး​။

'လက္ကိုဖယ္လို႔​ေျပာ​ေနတယ္​ေလ။ လက္ျပတ္သြားခ်င္လို႔လား !! '

'ခက္...'

'​မင္းအခုလို ဆက္လုပ္​ေနမယ္ဆိုရင္ ငါမင္းကို မုန္းမိ​ေတာ့မယ္ မင္းစစ္​ေမာင္...မင္းကအၿမဲတမ္း

မင္းလုပ္ခ်င္တာ လုပ္ခဲ့တဲ့​ေကာင္ပဲ။ စိတ္ပ်က္ဖို႔​ေကာင္းတယ္'

'​ေမာင္....​​ေမာင္မသြားႏိုင္ဘူးခက္....ခက္ခြင့္လႊတ္​ေအာင္ ​ေမာင္...​ေမာင္ဘာလုပ္​ေပးရမလဲ....ထြက္သြားဆိုတဲ့စကားနဲ႔ ကြာရွင္းမယ္ဆိုတဲ့စကားကလြဲရင္..က်န္တာ...က်န္တာအကုန္...ခက္​ေျပာသလိုလုပ္​ေပးပါ့မယ္'

'တကယ္ပဲ ငါ​ေျပာသလိုလုပ္မွာလား...ဟက္...​ေကာင္းၿပီ​ေလ။ ဒါဆိုလည္း ဒူး​ေထာက္ၿပီး​ေတာင္းပန္​ေပါ့။ မင္းကိုခြင့္လႊတ္သင့္ မလႊတ္သင့္

စဥ္းစား​ေပးမယ္ '

ခက္...ခပ္ညစ္ညစ္ၿပဳံးလိုက္ရင္း​ေျပာမိသည္။

(မင္းလုပ္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ငါသိ​ေနတယ္ စစ္။ ဘာလို႔လဲဆို​ေတာ့ မင္းက မင္းအ​ေဖ​ေတြကို​ေတာင္ ဒူးမ​ေထာက္ခဲ့တဲ့​ေကာင္​ေလ။ ငါ့လိုလူလို ဒူး​ေထာက္​ေတာင္းပန္မယ္ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား*)

သို႔​ေသာ္လည္း ႐ုတ္တရက္ ဒူး​ေထာက္ခ်လိုက္တဲ့

စစ္​ေၾကာင့္ သူ အံ့ၾသရျပန္ပါသည္။

'​ေမာင္...​ေမာင္​ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခက္ရယ္....​

ေမာင့္ကို ခြင့္လႊတ္​ေပးပါလို႔ မ​ေတာင္းဆိုရဲပါဘူး။

ဒါ​ေပမယ့္...ဒါ​ေပမယ့္...​ေမာင့္ကို..သူစိမ္းလို

မဆက္ဆံပါ​နဲ႔ခက္ရယ္...​ေက်းဇူးျပဳၿပီး​ေတာ့...'

'ဟက္!! သူစိမ္း​ေတြလို....ငါ့ကိုအခုလိုျဖစ္​ေအာင္လုပ္ခဲ့တာဘယ္သူလဲ ငါအရမ္းႏွစ္သက္ရတဲ့ အလုပ္ကို ဆက္မလုပ္ႏိုင္​ေတာ့တာ ဘယ္သူ႔​ေၾကာင့္လဲ။

ဟန္နီႏိုင့္​ေၾကာင့္လို႔​ေတာ့ လႊဲမခ်နဲ႔​ေနာ္ သူက အလကား​ေနရင္း ငါတို႔ကို လုပ္ႀကံမွာမဟုတ္ဘူး။ မင္းဘက္က ​ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္​ေတြ​ေပး​ေနလို႔ သူက ​ေရာင့္တက္သြားတာ။ ဒါ​ေတြအားလုံးရဲ႕ တရားခံက မင္းပဲ။ '

'ဟုတ္ပါတယ္...​ေမာင့္...​ေမာင့္ရဲ႕အမွား​ေတြပါ။ ခက္​ေက်နပ္တဲ့အထိ ​ေမာင္ဒူး​ေထာက္ၿပီး​ေတာင္းပန္ပါ့မယ္...'

'​ေကာင္းတာ​ေပါ့ အခုလိုပဲ ဒူး​ေထာက္​ေနလိုက္​ေတာ့ မင္းစစ္​ေမာင္..'

ခက္​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ထဲကို ၀င္သြား​ေလသည္။

စစ္က​ေတာ့ သူ႔အိမ္​​ေရွ႕မွာ ဒူး​ေထာက္ၿပီး က်န္ခဲ့တာ​ေပါ့။

ည​ေန ၅နာရီ​ေလာက္ကတည္းက ဒူး​ေထာက္​​ေနတဲ့ စစ္ဟာ ည​ေရာက္တဲ့အထိ ထဖို႔ စိတ္ကူးမရွိဘူးထင္သည္။ ည​ေရာက္​ေတာ့ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ ​ေလ​ေတြတိုက္ၿပီး မိုး႐ြာလာတာမလို႔ ခက္ ျပတင္း​​ေပါက္​ေတြပိတ္ရန္ ျပင္လိုက္​ေတာ့ အခုထိ ဒူး​ေထာက္​ေနဆဲျဖစ္တဲ့ စစ္ကို​ေတြ႕ရ​ေလသည္။

(သူအခုထိမျပန္​ေသးဘူးလား...တစ္နာရီ​ေတာင္

ဒူး​ေထာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ထားတာ..အခုဆို ၃နာရီ​ေလာက္ၾကာေနၿပီ​ေလ။ မိုး​ေတြ႐ြာ​​ေနတာဆို​ေတာ့ သူလည္း ျပန္​ေလာက္​မွာပါ။ မိုးသည္းထဲမွာ ဒူး​ေထာက္​ေနရ​ေလာက္တဲ့အထိ​ေတာ့ သူမ႐ူး​ေလာက္​ေသးပါဘူး​ေလ*)

မိုး႐ြာ​​ေနတာ​ေၾကာင့္ စစ္ သူ႔ဘာသာသူ အိမ္ျပန္​ေလာက္မည္ထင္သျဖင့္ ခက္လည္း ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္သည္။ စစ္ကို ျပန္ခြင့္လႊတ္​ေပးဖို႔အတြက္

သူအခ်ိန္ယူရအုံးမည္မဟုတ္ပါလား။ အခုခ်ိန္မွာ

သူ႔ရဲ႕စိတ္​ေတြ ရႈပ္​​​ေထြး​ေနသည္။

စစ္က သူ႔ကိုမုန္းတယ္လို႔​ေျပာၿပီး ဘာလို႔

လိုက္ရွာ​ေနတာလဲ...

တစ္သက္လုံး ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒူး​ေထာက္မလာခဲ့တဲ့

စစ္က ဘာလို႔ သူ႔ကိုမွ ဒူး​ေထာက္ပီး​

ေတာင္းပန္ရတာလဲ.....

(ဟန္နီႏိုင္က ​ေထာင္က်သြားၿပီဆို​ေတာ့ စစ္က

သူ ကစားရမယ့္သူမရွိ​ေတာ့လို႔မ်ား ငါ့ကို

ျပန္​ေခၚခ်င္​ေနတာလား*)

အ​ေတြးမ်ားစြာျဖင့္ ခက္ အိပ္​ေပ်ာ္သြား​ေလသည္။

To be continued.....