အပိုင်း 35အထိက ​နောက်​ကြောင်းပြန်တာပါ​နော်

ဒီအပိုင်းက အပိုင်း၁ရဲ့အဆက်ဖြစ်သွားပါပြီ။

ခက်သတိရပြီလို့ မင်းခန့်ကအ​ကြောင်းကြားသဖြင့် သက်နွယ်တို့လည်း ​ဆေးရုံကို အမြန်​ပြေးလာကြသည်။ ​ဆေးရုံ​ရောက်​တော့ ခက်မအိပ်​​သေးတာ​

တွေ့သဖြင့်

'ခက် မအိပ်​​သေးပဲဘာလုပ်​နေတာလဲ? နည်းနည်းအနားယူလိုက်အုံး​လေ'

'အင်း မင်းခန့်။ ဒါနဲ့ ငါအကုန်မှတ်မိပြီ'

'သတိရပြီလား? မင်းဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ အကုန်မှတ်မိပြီလား? ဒါဆိုရင် မင်းဘာလို့​ဆေးရုံတက်ရတယ်ဆိုတာလည်း မှတ်မိပြီ​ပေါ့ ' မင်းခန့်က​မေး​တော့

' ငါအကုန်မှတ်မိပါပြီ မင်းခန့်ရယ်။ ငါ​ဆေးရုံတက်တာ​တောင် စစ်က တစ်​ချက်​လေး​တောင် လာမကြည့်ခဲ့ဘူးမလား'

'သူ့အ​ကြောင်း​တွေထားလိုက်စမ်းပါ။ ဒါနဲ့ခက်

နင်​စော​စောက အတိတ်​မေ့သလိုဖြစ်သွားတာဆို' သက်နွယ်က၀င်​ပြော​တော့မှ

'ဟုတ်တယ်။ ငါနိုးနိုးလာချင်းတုန်းက ဘာမှမမှတ်မိ​သေးဘူး။ တ​ဖြေး​ဖြေးချင်း စဥ်းစား​တော့မှ ပြန်သတိရလာတာ။ ​မေ့​ဆေးအရှိန်​ကြောင့်​ရော၊ ငါကိုယ်တိုင်က ​မေ့ထားချင်တာ​ရော ​ပေါင်းပြီး မမှတ်မိ​တာပါ။ အခုက​တော့ အကုန်သတိရပါပြီ'

'​အေးပါ ငါတို့က ငါတို့ကိုများ ​မေ့သွားတာလားလို့။ ခက် နင့်မှာ စိတ်ဆင်းရဲစရာ​တွေရှိရင် ငါတို့ကို​ရော​ပြောပြဟာ။ တစ်​ယောက်ထဲကြိတ်ပြီးခံစားမ​နေနဲ့'

'အင်းပါ..ဒါနဲ့ ​ကား​မောင်းတဲ့သူကို ရှာလို့​တွေ့ပြီလား'

'အခုထိမ​တွေ့​သေးဘူး၊ မင်းက​ရော ကားနံပါတ်ကို

မမြင်လိုက်ဘူးလား'

'အင်း..ငါလည်း သား​လေးကို ​သွေး​တွေနဲ့​တွေ့လိုက်

ရ​တော့ စိတ်က ပြာသွားပြီး သား​လေးဆီကိုပဲအာရုံ​ရောက်​သွားတာ။ တိုက်သွားတဲ့ ကားနံပါတ်ကို

ကြည့်ဖို့ သတိမရလိုက်ဘူး။ ဒါဆို..ဒါဆို..အခုထိ တရားခံမမိ​သေးဘူး​ပေါ့​နော်'

'စိတ်​အေး​အေးထား​နော် ခက်။ ငါတို့အကုန်၀ိုင်းရှာ​ပေးမယ်' အစိုးစကားကို ခက် ​ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ပြီး

'​ကျေးဇူးပါ။ မင်းတို့လည်း ငါ့​ကြောင့်ပင်ပန်းကုန်ပြီ။ ငါတကယ်​တောင်းပန်ပါတယ်'

'​တောင်းပန်စရာမလိုဘူး​လေ ခက်ရာ။ ငါတို့က သူငယ်ချင်း​တွေပဲကို မင်းသာ ကျန်းမာ​အောင်​နေ ဟုတ်ပြီလား' ဂနိုင့်ရဲ့အ​ပြောကို

'​အေးပါ။ ငါကျန်းမာ​အောင်​နေမှာပါ။ ဒါနဲ့

ငါဘယ်​တော့​ဆေးရုံဆင်းရမှာလဲ?'

'​နောက်ထပ် ၃ရက် ၄ရက်​လောက်​နေပြီးရင်​တော့ ဆင်းလို့ရပါပြီ။ ဒီ ၁လ​လောက်က ​ဖြစ်နိုင်ရင်

လမ်းမ​လျှောက်တာအ​ကောင်းဆုံးပဲ'

'​အေးပါ ငါလမ်းမ​လျှောက်မိ​အောင်​နေပါ့မယ်'

ထို့​နောက်မှာ​တော့ သူငယ်ချင်းတစ်စု ​​ထွေရာ​လေးပါး​ပြော​နေကြပြီး​နောက် သက်နွယ်တို့က ညမှလာခဲ့မယ်ဟုဆိုကာ ပြန်သွားကြ​လေသည်။ တကယ်လည်း ည​ရောက်​တော့ သက်နွယ်တို့ကပဲ လူနာ​စောင့်လုပ်​ပေးကြ​လေသည်။ ဦးမင်းထက်တို့က ​စောင့်​ပေးမယ်​ပြော​သော်လည်း လူကြီး​တွေမလို့ဆိုပြီး မ​စောင့်ခိုင်းကြ​ပေ။

ဘာလိုလိုနဲ့ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ခက်​တောင် ​ဆေးရုံကဆင်းရ​တော့မည်။ ​ဆေးရုံတက်​နေစဥ်ကာလအတွင်းမှာ စစ်ဟာ သူရှိရာကို ​ခြေဦး​တောင်မလှည့်ခဲ့သည့်ပုံပင်။

မင်းခန့်တို့ကလည်း အလုပ်ရှိ​နေ​သေး၍ ခက်က မနက်ဖြန်မှလာခဲ့လို့ ​ပြောထားသည်။ daddyတို့ကလည်း ည​နေမှလာမည်တဲ့။ သက်နွယ်နဲ့ ဂနိုင်က သူ့အတွက် ​မနက်စာသွား၀ယ်​နေကြသဖြင့် အခန်းထဲမှာ ခက်တစ်​ယောက်ထဲသာ ကျန်​နေခဲ့သည်။

ထိုစဥ် အခန်းတံခါးပွင့်သွားသဖြင့် သက်နွယ်တို့ပြန်လာတယ်ထင်ပြီး အခန်း​ပေါက်၀ကိုကြည့်လိုက်မိ​တော့ ရပ်​နေတဲ့သူက ဟန်နီနိုင်။

'မင်းဘာလာလုပ်တာလဲ'

'လူနာလာ​မေးတာ​လေ။ နင်များသက်သာရဲ့လားလို့။ ကိုကိုက မလာနိုင်​တော့ ငါကပဲကိုယ်စား လာ​ပေးတာ'

'မလိုအပ်ဘူး။ အခုချက်ချင်းပြန်​တော့'

'ပြန်မှာပါ။ အာ...ဒါနဲ့ ဒီ​လောက်ကားနဲ့တိုက်ခံရတာ​တောင် နင်က ကိုကို့ကိုမကွာရှင်း​ပေးနိုင်​သေးဘူး​နော်'

'မင်းဘာကို​ပြောချင်တာလဲ'

'နင်မသိဘူးလား? နင်က က​လေး​ကြောင့် ကိုကို့ကို တွယ်ကပ်​နေလို့ ကိုကိုက နင့်ကို accidentဖြစ်​အောင်လုပ်ခိုင်းတာ​လေ။ အခု က​လေးက ​သေပြီဆို​တော့ နင်လည်း ကိုကို့ကို ဆက်ပြီးတွယ်ကပ်စရာမလို​တော့ဘူးမဟုတ်လား?'

'မင်း​လျှောက်မ​ပြောနဲ့!!'

'အဟက် မယုံရင် သူ့ကို​မေးကြည့်​လေ။ သူကိုယ်တိုင်ငါ့ကိုခိုင်းခဲ့တာ။ ငါနင့်ကိုအရမ်းသနားတာပဲ။ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူက ကွာရှင်းချင်လို့ လုပ်ကြံခိုင်းတယ်တဲ့'

'မင်းငါ့ကို အခုလိုလာ​ပြော​တော့ ငါမင်းကို ရဲတိုင်မှာမ​ကြောက်ဘူးလား'

'နင်မတိုင်ရဲပါဘူး။ နင်တို့ကို တိုက်သွားတဲ့ကားက

ကိုကို့ရဲ့ကား​လေ နင်လုပ်ရဲလို့လား'

'မင်း...မင်းအခုချက်ချင်းထွက်သွား!!! ' ခက်ရဲ့ ​အော်သံ​ကြောင့် ဟန်နီနိုင်ပင် လန့်သွားသည်။

ခက်​ဒေါသထွက်တာကို သူမ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့​ပေ။ မျက်လုံး​တွေနီရဲလာပြီး အသက်ရှူသံ​တွေမြန်လာတဲ့ခက်ကို ​နည်းနည်း​ကြောက်မိ​သော်လည်း စကားကို ဆုံး​အောင်​ပြောလိုက်သည်။

'နင်မယုံရင် သွား​မေးကြည့်လို့ရတယ်။ နင်မ​ကျေနပ်ရင်လည်း ဘာလုပ်နိုင်မှာမလို့လဲ? နင့်​ယောကျာ်းကို ​ထောင်ထဲထည့်မှာလား? နင်လုပ်ရဲလို့လား?

ငါက​တော့ ​ပြောစရာရှိတာ​ပြောပြီးသွားပြီ။ နင်တို့ကွာရှင်းမယ့်​နေ့ကို ​မျှော်​နေမယ် အဟက် '

​ပြောပြီး ဟန်နီနိုင် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ခက် ဘယ်​​လောက်ပဲ စိတ်ဆိုး​နေပါ​စေ စစ်ကို ​ထောင်ထဲထည့်မှာမဟုတ်တာ သူမ သိ​​နေသည်။ ခက်ရဲ့

စိတ်နဲ့ဆိုရင် သူ စစ်ကို နာကျည်းပြီး ထွက်သွားတာကလွဲလို့ ကျန်တာမလုပ်ရဲပါဘူး။ ခက်က စစ်ကို

ဆိုရင် ဘာလုပ်လုပ် ခွင့်လွှတ်​ပေးတယ်​လေ။

သို့​သော်လည်း သူမ မသိခဲ့တာက ခက်က စစ်အ​ပေါ်မှာ သည်းခံနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထက် ​​ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဆိုတာ​ကို​ပေါ့။

ဟန်နီနိုင်ထွက်သွား​တော့ ခက်တစ်​ယောက်ထဲ ​ဒေါသ​တွေထွက်ပြီးကျန်ခဲ့သည်။

(တကယ်ပဲလား.. တကယ်ပဲ မင်းက ငါနဲ့ကွာရှင်းချင်လို့ အခုလိုလုပ်ခဲ့တာလား? သား​လေး​သေသွားရင်

ငါနဲ့ကွာရှင်းရမှာမလို့ မင်းကို ဖုန်း​ခေါ်တာ​တောင်

မလာခဲ့တာလား? *)

​တွေး​နေရင်းနဲ့ စစ်သူ့ကို ကွာရှင်းခွင့်​တောင်းတုန်းက

''မင်းကွာရှင်းမ​ပေးလဲ ကွာရှင်း​အောင်လုပ်မယ့်နည်းလမ်း​တွေအများကြီးရှိတယ်'' ဆို​သော စကားသံကို ပြန်ကြား​ယောင်မိသည်။

(ဒါက မင်း​ရွေးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းလား စစ်*)

စစ်နဲ့ ထိပ်တိုက်​တွေ့ပြီးရှင်းမယ်ဆို​သောအ​တွေးနဲ့ သူထွက်လာခဲ့သည်။ ​ခြေထောက်ကခွဲစိတ်ထားတာ

မကြာ​သေးတာမလို့ လမ်း​လျှောက်လိုက်တိုင်း

နာ​နေ​ပေမယ့်၊ ​​ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း လဲကျ​တော့မလို ဖြစ်​နေ​ပေမယ့် သူဂရုမစိုက်နိုင်။

(စစ်ကို ​မေးကြည့်ရမယ်၊ ဟန်နီနိုင်​ပြောတာ​တွေက အမှန်​တွေလားဆိုတာ*)

​အောက်ထပ်ကို​ရောက်​တော့ taxiကို ငှားလိုက်ပြီး တိုက်ခန်းကို ထွက်လာခဲ့သည်။ စစ်ကိုဖုန်း​ခေါ်ကြည့်​တော့ စစ်က ချက်ချင်းဖုန်းကိုင်သည်။

'မင်းအခုချက်ချင်း တိုက်ခန်းကိုလာခဲ့​။ ဘယ်ကို​ရောက်​​နေရောက်​နေ၊ ​ရောက်တဲ့​နေရာက ချက်ချင်း တိုက်ခန်းကိုလာခဲ့။ မင်းနဲ့ရှင်းစရာ​တွေရှိ​နေတယ် စစ်'

​ပြောပြီးတာနဲ့ စစ်ဘက်က replyကို​တောင်မ​စောင့်​တော့ပဲ ဖုန်းချလိုက်သည်။

စစ်..ခက်က သူ့ကို ဖုန်းစ​ခေါ်တာ​ကြောင့် ကိုင်လိုက်မိသည်။ သူ့ဘက်က ဘာမှမ​ပြောရ​သေးခင်မှာပဲ

ခက်က သူ​ပြောချင်တာ​ပြောပြီး တန်းချသွား​လေသည်။ သူပဲ စိတ်ထင်​နေလို့လား ခက်ရဲ့ ​လေသံက နည်းနည်းမာ​နေပြီး ​​အသံလည်းတုန်​နေသည်။

ဘာကိုရှင်းမှာပါလိမ့်။ ခက်​ပြောတဲ့အတိုင်း တိုက်ခန်းကိုပဲထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ သား​လေးဆုံးပြီးကတည်းက သူလည်း ဟန်နီနိုင်နဲ့ သိပ်ပြီး မ​​တွေ့ဖြစ်​တော့။ ခက်ကလည်း သူ့ကို စကားမ​ပြော​တော့​ပေ။ ခက်​​ဆေးရုံတက်တာ​ရော၊ ခွဲစိတ်ရတာ​ရောသိ​ပေမယ့် သူခက်ရဲ့​ရှေ့ကို မသွားရဲ။ ခက်အ​ပေါ်မှာ သူအပြစ်လုပ်ထားသလို ခံစား​နေရသည်။ ခက်ကို​​တွေ့ဖို့ ​ဆေးရုံကို​ရောက်သွားတိုင်း မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲ

သဖြင့် အခန်းတံခါး​ပေါက်၀က​နေသာ ခက်ကိုကြည့်ပြီး ပြန်လှည့်လာရတာ အခါခါ။ အခု ခက်က သူ့ကို တိုက်ခန်းကိုလာဖို့​ခေါ်​နေသည်။ မနက်ဖြန်မှ​ဆေးရုံက ဆင်းရမှာမဟုတ်ဘူးလား။ ​လမ်း​လျှောက်လို့မရ​သေးတာကို ဘယ်သူလိုက်ပို့တာလဲ? အ​​တွေး​တွေနဲ့အတူ ​မောင်းလာရင်း တိုက်ခန်းကို​ရောက်လာခဲ့သည်။ ကားကို Parkingမှာထိုးပြီး အ​ပေါ်ထပ်ကို​တက်လာ​တော့ အခန်းတံခါးကြီးက ဖွင့်လျက်သား။ ခက်အရင်​ရောက်​နေပြီထင်တယ်။

'​ရောက်လာပြီလား?' ခက်ကို​ကြည့်မိ​တော့

မျက်နှာ​လေးက နီရဲ​​နေပြီး တည်တင်း​နေသည်။ ​လေသံကလည်း မာ​နေသည်။ ခက်ဘာဖြစ်​နေတာလဲ။

'အင်း မင်းအရင်​ရောက်​နေတာလား? ငါ့ကို ဘာလုပ်ဖို့​ခေါ်တာလဲ'

'သား​လေး​မွေး​​နေ့တုန်းက မင်း ဘယ်မှာ​ရောက်​နေတာလဲ။ ငါဖုန်းဆက်​တော့ မင်းက ဟန်နီနိုင်နဲ့အတူရှိ​နေတာလား '

'မင်း ငါ့ကို ဘာ​တွေလာ​မေး​​နေတာလဲ? ငါဘယ်သူနဲ့ရှိ​နေလဲဆိုတာ အဲ့​လောက်အ​ရေးကြီး​နေလို့လား?'

'​စောက်ပို​တွေ​ပြောမ​နေပဲ ငါ​မေးတာပဲ​ဖြေစမ်းပါ !!!!! '

ခက်ရဲ့ ​အော်သံ​ကြောင့် သူလန့်သွားရသလို

တစ်ဆက်ထဲမှာပဲ ​ဒေါသလည်းထွက်သွားရသည်။ ခက်က ဘယ်တုန်းက သူ့ကို​အော်ဖူးလို့လဲ?

အဲ့ဒီ​နေ့က ဟန်နီနိုင်နဲ့ ည​နေမှ​တွေ့ဖြစ်​သော်လည်း ခက်ကိုရွဲ့ချင်တာ​ကြောင့်

'ဟုတ်တယ် ငါ ဟန်နီနဲ့တူတူရှိ​နေတာ'

'မနက်ကတည်းက​ပေါ့ ဟုတ်လား? ငါဖုန်းဆက်တုန်းက​လည်း မင်းရှိ​နေတာ​ပေါ့။ ရှိ​နေရက်နဲ့​တောင် ငါတို့ဆီမလာတာ​ပေါ့'

'ဟုတ်တယ် မင်း​ပြောချင်တာ ဒါအကုန်ပဲလား? အဲ့ဒါက ဘာများအ​ရေးပါ​နေလို့လဲ'

'ဘာများအ​ရေးပါ​နေလို့လဲ ဟုတ်လား? မင်းက ငါတို့ကို လုပ်ကြံခိုင်းတာ​တောင်၊ မင်း​ကြောင့် ငါ့သား​လေး​သေသွားတာ​တောင် ဘာများအ​ရေးပါ​နေလို့လဲတဲ့လား'

'မင်းဘာ​တွေ​ပြော​နေတာလဲ မင်းကိုငါ ဘယ်တုန်းကလုပ်ကြံခိုင်းခဲ့တာလဲ'

'သား​လေး​မွေး​နေ့တုန်းက ငါတို့ကို ကားနဲ့တိုက်ခိုင်းတာ မင်းမဟုတ်ဘူးလား ဟမ်? ငါမင်းကို ကွာရှင်း

မ​ပေးဘူးလို့​ပြောတုန်းက ငါကွာရှင်း​အောင် လုပ်မယ့်နည်း​တွေအများကြီးရှိတယ်လို့ မင်း​ပြောကတည်းက ငါသိခဲ့ရမှာ။ မင်းက အရမ်း​ကြောက်ဖို့​ကောင်းတယ် မင်းစစ်​မောင်'

'ငါကမင်းတို့ကို ဘာလို့ကားနဲ့တိုက်ခိုင်းရမှာလဲ? အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ​တွေမ​ပြောနဲ့ ခက်ထန်'

'အဓိပ္ပါယ်လား သိပ်ရှိတာ​ပေါ့။ မင်းက ဟန်နီနိုင်နဲ့အတူ​နေချင်လို့ အခုလိုလုပ်တာ​လေ မင်းအခု​ပျော်သွားလား မင်းဖြစ်​စေချင်သလို ဖြစ်သွားလို့​

ပျော်​နေရဲ့လား ဟမ် !!! '

'မင်းဘာ​တွေလာ​ပြော​နေတာလဲ? '

'အဟက် မင်းကဟန်​ဆောင်​ကောင်းသားပဲ

မင်းစစ်​မောင်! မင်းဖြစ်​စေချင်သလို ငါကွာရှင်း​ပြီး မင်းအနားကထွက်သွား​ပေးမယ်။ မင်းဆီက

နစ်နာ​ကြေးလဲ ငါမယူပါဘူး။ တစ်ခုပဲ အဲ့ဒါက'

'ခွပ်' 'ခွပ်' ခက် ​ပြော​နေရင်းနဲ့ စစ်ကို နှစ်ချက်ဆက်တိုက် ဆွဲထိုးလိုက်သည်။

'တစ်ချက်က အပြစ်မရှိပဲ ​သေသွားတဲ့ ငါ့သား​လေးအတွက်၊ ​နောက်တစ်ချက်က ကိုယ့်သားကို ပြန်သတ်တဲ့ မင်းအတွက်။ ပြီး​တော့ ငါ့သား​လေးကို မင်းသတ်တယ်ဆိုတဲ့ သက်​သေရှာ​တွေ့တာနဲ့ ငါမင်းကို ​

ထောင်ထဲထည့်မှာမလို့ မင်း​စောင့်ကြည့်​နေလိုက်'

'​တောက်!! ခက်ထန်!! မင်းကများငါ့ကိုထိုးရဲတယ်​ပေါ့'

စစ် ​ဒေါသတကြီးနဲ့ ခက်ကို ပြန်ထိုးမယ်လုပ်​တော့ ခက်က မဲ့ပြုံးပြုံးကာ မျက်နှာကို​​တောင် ​မော့​ပေး​လေသည်။ ခက်ရဲ့အမူအရာ​ကြောင့် စစ် လက်ကိုပြန်ချလိုက်မိသည်။ ခါတိုင်းဆို ခက်က သူ​ဒေါသထွက်ရင်​တောင် ​ကြောက်​နေတာမဟုတ်ဘူးလား? အခု​တော့ ထိုးစမ်းဆိုတဲ့သ​ဘောနဲ့ မျက်နှာ​ကို​တောင် ​မော့​ပေး​နေသည်။

'လုပ်လိုက်​လေ။ ထိုးလိုက်စမ်းပါ။ မင်းလို​ကောင်ကို ချစ်မိပြီး မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြစ်​နေ​တဲ့ငါ့ကို အသိ၀င်သွား​အောင် ဆုံးမလိုက်စမ်းပါ။ မင်းက မင်းအသားကိုထိ​တော့ နာတယ်​ပေါ့ ဟုတ်လား မင်းစစ်​မောင်။ မင်းထက်ငါက...အဆတစ်ရာ..အဆတစ်​​ထောင်မက...​​ဟောဒီရင်ဘတ်ကြီးက နာတယ်ကွ သိရဲ့လား။ မင်းလို​ကောင်ကို ချစ်မိ​​နေတဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါလဲ အရမ်းရွံတယ် ။ မင်းငါ့အ​ပေါ် ဘယ်​လောက်ပဲရက်စက်​နေပါ​စေ ငါတစ်ခွန်း​ပြောဖူးလို့လား။ အခုမင်းက...မင်းက.. ကိုယ့်သားကို​တောင်ပြန်သတ်တယ်​​တဲ့လား ဟမ်။ အဲ့ဒီ​နေ့က...အဲ့ဒီ​နေ့က...ငါ့မျက်စိ​ရှေ့မှာတင် သား​လေးက​သွေးအိုင်ထဲမှာလဲကျ​နေတာ။ ငါ့ရဲ့​ဟောဒီမျက်လုံးနှစ်လုံးနဲ့ တပ်အပ်ကြီးမြင်ခဲ့ရတာ။ မြင်​နေရပြီး ဘာမှလုပ်မ​ပေးနိုင်တဲ့၊ ကိုယ့်လက်​ပေါ်မှာတင် papaဆိုတဲ့ နာမ်စား​လေးတစ်ခွန်းပဲ​ခေါ်ပြီး အသက်မဲ့သွားတဲ့ ငါ့သား​လေးကို မြင်ခဲ့ရတဲ့ ငါက မင်းထက်ပိုပြီး နာကျင်ရတယ် မင်းစစ်​မောင်ရဲ့။ ငါ့သား​လေး...ငါ့သား​လေးခမျာ မ​သေခင်မှာပဲ ​ဝေဒနာကိုခံစားသွားရတာ သိရဲ့လား။ မင်းက မယားငယ်နဲ့​နေရဖို့အ​တွက် ကိုယ့်သားကို​တောင်

ပြန်သတ်တဲ့အ​ကောင်။ ငါ့သား​လေးမ​သေပဲနဲ့

မင်း​သေသွားရမှာ မင်းက အ​ဖေမဖြစ်ထိုက်တဲ့​​ကောင်။ ငါ့သား​လေးမ​သေပဲ မင်း​သေသွားရမှာကွ မင်းသိရဲ့လား'

ခက်ဆီက သူ့နာမည်အပြည့်အစုံ​ခေါ်တာကို ကြားလိုက်​တော့ စစ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အလှမ်း​ဝေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခက်တကယ်ပဲ သူ့ကိုနာကြည်းသွားတာလား။ ခက်နဲ့ဆက်​ပြော​နေရင်

ပိုဆိုးကုန်​တော့မှာမလို့

'မင်းနဲ့ငါ ​နောက်မှ ဆက်ရှင်းမယ် ခက်ထန်! ' စစ် ​ပြောပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားသည်။

(ခက်က ဘာလို့ ငါက လုပ်ကြံတယ်ပဲ​ပြော​နေရတာလဲ? မင်းခန့်ကိုသွား​မေးရမယ်။ ဟုတ်တယ် မင်းခန့်က​တော့ သိ​လောက်မှာပါ*)

စစ် အ​တွေးနဲ့အတူ မင်းခန့်ဆီကို ​ရောက်လာခဲ့သည်။

'မင်းဘာလာလုပ်တာလဲ မင်းစစ်​မောင်'

'ခက်က ငါ့ဆီ​ရောက်လာတယ်'

'ခက်က? သူက​ဆေးရုံမှာရှိ​နေရမှာ​လေ။ မင်းဆီ

ဘာလို့​ရောက်လာတာလဲ? ခဏ ဒါဆို ငါသက်နွယ်တို့ကို ဖုန်းပြန်ဆက်လိုက်အုံးမယ်။ သူတို့က ခက်​ပျောက်သွားလို့ လိုက်ရှာ​နေကြတာ' ဟု​ပြောပြီး သက်နွယ်တို့ကို အကျိုးအ​ကြောင်းလှမ်း​ပြော​လေသည်။ ထို့​နောက်

'မင်းက ဘာလို့ ငါ့ဆီလာတာလဲ?'

'ငါမင်းကို ​မေးစရာရှိလို့၊ သား​လေး​မွေး​နေ့တုန်းက ခက်တို့ကို တိုက်သွားတဲ့ကားက ရှာလို့​တွေ့ပြီလား '

'မ​တွေ့ရ​သေးဘူး။ ဘာလို့လဲ'

'ခက်က ငါ့ကိုထူးထူးဆန်းဆန်း​တွေ​ပြောတယ်။

သူ့ကို ကားနဲ့တိုက်ခိုင်းတာ ငါပါဆိုပြီး​တော့ '

'တကယ်ပဲမင်းလား မင်းခိုင်းခဲ့တာလား '

'ငါကဘာလို့အဲ့ဒီလိုလုပ်ရမှာလဲ ငါအဲ့​လောက်

မရက်စက်ဘူးမင်းခန့်။ ဒါ​ပေမယ့်..ဒါ​ပေမယ့်

ငါအဲ့​နေ့က ဟန်နီနိုင့်ကို ငါ့ကားငှားလိုက်မိတယ်။'

'ဘာ! သူကဘာလုပ်ဖို့တဲ့လဲ?'

'အဲ့ဒါ​တော့ ငါလဲမသိဘူး။ အဲ့​နေ့မနက်က

ငါ companyကို သွား​တော့လည်း သူကပဲ ငါ့ကိုလိုက်ပို့​ပေးတာ။ ငါ့ဖုန်း​တောင် ကား​ပေါ်မှာကျန်​နေခဲ့လို့ အဲ့​နေ့ည​နေကျမှ ဟန်နီနိုင်က လာ​ပေးတာ။

ကားက​တော့ ၀ပ်​ရှော့ပို့ထားလို့ဆိုပြီး ​နောက်ထပ် ၂ရက် ၃ရက်​လောက်​နေမှ ငါ သွားယူရတယ်။ ပြီး​တော့ မင်းတို့ ငါ့ကို​ဖုန်းခေါ်ထားတဲ့ missed call​တွေလည်း တစ်ခုမှမရှိဘူး'

'ဒါဆို ဟန်နီနိုင်က....ဖြစ်နိုင်တယ်။ အခု ခက်ကဘယ်မှာလဲ? တိုက်ခန်းမှာပဲလား။ မင်းမျက်နှာက​ရော ဘာဖြစ်လာတာလဲ?'

'ခက်က အခုတိုက်ခန်းမှာကျန်​နေခဲ့တယ်။ ငါ့ကို

သူထိုးလွှတ်လိုက်တာ။ သူကငါ့ကို ​အော်​တော့

ငါလည်း ​ဒေါသထွက်ပြီး သူ​မေးတာကို ရွဲ့ပြီး​ဖြေလိုက်တာ။ အခု..အခု...ခက်က ငါကသူ့ကိုလုပ်ကြံခိုင်းတယ်လို့ အထင်လွဲသွားပြီ'

'ခက်ကမင်းကိုထိုးတယ်? ငါတို့​ပေါင်းလာသမျှ

ကာလပတ်လုံး ခက်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုယ်ထိလက်​ရောက်မကျူးလွန်ဖူးဘူး' မင်းခန့်စကား​ကြောင့်

စစ်ရဲ့စိတ်ထဲ ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားတာ ဘာ​ကြောင့်မှန်းမသိ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ​တွေးမိပြီး

ပြန်ထွက်မယ်လုပ်​တော့

'မင်းဘယ်သွားမလို့လဲ? '

'ငါ ပြန်​တော့မလို့ အ​ရေးကြီးတယ်'

'​နေအုံး ငါတို့ ဟန်နီနိုင့်ကို အရင်သွား​မေးကြမယ်၊ တစ်ခါထဲ သက်​သေပါရ​အောင်လုပ်ခဲ့ကြတာ​ပေါ့'

ဟုဆိုသဖြင့် ဟန်နီနိုင်ရှိရာကိုထွက်လာခဲ့ကြသည်။

To be continued .....

အပိုင္း 35အထိက ​ေနာက္​ေၾကာင္းျပန္တာပါ​ေနာ္

ဒီအပိုင္းက အပိုင္း၁ရဲ႕အဆက္ျဖစ္သြားပါၿပီ။

ခက္သတိရၿပီလို႔ မင္းခန္႔ကအ​ေၾကာင္းၾကားသျဖင့္ သက္ႏြယ္တို႔လည္း ​ေဆး႐ုံကို အျမန္​ေျပးလာၾကသည္။ ​ေဆး႐ုံ​ေရာက္​ေတာ့ ခက္မအိပ္​​ေသးတာ​

ေတြ႕သျဖင့္

'ခက္ မအိပ္​​ေသးပဲဘာလုပ္​ေနတာလဲ? နည္းနည္းအနားယူလိုက္အုံး​ေလ'

'အင္း မင္းခန္႔။ ဒါနဲ႔ ငါအကုန္မွတ္မိၿပီ'

'သတိရၿပီလား? မင္းဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲ အကုန္မွတ္မိၿပီလား? ဒါဆိုရင္ မင္းဘာလို႔​ေဆး႐ုံတက္ရတယ္ဆိုတာလည္း မွတ္မိၿပီ​ေပါ့ ' မင္းခန္႔က​ေမး​ေတာ့

' ငါအကုန္မွတ္မိပါၿပီ မင္းခန္႔ရယ္။ ငါ​ေဆး႐ုံတက္တာ​ေတာင္ စစ္က တစ္​ခ်က္​ေလး​ေတာင္ လာမၾကည့္ခဲ့ဘူးမလား'

'သူ႔အ​ေၾကာင္း​ေတြထားလိုက္စမ္းပါ။ ဒါနဲ႔ခက္

နင္​ေစာ​ေစာက အတိတ္​ေမ့သလိုျဖစ္သြားတာဆို' သက္ႏြယ္က၀င္​ေျပာ​ေတာ့မွ

'ဟုတ္တယ္။ ငါႏိုးႏိုးလာခ်င္းတုန္းက ဘာမွမမွတ္မိ​ေသးဘူး။ တ​ေျဖး​ေျဖးခ်င္း စဥ္းစား​ေတာ့မွ ျပန္သတိရလာတာ။ ​ေမ့​ေဆးအရွိန္​ေၾကာင့္​ေရာ၊ ငါကိုယ္တိုင္က ​ေမ့ထားခ်င္တာ​ေရာ ​ေပါင္းၿပီး မမွတ္မိ​တာပါ။ အခုက​ေတာ့ အကုန္သတိရပါၿပီ'

'​ေအးပါ ငါတို႔က ငါတို႔ကိုမ်ား ​ေမ့သြားတာလားလို႔။ ခက္ နင့္မွာ စိတ္ဆင္းရဲစရာ​ေတြရွိရင္ ငါတို႔ကို​ေရာ​ေျပာျပဟာ။ တစ္​ေယာက္ထဲႀကိတ္ၿပီးခံစားမ​ေနနဲ႔'

'အင္းပါ..ဒါနဲ႔ ​ကား​ေမာင္းတဲ့သူကို ရွာလို႔​ေတြ႕ၿပီလား'

'အခုထိမ​ေတြ႕​ေသးဘူး၊ မင္းက​ေရာ ကားနံပါတ္ကို

မျမင္လိုက္ဘူးလား'

'အင္း..ငါလည္း သား​ေလးကို ​ေသြး​ေတြနဲ႔​ေတြ႕လိုက္

ရ​ေတာ့ စိတ္က ျပာသြားၿပီး သား​ေလးဆီကိုပဲအာ႐ုံ​ေရာက္​သြားတာ။ တိုက္သြားတဲ့ ကားနံပါတ္ကို

ၾကည့္ဖို႔ သတိမရလိုက္ဘူး။ ဒါဆို..ဒါဆို..အခုထိ တရားခံမမိ​ေသးဘူး​ေပါ့​ေနာ္'

'စိတ္​ေအး​ေအးထား​ေနာ္ ခက္။ ငါတို႔အကုန္၀ိုင္းရွာ​ေပးမယ္' အစိုးစကားကို ခက္ ​ေခါင္းညိမ့္ျပလိုက္ၿပီး

'​ေက်းဇူးပါ။ မင္းတို႔လည္း ငါ့​ေၾကာင့္ပင္ပန္းကုန္ၿပီ။ ငါတကယ္​ေတာင္းပန္ပါတယ္'

'​ေတာင္းပန္စရာမလိုဘူး​ေလ ခက္ရာ။ ငါတို႔က သူငယ္ခ်င္း​ေတြပဲကို မင္းသာ က်န္းမာ​ေအာင္​ေန ဟုတ္ၿပီလား' ဂႏိုင့္ရဲ႕အ​ေျပာကို

'​ေအးပါ။ ငါက်န္းမာ​ေအာင္​ေနမွာပါ။ ဒါနဲ႔

ငါဘယ္​ေတာ့​ေဆး႐ုံဆင္းရမွာလဲ?'

'​ေနာက္ထပ္ ၃ရက္ ၄ရက္​ေလာက္​ေနၿပီးရင္​ေတာ့ ဆင္းလို႔ရပါၿပီ။ ဒီ ၁လ​ေလာက္က ​ျဖစ္ႏိုင္ရင္

လမ္းမ​ေလွ်ာက္တာအ​ေကာင္းဆုံးပဲ'

'​ေအးပါ ငါလမ္းမ​ေလွ်ာက္မိ​ေအာင္​ေနပါ့မယ္'

ထို႔​ေနာက္မွာ​ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ​​ေထြရာ​ေလးပါး​ေျပာ​ေနၾကၿပီး​ေနာက္ သက္ႏြယ္တို႔က ညမွလာခဲ့မယ္ဟုဆိုကာ ျပန္သြားၾက​ေလသည္။ တကယ္လည္း ည​ေရာက္​ေတာ့ သက္ႏြယ္တို႔ကပဲ လူနာ​ေစာင့္လုပ္​ေပးၾက​ေလသည္။ ဦးမင္းထက္တို႔က ​ေစာင့္​ေပးမယ္​ေျပာ​ေသာ္လည္း လူႀကီး​ေတြမလို႔ဆိုၿပီး မ​ေစာင့္ခိုင္းၾက​ေပ။

ဘာလိုလိုနဲ႔ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ခက္​ေတာင္ ​ေဆး႐ုံကဆင္းရ​ေတာ့မည္။ ​ေဆး႐ုံတက္​ေနစဥ္ကာလအတြင္းမွာ စစ္ဟာ သူရွိရာကို ​ေျခဦး​ေတာင္မလွည့္ခဲ့သည့္ပုံပင္။

မင္းခန္႔တို႔ကလည္း အလုပ္ရွိ​ေန​ေသး၍ ခက္က မနက္ျဖန္မွလာခဲ့လို႔ ​ေျပာထားသည္။ daddyတို႔ကလည္း ည​ေနမွလာမည္တဲ့။ သက္ႏြယ္နဲ႔ ဂႏိုင္က သူ႔အတြက္ ​မနက္စာသြား၀ယ္​ေနၾကသျဖင့္ အခန္းထဲမွာ ခက္တစ္​ေယာက္ထဲသာ က်န္​ေနခဲ့သည္။

ထိုစဥ္ အခန္းတံခါးပြင့္သြားသျဖင့္ သက္ႏြယ္တို႔ျပန္လာတယ္ထင္ၿပီး အခန္း​ေပါက္၀ကိုၾကည့္လိုက္မိ​ေတာ့ ရပ္​ေနတဲ့သူက ဟန္နီႏိုင္။

'မင္းဘာလာလုပ္တာလဲ'

'လူနာလာ​ေမးတာ​ေလ။ နင္မ်ားသက္သာရဲ႕လားလို႔။ ကိုကိုက မလာႏိုင္​ေတာ့ ငါကပဲကိုယ္စား လာ​ေပးတာ'

'မလိုအပ္ဘူး။ အခုခ်က္ခ်င္းျပန္​ေတာ့'

'ျပန္မွာပါ။ အာ...ဒါနဲ႔ ဒီ​ေလာက္ကားနဲ႔တိုက္ခံရတာ​ေတာင္ နင္က ကိုကို႔ကိုမကြာရွင္း​ေပးႏိုင္​ေသးဘူး​ေနာ္'

'မင္းဘာကို​ေျပာခ်င္တာလဲ'

'နင္မသိဘူးလား? နင္က က​ေလး​ေၾကာင့္ ကိုကို႔ကို တြယ္ကပ္​ေနလို႔ ကိုကိုက နင့္ကို accidentျဖစ္​ေအာင္လုပ္ခိုင္းတာ​ေလ။ အခု က​ေလးက ​ေသၿပီဆို​ေတာ့ နင္လည္း ကိုကို႔ကို ဆက္ၿပီးတြယ္ကပ္စရာမလို​ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား?'

'မင္း​ေလွ်ာက္မ​ေျပာနဲ႔!!'

'အဟက္ မယုံရင္ သူ႔ကို​ေမးၾကည့္​ေလ။ သူကိုယ္တိုင္ငါ့ကိုခိုင္းခဲ့တာ။ ငါနင့္ကိုအရမ္းသနားတာပဲ။ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူက ကြာရွင္းခ်င္လို႔ လုပ္ႀကံခိုင္းတယ္တဲ့'

'မင္းငါ့ကို အခုလိုလာ​ေျပာ​ေတာ့ ငါမင္းကို ရဲတိုင္မွာမ​ေၾကာက္ဘူးလား'

'နင္မတိုင္ရဲပါဘူး။ နင္တို႔ကို တိုက္သြားတဲ့ကားက

ကိုကို႔ရဲ႕ကား​ေလ နင္လုပ္ရဲလို႔လား'

'မင္း...မင္းအခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြား!!! ' ခက္ရဲ႕ ​ေအာ္သံ​ေၾကာင့္ ဟန္နီႏိုင္ပင္ လန္႔သြားသည္။

ခက္​ေဒါသထြက္တာကို သူမ တစ္ခါမွမျမင္ဖူးခဲ့​ေပ။ မ်က္လုံး​ေတြနီရဲလာၿပီး အသက္ရႉသံ​ေတြျမန္လာတဲ့ခက္ကို ​နည္းနည္း​ေၾကာက္မိ​ေသာ္လည္း စကားကို ဆုံး​ေအာင္​ေျပာလိုက္သည္။

'နင္မယုံရင္ သြား​ေမးၾကည့္လို႔ရတယ္။ နင္မ​ေက်နပ္ရင္လည္း ဘာလုပ္ႏိုင္မွာမလို႔လဲ? နင့္​ေယာက်ာ္းကို ​ေထာင္ထဲထည့္မွာလား? နင္လုပ္ရဲလို႔လား?

ငါက​ေတာ့ ​ေျပာစရာရွိတာ​ေျပာၿပီးသြားၿပီ။ နင္တို႔ကြာရွင္းမယ့္​ေန႔ကို ​ေမွ်ာ္​ေနမယ္ အဟက္ '

​ေျပာၿပီး ဟန္နီႏိုင္ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

ခက္ ဘယ္​​ေလာက္ပဲ စိတ္ဆိုး​ေနပါ​ေစ စစ္ကို ​ေထာင္ထဲထည့္မွာမဟုတ္တာ သူမ သိ​​ေနသည္။ ခက္ရဲ႕

စိတ္နဲ႔ဆိုရင္ သူ စစ္ကို နာက်ည္းၿပီး ထြက္သြားတာကလြဲလို႔ က်န္တာမလုပ္ရဲပါဘူး။ ခက္က စစ္ကို

ဆိုရင္ ဘာလုပ္လုပ္ ခြင့္လႊတ္​ေပးတယ္​ေလ။

သို႔​ေသာ္လည္း သူမ မသိခဲ့တာက ခက္က စစ္အ​ေပၚမွာ သည္းခံႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာထက္ ​​ေက်ာ္လြန္သြားခဲ့ၿပီဆိုတာ​ကို​ေပါ့။

ဟန္နီႏိုင္ထြက္သြား​ေတာ့ ခက္တစ္​ေယာက္ထဲ ​ေဒါသ​ေတြထြက္ၿပီးက်န္ခဲ့သည္။

(တကယ္ပဲလား.. တကယ္ပဲ မင္းက ငါနဲ႔ကြာရွင္းခ်င္လို႔ အခုလိုလုပ္ခဲ့တာလား? သား​ေလး​ေသသြားရင္

ငါနဲ႔ကြာရွင္းရမွာမလို႔ မင္းကို ဖုန္း​ေခၚတာ​ေတာင္

မလာခဲ့တာလား? *)

​ေတြး​ေနရင္းနဲ႔ စစ္သူ႔ကို ကြာရွင္းခြင့္​ေတာင္းတုန္းက

''မင္းကြာရွင္းမ​ေပးလဲ ကြာရွင္း​ေအာင္လုပ္မယ့္နည္းလမ္း​ေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္'' ဆို​ေသာ စကားသံကို ျပန္ၾကား​ေယာင္မိသည္။

(ဒါက မင္း​ေ႐ြးခဲ့တဲ့ နည္းလမ္းလား စစ္*)

စစ္နဲ႔ ထိပ္တိုက္​ေတြ႕ၿပီးရွင္းမယ္ဆို​ေသာအ​ေတြးနဲ႔ သူထြက္လာခဲ့သည္။ ​ေျခေထာက္ကခြဲစိတ္ထားတာ

မၾကာ​ေသးတာမလို႔ လမ္း​ေလွ်ာက္လိုက္တိုင္း

နာ​ေန​ေပမယ့္၊ ​​ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းလိုက္တိုင္း လဲက်​ေတာ့မလို ျဖစ္​ေန​ေပမယ့္ သူဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္။

(စစ္ကို ​ေမးၾကည့္ရမယ္၊ ဟန္နီႏိုင္​ေျပာတာ​ေတြက အမွန္​ေတြလားဆိုတာ*)

​ေအာက္ထပ္ကို​ေရာက္​ေတာ့ taxiကို ငွားလိုက္ၿပီး တိုက္ခန္းကို ထြက္လာခဲ့သည္။ စစ္ကိုဖုန္း​ေခၚၾကည့္​ေတာ့ စစ္က ခ်က္ခ်င္းဖုန္းကိုင္သည္။

'မင္းအခုခ်က္ခ်င္း တိုက္ခန္းကိုလာခဲ့​။ ဘယ္ကို​ေရာက္​​ေနေရာက္​ေန၊ ​ေရာက္တဲ့​ေနရာက ခ်က္ခ်င္း တိုက္ခန္းကိုလာခဲ့။ မင္းနဲ႔ရွင္းစရာ​ေတြရွိ​ေနတယ္ စစ္'

​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ စစ္ဘက္က replyကို​ေတာင္မ​ေစာင့္​ေတာ့ပဲ ဖုန္းခ်လိုက္သည္။