စစ်က အိမ်ကိုပြန်မလာသဖြင့် သက်နွယ်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာ​ဆောင်ကိုသွားရ​အောင် ဘယ်လိုပြောရမလဲ သူမသိ​တော့​ချေ။ စစ် အိမ်ကိုပြန်မလာတာကြာပြီ

ဆို​တော့ companyကိုပဲ လိုက်သွားရင်​

ကောင်းမလား?

​မေ့​နေတာ...စစ်မှ သူတို့အ​ကြောင်းကို တခြားသူ​တွေမသိ​စေချင်တာပဲ။ အကယ်၍ သူလိုက်သွားခဲ့မယ်

ဆိုရင်​တောင် ပြန်ရသည်က စစ်ရဲ့ ဒီထက်ပိုတဲ့ အမုန်း​​​တွေသာဖြစ်​ပေလိမ့်မည်။

စစ်များပြန်လာခဲ့ရင်ဟူ​သော ​မျှော်လင့်ချက်​လေးနဲ့ ပြင်ဆင်​ပေးထားတဲ့ မနက်စာ ညစာ​တွေအကုန်လုံးက ​နေ့တိုင်းလိုလို သွန်ပစ်လိုက်ရသည်သာ။

စစ်တကယ်ပဲ ပြန်မလာ​တော့ဘူးလား?

သူ​တွေး​နေရင်းမှာပင် အိမ်တံခါးဖွင့်သံကြား၍ အပြင်ကို​ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ တကယ်ကိုပဲ

စစ်အိမ်ကိုပြန်လာတာပဲ။ ​နေ့စဥ်နဲ့အမျှ လွမ်း​နေခဲ့ရ​သော မျက်နှာ​တော်ကို ​မော်ဖူးရ၍ ခက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတိုင်းမသိ ၀မ်းသာသွားရသလို ခက်ထန်မာ​ကြော​နေတဲ့ စစ်​ကြောင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်လိုက်မိပါသည်။ စစ်သူ့ကို ထပ်ပြီးကွာရှင်းဖို့​​ပြောမှာ​တော့ မဟုတ်​လောက်ဘူးမလား။

'စ..စစ်...မနက်ဖြန် သက်နွယ်နဲ့ ဂနိုင်ရဲ့ မင်္ဂလာ​ဆောင်​တဲ့။ အဲ့ဒါ..အဲ့ဒါ..မင်းလိုက်အုံးမလားဟင်'

'မလိုက်ဘူး..မနက်ဖြန်ဟန်နီနဲ့ သွားစရာရှိတယ်။

ပြီး​တော့ မင်းကို ဒီအိမ်ကထွက်သွားပြီ​တောင်ထင်​နေတာ'

'ငါ..ငါက..ဘာလို့ထွက်ရမှာလဲ စစ်ရဲ့။ ငါ..ငါ​ပြောထားတယ်​လေ..ငါ..ငါ..မင်းအနားက

ဘယ်​တော့မှ ထွက်မသွားပါဘူးလို့'

'ဒါဆိုလဲ မင်းသ​ဘောပဲ​လေ။ ဆက်​နေ​နေ​ပေါ့။ ကွာရှင်းဖို့က မင်းလက်မှတ်ထိုး​အောင် လုပ်မယ့်နည်း​တွေအများကြီးရှိပါ​သေးတယ်' ​ပြောပြီးတာနဲ့

စစ် အခန်းထဲကို ၀င်ခဲ့သည်။ ခက်က​တော့

တစ်​နေရာမှာ ငို​နေမှာ​ပေါ့။ သူအခန်းထဲ​ရောက်​တော့ သား​လေးကအိပ်​ပျော်​နေသည်။

'Daddyရဲ့ သား​လေးက အိပ်​ပျော်​နေတာပဲ။ ​တောင်းပန်ပါတယ်သား...သားကိုလက်ခံနိုင်​ပေမယ့်

သားကို​မွေး​ပေးတဲ့သူကို​တော့ daddyလက်မခံနိုင်ဘူး။ daddyသားကို daddyငယ်ငယ်တုန်းကလိုမျိုး gay​တွေက ​မွေးတဲ့သားလို့ အ​ပြောမခံ​စေရဘူး။ သားကို​မွေးတဲ့သူက ကွာရှင်းမ​ပေးချင်လဲ daddyက နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးပြီး သူနဲ့ကွာရှင်းပြီးတာနဲ့ သားကို မိစုံဖစုံလို ​နေ​စေရမယ်' သား​လေးရဲ့ နဖူးကိုတစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။ ​နောက်​တော့ ​ရေချိုး အ၀တ်စားလဲကာ ပြန်ထွက်လာလိုက်သည်။ သူအပြင်ကို​

ရောက်​တော့ ခက်က ငူငူငိုင်ငိုင်နဲ့ထိုင်​နေတုန်းပင်။

သူလည်း ခက်နဲ့စကားမ​ပြောချင်​တော့တာနဲ့

ထွက်လာခဲ့လိုက်​တော့သည်။ ခက်နဲ့စကားဆက်​ပြော​နေမိရင် သူ့ပါးစပ်က ခက်ကိုပိုပြီးနာကျင်​စေမယ့် စကား​တွေထွက်လာ​တော့မှာ။ ခက်က

အရမ်း​ခေါင်းမာသည်။ သူဘယ်​လောက်ပဲ နှင်ထုတ်​နေပါ​စေ သူ့အနားကထွက်မသွား​ပေ။ သူ့ကိုပဲ တွယ်ကပ်​နေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ခက်ရဲ့ 'မင်းအနားက ဘယ်​တော့မှ ထွက်မသွားဘူး' ဆိုတဲ့ စကားကို ​ကြားချင်​နေလို့ပဲလားမသိ။ ခက်နဲ့​တွေ့တိုင်း ထွက်သွားဖို့သာ​ပြော​နေတတ်​လေသည်။

သို့​သော်လည်း သား​လေးကို သူ့တုန်းကလိုမျိုး သူများလက်ညှိုးထိုးပြီး နှိမ်တာမခံရ​လေ​အောင်

သူခက်နဲ့ကွာရှင်းမှဖြစ်မည်။ သို့မှသာ သူ့သား​လေး သူ့လိုမျိုး သူငယ်ချင်းမရှိ ခင်ချင်တဲ့သူမရှိတဲ့ဘ၀နဲ့

မ​နေရမှာ။

စစ် ​တွေး​နေရင်း ဖုန်းသံမြည်လာမှ သတိ၀င်မိသည်။

'Hello ဟန်နီ'

'ကိုကို ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ ခက်ကလက်မှတ်ထိုး​ပေးပြီးပြီလားဟင်?'

'မထိုး​သေးဘူး ဟန်နီ...သူ့အတွက်အချိန်လိုအပ်တယ် ဟန်နီ။ သူချက်ချင်းကြီး​တော့ ကွာရှင်းဖို့လက်ခံနိုင်အုံးမှာမဟုတ်​သေးဘူး'

'သူလက်မှတ်မထိုးလည်းဖြစ်ပါတယ်ကိုကိုရယ်။

ဟန်နီတို့ အရင်ကအတိုင်း​နေလဲဖြစ်တာပဲ။ ခက်ကို အရမ်းကြီးဖိအားမ​ပေးပါနဲ့။ ကိုကိုတို့မကွာရှင်းလဲ

ရတာပဲ​လေ။ သား​လေးကို​တော့ သူများ​တွေက

၀ိုင်းပြီးလက်ညှိုးထိုးကြမှာ​ပေါ့။ ကျန်တာ​တွေအကုန်အဆင်​ပြေပါတယ်'

'ကိုယ့်သား​လေးကို ဘယ်သူကမှ မနှိမ်​စေရဘူး။ ကိုကို ခက်နဲ့ ကွာရှင်းမှာပါ '

'ဒါဆိုရင်လည်း ဒီကိစ္စကို ဟန်နီ့ကိုပဲ တာ၀န်​ပေးလိုက်ပါ။ ဟန်နီကပဲ ခက်ကို နားလည်​အောင်​ဖြောင်း​ဖြကြည့်ပါ့မယ်။ ခက်ကလည်း နားလည်​လောက်မှာပါ။ အချိန် ၁နှစ်နီးပါး​လောက်ယူလိုက်

ရင်ရပါတယ်'

'အင်းပါ ဒါဆို ဟန်နီ့ကိုပဲ ဒုက္ခ​ပေးရ​တော့မှာပဲ'

'ကိစ္စမရှိပါဘူးကိုကိုရယ်။ ဒါဆို ဟန်နီ ဖုန်းချ

လိုက်​တော့မယ်​နော်'

ဟန်နီနိုင်ဖုန်းချသွား​တော့ စစ်စိတ်ရှုပ်စွာ ​ခေါင်းကို

ဖွမိသည်။ ခက်ဘာလို့ ​ခေါင်းမာ​နေရတာလဲ?

သား​လေးရဲ့​ရှေ့​ရေးကို​တောင် မ​တွေးနိုင်​တော့ဘူးလား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စကို ဟန်နီက တာ၀န်ယူမယ်ဆို​တော့ သူလည်းလွှတ်ထားလိုက်​တော့မည်။

သူတို့အချင်းချင်းညှိကြပါ​စေ​တော့။

တကယ်လည်း သက်နွယ်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာ​​ဆောင်ကို

ခက်နဲ့သား​လေးတို့ပဲ သွားခဲ့ရသည်။ ခက်က စစ်တို့အိမ်ကို​ရောက်သွားတဲ့ အချိန်ကစပြီး ဆိုင်ကယ်ကို ကိုယ်တိုင်မ​မောင်း​ရတော့​ပေ။ ဦးမင်းထက်က

ခက်အတွက် ကား၀ယ်​ပေးထားပြီး သွားစရာရှိတာကို ကားနဲ့သာ သွား​စေသည်။ ခက်ကိုကိုယ်တိုင်မ​မောင်းခိုင်းပဲ driverစီစဥ်​ပေးထားသည်။ အခုလည်း driver ဘဘနှင့်သာ သက်နွယ်ရဲ့​မင်္ဂလာ​ဆောင်ကိုလာခဲ့ရသည်။ စစ်ပါမလာတာသိ​သော်လည်း သက်နွယ်တို့က ခက်စိတ်မ​ကောင်းဖြစ်မှာစိုး၍ ဘာမှသိပ်မ​ပြောကြ​ပေ။ မင်္ဂလာပွဲကိုလာတဲ့လူတချို့ရဲ့ နှိမ်သလိုအကြည့်​တွေကြားထဲမှာ အနိုင်က သက်နွယ်ရဲ့လက်ကို

ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား​လေသည်။ သူတို့အတွက်က တစ်​ယောက်နဲ့တစ်​ယောက်ချစ်​နေပြီးသားမလို့ ပတ်၀န်းကျင်က ကဲ့ရဲ့​နေရင်​တောင် တစ်​ယောက်လက်ကိုတစ်​ယောက် ခိုင်မြဲစွာတွဲထားပြီး ရင်ဆိုင်နိုင်သည်​လေ။ မင်းခန့်တို့လဲ ဒီအတိုင်းပါပဲ။ သူတို့အိမ်​တွေက ​စောင့်ကြည့်အုံးမယ်သာ​ပြောပြီး ကျန်တာ​​ထွေ​ထွေထူးထူးမ​ပြောကြတာမလို့ သူတို့ကလည်း officialတွဲကြ​လေသည်။

ခက်မှာသာ....

သက်နွယ်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး တိုက်ခန်းကိုပြန်လာခဲ့သည်။ စစ်က​တော့ အိမ်ကို​ရောက်နှင့်​နေပြီ။

ထူးထူးဆန်းဆန်းပါပဲလား?

'ခက်ထန်'

'ကွာရှင်းဖို့ပဲ​ပြော​နေအုံးမယ်ဆိုရင် ထပ်ပြီးမ​ပြောပါနဲ့​တော့လားစစ်။ ငါပင်ပန်းလာလို့ နားချင်​နေပြီ'

ဟုဆိုကာ သား​လေးကိုချီပြီး အခန်းထဲကို၀င်လာ​တော့ စစ်ကလည်း ​နောက်က​နေ လိုက်၀င်လာသည်။

'မင်းဘာလို့​ခေါင်းမာ​နေတာလဲ?'

'မင်းကိုချစ်လို့....ငါ့အသက်ထက်ပိုပြီး​တော့..မင်းကိုချစ်မိသွားလို့...မင်းနဲ့မခွဲနိုင်လို့....မင်း​မေးပြီးရင်လည်း ငါအိပ်​တော့မယ်စစ်။ ငါတကယ်ပင်ပန်းလာလို့ပါ'

​ပြော​နေရင်းနဲ့ သား​လေးကိုဖက်ကာ အိပ်​ပျော်သွား​သော ခက်ကိုကြည့်ပြီး စစ်ရဲ့စိတ်​​တွေ ပိုပြီးရှုပ်လာသည်။ ပါးစပ်ကသာ ကွာရှင်းမယ်လို့​ပြော​နေ​ပေမယ့် ခက်တကယ်ကွာရှင်း​ပေးရင်လဲ သူမ​နေနိုင်မှာစိုးရသည်။ ခက်က​တော့ အပူပင်ကင်းစွာ အိပ်​ပျော်​နေသည်။ သား​လေးကို အလယ်မှာထားပြီး

သူတို့ ၂​ယောက်က ​ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ

၀င်အိပ်ကြ​တော့ မိသားစုရဲ့ ​နွေး​ထွေးမှုကိုခံစားရသည်။

ဟန်နီနဲ့အတူရှိ​နေစဥ်​တွေတုန်းက​တောင် အခုလို ​နွေး​​ထွေးတဲ့ ခံစားချက်မျိုးမရခဲ့။ သူနဲ့ဟန်နီရဲ့ကြားမှာ က​လေး​လေးမရှိလို့ပဲလား? သို့​သော်လည်း ဟန်နီနဲ့ အတူ​နေ​နေတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ဟန်နီ့ကို တာ၀န်ယူရမည်။ ခက်က ​ယောကျာ်း​လေးမလို့

ကိစ္စမရှိ။ ဟန်နီကမိန်းက​လေးဆို​တော့ သူ့ပတ်၀န်းကျင်မှာ အရှက်ကွဲနိုင်သည်​လေ။ ပြီး​တော့ ဟန်နီကလည်း သူ့အ​ပေါ်​တော်​တော်​လေး​ကောင်း​ပေးရှာသည်။

ထိုတစ်ညလုံးကို ခက်ကိုကြည့်​နေရင်းနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့​​လေသည်။ ​ကော့ညွတ်​နေတဲ့မျက်​တောင်​လေး​တွေ၊ ​ဆေးမကူပါပဲ ချယ်ရီသီး​လေးလို နီရဲ​နေသည့်နှုတ်ခမ်း​လေး​တွေ၊ အ​ပေါ်ပိုင်းက စင်းစင်း​​လေးနဲ့ ​အောက်ပိုင်း​ရောက်မှ လုံးလုံး​လေးဖြစ်သွားတဲ့ နှာတံ​လေး​တွေ၊ ​​ပျော့​ဆေး၊ ပေါင်း​ဆေး​တွေမသုံးပါပဲ ​ပျော့အိ​နေတဲ့ ဆံသား​လေး​တွေနဲ့၊ နို့နှစ်​ရောင် အသားအ​ရေနဲ့ခက်ဟာ တကယ်ကိုပဲ လှရက်ပါသည်။ ​ယောကျာ်း​လေး​တစ်​ယောက်ကို လှတယ်ဆိုတာ ​ပြောလို့မ​​ကောင်း​​ပေမယ့် ခက်က​တော့ တကယ်ကိုလှပါသည်။

မနက်ကျ​တော့ ခက်မနိုး​သေးခင်ပဲ သူထွက်သွားမယ်လို့ စိတ်ကူးထား​ပေမယ့် ခက်ပြင်​ပေးတဲ့ မနက်စာကို​တော့ စားချင်​​သေးသည်မို့ သူအိပ်ချင်​ယောင်​ဆောင်​နေလိုက်သည်။ ခဏ​နေ​တော့ ခက်နိုးလာပါသည်။ သား​လေး​ဘေးမှာ၀င်အိပ်​နေတဲ့သူ့ကိုမြင်​တော့

အံ့သြသွားသည့်ပုံပင်။ ပြီး​တော့ သား​လေးကို

ငုံနမ်းလိုက်ကာ သူ့ဘက်ကို​လျှောက်လာပြီး သူ့နဖူးကိုဖွဖွ​လေးနမ်းတာ​ကြောင့် အသက်ရှူတာ​တောင် ​အောင့်ထားမိသည်။ သူ့ရင်​တွေဘာလို့ တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ ခုန်လာရတာလဲ? တကယ်ဆို ​ယောကျာ်း​လေးတစ်​ယောက်အ​ပေါ် အခုလိုမဖြစ်သင့်ဘူးမဟုတ်လား? ညက အိပ်​ရေးမ၀လို့ပဲ ခုန်​နေတာဖြစ်မှာပါ​​လေ။ ခက်​ရေချိုးခန်းထဲ၀င်သွား​တော့မှ သူအသက်၀၀ရှူမိသည်။ ထို့​နောက်မှာ​တော့ ခက်က တစ်ခါထဲ ​

ရေချိုး အ၀တ်စားလဲပြီးတာနဲ့ သူ့ထုံးစံအတိုင်း

သွားတိုက်တံ​တွေ ပြင်ဆင်​ပေးထားသည်။ ခက်ဟာ

သွားတာလာတာလုပ်တာကိုင်တာ အကုန် ညင်သာလွန်းလှသည်။ ခက်အခန်းထဲက ထွက်သွား​တော့မှ သူလဲ ထလိုက်သည်။ သား​လေးကို အနမ်း​ပေးပြီးတဲ့​နောက်မှာ​တော့ ​ရေချိုးခန်းထဲကို၀င်ခဲ့လိုက်သည်။ ဘာလို့မှန်းမသိ ဒီ​နေ့​တော့ ခက်အဆင်သင့်​လုပ်​ပေးထားတဲ့ သွားတိုက်တံနဲ့ တိုက်ချင်​နေသည်။

အပြင်ထွက်လာ​တော့ ခက်က မနက်စာပြင်ပြီး​နေပြီ။ သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ ​မျက်လုံး​လေး​တွေ၀ိုင်းစက်သွား​လေသည်။ သို့​သော် ခဏ​နေ​တော့ သတိပြန်၀င်လာပြီး

ပေါင်မုန့်မီးကင်နဲ့ ​​ကော်ဖီကို ပြင်​ပေးထားပြီးတာနဲ့ အခန်းထဲက ထွက်သွား​လေသည်။ သူထမင်းစားခန်းထဲ၀င်လာတာ ခက်အံ့သြ​နေမည်မှန်းသိပါသည်။

သူကလည်း အရင်က ခက်ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်​ပေးပြီး စားဖို့လာ​ခေါ်တာ​တောင် ဂရုမစိုက်ပဲထွက်သွားတတ်သည်မဟုတ်ပါလား။ အခုက​တော့ ခက်​တောင် ​ခေါ်စရာမလိုပဲ သူ့ဘာသာလာ​နေသည်မလို့

ခက်အံ့သြမယ်ဆိုဖြစ်သင့်ပါသည်။ သူကိုယ်တိုင်လဲ ဘယ်လိုဖြစ်​နေမှန်းမသိ​ပေ။ ခက်ကို သနား​​နေသလိုဖြစ်​နေသည်။ သို့​သော်လည်း ဒါ​တွေဟာ သိပ်ပြီး

အ​ရေးမပါ​ပေ။ မကြာခင်မှာပဲ ခက်နဲ့သူ ကွာရှင်းရ​တော့မယ်မဟုတ်ပါလား? ဟန်နီက​တော့ ခက်ကို ​တွေ့ပြီး​ပြောကြည့်မည်လို့ ​ပြောထားတာပဲ။

ကြည့်ရတာ ခက်နဲ့ဟန်နီနဲ့ မ​တွေ့​သေးဘူးထင်တာပါပဲ။

စစ်ထွက်သွား​တော့ ခက်လည်း သိမ်းစရာရှိတာများကိုသိမ်း​နေ​သည်။ သူနိုး​တော့ စစ်က သား​လေး​

ဘေးမှာအိပ်​နေတာကို​တွေ့လိုက်ရသည်။ အိမ်ကိုပြန်မအိပ်တာကြာပြီဖြစ်တဲ့စစ်​ကြောင့် အခုလို​တွေ့လိုက်​တော့ သူအံ့​သြသွား​သော်လည်း စစ်အတွက်

မနက်စာပြင်​ပေးဖို့ကရှိ​သေးသည်မို့ ထလိုက်သည်။ စစ်အတွက် သွားတိုက်တံ​တွေနဲ့ လိုအပ်တာ​တွေအကုန်အဆင်သင့်လုပ်​ပေးထားလိုက်ပြီး မနက်စာပြင်ဖို့ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ စစ်က သူပြင်သမျှ

စားမသွား​သော်လည်း ပြင်ဆင်​ပေးဖို့က သူ့တာ၀န်မို့။ သို့​သော် ထမင်းစားခန်းထဲကို စစ်၀င်လာ​တော့

သူအံ့သြရပြန်ပါသည်။ သူ့မျက်နှာမြင်​နေရလျှင်

စစ် စားလို့မ၀င်ဖြစ်​နေမည်စိုးတာ​ကြောင့် သူအပြင်ကို ​ရှောင်ထွက်​လာခဲ့သည်။ စစ်ထွက်သွားတာနဲ့

သူလဲပြန်၀င်လာပြီး လုပ်စရာရှိတာများကို လုပ်​နေလိုက်သည်။ သူအခန်းထဲပြန်​ရောက်လာ​တော့ တိုက်ဆိုင်စွာ ဖုန်းမြည်လာသည်။

'Hello ဟန်နီနိုင် စစ်က အခုမရှိဘူး။ မင်း​ပြောစရာရှိရင် သူ့ဖုန်းကိုပဲ​ခေါ်လိုက်ပါ'

'ငါက နင်နဲ့​ပြောစရာရှိလို့ပါ ခဏအချိန်​ပေးမလား?'

'ငါ့မှာ​ပြောစရာမရှိဘူး'

'ငါ့မှာရှိ​နေတယ်။ နင်မလာဘူးဆိုရင် စစ်ကနင့်ကို

ပိုမုန်းသွား​အောင်ငါလုပ်လိုက်ရမလား? ငါ့အ​ကြောင်းကိုနင်သိပါတယ်၊ စစ်က ငါဘာ​ပြော​ပြောယုံမှာ​နော်'

'မင်း.....' ထို့​နောက်မှာ​တော့ဟန်နီနိုင်​ပြောတဲ့ လိပ်စာကို မှတ်ထားလိုက်ပြီး driver ဘဘကို

ဖုန်း​ခေါ်လိုက်သည်။ ဘဘက daddyတို့နဲ့အတူ​နေသည်​လေ။ အရင်တုန်းက ခြံတံခါးအဖွင့်အပိတ်သာ လုပ်ခဲ့​ပေမယ့် ခက်​ရောက်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး daddyက ကားတစ်စီး၀ယ်​ပေးထားကာ သွားစရာရှိရင် ဘဘကိုပဲ ​လိုက်ပို့ခိုင်း​စေသည်။ အခုလည်း

ဘဘကိုပဲ ဖုန်းဆက်​ခေါ်လိုက်ရသည်။ ထို့​နောက် သား​လေးကနိုးလာတာနဲ့ သား​လေးကိုလည်း ပြင်ဆင်​ပေးပြီး တစ်ခါထဲ​ခေါ်လာလိုက်​တော့သည်။

သူ​ရောက်​တော့ ဟန်နီနိုင်က လက်လှမ်းပြ​လေသည်။

'မင်းငါ့ကို​ပြောစရာရှိတယ်ဆို'

'ကိုကိုနဲ့ကွာရှင်း​ပေးပါ'

'မကွာရှင်း​ပေးနိုင်ဘူး။ ငါစစ်ကို ချစ်လွန်းလို့ယူထားတာ'

'​ကောင်းပြီ​လေ။ အဲ့ဒီအတွက် နင်​နောင်တရ​စေရမယ်လို့ ငါအာမခံတယ်'

'မင်း​ပြောချင်တာဒါပဲမဟုတ်လား? စစ်ကိုကွာရှင်း​ပေးဖို့​ပဲ ​ပြော​နေမယ်ဆိုရင်​တော့ ငါ့ဘက်က

ဘာမှ​ပြောစရာမရှိ​တော့ဘူး။ ငါက ဘယ်​တော့မှ ကွာရှင်း​ပေးမှာမဟုတ်လို့ပဲ'

'​နင်သေချာ​ပေါက် ​နောင်တရမှာပါ'

'ငါ့မှာ ရစရာ ​နောင်တမရှိဘူး။ ခွင့်ပြုပါအုံး'

ဟန်နီနိုင့်ကို ​ပြောပြီးတာနဲ့ ခက်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ သူ​နောင်တရစရာမရှိဘူးဟု​ပြော​နေ​သော်လည်း ​သူထင်တာမှား​နေမှန်း ​သား​လေးရဲ့ ၂နှစ်ပြည့်​မွေး​နေ့မှာပဲ သိခဲ့ရသည်။

To be continued.....

[A/N...အခင့်ကို ​၀ိုင်းမရိုက်ပါဘူးလို့ ကတိ​ပေးရင် မနက်ဖြန်ကျ ​နောက်တစ်ပိုင်း up​ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်​တော့ မနက်ဖြန်တစ်ရက်နားမှာ။ ​မနက်ဖြန် နောက်တစ်ပိုင်းup​ပေးရမှာ ​တကယ်ကြောက်​​နေပြီ🤧]

Zawgyi

စစ္က အိမ္ကိုျပန္မလာသျဖင့္ သက္ႏြယ္တို႔ရဲ႕ မဂၤလာ​ေဆာင္ကိုသြားရ​ေအာင္ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ သူမသိ​ေတာ့​ေခ်။ စစ္ အိမ္ကိုျပန္မလာတာၾကာၿပီ

ဆို​ေတာ့ companyကိုပဲ လိုက္သြားရင္​

ေကာင္းမလား?

​ေမ့​ေနတာ...စစ္မွ သူတို႔အ​ေၾကာင္းကို တျခားသူ​ေတြမသိ​ေစခ်င္တာပဲ။ အကယ္၍ သူလိုက္သြားခဲ့မယ္

ဆိုရင္​ေတာင္ ျပန္ရသည္က စစ္ရဲ႕ ဒီထက္ပိုတဲ့ အမုန္း​​​ေတြသာျဖစ္​ေပလိမ့္မည္။

စစ္မ်ားျပန္လာခဲ့ရင္ဟူ​ေသာ ​ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္​ေလးနဲ႔ ျပင္ဆင္​ေပးထားတဲ့ မနက္စာ ညစာ​ေတြအကုန္လုံးက ​ေန႔တိုင္းလိုလို သြန္ပစ္လိုက္ရသည္သာ။

စစ္တကယ္ပဲ ျပန္မလာ​ေတာ့ဘူးလား?

သူ​ေတြး​ေနရင္းမွာပင္ အိမ္တံခါးဖြင့္သံၾကား၍ အျပင္ကို​ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ တကယ္ကိုပဲ

စစ္အိမ္ကိုျပန္လာတာပဲ။ ​ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် လြမ္း​ေနခဲ့ရ​ေသာ မ်က္ႏွာ​ေတာ္ကို ​ေမာ္ဖူးရ၍ ခက္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာသြားရသလို ခက္ထန္မာ​ေၾကာ​ေနတဲ့ စစ္​ေၾကာင့္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ရႈိက္လိုက္မိပါသည္။ စစ္သူ႔ကို ထပ္ၿပီးကြာရွင္းဖို႔​​ေျပာမွာ​ေတာ့ မဟုတ္​ေလာက္ဘူးမလား။

'စ..စစ္...မနက္ျဖန္ သက္ႏြယ္နဲ႔ ဂႏိုင္ရဲ႕ မဂၤလာ​ေဆာင္​တဲ့။ အဲ့ဒါ..အဲ့ဒါ..မင္းလိုက္အုံးမလားဟင္'

'မလိုက္ဘူး..မနက္ျဖန္ဟန္နီနဲ႔ သြားစရာရွိတယ္။

ၿပီး​ေတာ့ မင္းကို ဒီအိမ္ကထြက္သြားၿပီ​ေတာင္ထင္​ေနတာ'

'ငါ..ငါက..ဘာလို႔ထြက္ရမွာလဲ စစ္ရဲ႕။ ငါ..ငါ​ေျပာထားတယ္​ေလ..ငါ..ငါ..မင္းအနားက

ဘယ္​ေတာ့မွ ထြက္မသြားပါဘူးလို႔'

'ဒါဆိုလဲ မင္းသ​ေဘာပဲ​ေလ။ ဆက္​ေန​ေန​ေပါ့။ ကြာရွင္းဖို႔က မင္းလက္မွတ္ထိုး​ေအာင္ လုပ္မယ့္နည္း​ေတြအမ်ားႀကီးရွိပါ​ေသးတယ္' ​ေျပာၿပီးတာနဲ႔

စစ္ အခန္းထဲကို ၀င္ခဲ့သည္။ ခက္က​ေတာ့

တစ္​ေနရာမွာ ငို​ေနမွာ​ေပါ့။ သူအခန္းထဲ​ေရာက္​ေတာ့ သား​ေလးကအိပ္​ေပ်ာ္​ေနသည္။

'Daddyရဲ႕ သား​ေလးက အိပ္​ေပ်ာ္​ေနတာပဲ။ ​ေတာင္းပန္ပါတယ္သား...သားကိုလက္ခံႏိုင္​ေပမယ့္

သားကို​ေမြး​ေပးတဲ့သူကို​ေတာ့ daddyလက္မခံႏိုင္ဘူး။ daddyသားကို daddyငယ္ငယ္တုန္းကလိုမ်ိဳး gay​ေတြက ​ေမြးတဲ့သားလို႔ အ​ေျပာမခံ​ေစရဘူး။ သားကို​ေမြးတဲ့သူက ကြာရွင္းမ​ေပးခ်င္လဲ daddyက နည္းလမ္းမ်ိဳးစုံသုံးၿပီး သူနဲ႔ကြာရွင္းၿပီးတာနဲ႔ သားကို မိစုံဖစုံလို ​ေန​ေစရမယ္' သား​ေလးရဲ႕ နဖူးကိုတစ္ခ်က္နမ္းလိုက္သည္။ ​ေနာက္​ေတာ့ ​ေရခ်ိဳး အ၀တ္စားလဲကာ ျပန္ထြက္လာလိုက္သည္။ သူအျပင္ကို​

ေရာက္​ေတာ့ ခက္က ငူငူငိုင္ငိုင္နဲ႔ထိုင္​ေနတုန္းပင္။

သူလည္း ခက္နဲ႔စကားမ​ေျပာခ်င္​ေတာ့တာနဲ႔

ထြက္လာခဲ့လိုက္​ေတာ့သည္။ ခက္နဲ႔စကားဆက္​ေျပာ​ေနမိရင္ သူ႔ပါးစပ္က ခက္ကိုပိုၿပီးနာက်င္​ေစမယ့္ စကား​ေတြထြက္လာ​ေတာ့မွာ။ ခက္က

အရမ္း​ေခါင္းမာသည္။ သူဘယ္​ေလာက္ပဲ ႏွင္ထုတ္​ေနပါ​ေစ သူ႔အနားကထြက္မသြား​ေပ။ သူ႔ကိုပဲ တြယ္ကပ္​ေနခဲ့သည္။ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ခက္ရဲ႕ 'မင္းအနားက ဘယ္​ေတာ့မွ ထြက္မသြားဘူး' ဆိုတဲ့ စကားကို ​ၾကားခ်င္​ေနလို႔ပဲလားမသိ။ ခက္နဲ႔​ေတြ႕တိုင္း ထြက္သြားဖို႔သာ​ေျပာ​ေနတတ္​ေလသည္။

သို႔​ေသာ္လည္း သား​ေလးကို သူ႔တုန္းကလိုမ်ိဳး သူမ်ားလက္ညႇိဳးထိုးၿပီး ႏွိမ္တာမခံရ​ေလ​ေအာင္

သူခက္နဲ႔ကြာရွင္းမွျဖစ္မည္။ သို႔မွသာ သူ႔သား​ေလး သူ႔လိုမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းမရွိ ခင္ခ်င္တဲ့သူမရွိတဲ့ဘ၀နဲ႔

မ​ေနရမွာ။

စစ္ ​ေတြး​ေနရင္း ဖုန္းသံျမည္လာမွ သတိ၀င္မိသည္။

'Hello ဟန္နီ'

'ကိုကို ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္မွာ ခက္ကလက္မွတ္ထိုး​ေပးၿပီးၿပီလားဟင္?'

'မထိုး​ေသးဘူး ဟန္နီ...သူ႔အတြက္အခ်ိန္လိုအပ္တယ္ ဟန္နီ။ သူခ်က္ခ်င္းႀကီး​ေတာ့ ကြာရွင္းဖို႔လက္ခံႏိုင္အုံးမွာမဟုတ္​ေသးဘူး'

'သူလက္မွတ္မထိုးလည္းျဖစ္ပါတယ္ကိုကိုရယ္။

ဟန္နီတို႔ အရင္ကအတိုင္း​ေနလဲျဖစ္တာပဲ။ ခက္ကို အရမ္းႀကီးဖိအားမ​ေပးပါနဲ႔။ ကိုကိုတို႔မကြာရွင္းလဲ

ရတာပဲ​ေလ။ သား​ေလးကို​ေတာ့ သူမ်ား​ေတြက

၀ိုင္းၿပီးလက္ညႇိဳးထိုးၾကမွာ​ေပါ့။ က်န္တာ​ေတြအကုန္အဆင္​ေျပပါတယ္'

'ကိုယ့္သား​ေလးကို ဘယ္သူကမွ မႏွိမ္​ေစရဘူး။ ကိုကို ခက္နဲ႔ ကြာရွင္းမွာပါ '

'ဒါဆိုရင္လည္း ဒီကိစၥကို ဟန္နီ႔ကိုပဲ တာ၀န္​ေပးလိုက္ပါ။ ဟန္နီကပဲ ခက္ကို နားလည္​ေအာင္​ေျဖာင္း​ျဖၾကည့္ပါ့မယ္။ ခက္ကလည္း နားလည္​ေလာက္မွာပါ။ အခ်ိန္ ၁ႏွစ္နီးပါး​ေလာက္ယူလိုက္

ရင္ရပါတယ္'

'အင္းပါ ဒါဆို ဟန္နီ႔ကိုပဲ ဒုကၡ​ေပးရ​ေတာ့မွာပဲ'

'ကိစၥမရွိပါဘူးကိုကိုရယ္။ ဒါဆို ဟန္နီ ဖုန္းခ်

လိုက္​ေတာ့မယ္​ေနာ္'

ဟန္နီႏိုင္ဖုန္းခ်သြား​ေတာ့ စစ္စိတ္ရႈပ္စြာ ​ေခါင္းကို

ဖြမိသည္။ ခက္ဘာလို႔ ​ေခါင္းမာ​ေနရတာလဲ?

သား​ေလးရဲ႕​ေရွ႕​ေရးကို​ေတာင္ မ​ေတြးႏိုင္​ေတာ့ဘူးလား? ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကိစၥကို ဟန္နီက တာ၀န္ယူမယ္ဆို​ေတာ့ သူလည္းလႊတ္ထားလိုက္​ေတာ့မည္။

သူတို႔အခ်င္းခ်င္းညႇိၾကပါ​ေစ​ေတာ့။

တကယ္လည္း သက္ႏြယ္တို႔ရဲ႕ မဂၤလာ​​ေဆာင္ကို

ခက္နဲ႔သား​ေလးတို႔ပဲ သြားခဲ့ရသည္။ ခက္က စစ္တို႔အိမ္ကို​ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး ဆိုင္ကယ္ကို ကိုယ္တိုင္မ​ေမာင္း​ရေတာ့​ေပ။ ဦးမင္းထက္က

ခက္အတြက္ ကား၀ယ္​ေပးထားၿပီး သြားစရာရွိတာကို ကားနဲ႔သာ သြား​ေစသည္။ ခက္ကိုကိုယ္တိုင္မ​ေမာင္းခိုင္းပဲ driverစီစဥ္​ေပးထားသည္။ အခုလည္း driver ဘဘႏွင့္သာ သက္ႏြယ္ရဲ႕​မဂၤလာ​ေဆာင္ကိုလာခဲ့ရသည္။ စစ္ပါမလာတာသိ​ေသာ္လည္း သက္ႏြယ္တို႔က ခက္စိတ္မ​ေကာင္းျဖစ္မွာစိုး၍ ဘာမွသိပ္မ​ေျပာၾက​ေပ။ မဂၤလာပြဲကိုလာတဲ့လူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ ႏွိမ္သလိုအၾကည့္​ေတြၾကားထဲမွာ အႏိုင္က သက္ႏြယ္ရဲ႕လက္ကို

ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထား​ေလသည္။ သူတို႔အတြက္က တစ္​ေယာက္နဲ႔တစ္​ေယာက္ခ်စ္​ေနၿပီးသားမလို႔ ပတ္၀န္းက်င္က ကဲ့ရဲ႕​ေနရင္​ေတာင္ တစ္​ေယာက္လက္ကိုတစ္​ေယာက္ ခိုင္ၿမဲစြာတြဲထားၿပီး ရင္ဆိုင္ႏိုင္သည္​ေလ။ မင္းခန္႔တို႔လဲ ဒီအတိုင္းပါပဲ။ သူတို႔အိမ္​ေတြက ​ေစာင့္ၾကည့္အုံးမယ္သာ​ေျပာၿပီး က်န္တာ​​ေထြ​ေထြထူးထူးမ​ေျပာၾကတာမလို႔ သူတို႔ကလည္း officialတြဲၾက​ေလသည္။

ခက္မွာသာ....

သက္ႏြယ္တို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး တိုက္ခန္းကိုျပန္လာခဲ့သည္။ စစ္က​ေတာ့ အိမ္ကို​ေရာက္ႏွင့္​ေနၿပီ။

ထူးထူးဆန္းဆန္းပါပဲလား?

'ခက္ထန္'

'ကြာရွင္းဖို႔ပဲ​ေျပာ​ေနအုံးမယ္ဆိုရင္ ထပ္ၿပီးမ​ေျပာပါနဲ႔​ေတာ့လားစစ္။ ငါပင္ပန္းလာလို႔ နားခ်င္​ေနၿပီ'

ဟုဆိုကာ သား​ေလးကိုခ်ီၿပီး အခန္းထဲကို၀င္လာ​ေတာ့ စစ္ကလည္း ​ေနာက္က​ေန လိုက္၀င္လာသည္။

'မင္းဘာလို႔​ေခါင္းမာ​ေနတာလဲ?'

'မင္းကိုခ်စ္လို႔....ငါ့အသက္ထက္ပိုၿပီး​ေတာ့..မင္းကိုခ်စ္မိသြားလို႔...မင္းနဲ႔မခြဲႏိုင္လို႔....မင္း​ေမးၿပီးရင္လည္း ငါအိပ္​ေတာ့မယ္စစ္။ ငါတကယ္ပင္ပန္းလာလို႔ပါ'

​ေျပာ​ေနရင္းနဲ႔ သား​ေလးကိုဖက္ကာ အိပ္​ေပ်ာ္သြား​ေသာ ခက္ကိုၾကည့္ၿပီး စစ္ရဲ႕စိတ္​​ေတြ ပိုၿပီးရႈပ္လာသည္။ ပါးစပ္ကသာ ကြာရွင္းမယ္လို႔​ေျပာ​ေန​ေပမယ့္ ခက္တကယ္ကြာရွင္း​ေပးရင္လဲ သူမ​ေနႏိုင္မွာစိုးရသည္။ ခက္က​ေတာ့ အပူပင္ကင္းစြာ အိပ္​ေပ်ာ္​ေနသည္။ သား​ေလးကို အလယ္မွာထားၿပီး

သူတို႔ ၂​ေယာက္က ​ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာ

၀င္အိပ္ၾက​ေတာ့ မိသားစုရဲ႕ ​ေႏြး​ေထြးမႈကိုခံစားရသည္။

ဟန္နီနဲ႔အတူရွိ​ေနစဥ္​ေတြတုန္းက​ေတာင္ အခုလို ​ေႏြး​​ေထြးတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးမရခဲ့။ သူနဲ႔ဟန္နီရဲ႕ၾကားမွာ က​ေလး​ေလးမရွိလို႔ပဲလား? သို႔​ေသာ္လည္း ဟန္နီနဲ႔ အတူ​ေန​ေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္လို႔ ဟန္နီ႔ကို တာ၀န္ယူရမည္။ ခက္က ​ေယာက်ာ္း​ေလးမလို႔

ကိစၥမရွိ။ ဟန္နီကမိန္းက​ေလးဆို​ေတာ့ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ အရွက္ကြဲႏိုင္သည္​ေလ။ ၿပီး​ေတာ့ ဟန္နီကလည္း သူ႔အ​ေပၚ​ေတာ္​ေတာ္​ေလး​ေကာင္း​ေပးရွာသည္။

ထိုတစ္ညလုံးကို ခက္ကိုၾကည့္​ေနရင္းနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့​​ေလသည္။ ​ေကာ့ၫြတ္​ေနတဲ့မ်က္​ေတာင္​ေလး​ေတြ၊ ​ေဆးမကူပါပဲ ခ်ယ္ရီသီး​ေလးလို နီရဲ​ေနသည့္ႏႈတ္ခမ္း​ေလး​ေတြ၊ အ​ေပၚပိုင္းက စင္းစင္း​​ေလးနဲ႔ ​ေအာက္ပိုင္း​ေရာက္မွ လုံးလုံး​ေလးျဖစ္သြားတဲ့ ႏွာတံ​ေလး​ေတြ၊ ​​ေပ်ာ့​ေဆး၊ ေပါင္း​ေဆး​ေတြမသုံးပါပဲ ​ေပ်ာ့အိ​ေနတဲ့ ဆံသား​ေလး​ေတြနဲ႔၊ ႏို႔ႏွစ္​ေရာင္ အသားအ​ေရနဲ႔ခက္ဟာ တကယ္ကိုပဲ လွရက္ပါသည္။ ​ေယာက်ာ္း​ေလး​တစ္​ေယာက္ကို လွတယ္ဆိုတာ ​ေျပာလို႔မ​​ေကာင္း​​ေပမယ့္ ခက္က​ေတာ့ တကယ္ကိုလွပါသည္။

မနက္က်​ေတာ့ ခက္မႏိုး​ေသးခင္ပဲ သူထြက္သြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထား​ေပမယ့္ ခက္ျပင္​ေပးတဲ့ မနက္စာကို​ေတာ့ စားခ်င္​​ေသးသည္မို႔ သူအိပ္ခ်င္​ေယာင္​ေဆာင္​ေနလိုက္သည္။ ခဏ​ေန​ေတာ့ ခက္ႏိုးလာပါသည္။ သား​ေလး​ေဘးမွာ၀င္အိပ္​ေနတဲ့သူ႔ကိုျမင္​ေတာ့

အံ့ၾသသြားသည့္ပုံပင္။ ၿပီး​ေတာ့ သား​ေလးကို

ငုံနမ္းလိုက္ကာ သူ႔ဘက္ကို​ေလွ်ာက္လာၿပီး သူ႔နဖူးကိုဖြဖြ​ေလးနမ္းတာ​ေၾကာင့္ အသက္ရႉတာ​ေတာင္ ​ေအာင့္ထားမိသည္။ သူ႔ရင္​ေတြဘာလို႔ တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ ခုန္လာရတာလဲ? တကယ္ဆို ​ေယာက်ာ္း​ေလးတစ္​ေယာက္အ​ေပၚ အခုလိုမျဖစ္သင့္ဘူးမဟုတ္လား? ညက အိပ္​ေရးမ၀လို႔ပဲ ခုန္​ေနတာျဖစ္မွာပါ​​ေလ။ ခက္​ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္သြား​ေတာ့မွ သူအသက္၀၀ရႉမိသည္။ ထို႔​ေနာက္မွာ​ေတာ့ ခက္က တစ္ခါထဲ ​

ေရခ်ိဳး အ၀တ္စားလဲၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ထုံးစံအတိုင္း

သြားတိုက္တံ​ေတြ ျပင္ဆင္​ေပးထားသည္။ ခက္ဟာ

သြားတာလာတာလုပ္တာကိုင္တာ အကုန္ ညင္သာလြန္းလွသည္။ ခက္အခန္းထဲက ထြက္သြား​ေတာ့မွ သူလဲ ထလိုက္သည္။ သား​ေလးကို အနမ္း​ေပးၿပီးတဲ့​ေနာက္မွာ​ေတာ့ ​ေရခ်ိဳးခန္းထဲကို၀င္ခဲ့လိုက္သည္။ ဘာလို႔မွန္းမသိ ဒီ​ေန႔​ေတာ့ ခက္အဆင္သင့္​လုပ္​ေပးထားတဲ့ သြားတိုက္တံနဲ႔ တိုက္ခ်င္​ေနသည္။

အျပင္ထြက္လာ​ေတာ့ ခက္က မနက္စာျပင္ၿပီး​ေနၿပီ။ သူ႔ကိုျမင္တာနဲ႔ ​မ်က္လုံး​ေလး​ေတြ၀ိုင္းစက္သြား​ေလသည္။ သို႔​ေသာ္ ခဏ​ေန​ေတာ့ သတိျပန္၀င္လာၿပီး

ေပါင္မုန္႔မီးကင္နဲ႔ ​​ေကာ္ဖီကို ျပင္​ေပးထားၿပီးတာနဲ႔ အခန္းထဲက ထြက္သြား​ေလသည္။ သူထမင္းစားခန္းထဲ၀င္လာတာ ခက္အံ့ၾသ​ေနမည္မွန္းသိပါသည္။

သူကလည္း အရင္က ခက္ကိုယ္တိုင္ ျပင္ဆင္​ေပးၿပီး စားဖို႔လာ​ေခၚတာ​ေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္ပဲထြက္သြားတတ္သည္မဟုတ္ပါလား။ အခုက​ေတာ့ ခက္​ေတာင္ ​ေခၚစရာမလိုပဲ သူ႔ဘာသာလာ​ေနသည္မလို႔

ခက္အံ့ၾသမယ္ဆိုျဖစ္သင့္ပါသည္။ သူကိုယ္တိုင္လဲ ဘယ္လိုျဖစ္​ေနမွန္းမသိ​ေပ။ ခက္ကို သနား​​ေနသလိုျဖစ္​ေနသည္။ သို႔​ေသာ္လည္း ဒါ​ေတြဟာ သိပ္ၿပီး

အ​ေရးမပါ​ေပ။ မၾကာခင္မွာပဲ ခက္နဲ႔သူ ကြာရွင္းရ​ေတာ့မယ္မဟုတ္ပါလား? ဟန္နီက​ေတာ့ ခက္ကို ​ေတြ႕ၿပီး​ေျပာၾကည့္မည္လို႔ ​ေျပာထားတာပဲ။

ၾကည့္ရတာ ခက္နဲ႔ဟန္နီနဲ႔ မ​ေတြ႕​ေသးဘူးထင္တာပါပဲ။