ခက် က​လေးကို​ချော့သိပ်​နေရင်း စစ်ရဲ့ဖုန်းမြည်သံကြားရလေသည်။ စစ်က​ ရေချိုးခန်းထဲ​

ရောက်​နေသဖြင့် သူ့ဖုန်းလာတာကိုမသိ။ အစက​တော့ ခက်လည်း ဒီအတိုင်းထားလိုက်မလို့

ပြင်​နေ​သေးသည်။ သို့​သော် Screen​ပေါ်မှာ ​ပေါ်လာတဲ့ 💖Honey💖ဆိုတဲ့ name​ကြောင့် ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်မိသည်။

'Hello ကိုကိုလား? ကိုကိုဟန်နီ့ဆီကိုမလာတာ ဘယ်​လောက်ကြာ​နေပြီလဲ? ဟန်နီက​တော့ ကိုကို့ကို သတိရလိုက်ရတာ။ ကိုကိုက​တော့ ဟန်နီ့ကို​မေ့ပြီး

ဟို​တစ်​ယောက်နဲ့​ပျော်မြူး​နေတယ်​ပေါ့။

ကိုကိုဟန်နီ့ကိုမချစ်​တော့ဘူးလားဟင်?'

'စစ်က အခု​ရေချိုး​နေတယ် ဟန်နီနိုင်။ ပြီး​တော့

သူကမင်းဆီကို ရုံးဆင်းချိန်တိုင်းလာ​နေတာပဲ​လေ မင်းမ​ကျေနပ်နိုင်​သေးဘူးလား?'

'ခက်ထန်? အဟက်! နင်က ကိုကို့ဖုန်းကို​တောင်

ယူကိုင်​နေပါလား။ ​တော်​တော်အတင့်ရဲ​နေတာပဲ'

'စစ် ​ရေချိုး​နေလို့ ငါကိုင်လိုက်မိတာ။ မင်း​ပြောစရာရှိတာ​ပြော​လေ ငါပြန်​ပြော​ပေးပါ့မယ်'

'ငါကနင်နဲ့မ​ပြောချင်ဘူး။ ကိုကိုနဲ့ပဲ​ပြောချင်တာ။

ပြီး​​တော့ ငါ​ပြောမယ့်စကား​တွေကလည်း

ငါတို့ ၂​ယောက်ကြားပဲ​ပြောလို့ရမှာ​လေ။

နင်ကနား​ထောင်ချင်လို့လား?'

'ဟန်နီနိုင်!!! မင်း မင်း!!'

'အဲ့ဒါဘာလုပ်​နေတာလဲ!!' အသံကြားရာကို

လှည့်ကြည့်မိ​တော့ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်​နေတဲ့ စစ်။

'စ..စစ်..ဖုန်း..ဖုန်းလာလို့ ကိုင်​ပေးတာ'

ခက်ဆီက ဖုန်းကိုလုယူလိုက်ပြီး တဖက်က​ခေါ်တဲ့သူကိုကြည့်လိုက်​တော့ ဟန်နီ။

'မင်းနဲ့ ​နောက်မှဆက်ရှင်းမယ် ခက်ထန်' ခက်ကို​ပြောပြီးတာနဲ့ ဟန်နီနိုင်နဲ့ဖုန်း​ပြောဖို့ ထွက်သွား​လေသည်။

(စ..စစ် ငါ့ကိုအထင်လွဲသွားတာလား? သူက

ဟန်နီနိုင့်ကို ​အော်တာ​ကြားလိုက်လို့ စိတ်တိုသွားတာလား? ဒါမှမဟုတ် သူ့ဖုန်းကို ယူကိုင်မိလို့ စိတ်တိုသွားတာလား?*) ခက်ရဲ့အ​တွေး​တွေက

ကြာကြာမခံလိုက်။

စစ်က ​ဒေါသတကြီးနဲ့ အခန်းထဲကို၀င်လာခဲ့သည်​လေ။

'ခက်ထန်!! မင်းကိုငါက ​ပြောင်းလဲ​နေပြီလို့ထင်ထားတာ။ အခု​တော့ မင်းက ​ခွေးမြီး​​ကောက်

ကျည်​တောက်စွတ်ပဲ။ ဘာလို့ ဟန်နီ့ကို ခြိမ်း​ခြောက်တာလဲ ဟမ်? ဟန်နီက ငါ့ကို အကူအညီတောင်းချင်လို့ ဖုန်းဆက်တာကို မင်းကဘာလို့ သူ့ကို

ခြိမ်း​ခြောက်ရတာလဲ ? မင်းမှာ ဘာအဆင့်ရှိလို့လဲ ဟမ်!!'

'စ..စစ် ငါသူ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မခြိမ်း​ခြောက်ခဲ့ဖူးဘူး'

'လိမ်​နေတာ!!! မင်းဟန်နီ့ကို​အော်​နေတာ

ငါကိုယ်တိုင်ကြားခဲ့တာ​တောင် မင်းကလိမ်​နေတုန်းလား! ငါမင်းကို ရွံတယ် ခက်ထန်။

မိန်းက​လေးတစ်​ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့

မင်းရဲ့စိတ်ကို ငါရွံတယ်။ က​လေး​မွေးထားလို့

မင်းကိုငါ ညှာ​နေတာ​တောင် မင်းက ​ရောင့်တက်လာ​သေးတယ်။ ဟန်နီနဲ့ ငါ့ကို ခွဲလို့ရမယ်များထင်​နေတာလား?'

'စစ်....မင်းဘာ​တွေ​ပြော​နေတာလဲ?

မင်းတို့ ၂​ယောက်ကို ခွဲမယ်ဆိုပြီး ငါတစ်ခါမှ

မစဥ်းစားဖူးဘူး။ အကုန်လုံးကို မင်းစိတ်တိုင်းကျပဲ ဖြစ်​စေခဲ့တာ​လေ။ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက

အခုချိန်ထိ မင်းနဲ့ဟန်နီနိုင် တွဲ​နေတာ​တောင်

ငါ ရင်နာနာနဲ့ လက်ခံ​ပေးခဲ့ရတာ​လေ။

ဒါ​တောင်...ဒါ​တောင်...မင်းက ဘာလို့ငါ့ကိုမယုံ​သေးတာလဲ? ငါဟန်နီနိုင့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ

မခြိမ်း​ခြောက်ခဲ့ဖူးဘူး။ ငါ..ငါ တကယ်​ပြော​နေတာ စစ်။'

'မင်းမလုပ်ပဲနဲ့ ဟန်နီနိုင်က ငါ့ကို လမ်းခွဲမယ်​

ပြောမလား?'

'စစ်!! ငါဘယ်တုန်းကမှ မ​ဟုတ်တာမ​ပြောဖူးဘူး။

ငါမင်းကို လိမ်​ပြော​နေတာလဲမဟုတ်ဘူး။ ပြီး​တော့ ဟန်နီနိုင့်ကိုပဲ ဘာလို့ယုံ​နေရတာလဲ။ ငါ့ကို​ရော...

ငါ့ကို​ရော တစ်ခါ​လောက် ယုံ​ပေးလို့မရဘူးလား'

'အဟက်!! မင်းကိုယုံ​ပေးရမယ် ဟုတ်လား? မင်းကဘယ်​လောက်​တောင်ယုံချင်စရာ​ကောင်း​နေလို့လဲ ဟမ်! '

'ဒါဆို ဟန်နီနိုင်က​ရော ဘာ​တွေများ​ကောင်း​နေလို့ မင်းကယုံကြည်​ပေး​နေရတာလဲ'

'အနည်း​ဆုံး​တော့ သူက ငါ့ကို မင်းလိုမျိုး ​

ယောကျာ်းတန်မဲ့ က​လေးနဲ့ ​ထောင်မဖမ်းဘူး'

'စစ်...မင်းဘယ်လို​ပြောလိုက်တာလဲ။ သားက

မင်းရဲ့​သွေးတစ်၀က်ပါတယ်​လေ။ ပြီး​တော့...ဘာကို​ထောင်ဖမ်းတယ်​ပြောတာလဲ?'

'​တော်​တော့ခက်ထန် ငါမင်းနဲ့ဆက်ပြီး စကားမများချင်​တော့ဘူး။ မင်းအရင်က ငါ့ကို​ဆေးခပ်ပြီး

အရယူခဲ့တာ​တွေ​ကို ငါက က​လေးမျက်နှာနဲ့

ဘာမှမ​ပြော​တော့တာ။ အခု​တော့ မင်းက

ငါ့ခွင့်လွှတ်မှုနဲ့မတန်ပါလား။ ကွာရှင်းကြရ​အောင်...ငါမင်းနဲ့ထပ်ပြီး တစ်မိုး​အောက်မှာ

အတူမ​နေနိုင်​တော့ဘူး'

'စ..စစ် ဘာလို့..ဘာလို့ ကွာရှင်း​ပေးရမှာလဲ...

ဟင့်အင်း...မကွာရှင်းနိုင်ဘူး။ ငါ..ငါ..မင်းအနားကဘယ်မှထွက်မသွားဘူးလို့​ပြောခဲ့တယ်​လေ။ စ..စစ်..ငါ..ငါ​တောင်းပန်ပါတယ်။ ဖြစ်ခဲ့သမျှ​တွေအကုန်လုံး ငါကပဲ..ငါကပဲ​တောင်းပန်ပါတယ်။

သား​လေးမျက်နှာ​ထောက်ပြီး​တော့ပဲဖြစ်ဖြစ်

ငါ့..ငါ့ကို ..ကွာရှင်းမယ်လို့မ​ပြောပါနဲ့လား..ငါ..ငါ..တကယ်မင်းနဲ့မခွဲနိုင်လို့ပါစစ်ရယ်'

'ဒါဆိုရင် ဟန်နီ့ကို​တောင်းပန်လိုက်'

ခက် သူ့ကိုမယုံနိုင်စွာကြည့်လိုက်မိရင်း

'စ..စစ် ငါ..ငါက ဘာလို့​တောင်းပန်ရမှာလဲ။

ငါအမှားမလုပ်ဘူး​လေ'

'မင်းကအရင်အတိုင်းပဲ ခက်ထန်၊ အခုထိ

မင်းအမှားကို ၀န်မခံရဲ​သေးဘူး၊ စိတ်ပျက်ဖို့​ကောင်းတယ်' စစ်ထွက်သွား​တော့မှ

'မင်းလည်းအရင်အတိုင်းပါပဲစစ်ရယ်။

ငါ့ကို..ငါ့ကို..အရင်အတိုင်း မယုံကြည်​နေတုန်းပါပဲ...'

ထို​နေ့မှစ၍ စစ်ဟာ သား​လေးမ​မွေးခင်တုန်းကလိုပဲ ၁ပတ်မှာ ၄ရက်က ဟန်နီနိုင်နဲ့ အတူ​နေ​လေသည်။ အိမ်ပြန်လာတဲ့ ၃ရက်ကလည်း အမြဲ​နောက်ကျမှ ပြန်လာတတ်သည်သာ။

(ငါတို့ မိသားစု​လေး​တော့ ​ပျော်​ပျော်ရွှင်ရွှင်​နေရ​တော့မယ်ထင်​နေတာ။ အခု​တော့ အရင်ကလိုပါပဲလား။ ငါကပဲ..ငါကပဲ အ​လျှော့​ပေးပါ့မယ်*)

ခက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်ပြီး စစ်ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို​စောင့်​နေလိုက်သည်။

'စ..စစ်..ပြန်လာပြီလား? ငါ..ငါမင်းကို​ပြောစရာရှိတယ်'

'ဘာ​ပြောမှာလဲ ငါ့မှာအချိန်​တွေမ​ပေါဘူး။ ​ပြောစရာရှိတာမြန်မြန်​ပြော'

'ငါ..ငါ..ဟန်နီနိုင့်ကို ​တောင်းပန်​ပေးပါ့မယ်။

ငါ​တောင်းပန်လိုက်ရင် မင်းအရင်ကလို အိမ်ပြန်လာမယ်မဟုတ်လားဟင်?'

'​ကောင်းပြီ​လေ။ မင်းအရင်ကတည်းက အခုလို တာ၀န်ယူတတ်တဲ့စိတ်ရှိခဲ့သင့်တာ'

ထို့​နောက် သား​လေးကို papaတို့နဲ့ ထားခဲ့ပြီး

ဟန်နီနိုင်နဲ့ ချိန်းထားတဲ့​နေရာကိုထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူ​တောင်းပန်မယ်လို့​ပြောထားလို့လားမသိ စစ်ရဲ့မျက်နှာဟာ ပြုံး​​သ​ယောင်​ယောင်ရှိ​နေ​လေသည်။ ဒါဟာ သူတို့အိမ်​ထောင်သက်တမ်း

တစ်​လျှောက်မှာ စစ်​မောင်းတဲ့ကား​ပေါ် ပထမဆုံးလိုက်ပါစီးနင်းရခြင်း။ ဟန်နီနိုင်က​တော့ အခါ​ပေါင်း​မ​ရေနိုင်​အောင် လိုက်စီးဖူး​ပေလိမ့်မည်။ ​

တွေးကြည့်မိ​တော့ ရင်ဘက်ထဲက​အောင့်လာပြန်သည်။

ချိန်းထားတဲ့​နေရာကို​ရောက်လာ​တော့ ဟန်နီနိုင်က ​စောင့်​နေ​လေသည်။ သူတို့ ၂​ယောက်​ကို​တွေ့​တော့ ဟန်နီနိုင်က ​စစ်ကို ​ပြေးဖက်​လေသည်။ မသိရင်

အကြာကြီးခွဲ​နေကြရတဲ့ချစ်သူ​တွေလို။

ရင်နာလှပါသည် ကိုယ့်​ရှေ့မှာ​ တခြားတစ်​ယောက်နဲ့ဖက်​နေတဲ့ စစ်ကိုကြည့်ပြီး​တော့။ သို့​သော်လည်း စစ် အိမ်ကိုပြန်လာဖို့က ပိုအ​ရေးကြီးတာမို့ ဟန်နီနိုင့်ကို မြန်မြန်​တောင်းပန်မှဖြစ်မည်။

သူ့ဘက်ကမမှား​ပေမယ့်လို့​ပေါ့။

'ဟန်နီနိုင်...​တောင်းပန်ပါတယ်' ​​ရောက်​ရောက်ချင်း ​တောင်းပန်ပါတယ်ဟု ​ပြော​နေ​သော

ခက်ကိုကြည့်ပြီး

'ခက်ရယ် ​တကယ်​​တော့ ​တောင်းပန်ဖို့မလိုအပ်ပါဘူး။ တကယ်ဆို ဟန်နီကသာ ပြန်​တောင်းပန်ရမှာ ကိုကို့ကို ခက်ဆီက လုထားသလိုဖြစ်​နေလို့'

'ဟန်နီက ဘာကိုလုထားရမှာလဲကွာ။ ကိုယ့်ကို

အရင်ကတည်းက ဟန်နီပိုင်ပြီးသားပဲကို။ ဒါဆို စကား​ပြောနှင့်ကြအုံး။ ကိုကို ဟိုဘက်၀ိုင်းက ကိုကို့သူငယ်ချင်း​တွေကို သွားနှုတ်ဆက်လိုက်အုံးမယ်'

စစ်ထွက်သွား​တော့ ဟန်နီနိုင်က

'​နောက်ဆုံး​တော့ နင်ငါ့ကိုလာ​တောင်းပန်ရပြီမဟုတ်လား?'

'ငါ​တောင်းပန်ပါတယ်ဟန်နီနိုင် စစ်ကို..စစ်ကို

အိမ်ကိုပြန်လာခိုင်း​ပေးလို့မရဘူးလား? သား​လေးကလည်း စစ်မရှိရင် အရမ်းငိုတတ်လို့ပါ။ ပြီး​တော့

စစ် အိမ်ကိုပြန်မလာတာလဲ ကြာ​နေပါပြီ။ ငါအခု​တောင်းပန်​နေတာမလို့ မင်း​ကျေနပ်ပါ​တော့။ ​ကျေးဇူးပြုပြီး စစ်ကို အိမ်ကိုပြန်ခိုင်း​ပေးပါ'

ခက်စကား​ကြောင့် ဟန်နီနိုင်က

'သား​လေး? အာ...နင်က က​လေး​မွေးထားတာပဲ

ငါ​မေ့သွားတာ။ နင်​မွေးတဲ့​နေ့က ငါနဲ့ ကိုကိုက

စက်စဲကို​ရောက်​နေသလားလို့။ နင့်ဆီ​တောင်မလာဖြစ်ဘူး​လေ။ နင်​တော်​တော်ခံစား​နေရမှာပဲ​နော်'

စိတ်မ​ကောင်းတဲ့ပုံစံဖမ်းကာ ​ပြောလိုက်မိသည်။

ဟန်နီနိုင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ၂၀ိုင်း​ကျော်​လောက်မှာ

စစ်က သူ့သူငယ်ချင်း​တွေနဲ့ စကား​ပြော​နေရင်း

ခက်တို့၀ိုင်းကိုလှမ်းလှမ်းကြည့်​နေတတ်​လေသည်။ ခက်ထိုင်တဲ့​နေရာက စစ်ကို​ကျော​ပေးထားသလို

ဖြစ်​နေတာမို့ ခက်ရဲ့မျက်နှာကို​တော့ စစ် မမြင်ရ​ပေ။

'ဟန်နီ..ငါ့အ​ပေါ်ထားတဲ့ နင့်အငြှိုး​တွေက မ​ပြယ်နိုင်​သေးဘူးလား? ငါ​တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါတို့ သားအဖ ၂​ယောက်လုံးအတွက် စစ်က မရှိမဖြစ်မလို့ပါ'

'ငါ့အတွက်လည်း သူကမရှိမဖြစ်ပဲ​လေ။ ​ငါလိုအပ်တာမှန်သမျှ ဖြည့်ဆည်း​ပေး​နေတဲ့သူ့ကို

ငါက လက်လွှတ်ခံနိုင်မလားစဥ်းစားကြည့်​ပေါ့။

အင်း...နင်က​လေး​မွေးပြီးသိပ်မကြာဘူး စစ်က

နင့်​အ​ပေါ်​နည်းနည်းပြောင်းလဲသွားတာဆို​တော့

ငါလဲ နင့်လို က​လေးယူလိုက်ရင် ငါ့ကိုပိုဂရုစိုက်​လောက်မလား?'

'ဟန်..ဟန်နီနိုင်'

'အဟက်!! ဘာလဲ လန့်သွားတာလား? စိတ်မပူပါနဲ့ ငါက ငါအလှပျက်မယ့်ကိစ္စကို မလုပ်ပါဘူး'

ဟန်နီနိုင်​ပြော​နေရင်းနဲ့ စစ်က သူတို့၀ိုင်းဘက်ကို ​လျှောက်လာတာမြင်​တော့

'ခက်..ခက်...ဟန်နီ...ဟန်နီ​တောင်းပန်ပါတယ်

ခက်ရယ်။ ဟန်နီက​လေ..ကိုကို့ကို ချစ်လွန်းလို့ လက်မလွှတ်ချင်ရုံ​လေးပါ။ ခက်​​ပြောသလို ကိုကို့ရဲ့ စည်းစိမ်​တွေကိုမက်လို့ ကိုကို့အနား ​နေ​နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဟန်နီ့ကို...ဟန်နီ့ကို ကိုကို့အနားကထွက်မသွားခိုင်းပါနဲ့​နော်...ဟန်နီ..ဟန်နီ..​တောင်းပန်ပါတယ်ခက်ရယ်' ရုတ်တရက်​​

လေသံပါမက အမူအယာ​တွေပါ​ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ဟန်နီနိုင်ကို ခက် နားမလည်စွာကြည့်​နေတုန်း

'ခက်ထန်!!! ' စစ်ရဲ့အသံ​ကြောင့် ခက်တကိုယ်လုံး တုန်သွားသည်။

'စ..စစ်'

'မင်းကိုငါက ဟန်နီ့ကို​တောင်းပန်ခိုင်းရ​အောင်​ခေါ်လာတာ​လေ။ အခု​တော့ မင်းက ထပ်ပြီးခြိမ်း​ခြောက်​နေပြန်ပြီလား?'

'စ..စစ်..ငါ..ငါမလုပ်..'

'​တော်​တော့! မင်းထွက်သွားတာ​ကောင်းမယ်။

ငါမင်းနဲ့ စကား​ပြောချင်စိတ်မရှိ​တော့ဘူး'

ခက်ထွက်သွားမယ်ပြင်​တော့ ဟန်နီနိုင်က

စစ်ရင်ခွင်ထဲက​နေ ​အောင်နိုင်သူအပြုံးပြုံးပြ​နေသည်။

စစ်သည် သူ့ကို နာကျင်​အောင်လုပ်နိုင်လွန်းပါသည်။

သူရှင်းပြ​တာ​တောင် လက်မခံနိုင်ဖြစ်​နေ​သောစစ်ဟာ

သား​လေးရဲ့ ရက်၁၀၀ပြည့် နာမည်​ပေး ကင်ပွန်းတပ်ကိုလည်း​ရောက်မလာခဲ့။ ဟန်နီနိုင်နဲ့ အချိန်ဖြုန်း​နေသည်တဲ့​လေ။ စစ်ရှိတဲ့ companyကို

ဟန်နီနိုင်က ခဏခဏလာ​နေတာ​ကြောင့်

တခြား၀န်ထမ်း​တွေက စစ်နဲ့ဟန်နီနိုင်ကို လက်ထပ်ထားတယ်လို့ ထင်​နေကြသည်တဲ့။

သူက​တော့ အမည်ခံ​ယောကျာ်းတစ်​ယောက်သာ။

စစ်ဟာ သူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမ​ပေးထား​တော့ စစ်နဲ့သူနဲ့ လက်ထပ်ထားတာကို လူနည်းစုကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူမှမသိကြ​ပေ။ သား​လေး စစ်ထက်နိုင်ရဲ့ ရက်၁၀၀ပြည့်ကို မလာခဲ့​သောစစ်ဟာ သားရဲ့ ၁နှစ်ပြည့်​မွေး​နေ့ကို​တော့ ​ရောက်လာခဲ့သည်။

​အ​ကြောင်းမှာကား ခက်ကို ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းဖို့တဲ့​လေ။

To be continued.....

ခက္ က​ေလးကို​ေခ်ာ့သိပ္​ေနရင္း စစ္ရဲ႕ဖုန္းျမည္သံၾကားရေလသည္။ စစ္က​ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ​

ေရာက္​ေနသျဖင့္ သူ႔ဖုန္းလာတာကိုမသိ။ အစက​ေတာ့ ခက္လည္း ဒီအတိုင္းထားလိုက္မလို႔

ျပင္​ေန​ေသးသည္။ သို႔​ေသာ္ Screen​ေပၚမွာ ​ေပၚလာတဲ့ 💖Honey💖ဆိုတဲ့ name​ေၾကာင့္ ဖုန္းကိုကိုင္လိုက္မိသည္။

'Hello ကိုကိုလား? ကိုကိုဟန္နီ႔ဆီကိုမလာတာ ဘယ္​ေလာက္ၾကာ​ေနၿပီလဲ? ဟန္နီက​ေတာ့ ကိုကို႔ကို သတိရလိုက္ရတာ။ ကိုကိုက​ေတာ့ ဟန္နီ႔ကို​ေမ့ၿပီး

ဟို​တစ္​ေယာက္နဲ႔​ေပ်ာ္ျမဴး​ေနတယ္​ေပါ့။

ကိုကိုဟန္နီ႔ကိုမခ်စ္​ေတာ့ဘူးလားဟင္?'

'စစ္က အခု​ေရခ်ိဳး​ေနတယ္ ဟန္နီႏိုင္။ ၿပီး​ေတာ့

သူကမင္းဆီကို ႐ုံးဆင္းခ်ိန္တိုင္းလာ​ေနတာပဲ​ေလ မင္းမ​ေက်နပ္ႏိုင္​ေသးဘူးလား?'

'ခက္ထန္? အဟက္! နင္က ကိုကို႔ဖုန္းကို​ေတာင္

ယူကိုင္​ေနပါလား။ ​ေတာ္​ေတာ္အတင့္ရဲ​ေနတာပဲ'

'စစ္ ​ေရခ်ိဳး​ေနလို႔ ငါကိုင္လိုက္မိတာ။ မင္း​ေျပာစရာရွိတာ​ေျပာ​ေလ ငါျပန္​ေျပာ​ေပးပါ့မယ္'

'ငါကနင္နဲ႔မ​ေျပာခ်င္ဘူး။ ကိုကိုနဲ႔ပဲ​ေျပာခ်င္တာ။

ၿပီး​​ေတာ့ ငါ​ေျပာမယ့္စကား​ေတြကလည္း

ငါတို႔ ၂​ေယာက္ၾကားပဲ​ေျပာလို႔ရမွာ​ေလ။

နင္ကနား​ေထာင္ခ်င္လို႔လား?'

'ဟန္နီႏိုင္!!! မင္း မင္း!!'

'အဲ့ဒါဘာလုပ္​ေနတာလဲ!!' အသံၾကားရာကို

လွည့္ၾကည့္မိ​ေတာ့ သူ႔ကိုစိုက္ၾကည့္​ေနတဲ့ စစ္။

'စ..စစ္..ဖုန္း..ဖုန္းလာလို႔ ကိုင္​ေပးတာ'

ခက္ဆီက ဖုန္းကိုလုယူလိုက္ၿပီး တဖက္က​ေခၚတဲ့သူကိုၾကည့္လိုက္​ေတာ့ ဟန္နီ။

'မင္းနဲ႔ ​ေနာက္မွဆက္ရွင္းမယ္ ခက္ထန္' ခက္ကို​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ဟန္နီႏိုင္နဲ႔ဖုန္း​ေျပာဖို႔ ထြက္သြား​ေလသည္။

(စ..စစ္ ငါ့ကိုအထင္လြဲသြားတာလား? သူက

ဟန္နီႏိုင့္ကို ​ေအာ္တာ​ၾကားလိုက္လို႔ စိတ္တိုသြားတာလား? ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ဖုန္းကို ယူကိုင္မိလို႔ စိတ္တိုသြားတာလား?*) ခက္ရဲ႕အ​ေတြး​ေတြက

ၾကာၾကာမခံလိုက္။

စစ္က ​ေဒါသတႀကီးနဲ႔ အခန္းထဲကို၀င္လာခဲ့သည္​ေလ။

'ခက္ထန္!! မင္းကိုငါက ​ေျပာင္းလဲ​ေနၿပီလို႔ထင္ထားတာ။ အခု​ေတာ့ မင္းက ​ေခြးၿမီး​​ေကာက္

က်ည္​ေတာက္စြတ္ပဲ။ ဘာလို႔ ဟန္နီ႔ကို ၿခိမ္း​ေျခာက္တာလဲ ဟမ္? ဟန္နီက ငါ့ကို အကူအညီေတာင္းခ်င္လို႔ ဖုန္းဆက္တာကို မင္းကဘာလို႔ သူ႔ကို

ၿခိမ္း​ေျခာက္ရတာလဲ ? မင္းမွာ ဘာအဆင့္ရွိလို႔လဲ ဟမ္!!'

'စ..စစ္ ငါသူ႔ကို ဘယ္တုန္းကမွ မၿခိမ္း​ေျခာက္ခဲ့ဖူးဘူး'

'လိမ္​ေနတာ!!! မင္းဟန္နီ႔ကို​ေအာ္​ေနတာ

ငါကိုယ္တိုင္ၾကားခဲ့တာ​ေတာင္ မင္းကလိမ္​ေနတုန္းလား! ငါမင္းကို ႐ြံတယ္ ခက္ထန္။

မိန္းက​ေလးတစ္​ေယာက္ကို အႏိုင္က်င့္တတ္တဲ့

မင္းရဲ႕စိတ္ကို ငါ႐ြံတယ္။ က​ေလး​ေမြးထားလို႔

မင္းကိုငါ ညႇာ​ေနတာ​ေတာင္ မင္းက ​ေရာင့္တက္လာ​ေသးတယ္။ ဟန္နီနဲ႔ ငါ့ကို ခြဲလို႔ရမယ္မ်ားထင္​ေနတာလား?'

'စစ္....မင္းဘာ​ေတြ​ေျပာ​ေနတာလဲ?

မင္းတို႔ ၂​ေယာက္ကို ခြဲမယ္ဆိုၿပီး ငါတစ္ခါမွ

မစဥ္းစားဖူးဘူး။ အကုန္လုံးကို မင္းစိတ္တိုင္းက်ပဲ ျဖစ္​ေစခဲ့တာ​ေလ။ လက္ထပ္ၿပီးကတည္းက

အခုခ်ိန္ထိ မင္းနဲ႔ဟန္နီႏိုင္ တြဲ​ေနတာ​ေတာင္

ငါ ရင္နာနာနဲ႔ လက္ခံ​ေပးခဲ့ရတာ​ေလ။

ဒါ​ေတာင္...ဒါ​ေတာင္...မင္းက ဘာလို႔ငါ့ကိုမယုံ​ေသးတာလဲ? ငါဟန္နီႏိုင့္ကို ဘယ္တုန္းကမွ

မၿခိမ္း​ေျခာက္ခဲ့ဖူးဘူး။ ငါ..ငါ တကယ္​ေျပာ​ေနတာ စစ္။'

'မင္းမလုပ္ပဲနဲ႔ ဟန္နီႏိုင္က ငါ့ကို လမ္းခြဲမယ္​

ေျပာမလား?'

'စစ္!! ငါဘယ္တုန္းကမွ မ​ဟုတ္တာမ​ေျပာဖူးဘူး။

ငါမင္းကို လိမ္​ေျပာ​ေနတာလဲမဟုတ္ဘူး။ ၿပီး​ေတာ့ ဟန္နီႏိုင့္ကိုပဲ ဘာလို႔ယုံ​ေနရတာလဲ။ ငါ့ကို​ေရာ...

ငါ့ကို​ေရာ တစ္ခါ​ေလာက္ ယုံ​ေပးလို႔မရဘူးလား'

'အဟက္!! မင္းကိုယုံ​ေပးရမယ္ ဟုတ္လား? မင္းကဘယ္​ေလာက္​ေတာင္ယုံခ်င္စရာ​ေကာင္း​ေနလို႔လဲ ဟမ္! '

'ဒါဆို ဟန္နီႏိုင္က​ေရာ ဘာ​ေတြမ်ား​ေကာင္း​ေနလို႔ မင္းကယုံၾကည္​ေပး​ေနရတာလဲ'

'အနည္း​ဆုံး​ေတာ့ သူက ငါ့ကို မင္းလိုမ်ိဳး ​

ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ က​ေလးနဲ႔ ​ေထာင္မဖမ္းဘူး'

'စစ္...မင္းဘယ္လို​ေျပာလိုက္တာလဲ။ သားက

မင္းရဲ႕​ေသြးတစ္၀က္ပါတယ္​ေလ။ ၿပီး​ေတာ့...ဘာကို​ေထာင္ဖမ္းတယ္​ေျပာတာလဲ?'

'​ေတာ္​ေတာ့ခက္ထန္ ငါမင္းနဲ႔ဆက္ၿပီး စကားမမ်ားခ်င္​ေတာ့ဘူး။ မင္းအရင္က ငါ့ကို​ေဆးခပ္ၿပီး

အရယူခဲ့တာ​ေတြ​ကို ငါက က​ေလးမ်က္ႏွာနဲ႔

ဘာမွမ​ေျပာ​ေတာ့တာ။ အခု​ေတာ့ မင္းက

ငါ့ခြင့္လႊတ္မႈနဲ႔မတန္ပါလား။ ကြာရွင္းၾကရ​ေအာင္...ငါမင္းနဲ႔ထပ္ၿပီး တစ္မိုး​ေအာက္မွာ

အတူမ​ေနႏိုင္​ေတာ့ဘူး'

'စ..စစ္ ဘာလို႔..ဘာလို႔ ကြာရွင္း​ေပးရမွာလဲ...

ဟင့္အင္း...မကြာရွင္းႏိုင္ဘူး။ ငါ..ငါ..မင္းအနားကဘယ္မွထြက္မသြားဘူးလို႔​ေျပာခဲ့တယ္​ေလ။ စ..စစ္..ငါ..ငါ​ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ျဖစ္ခဲ့သမွ်​ေတြအကုန္လုံး ငါကပဲ..ငါကပဲ​ေတာင္းပန္ပါတယ္။

သား​ေလးမ်က္ႏွာ​ေထာက္ၿပီး​ေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္

ငါ့..ငါ့ကို ..ကြာရွင္းမယ္လို႔မ​ေျပာပါနဲ႔လား..ငါ..ငါ..တကယ္မင္းနဲ႔မခြဲႏိုင္လို႔ပါစစ္ရယ္'

'ဒါဆိုရင္ ဟန္နီ႔ကို​ေတာင္းပန္လိုက္'

ခက္ သူ႔ကိုမယုံႏိုင္စြာၾကည့္လိုက္မိရင္း

'စ..စစ္ ငါ..ငါက ဘာလို႔​ေတာင္းပန္ရမွာလဲ။

ငါအမွားမလုပ္ဘူး​ေလ'

'မင္းကအရင္အတိုင္းပဲ ခက္ထန္၊ အခုထိ

မင္းအမွားကို ၀န္မခံရဲ​ေသးဘူး၊ စိတ္ပ်က္ဖို႔​ေကာင္းတယ္' စစ္ထြက္သြား​ေတာ့မွ

'မင္းလည္းအရင္အတိုင္းပါပဲစစ္ရယ္။

ငါ့ကို..ငါ့ကို..အရင္အတိုင္း မယုံၾကည္​ေနတုန္းပါပဲ...'

ထို​ေန႔မွစ၍ စစ္ဟာ သား​ေလးမ​ေမြးခင္တုန္းကလိုပဲ ၁ပတ္မွာ ၄ရက္က ဟန္နီႏိုင္နဲ႔ အတူ​ေန​ေလသည္။ အိမ္ျပန္လာတဲ့ ၃ရက္ကလည္း အၿမဲ​ေနာက္က်မွ ျပန္လာတတ္သည္သာ။

(ငါတို႔ မိသားစု​ေလး​ေတာ့ ​ေပ်ာ္​ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္​ေနရ​ေတာ့မယ္ထင္​ေနတာ။ အခု​ေတာ့ အရင္ကလိုပါပဲလား။ ငါကပဲ..ငါကပဲ အ​ေလွ်ာ့​ေပးပါ့မယ္*)

ခက္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်လိုက္ၿပီး စစ္ျပန္လာမယ့္အခ်ိန္ကို​ေစာင့္​ေနလိုက္သည္။

'စ..စစ္..ျပန္လာၿပီလား? ငါ..ငါမင္းကို​ေျပာစရာရွိတယ္'

'ဘာ​ေျပာမွာလဲ ငါ့မွာအခ်ိန္​ေတြမ​ေပါဘူး။ ​ေျပာစရာရွိတာျမန္ျမန္​ေျပာ'

'ငါ..ငါ..ဟန္နီႏိုင့္ကို ​ေတာင္းပန္​ေပးပါ့မယ္။

ငါ​ေတာင္းပန္လိုက္ရင္ မင္းအရင္ကလို အိမ္ျပန္လာမယ္မဟုတ္လားဟင္?'

'​ေကာင္းၿပီ​ေလ။ မင္းအရင္ကတည္းက အခုလို တာ၀န္ယူတတ္တဲ့စိတ္ရွိခဲ့သင့္တာ'

ထို႔​ေနာက္ သား​ေလးကို papaတို႔နဲ႔ ထားခဲ့ၿပီး

ဟန္နီႏိုင္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့​ေနရာကိုထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ သူ​ေတာင္းပန္မယ္လို႔​ေျပာထားလို႔လားမသိ စစ္ရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ ၿပဳံး​​သ​ေယာင္​ေယာင္ရွိ​ေန​ေလသည္။ ဒါဟာ သူတို႔အိမ္​ေထာင္သက္တမ္း

တစ္​ေလွ်ာက္မွာ စစ္​ေမာင္းတဲ့ကား​ေပၚ ပထမဆုံးလိုက္ပါစီးနင္းရျခင္း။ ဟန္နီႏိုင္က​ေတာ့ အခါ​ေပါင္း​မ​ေရႏိုင္​ေအာင္ လိုက္စီးဖူး​ေပလိမ့္မည္။ ​

ေတြးၾကည့္မိ​ေတာ့ ရင္ဘက္ထဲက​ေအာင့္လာျပန္သည္။

ခ်ိန္းထားတဲ့​ေနရာကို​ေရာက္လာ​ေတာ့ ဟန္နီႏိုင္က ​ေစာင့္​ေန​ေလသည္။ သူတို႔ ၂​ေယာက္​ကို​ေတြ႕​ေတာ့ ဟန္နီႏိုင္က ​စစ္ကို ​ေျပးဖက္​ေလသည္။ မသိရင္

အၾကာႀကီးခြဲ​ေနၾကရတဲ့ခ်စ္သူ​ေတြလို။

ရင္နာလွပါသည္ ကိုယ့္​ေရွ႕မွာ​ တျခားတစ္​ေယာက္နဲ႔ဖက္​ေနတဲ့ စစ္ကိုၾကည့္ၿပီး​ေတာ့။ သို႔​ေသာ္လည္း စစ္ အိမ္ကိုျပန္လာဖို႔က ပိုအ​ေရးႀကီးတာမို႔ ဟန္နီႏိုင့္ကို ျမန္ျမန္​ေတာင္းပန္မွျဖစ္မည္။

သူ႔ဘက္ကမမွား​ေပမယ့္လို႔​ေပါ့။

'ဟန္နီႏိုင္...​ေတာင္းပန္ပါတယ္' ​​ေရာက္​ေရာက္ခ်င္း ​ေတာင္းပန္ပါတယ္ဟု ​ေျပာ​ေန​ေသာ

ခက္ကိုၾကည့္ၿပီး

'ခက္ရယ္ ​တကယ္​​ေတာ့ ​ေတာင္းပန္ဖို႔မလိုအပ္ပါဘူး။ တကယ္ဆို ဟန္နီကသာ ျပန္​ေတာင္းပန္ရမွာ ကိုကို႔ကို ခက္ဆီက လုထားသလိုျဖစ္​ေနလို႔'

'ဟန္နီက ဘာကိုလုထားရမွာလဲကြာ။ ကိုယ့္ကို

အရင္ကတည္းက ဟန္နီပိုင္ၿပီးသားပဲကို။ ဒါဆို စကား​ေျပာႏွင့္ၾကအုံး။ ကိုကို ဟိုဘက္၀ိုင္းက ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္း​ေတြကို သြားႏႈတ္ဆက္လိုက္အုံးမယ္'

စစ္ထြက္သြား​ေတာ့ ဟန္နီႏိုင္က

'​ေနာက္ဆုံး​ေတာ့ နင္ငါ့ကိုလာ​ေတာင္းပန္ရၿပီမဟုတ္လား?'

'ငါ​ေတာင္းပန္ပါတယ္ဟန္နီႏိုင္ စစ္ကို..စစ္ကို

အိမ္ကိုျပန္လာခိုင္း​ေပးလို႔မရဘူးလား? သား​ေလးကလည္း စစ္မရွိရင္ အရမ္းငိုတတ္လို႔ပါ။ ၿပီး​ေတာ့

စစ္ အိမ္ကိုျပန္မလာတာလဲ ၾကာ​ေနပါၿပီ။ ငါအခု​ေတာင္းပန္​ေနတာမလို႔ မင္း​ေက်နပ္ပါ​ေတာ့။ ​ေက်းဇူးျပဳၿပီး စစ္ကို အိမ္ကိုျပန္ခိုင္း​ေပးပါ'

ခက္စကား​ေၾကာင့္ ဟန္နီႏိုင္က

'သား​ေလး? အာ...နင္က က​ေလး​ေမြးထားတာပဲ

ငါ​ေမ့သြားတာ။ နင္​ေမြးတဲ့​ေန႔က ငါနဲ႔ ကိုကိုက

စက္စဲကို​ေရာက္​ေနသလားလို႔။ နင့္ဆီ​ေတာင္မလာျဖစ္ဘူး​ေလ။ နင္​ေတာ္​ေတာ္ခံစား​ေနရမွာပဲ​ေနာ္'

စိတ္မ​ေကာင္းတဲ့ပုံစံဖမ္းကာ ​ေျပာလိုက္မိသည္။

ဟန္နီႏိုင္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၂၀ိုင္း​ေက်ာ္​ေလာက္မွာ

စစ္က သူ႔သူငယ္ခ်င္း​ေတြနဲ႔ စကား​ေျပာ​ေနရင္း

ခက္တို႔၀ိုင္းကိုလွမ္းလွမ္းၾကည့္​ေနတတ္​ေလသည္။ ခက္ထိုင္တဲ့​ေနရာက စစ္ကို​ေက်ာ​ေပးထားသလို

ျဖစ္​ေနတာမို႔ ခက္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို​ေတာ့ စစ္ မျမင္ရ​ေပ။

'ဟန္နီ..ငါ့အ​ေပၚထားတဲ့ နင့္အျငႇိဳး​ေတြက မ​ျပယ္ႏိုင္​ေသးဘူးလား? ငါ​ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ငါတို႔ သားအဖ ၂​ေယာက္လုံးအတြက္ စစ္က မရွိမျဖစ္မလို႔ပါ'

'ငါ့အတြက္လည္း သူကမရွိမျဖစ္ပဲ​ေလ။ ​ငါလိုအပ္တာမွန္သမွ် ျဖည့္ဆည္း​ေပး​ေနတဲ့သူ႔ကို

ငါက လက္လႊတ္ခံႏိုင္မလားစဥ္းစားၾကည့္​ေပါ့။

အင္း...နင္က​ေလး​ေမြးၿပီးသိပ္မၾကာဘူး စစ္က

နင့္​အ​ေပၚ​နည္းနည္းေျပာင္းလဲသြားတာဆို​ေတာ့

ငါလဲ နင့္လို က​ေလးယူလိုက္ရင္ ငါ့ကိုပိုဂ႐ုစိုက္​ေလာက္မလား?'

'ဟန္..ဟန္နီႏိုင္'

'အဟက္!! ဘာလဲ လန္႔သြားတာလား? စိတ္မပူပါနဲ႔ ငါက ငါအလွပ်က္မယ့္ကိစၥကို မလုပ္ပါဘူး'

ဟန္နီႏိုင္​ေျပာ​ေနရင္းနဲ႔ စစ္က သူတို႔၀ိုင္းဘက္ကို ​ေလွ်ာက္လာတာျမင္​ေတာ့

'ခက္..ခက္...ဟန္နီ...ဟန္နီ​ေတာင္းပန္ပါတယ္

ခက္ရယ္။ ဟန္နီက​ေလ..ကိုကို႔ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ လက္မလႊတ္ခ်င္႐ုံ​ေလးပါ။ ခက္​​ေျပာသလို ကိုကို႔ရဲ႕ စည္းစိမ္​ေတြကိုမက္လို႔ ကိုကို႔အနား ​ေန​ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဟန္နီ႔ကို...ဟန္နီ႔ကို ကိုကို႔အနားကထြက္မသြားခိုင္းပါနဲ႔​ေနာ္...ဟန္နီ..ဟန္နီ..​ေတာင္းပန္ပါတယ္ခက္ရယ္' ႐ုတ္တရက္​​

ေလသံပါမက အမူအယာ​ေတြပါ​ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ဟန္နီႏိုင္ကို ခက္ နားမလည္စြာၾကည့္​ေနတုန္း

'ခက္ထန္!!! ' စစ္ရဲ႕အသံ​ေၾကာင့္ ခက္တကိုယ္လုံး တုန္သြားသည္။

'စ..စစ္'

'မင္းကိုငါက ဟန္နီ႔ကို​ေတာင္းပန္ခိုင္းရ​ေအာင္​ေခၚလာတာ​ေလ။ အခု​ေတာ့ မင္းက ထပ္ၿပီးၿခိမ္း​ေျခာက္​ေနျပန္ၿပီလား?'

'စ..စစ္..ငါ..ငါမလုပ္..'

'​ေတာ္​ေတာ့! မင္းထြက္သြားတာ​ေကာင္းမယ္။

ငါမင္းနဲ႔ စကား​ေျပာခ်င္စိတ္မရွိ​ေတာ့ဘူး'

ခက္ထြက္သြားမယ္ျပင္​ေတာ့ ဟန္နီႏိုင္က

စစ္ရင္ခြင္ထဲက​ေန ​ေအာင္ႏိုင္သူအၿပဳံးၿပဳံးျပ​ေနသည္။

စစ္သည္ သူ႔ကို နာက်င္​ေအာင္လုပ္ႏိုင္လြန္းပါသည္။

သူရွင္းျပ​တာ​ေတာင္ လက္မခံႏိုင္ျဖစ္​ေန​ေသာစစ္ဟာ

သား​ေလးရဲ႕ ရက္၁၀၀ျပည့္ နာမည္​ေပး ကင္ပြန္းတပ္ကိုလည္း​ေရာက္မလာခဲ့။ ဟန္နီႏိုင္နဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္း​ေနသည္တဲ့​ေလ။ စစ္ရွိတဲ့ companyကို

ဟန္နီႏိုင္က ခဏခဏလာ​ေနတာ​ေၾကာင့္

တျခား၀န္ထမ္း​ေတြက စစ္နဲ႔ဟန္နီႏိုင္ကို လက္ထပ္ထားတယ္လို႔ ထင္​ေနၾကသည္တဲ့။

သူက​ေတာ့ အမည္ခံ​ေယာက်ာ္းတစ္​ေယာက္သာ။

စစ္ဟာ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသိမ​ေပးထား​ေတာ့ စစ္နဲ႔သူနဲ႔ လက္ထပ္ထားတာကို လူနည္းစုကလြဲၿပီး တျခားဘယ္သူမွမသိၾက​ေပ။ သား​ေလး စစ္ထက္ႏိုင္ရဲ႕ ရက္၁၀၀ျပည့္ကို မလာခဲ့​ေသာစစ္ဟာ သားရဲ႕ ၁ႏွစ္ျပည့္​ေမြး​ေန႔ကို​ေတာ့ ​ေရာက္လာခဲ့သည္။

​အ​ေၾကာင္းမွာကား ခက္ကို ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းဖို႔တဲ့​ေလ။

To be continued.....