'အန်ကယ်....ခက်ရှိလား ခမျ?'

'​ဘယ်သူ...​သြော် ခက်ရဲ့သူငယ်ချင်း​တွေပဲ။ လာ..ထိုင်ကြ​လေသားတို့။ ခက်ကိုသွား​ခေါ်​ပေးမယ်။'

'ရပါတယ်အန်ကယ် ကျ​နော်တို့ပဲသွားလိုက်ပါ့မယ်။ ခက်က ဘယ်မှာရှိ​နေတာလဲဗျ'

'ခက်က ထမင်းစားခန်းရဲ့ ညာဘက် တစ်ခန်း​ကျော်မှာရှိတာသား။ အစက​တော့ ​အ​ပေါ်ထပ်မှာပဲ​နေတာ။ ကိုယ်၀န်က လ ရင့်လာလို့ အတက်အဆင်းမလုပ်ရ​အောင် ​အောင်ထပ်မှာပဲ​နေခိုင်းလိုက်​တော့တာ'

'ဟုတ်ကဲ့ ဒါဆို သွားလိုက်ပါအုံးမယ် ခမျ'

ဦးစစ်​​သော်ကိုနှုတ်ဆက်ပြီး ခက်ရှိတဲ့အခန်းကို ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အခန်းတံခါးက ​စေ့ရုံသာ​စေ့ထား

သဖြင့် အထဲကို၀င်ကြည့်လိုက်ကြ​တော့ ​

စောင်အပါး​လေးတစ်ထည်ခြုံကာ အိပ်​ပျော်​နေ​​သော ခက်။

'ခက်..ခက်...ထ​တော့ဟ...'

'ထားလိုက်ပါသက်နွယ်ရာ။ ငါတို့ သူနိုးတဲ့အထိ​စောင့်ကြ​တာ​ပေါ့။ မနှိုးပါနဲ့ဟ' မင်းခန့်က​ပြော​တော့

သက်နွယ်လည်း ဆက်မနှိုး​တော့​ပေ။

'ဒါနဲ့ မင်းခန့် စစ်က အခုထိ အိမ်ကိုပြန်မလာဘူးဆို ဟုတ်လား?'

'ဟုတ်ရင်လည်း ဟုတ်မှာ​ပေါ့။ ငါကဘယ်သိမလဲ'

'နင်သိပါတယ်။ ဟိုတ​လောက​တောင် နင်..သူတို့ ၂​ယောက်ကို ​တွေ့​သေးတယ်မလား?'

'သိရင်လည်းဘာလို့လာ​မေး​နေလဲ။ တိုးတိုး​နေစမ်း။ ခက်နိုးလာရင် ကြားသွားလိမ့်မယ်။ နဂိုကမှ ငါတို့

ဖြူလုံး​လေးက ၀မ်းနည်းတတ်ပါတယ်ဆို'

'မနိုး​သေးပါဘူးဟယ်။ အဲ့ဒီ စစ်​ဆိုတဲ့​ကောင်က အမြင်ကပ်စရာကြီး​နော်။ သင်္ကြန် ငါတို့နဲ့လည်တုန်းက ခက်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ပြ ကြင်နာပြ​နေတာ

သူ့ရည်းစားကျ​နေတာပဲ။ အခုကျ​တော့လည်း ခက်ကိုဆိုရင် မုန်း​နေတာ။ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုးနှိပ်စက်လိုက်နဲ့ မုန်းဖို့​ကောင်းလိုက်တာ' သက်နွယ်ရဲ့အ​ပြောကို အစိုးကလည်း

'ငါသာ ခက်​နေရာမှာဆိုရင် ထွက်​ပြေးမိမယ်ထင်တာပဲ။ ကိုယ့်ကို နှိပ်စက်​နေတဲ့လူနား ဘယ်​တော့မှမ​နေဘူး။ ခက်တစ်​ယောက် အခုချိန်ထိ သည်းခံ​နေတာ အံ့သြတယ်'

'ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် အစိုး​ပြောတာမှန်တယ်။ ခက်က ဘာလို့ စိတ်မနာနိုင်ရတာလဲမသိဘူး။ ဟိုက သူ့ကိုယ်၀န်ကြီးဒီ​လောက် လ ရင့်​နေတာ​တောင် ဂရုစိုက်ပေးရမယ်မှန်းမသိဘူး။ ခက်အစား ငါခံပြင်းလိုက်တာဟယ်'

'နင်ခံပြင်း​နေလဲ ဘာမှလုပ်လို့မှမရတာဟာ ခက်ကိုပဲ စိတ်ချမ်းသာ​အောင်ထား​ပေးကြတာ​ပေါ့။

ငါတို့ဖြူလုံး​လေးက အားငယ်တတ်တယ်' မင်းခန့်ရဲ့အ​ပြောကို ကျန်တဲ့ ၃​​ယောက်လုံးက ​ခေါင်းညိမ့်​ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။ သူတို့​တွေကပဲ ခက်ကို

စိတ်ချမ်းသာ​အောင် ထားရမည်​လေ။

'အင်း....ပွစိပွစိ​တွေနဲ့..အိပ်​နေတာကို....' ခက်

အိပ်မှုန်စုံဝါးဖြင့် ထ,မယ် လုပ်​တော့ မင်းခန့်ကပဲ

ထူ​ပေး​လေသည်။ သက်နွယ်က

'ခက် နိုးပြီလား? ငါတို့က နင့်ဆီ အလည်လာကြတာ။ နင်နဲ့မ​တွေ့တာလဲကြာပြီ​လေ'

'​ရောက်​နေတာများ ငါ့ကိုနှိုးလိုက်ကြတာမဟုတ်ဘူး။ အကြာကြီး​စောင့်​နေရတာလား?'

'မ​စောင့်ရပါဘူး စကား​ပြောရင်းနဲ့ အချိန်ကုန်သွားမှန်း​တောင်မသိလိုက်ဘူး။ ' ခက်တို့စကား​ပြော​နေတုန်းမှာပဲ ကြီးကြီးက အ​အေးဗန်း​လေးကိုင်ပြီး ၀င်လာသည်။

'ခက်​လေးရဲ့ သူငယ်ချင်း​တွေ​ရောက်​နေတယ်ဆိုလို့

အ​အေးလာပို့တာ'

'အားနာလိုက်တာကြီးကြီးရယ်'

'မလိုပါဘူး သားရယ် ကြီးကြီးက သား​လေးအခုလို သူငယ်ချင်း​တွေနဲ့စကား​ပြောပြီး ပြုံး​​ရယ်နေတာမြင်​တော့ အရမ်း၀မ်းသာတာပဲ။ ကဲ ဒါဆို ကြီးကြီးသွား​တော့မယ်​နော်။ လိုအပ်တာရှိရင် လှမ်း​ခေါ်လိုက်​နော် သား'

'ဟုတ်ကဲ့ကြီးကြီး' ကြီးကြီးထွက်သွားတာနဲ့

သက်နွယ်က

'ခက်...အဲ့အန်တီကြီးက နင်ပြုံး​​နေတာမြင်​တော့ ၀မ်းသာတာပဲတဲ့။ အရင်က နင်မပြုံးဖူးဘူးလား'

'အာ...ငါသိပ်ပြီး မပြုံးဖြစ်ဘူးထင်တယ်။ ဒီမှာက daddyက companyသွားတယ်။ papaက အိမ်မှာပဲ​နေပြီး ငါ့ကို ဂရုစိုက်​ပေးတယ်။ ဒါ​ပေမယ့် daddyတို့ papaတို့နဲ့ ရှိတဲ့အချိန်​လေးပဲ

ငါနည်းနည်းပြုံးဖြစ်တယ်ထင်တယ်။ '

'ထားပါ​တော့ နင်အရင်က သိပ်မပြုံးဖြစ်​ပေမယ့် အခုငါတို့က နင့်ကို အူတက်​နေ​အောင်လုပ်​ပေးမယ် ဟဲဟဲ' သက်နွယ်ရဲ့အ​ပြောကို အစိုးက

'ကြည့်ကြပ်လဲလုပ်အုံး။ ​တော်ကြာ အရမ်း​တွေ

အရယ်လွန်ပြီး အူမတက်ပဲ က​လေးထွက်​နေအုံးမယ်'

'ဘာ!! အစိုး နင်က​သေချင်ပြီနဲ့တူတယ်'

သက်နွယ်ရဲ့အ​ပြောကို အစိုးက လျှာထုတ်​ပြောင်ပြ​တော့

'အနိုင်....အဟင့်....အစိုးက​လေ....ငါ့ကို​လေ...အနိုင်ကျင့်​နေတယ်'

'အင်.... သက်နွယ်ရာ ရုပ်ကြမ်းကြီးနဲ့။ စိတ်ပျက်ဖို့​ကောင်းတယ်' အစိုးသက်နွယ်ကို​ပြောပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း မင်းခန့်ဘက်ကိုလှည့်ကာ မျက်နှာငယ်​လေးနဲ့

'ကိုကို...သက်နွယ်က​လေ...အစိုး..အစံ...​လေးက

သူ့ကိုအနိုင်ကျင့်​နေပါတယ်ဆိုပြီး ​လျှောက်​ပြော​နေတယ် အဟင့် '

ခက်က​တော့ ထိုအတွဲ ၂တွဲကြားမှာ ၀င်မပါချင်​ပေ။ တကယ်ပါပဲ လူ​ရှေ့မ​ရှောင် သူ​ရှေ့မ​ရှောင် roချင်​နေကြတာ။ သူတို့ဟာ​လေး​တွေကို အသဲအသန်​

ချော့​နေကြတဲ့ ဂနိုင်နဲ့ မင်းခန့်ကိုကြည့်ပြီး

'အဟင့်...အီး..ဟီး......' ခက်ရဲ့ ငိုသံကြားတာနဲ့ မင်းခန့်တို့ ၄​ယောက်လုံး ပြာယာခတ်သွားကြကာ

'ဟယ်...ခက်...ခက်ကလည်း မငိုနဲ့​လေဟယ်။

ဘာလို့ငိုသွားတာတုန်း?'

'ငိုမှာ​ပေါ့...အဟင့်.. မင်းတို့က...မင်းတို့က..ငါ့​ရှေ့မှာ လာ ro​နေကြတာကို...အီးဟီး...... သူများက ​ယောကျာ်းလုပ်တဲ့သူက ဂရုမစိုက်လို့...တစ်​ယောက်ထဲ အားငယ်​နေပါတယ်ဆိုမှ..အင့်...​​စောင့် rs​တွေက...အင့်...လာ..လာ..roပြ​နေတယ်.. အီး..'

'ခက်...ခက်ကလည်းကွာ။ ငါတို့​တောင်းပန်ပါတယ်။ ​နောက်တစ်ခါ roမပြ​တော့ပါဘူး..​နော်..​နော်...မငိုနဲ့​တော့​နော်..ငါတို့ဖြူလုံး​လေးက ငိုရင်မလှပဲ​နေလိမ့်မယ်'

မင်းခန့်​ချော့မှ ပိုဆိုးသွားကာ

'အီးဟီး....မင်းကငါ့ကို...ရုပ်ဆိုးတယ်လို့​ပြောတာ​ပေါ့...အီး....ငိုမှ​တော့ လှစရာလားလို့...အင့်...ဟင့်..'

ခက်က ​တော်​တော်နဲ့ အငိုမတိတ်​တော့ မင်းခန့်ပါ ​ရောပြီးငိုချင်လာသည်။

(ငါ​လေးက သူ့ကိုရုပ်ဆိုးတယ်လို့မ​ပြောမိပါဘူး။

အငိုတိတ်​အောင် ​ချော့ချင်ယုံ​လေးပါကွာ*)

​နောက်ဆုံးမှာ​တော့ ခက်ရဲ့​ရှေ့မှာ လုံး၀လုံး၀

ro မပြ​တော့ပါဘူးဟု စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက်​ပေါ်မှာ ၀န်ခံကတိ​ရေးပြီး ၄​ယောက်လုံး လက်မှတ်ထိုးလိုက်ကြမှ အငိုတိတ်သွား​တော့သည်။

[ ကိုယ့်​ရှေ့မှာ Rs​တွေ လာ Roပြရင် အသံကျယ်ကြီးနဲ့​အော်ငိုပြီး ​နောက် roမပြ​တော့ပါဘူးလို့ ၀န်ခံကတိ​​ရေးခိုင်းပါ

ပုံ/ ခက် :') ]

ခက်အငိုတိတ်သွား​တော့ ဦးစစ်​သော်က ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အခန်းထဲ၀င်လာပြီး

'သား...သားတို့အတွက် papa ​ကြက်​ကင်နဲ့ တခြားမုန့်​တွေ၀ယ်လာတယ်။ လာစားကြ' ဟုဆို​တော့ သက်နွယ်နဲ့ ဂနိုင်က ခက်ကို တစ်ဖက်စီတွဲပြီး ထမင်းစားခန်းထဲ​ခေါ်သွား​လေသည်။ ​နောက်ဆုံးကျန်ခဲ့တဲ့ မင်းခန့်ကို ဦးစစ်​သော်က

'​မောင်မင်းခန့်တို့ကို​ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်။

ခက်က အရင်တုန်းက အရမ်းမြိုသိပ်ထားတတ်တာ။ အခုလို သူများ​တွေ​ရှေ့ ငိုတယ်ဆိုတာ အရမ်းရှားတယ်၊ အန်ကယ်တို့​တောင် ခက်ငိုတာမ​တွေ့ဖူးဘူး'

'ရပါတယ်အန်ကယ်။ ခက် အခုလိုငိုလိုက်​တော့

သူလည်းစိတ်​ပေါ့သွားမှာ​ပေါ့။ ဘာ​ကြောင့်ငိုတာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း​လေး​တော့ ​

နေရထိုင်ရတာ ​ကောင်းသွားမှာပဲ။ '

'အန်ကယ်က​တော့ ခက်ရဲ့ darkside ကိုမြင်​သွားပြီ​ဟေ့။ ကိုယ်၀န်​ဆောင်​တွေ အားငယ်တတ်တာသိ​ပေမယ့် ခက်က သူခံစားရတာ​တွေကို မြိုသိပ်ထား​တော့ တစ်ခုခုဖြစ်မှာစိုးရိမ်​နေတာ။ အခုလိုကျ​တော့လည်း ငါ့သမက်​လေးက ဂျစ်တူး​လေးပါလား'

'ဟုတ်ပ အန်ကယ်ရယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျ​နော်တို့လည်း သူ့​ရှေ့မှာ roတာ ​လျှော့ရ​တော့မှာပဲ ဟားဟား'

၂​ယောက်သား စကားတစ်​ပြော​ပြောနဲ့ ထမင်းစားခန့်​ရောက်​တော့ ဦးစစ်​သော်၀ယ်ထားသမျှ အကုန်​ပြောင်​လေပြီ။

'ဟမ်..ဒါ​တွေက ဘယ်လိုဖြစ်...' ဦးစစ်​သော်ရဲ့

စကား​တောင်မဆုံးလိုက်ရ သက်နွယ်ကဖြတ်ပြီး

'အမ​လေး အန်ကယ်​ရေ...မ​ပြောချင်ပါဘူး။ ​ရောက်တာနဲ့ တန်းပြီး အန်ကယ်ပါလာတာ​တွေအကုန်

သူ့အတွက်ဆိုပြီး စား​နေတာ။ သမီးတို့​တောင်

နည်းနည်းပဲစားလိုက်ရတယ်။ '

'ဟားဟား..သားက papa၀ယ်လာတာ​တွေကြိုက်တယ်​ပေါ့။ ဒါဆို သား daddyကို ဖုန်းဆက်ပြီး ထပ်၀ယ်ခဲ့ဖို့ မှာလိုက်အုံးမယ်။ သားတို့ သမီးတို့ကို ​ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်။ ဒီမှာ​နေတဲ့ကာလပတ်လုံး

ခက်က အစားဆို သိပ်မစားတတ်ဘူး။ အားနာလို့လား​တော့မသိဘူး။ အန်ကယ်တို့ကပဲ ဇွတ်အတင်း​ကျွေး​နေရတာ။ အခု သမီးတို့လာမှပဲ ခက်က

​များများစား​တော့တယ်။ ခက်က သူငယ်ချင်း​တွေနဲ့ဆိုရင် တကယ်ကို က​လေး​လေးအတိုင်းပဲ'

ဦးစစ်​သော်က ​ပြောပြီးတာနဲ့ ဦးမင်းထက်ကို ဖုန်းဆက်ရ​အောင် ထွက်သွား​လေသည်။ တကယ်​တော့ ဖုန်းကလက်ထဲမှာကိုင်ထားတာမလို့ ထမင်းစားခန်းထဲမှာကတည်းက တစ်ခါထဲဆက်လိုက်လို့ရသည်။

ဒါ​ပေမယ့် ဦးမင်းထက်ဆီဖုန်းဆက်ရင် အမြဲတမ်းလိုလို တီတီတာတာစကားတချို့ကိုပါ ​ပြောဖြစ်ကြသည်။ ​တော်ကြာ ခက်​ရှေ့မှာ အဲ့လို​ပြောမိရင်

မင်းခန့်တို့လို ၀န်ခံကတိ​ရေး​နေရမှာစိုး၍ အပြင်ထွက်​ပြောခြင်းသာ။ အခုချိန်မှာ သမက်​လေးက ​ယောက္ခထီးလဲ သိမှာမဟုတ်ဘူး အကုန်လုံးကို ပတ်ရမ်း​နေတာ​လေ။ သမက်လည်း ​ကြောက်ရတယ် :"(

'ဟယ်..ခက်..ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရရဲ့လား'

ရုတ်တရက် သက်နွယ်ရဲ့​အော်သံကြားရ​တော့

ဦးစစ်​သော်ခမျာ ဖုန်းကိုချက်ချင်းချလိုက်ပြီး ထမင်းစားခန်းထဲ ​ပြေး၀င်ရပြန်သည်။

'သား..ခက်..ရရဲ့လား? ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?'

'သူ ​မွေးချင်​နေတာနဲ့တူတယ် အန်ကယ်'

မင်းခန့်က၀င်​ပြော​တော့

'အင်း..ဖြစ်​လောက်တယ်၊ ​ဆေးရုံပို့မှဖြစ်မယ်။ ​မောင်မင်းခန့် ခက်ကိုချီပြီး ကားထဲလိုက်ပို့​ပေးလို့

ရလား?'

'ဟုတ်ကဲ့ အန်ကယ်' မင်းခန့်က ခက်ကိုချီပြီး ကားထဲလိုက်ပို့သည်။ ပြီးတာနဲ့ driver seat ​မှာ ၀င်ထိုင်လိုက်ပြီး

'အန်ကယ် ကျ​နော် ကား​မောင်းလိုက်မယ်။

အန်ကယ်က ​နောက်ခန်းမှာပဲ ထိုင်လိုက်​နော်။ အစိုး ဒီက လိုအပ်တာ​တွေယူခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကားကို ​မောင်းခဲ့လို့ဖြစ်လား?'

'အင်းအင်း ဖြစ်တယ် ကိုကို...အဲ..မင်းခန့်။ လာလာ သက်နွယ်နဲ့ ဂနိုင်' မင်းခန့်တို့ကား ထွက်သွား​တော့

သက်နွယ်တို့ကလဲ ခက်အတွက်လိုအပ်မယ်ထင်တဲ့ ပစ္စည်း​တွေအကုန် ယူပြီး ​နောက်ကလိုက်ခဲ့ကြသည်။

​ဆေးရုံ​ရောက်​တော့ ​ခက်ကရေမြွှာ​ပေါက်​နေသဖြင့်

က​လေး မွန်းသွားမှာစိုးကာ ခွဲ​မွေးခဲ့ရသည်။

ဦးစစ်​သော်ကိုယ်တိုင်ပဲ ​ခွဲ​မွေး​ပေး​ရလေသည်။

Operationခန်းရဲ့ အပြင်မှာ​တော့ မင်းခန့်တို့

၃​ယောက်အပြင် ဦးမင်းထက်ကပါ ​​စိတ်ပူစွာနဲ့​

စောင့်​နေကြသည်။ လူနာရှင်ဖြစ်တဲ့ စစ်က​တော့​ရောက်မလာ။ မင်းခန့်တို့က ဖုန်းဆက်ကြည့်​တော့လည်း ဆက်သွယ်မှုဧရိယာပြင်ပ တဲ့​လေ။ လူနာရှင်​နေရာမှာ လက်မှတ်ထိုး​တော့လည်း မင်းခန့်ကပဲ လက်မှတ်ထိုး​ပေးရ​လေသည်။ ခဏကြာ​တော့ အခန်းတံခါးပွင့်လာပြီး ဦးစစ်​သော် ထွက်လာ​လေသည်။ ဦးမင်းထက်က အ​ပြေးအလွှားသွားကာ

'အ​သော်..အ​ခြေအ​နေဘယ်လိုရှိလဲ? ခက်က​ရော.. အဆင်​ပြေရဲ့လား?'

'အကုန်လုံးအ​ဆင်​ပြေပါတယ် အကိုရဲ့။ ခက်က

သား​လေး​မွေးတယ်ဗျ။ အခု​တော့ ​မေ့​ဆေးအရှိန်​ကြောင့် မနိုး​သေးဘူး။ ခဏ​နေရင် သတိရလာ​တော့မှာ။ အကိုသိလား ကျ​နော့်ရဲ့ ​မြေး​လေးကို​လေ

ကျ​နော်ကိုယ်တိုင် ​ဟောဒီလက်​တွေနဲ့ ခွဲ​မွေး​ပေးခဲ့တာဗျ။ အခုထိ မယုံနိုင်​သေးဘူး။ ဒီလိုမျိုး​နေ့​လေး ​​ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး'

ဦးစစ်​သော်က ​ပြောရင်းနဲ့ မျက်ရည်​တွေကျလာ​တော့

'အ​သော်ကလည်းကွာ မငိုပါနဲ့​တော့ အကိုလည်း

၀မ်းသာတာ​ပေါ့။ အ​သော်ကိုယ်တိုင် ကိုယ်တို့ ​

မြေးဦးလေးကို ​ခွဲ​​မွေး​​ပေးခဲ့လို့ ​​ကျေးဇူးအရမ်းတင်ပါတယ်'

မင်းခန့်တို့ ၄​ယောက်က​​တော့ သူတို့​​ရှေ့က သက်ကြီးစုံတွဲကိုကြည့်ပြီး

(ခက်​သာမြင်လို့က​တော့ သူတို့လဲ ၀န်ခံကတိထိုးရမှာ။ ခက်​ရေ မြန်မြန်သတိရလာ​ပါတော့​ဟေ့။

မင်း​ယောက္ခထီးစုံတွဲက ​ဆေးရုံမှာလာro​နေတာ။

၀န်ခံကတိမြန်မြန်လာထိုးခိုင်း။ ငါတို့ကိုပဲ ကွက်ပြီးအနိုင်ကျင့်ရင် မတရားဘူးမဟုတ်လား*) ခက်ဆီမှာ ၀န်ခံကတိထိုးခဲ့ရတဲ့ ၄​ယောက်က​တော့ ထိုမြင်ကွင်းကို ခက်ကိုမြန်မြန်မြင်​စေချင်​နေကြသည်။ ​

နောက်​တော့ ဦးစစ်​​သော်က သတိရပြီး မြန်မြန်လူချင်းခွာလိုက်ကာ

'အာ...​မေ့​နေတာ အန်ကယ်တို့ ၂​ယောက်ရဲ့ ဒီပုံစံသာ ခက်မြင်သွားလို့ရ​တော့ ၀န်ခံကတိထိုး​နေရမှာ​နော်' ဟု ​​ပြော​တော့

(အ​သေအချာ​ပဲပေါ့။ သူမသိရင်​တောင် ကျ​နော်တို့က သွားတိုင်မှာ*) ဟု အသီးသီး စိတ်ထဲမှာ​ပြောလိုက်ကြ​သော်လည်း အပြင်မှာ​တော့ ရယ်သာပြလိုက်ကြသည်။ ဦးမင်းထက်က​တော့ နားမလည်စွာပဲ

'ဘာကို ၀န်ခံကတိလဲ အ​​သော်ရဲ့'

'အကိုမသိပါ​ဘူး ​နောက်မှ​ပြောပြမယ်'

'ဟုတ်ပါပြီ။ အခု​ရော က​လေးက အဆင်​ပြေရဲ့လား'

'​ပေါင်​တော့ မပြည့်ဘူးအကို။ လမ​စေ့ပဲ​မွေးလာလို့ထင်တယ်။ ဒါနဲ့ စစ်ကို​​ရော အသိ​ပေးပြီးပြီလား'

ဦးစစ်​သော်ရဲ့အ​မေးကို မင်းခန့်ကပဲ

'ကျ​နော်တို့ ဖုန်း​ခေါ်တာ​တော့ ဆက်သွယ်မှုဧရိယာပြင်ပလို့ပဲ​ပြော​နေတယ် အန်ကယ်'

'ကျစ်...ခက်က ဒီမှာ အသက်လု​နေရတာကို သူက​တော့ ​အေး​ဆေး​နေနိုင်တယ်​ပေါ့ ​တောက်'

'စိတ်​လျှော့ပါအကိုရယ် ကဲ ခက်ကိုသွား​စောင့်​ပေးလိုက်ကြအုံး။ ကျ​နော် အ၀တ်စားသွားလဲအုံးမယ်' ဟုဆိုကာ ထွက်သွား​တော့

'သားတို့သူငယ်ချင်းနား ​စောင့်ချင်​စောင့်​ပေးကြ​လေ။ အန်ကယ်ရှိ​နေရင် သားတို့​နေရခက်​နေအုံးမယ်'

ဟု​ပြောပြီး ဦးစစ်​သော်​နောက် ​လိုက်သွား​လေသည်။

ကျန်ခဲ့တဲ့ ​လေး​ယောက်မှာ​တော့ ထိုသက်ကြီးစုံတွဲ တီတီတာတာ​ပြော​နေတဲ့အချိန် ခက်နဲ့မြန်မြန်​တွေ့ပါ​စေဟုသာ ဆုမွန်​ကောင်း ​တောင်း​ပေးလိုက်ကြ​လေ​တော့သည်။

To be continued.....

[A/N...က​လေး​မွေး project​တော့ပြီးသွားပါပြီရှင်။

​နောက်ပိုင်း​တွေ spoilရမယ်ဆိုရင်ဖြင့် ခက်

၀မ်းနည်းရမယ့်အခန်း​လေး​တွေရှိပါ​သေးတယ်လို့။ ယူတို့ အခင့်ကို​တော့ ၀ိုင်းမရိုက်ကြဘူးမလား🤢]

'အန္ကယ္....ခက္ရွိလား ခမ်?'

'​ဘယ္သူ...​ေၾသာ္ ခက္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း​ေတြပဲ။ လာ..ထိုင္ၾက​ေလသားတို႔။ ခက္ကိုသြား​ေခၚ​ေပးမယ္။'

'ရပါတယ္အန္ကယ္ က်​ေနာ္တို႔ပဲသြားလိုက္ပါ့မယ္။ ခက္က ဘယ္မွာရွိ​ေနတာလဲဗ်'

'ခက္က ထမင္းစားခန္းရဲ႕ ညာဘက္ တစ္ခန္း​ေက်ာ္မွာရွိတာသား။ အစက​ေတာ့ ​အ​ေပၚထပ္မွာပဲ​ေနတာ။ ကိုယ္၀န္က လ ရင့္လာလို႔ အတက္အဆင္းမလုပ္ရ​ေအာင္ ​ေအာင္ထပ္မွာပဲ​ေနခိုင္းလိုက္​ေတာ့တာ'

'ဟုတ္ကဲ့ ဒါဆို သြားလိုက္ပါအုံးမယ္ ခမ်'

ဦးစစ္​​ေသာ္ကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး ခက္ရွိတဲ့အခန္းကို ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ အခန္းတံခါးက ​ေစ့႐ုံသာ​ေစ့ထား

သျဖင့္ အထဲကို၀င္ၾကည့္လိုက္ၾက​ေတာ့ ​

ေစာင္အပါး​ေလးတစ္ထည္ၿခဳံကာ အိပ္​ေပ်ာ္​ေန​​ေသာ ခက္။

'ခက္..ခက္...ထ​ေတာ့ဟ...'

'ထားလိုက္ပါသက္ႏြယ္ရာ။ ငါတို႔ သူႏိုးတဲ့အထိ​ေစာင့္ၾက​တာ​ေပါ့။ မႏႈိးပါနဲ႔ဟ' မင္းခန္႔က​ေျပာ​ေတာ့

သက္ႏြယ္လည္း ဆက္မႏႈိး​ေတာ့​ေပ။

'ဒါနဲ႔ မင္းခန္႔ စစ္က အခုထိ အိမ္ကိုျပန္မလာဘူးဆို ဟုတ္လား?'

'ဟုတ္ရင္လည္း ဟုတ္မွာ​ေပါ့။ ငါကဘယ္သိမလဲ'

'နင္သိပါတယ္။ ဟိုတ​ေလာက​ေတာင္ နင္..သူတို႔ ၂​ေယာက္ကို ​ေတြ႕​ေသးတယ္မလား?'

'သိရင္လည္းဘာလို႔လာ​ေမး​ေနလဲ။ တိုးတိုး​ေနစမ္း။ ခက္ႏိုးလာရင္ ၾကားသြားလိမ့္မယ္။ နဂိုကမွ ငါတို႔

ျဖဴလုံး​ေလးက ၀မ္းနည္းတတ္ပါတယ္ဆို'

'မႏိုး​ေသးပါဘူးဟယ္။ အဲ့ဒီ စစ္​ဆိုတဲ့​ေကာင္က အျမင္ကပ္စရာႀကီး​ေနာ္။ သၾကၤန္ ငါတို႔နဲ႔လည္တုန္းက ခက္ကိုပဲ ဂ႐ုစိုက္ျပ ၾကင္နာျပ​ေနတာ

သူ႔ရည္းစားက်​ေနတာပဲ။ အခုက်​ေတာ့လည္း ခက္ကိုဆိုရင္ မုန္း​ေနတာ။ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳးႏွိပ္စက္လိုက္နဲ႔ မုန္းဖို႔​ေကာင္းလိုက္တာ' သက္ႏြယ္ရဲ႕အ​ေျပာကို အစိုးကလည္း

'ငါသာ ခက္​ေနရာမွာဆိုရင္ ထြက္​ေျပးမိမယ္ထင္တာပဲ။ ကိုယ့္ကို ႏွိပ္စက္​ေနတဲ့လူနား ဘယ္​ေတာ့မွမ​ေနဘူး။ ခက္တစ္​ေယာက္ အခုခ်ိန္ထိ သည္းခံ​ေနတာ အံ့ၾသတယ္'

'ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္ အစိုး​ေျပာတာမွန္တယ္။ ခက္က ဘာလို႔ စိတ္မနာႏိုင္ရတာလဲမသိဘူး။ ဟိုက သူ႔ကိုယ္၀န္ႀကီးဒီ​ေလာက္ လ ရင့္​ေနတာ​ေတာင္ ဂ႐ုစိုက္ေပးရမယ္မွန္းမသိဘူး။ ခက္အစား ငါခံျပင္းလိုက္တာဟယ္'

'နင္ခံျပင္း​ေနလဲ ဘာမွလုပ္လို႔မွမရတာဟာ ခက္ကိုပဲ စိတ္ခ်မ္းသာ​ေအာင္ထား​ေပးၾကတာ​ေပါ့။

ငါတို႔ျဖဴလုံး​ေလးက အားငယ္တတ္တယ္' မင္းခန္႔ရဲ႕အ​ေျပာကို က်န္တဲ့ ၃​​ေယာက္လုံးက ​ေခါင္းညိမ့္​ေထာက္ခံလိုက္ၾကသည္။ သူတို႔​ေတြကပဲ ခက္ကို

စိတ္ခ်မ္းသာ​ေအာင္ ထားရမည္​ေလ။

'အင္း....ပြစိပြစိ​ေတြနဲ႔..အိပ္​ေနတာကို....' ခက္

အိပ္မႈန္စုံဝါးျဖင့္ ထ,မယ္ လုပ္​ေတာ့ မင္းခန္႔ကပဲ

ထူ​ေပး​ေလသည္။ သက္ႏြယ္က

'ခက္ ႏိုးၿပီလား? ငါတို႔က နင့္ဆီ အလည္လာၾကတာ။ နင္နဲ႔မ​ေတြ႕တာလဲၾကာၿပီ​ေလ'

'​ေရာက္​ေနတာမ်ား ငါ့ကိုႏႈိးလိုက္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။ အၾကာႀကီး​ေစာင့္​ေနရတာလား?'

'မ​ေစာင့္ရပါဘူး စကား​ေျပာရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္သြားမွန္း​ေတာင္မသိလိုက္ဘူး။ ' ခက္တို႔စကား​ေျပာ​ေနတုန္းမွာပဲ ႀကီးႀကီးက အ​ေအးဗန္း​ေလးကိုင္ၿပီး ၀င္လာသည္။

'ခက္​ေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း​ေတြ​ေရာက္​ေနတယ္ဆိုလို႔

အ​ေအးလာပို႔တာ'

'အားနာလိုက္တာႀကီးႀကီးရယ္'

'မလိုပါဘူး သားရယ္ ႀကီးႀကီးက သား​ေလးအခုလို သူငယ္ခ်င္း​ေတြနဲ႔စကား​ေျပာၿပီး ၿပဳံး​​ရယ္ေနတာျမင္​ေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာတာပဲ။ ကဲ ဒါဆို ႀကီးႀကီးသြား​ေတာ့မယ္​ေနာ္။ လိုအပ္တာရွိရင္ လွမ္း​ေခၚလိုက္​ေနာ္ သား'

'ဟုတ္ကဲ့ႀကီးႀကီး' ႀကီးႀကီးထြက္သြားတာနဲ႔

သက္ႏြယ္က

'ခက္...အဲ့အန္တီႀကီးက နင္ၿပဳံး​​ေနတာျမင္​ေတာ့ ၀မ္းသာတာပဲတဲ့။ အရင္က နင္မၿပဳံးဖူးဘူးလား'

'အာ...ငါသိပ္ၿပီး မၿပဳံးျဖစ္ဘူးထင္တယ္။ ဒီမွာက daddyက companyသြားတယ္။ papaက အိမ္မွာပဲ​ေနၿပီး ငါ့ကို ဂ႐ုစိုက္​ေပးတယ္။ ဒါ​ေပမယ့္ daddyတို႔ papaတို႔နဲ႔ ရွိတဲ့အခ်ိန္​ေလးပဲ

ငါနည္းနည္းၿပဳံးျဖစ္တယ္ထင္တယ္။ '

'ထားပါ​ေတာ့ နင္အရင္က သိပ္မၿပဳံးျဖစ္​ေပမယ့္ အခုငါတို႔က နင့္ကို အူတက္​ေန​ေအာင္လုပ္​ေပးမယ္ ဟဲဟဲ' သက္ႏြယ္ရဲ႕အ​ေျပာကို အစိုးက

'ၾကည့္ၾကပ္လဲလုပ္အုံး။ ​ေတာ္ၾကာ အရမ္း​ေတြ

အရယ္လြန္ၿပီး အူမတက္ပဲ က​ေလးထြက္​ေနအုံးမယ္'

'ဘာ!! အစိုး နင္က​ေသခ်င္ၿပီနဲ႔တူတယ္'

သက္ႏြယ္ရဲ႕အ​ေျပာကို အစိုးက လွ်ာထုတ္​ေျပာင္ျပ​ေတာ့

'အႏိုင္....အဟင့္....အစိုးက​ေလ....ငါ့ကို​ေလ...အႏိုင္က်င့္​ေနတယ္'

'အင္.... သက္ႏြယ္ရာ ႐ုပ္ၾကမ္းႀကီးနဲ႔။ စိတ္ပ်က္ဖို႔​ေကာင္းတယ္' အစိုးသက္ႏြယ္ကို​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း မင္းခန္႔ဘက္ကိုလွည့္ကာ မ်က္ႏွာငယ္​ေလးနဲ႔

'ကိုကို...သက္ႏြယ္က​ေလ...အစိုး..အစံ...​ေလးက

သူ႔ကိုအႏိုင္က်င့္​ေနပါတယ္ဆိုၿပီး ​ေလွ်ာက္​ေျပာ​ေနတယ္ အဟင့္ '

ခက္က​ေတာ့ ထိုအတြဲ ၂တြဲၾကားမွာ ၀င္မပါခ်င္​ေပ။ တကယ္ပါပဲ လူ​ေရွ႕မ​ေရွာင္ သူ​ေရွ႕မ​ေရွာင္ roခ်င္​ေနၾကတာ။ သူတို႔ဟာ​ေလး​ေတြကို အသဲအသန္​

ေခ်ာ့​ေနၾကတဲ့ ဂႏိုင္နဲ႔ မင္းခန္႔ကိုၾကည့္ၿပီး

'အဟင့္...အီး..ဟီး......' ခက္ရဲ႕ ငိုသံၾကားတာနဲ႔ မင္းခန္႔တို႔ ၄​ေယာက္လုံး ျပာယာခတ္သြားၾကကာ

'ဟယ္...ခက္...ခက္ကလည္း မငိုနဲ႔​ေလဟယ္။

ဘာလို႔ငိုသြားတာတုန္း?'

'ငိုမွာ​ေပါ့...အဟင့္.. မင္းတို႔က...မင္းတို႔က..ငါ့​ေရွ႕မွာ လာ ro​ေနၾကတာကို...အီးဟီး...... သူမ်ားက ​ေယာက်ာ္းလုပ္တဲ့သူက ဂ႐ုမစိုက္လို႔...တစ္​ေယာက္ထဲ အားငယ္​ေနပါတယ္ဆိုမွ..အင့္...​​ေစာင့္ rs​ေတြက...အင့္...လာ..လာ..roျပ​ေနတယ္.. အီး..'

'ခက္...ခက္ကလည္းကြာ။ ငါတို႔​ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ​ေနာက္တစ္ခါ roမျပ​ေတာ့ပါဘူး..​ေနာ္..​ေနာ္...မငိုနဲ႔​ေတာ့​ေနာ္..ငါတို႔ျဖဴလုံး​ေလးက ငိုရင္မလွပဲ​ေနလိမ့္မယ္'

မင္းခန္႔​ေခ်ာ့မွ ပိုဆိုးသြားကာ

'အီးဟီး....မင္းကငါ့ကို...႐ုပ္ဆိုးတယ္လို႔​ေျပာတာ​ေပါ့...အီး....ငိုမွ​ေတာ့ လွစရာလားလို႔...အင့္...ဟင့္..'

ခက္က ​ေတာ္​ေတာ္နဲ႔ အငိုမတိတ္​ေတာ့ မင္းခန္႔ပါ ​ေရာၿပီးငိုခ်င္လာသည္။

(ငါ​ေလးက သူ႔ကို႐ုပ္ဆိုးတယ္လို႔မ​ေျပာမိပါဘူး။

အငိုတိတ္​ေအာင္ ​ေခ်ာ့ခ်င္ယုံ​ေလးပါကြာ*)

​ေနာက္ဆုံးမွာ​ေတာ့ ခက္ရဲ႕​ေရွ႕မွာ လုံး၀လုံး၀

ro မျပ​ေတာ့ပါဘူးဟု စာ႐ြက္အလြတ္တစ္႐ြက္​ေပၚမွာ ၀န္ခံကတိ​ေရးၿပီး ၄​ေယာက္လုံး လက္မွတ္ထိုးလိုက္ၾကမွ အငိုတိတ္သြား​ေတာ့သည္။

[ ကိုယ့္​ေရွ႕မွာ Rs​ေတြ လာ Roျပရင္ အသံက်ယ္ႀကီးနဲ႔​ေအာ္ငိုၿပီး ​ေနာက္ roမျပ​ေတာ့ပါဘူးလို႔ ၀န္ခံကတိ​​ေရးခိုင္းပါ

ပုံ/ ခက္ :') ]

ခက္အငိုတိတ္သြား​ေတာ့ ဦးစစ္​ေသာ္က ရယ္ခ်င္စိတ္ကို ထိန္းထားရတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ အခန္းထဲ၀င္လာၿပီး

'သား...သားတို႔အတြက္ papa ​ၾကက္​ကင္နဲ႔ တျခားမုန္႔​ေတြ၀ယ္လာတယ္။ လာစားၾက' ဟုဆို​ေတာ့ သက္ႏြယ္နဲ႔ ဂႏိုင္က ခက္ကို တစ္ဖက္စီတြဲၿပီး ထမင္းစားခန္းထဲ​ေခၚသြား​ေလသည္။ ​ေနာက္ဆုံးက်န္ခဲ့တဲ့ မင္းခန္႔ကို ဦးစစ္​ေသာ္က

'​ေမာင္မင္းခန္႔တို႔ကို​ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္။

ခက္က အရင္တုန္းက အရမ္းၿမိဳသိပ္ထားတတ္တာ။ အခုလို သူမ်ား​ေတြ​ေရွ႕ ငိုတယ္ဆိုတာ အရမ္းရွားတယ္၊ အန္ကယ္တို႔​ေတာင္ ခက္ငိုတာမ​ေတြ႕ဖူးဘူး'

'ရပါတယ္အန္ကယ္။ ခက္ အခုလိုငိုလိုက္​ေတာ့

သူလည္းစိတ္​ေပါ့သြားမွာ​ေပါ့။ ဘာ​ေၾကာင့္ငိုတာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္း​ေလး​ေတာ့ ​

ေနရထိုင္ရတာ ​ေကာင္းသြားမွာပဲ။ '

'အန္ကယ္က​ေတာ့ ခက္ရဲ႕ darkside ကိုျမင္​သြားၿပီ​ေဟ့။ ကိုယ္၀န္​ေဆာင္​ေတြ အားငယ္တတ္တာသိ​ေပမယ့္ ခက္က သူခံစားရတာ​ေတြကို ၿမိဳသိပ္ထား​ေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္မွာစိုးရိမ္​ေနတာ။ အခုလိုက်​ေတာ့လည္း ငါ့သမက္​ေလးက ဂ်စ္တူး​ေလးပါလား'

'ဟုတ္ပ အန္ကယ္ရယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်​ေနာ္တို႔လည္း သူ႔​ေရွ႕မွာ roတာ ​ေလွ်ာ့ရ​ေတာ့မွာပဲ ဟားဟား'

၂​ေယာက္သား စကားတစ္​ေျပာ​ေျပာနဲ႔ ထမင္းစားခန္႔​ေရာက္​ေတာ့ ဦးစစ္​ေသာ္၀ယ္ထားသမွ် အကုန္​ေျပာင္​ေလၿပီ။

'ဟမ္..ဒါ​ေတြက ဘယ္လိုျဖစ္...' ဦးစစ္​ေသာ္ရဲ႕

စကား​ေတာင္မဆုံးလိုက္ရ သက္ႏြယ္ကျဖတ္ၿပီး

'အမ​ေလး အန္ကယ္​ေရ...မ​ေျပာခ်င္ပါဘူး။ ​ေရာက္တာနဲ႔ တန္းၿပီး အန္ကယ္ပါလာတာ​ေတြအကုန္

သူ႔အတြက္ဆိုၿပီး စား​ေနတာ။ သမီးတို႔​ေတာင္

နည္းနည္းပဲစားလိုက္ရတယ္။ '

'ဟားဟား..သားက papa၀ယ္လာတာ​ေတြႀကိဳက္တယ္​ေပါ့။ ဒါဆို သား daddyကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ထပ္၀ယ္ခဲ့ဖို႔ မွာလိုက္အုံးမယ္။ သားတို႔ သမီးတို႔ကို ​ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္။ ဒီမွာ​ေနတဲ့ကာလပတ္လုံး

ခက္က အစားဆို သိပ္မစားတတ္ဘူး။ အားနာလို႔လား​ေတာ့မသိဘူး။ အန္ကယ္တို႔ကပဲ ဇြတ္အတင္း​ေကြၽး​ေနရတာ။ အခု သမီးတို႔လာမွပဲ ခက္က

​မ်ားမ်ားစား​ေတာ့တယ္။ ခက္က သူငယ္ခ်င္း​ေတြနဲ႔ဆိုရင္ တကယ္ကို က​ေလး​ေလးအတိုင္းပဲ'

ဦးစစ္​ေသာ္က ​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ဦးမင္းထက္ကို ဖုန္းဆက္ရ​ေအာင္ ထြက္သြား​ေလသည္။ တကယ္​ေတာ့ ဖုန္းကလက္ထဲမွာကိုင္ထားတာမလို႔ ထမင္းစားခန္းထဲမွာကတည္းက တစ္ခါထဲဆက္လိုက္လို႔ရသည္။

ဒါ​ေပမယ့္ ဦးမင္းထက္ဆီဖုန္းဆက္ရင္ အၿမဲတမ္းလိုလို တီတီတာတာစကားတခ်ိဳ႕ကိုပါ ​ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ​ေတာ္ၾကာ ခက္​ေရွ႕မွာ အဲ့လို​ေျပာမိရင္

မင္းခန္႔တို႔လို ၀န္ခံကတိ​ေရး​ေနရမွာစိုး၍ အျပင္ထြက္​ေျပာျခင္းသာ။ အခုခ်ိန္မွာ သမက္​ေလးက ​ေယာကၡထီးလဲ သိမွာမဟုတ္ဘူး အကုန္လုံးကို ပတ္ရမ္း​ေနတာ​ေလ။ သမက္လည္း ​ေၾကာက္ရတယ္ :"(

'ဟယ္..ခက္..ဘာျဖစ္တာလဲ။ ရရဲ႕လား'

႐ုတ္တရက္ သက္ႏြယ္ရဲ႕​ေအာ္သံၾကားရ​ေတာ့

ဦးစစ္​ေသာ္ခမ်ာ ဖုန္းကိုခ်က္ခ်င္းခ်လိုက္ၿပီး ထမင္းစားခန္းထဲ ​ေျပး၀င္ရျပန္သည္။

'သား..ခက္..ရရဲ႕လား? ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ?'

'သူ ​ေမြးခ်င္​ေနတာနဲ႔တူတယ္ အန္ကယ္'

မင္းခန္႔က၀င္​ေျပာ​ေတာ့

'အင္း..ျဖစ္​ေလာက္တယ္၊ ​ေဆး႐ုံပို႔မွျဖစ္မယ္။ ​ေမာင္မင္းခန္႔ ခက္ကိုခ်ီၿပီး ကားထဲလိုက္ပို႔​ေပးလို႔

ရလား?'

'ဟုတ္ကဲ့ အန္ကယ္' မင္းခန္႔က ခက္ကိုခ်ီၿပီး ကားထဲလိုက္ပို႔သည္။ ၿပီးတာနဲ႔ driver seat ​မွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီး

'အန္ကယ္ က်​ေနာ္ ကား​ေမာင္းလိုက္မယ္။

အန္ကယ္က ​ေနာက္ခန္းမွာပဲ ထိုင္လိုက္​ေနာ္။ အစိုး ဒီက လိုအပ္တာ​ေတြယူခဲ့ၿပီး ကိုယ့္ကားကို ​ေမာင္းခဲ့လို႔ျဖစ္လား?'

'အင္းအင္း ျဖစ္တယ္ ကိုကို...အဲ..မင္းခန္႔။ လာလာ သက္ႏြယ္နဲ႔ ဂႏိုင္' မင္းခန္႔တို႔ကား ထြက္သြား​ေတာ့

သက္ႏြယ္တို႔ကလဲ ခက္အတြက္လိုအပ္မယ္ထင္တဲ့ ပစၥည္း​ေတြအကုန္ ယူၿပီး ​ေနာက္ကလိုက္ခဲ့ၾကသည္။