မနက်၇နာရီ​လောက်မှာ ခက်နိုးလာခဲ့သည်။ လူက ​နေမ​ကောင်းချင်သလိုဖြစ်​နေ​သော်လည်း

စစ်အတွက် မနက်စာကို​တော့ကိုယ်တိုင်ပြင်​ပေးချင်

သဖြင့် အိပ်ရာမှထကာ ​ရေချိုးခန်းထဲသို့၀င်သွား​လေသည်။ ​မျက်နှာသစ် ​ရေချိုးပြီး မနက်စာပြင်ဆင်ရန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူများအတွဲ​တွေဆို ဒီအချိန်မှာ honeymoon ထွက်​နေကြပြီဖြစ်​သော်လည်း

စစ်ကသူ့ကိုမုန်း​နေသဖြင့် honeymoonထွက်ရန်အတွက် ခက်မှာမ​တောင်းဆိုရဲ။ စစ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒီ​နေ့အလုပ်သွားမှာဟု​ပြောထားသည်ကိုး။

စစ်နိုးလာရင်စားရ​အောင် စစ်ကြိုက်တဲ့ ပသျှူးထမင်း​ကြော်နှင့် ​ကော်ဖီ​လေးလုပ်ထားလိုက်သည်။ ​ယောကျာ်း​လေးတစ်​ယောက်​ဖြစ်​သော်လည်း အချက်အပြုတ်ကို ဝါသနာထုံသည်မို့ ​မေ​မေ့ဆီက ဟင်းချက်နည်း​တွေကိုသင်ယူခဲ့သည်။ ယခုလည်း

စစ်အကြိုက် breakfastကိုပြင်ပြီး စစ်ကိုနှိုးရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

အိပ်ခန်းထဲကို​ရောက်​တော့ စစ်ကအိပ်​ပျော်​နေတုန်း။

စစ်အတွက် မျက်နှာသုတ်ပဝါနှင့် သွားတိုက်တံတို့ကိုအဆင်သင့်လုပ်ထားလိုက်ပြီး စစ်ကိုနှိုးလိုက်​လေသည်။

'စစ်..စစ်..ထ​တော့​လေ။ companyသွားရအုံးမှာမလား? '

'အင်...အင်းး ဘယ်နှနာရီရှိပြီလဲ? '

'၇နာရီခွဲ​နေပြီ ' ဟုဆို​တော့ စစ် ထလိုက်ပြီး ​ရေချိုးရန်ပြင်​လေသည်။ စစ် ​ရေချိုးခန်းထဲ၀င်သွား​တော့

စစ်အတွက် အင်္ကျီ​တွေကို အဆင်သင့်ထုတ်​ပေးထားလိုက်သည်။ မိမိကို မုန်း​နေမှန်းသိ​သော်လည်း

သူ့အတွက်​တော့ လုပ်​ပေးချင်သည်မို့။

ခဏကြာ​တော့ စစ် ​ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာသည်။ သဘက်​လေးကိုင်ကာ ရပ်​စောင့်​နေသည့်

ခက်ကို​တွေ့​တော့

'သွားတိုက်​ဆေး​တွေထည့်​ပေးထားတာ မင်းလား? '

'အင်း ဟုတ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် '

'​နောက်တစ်ခါမထည့်နဲ့။ မင်းလက်နဲ့ထိတဲ့အရာမှန်သမျှ ငါရွံလို့။ အခုချက်ချင်း ငါ့မျက်စိ​ရှေ့က

ထွက်သွား မနက်​စော​စောစီးစီးကျက်သ​ရေတုံးတယ် '

ကျလာခါနီးမျက်ရည်​တွေကို မျက်​တောင်ခပ်ပြီးသိမ်းဆည်းလိုက်ကာ စစ်ရဲ့​ရှေ့က​နေ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ​နောက်​​တော့ စစ် သူ့ကို ကြည်ဖြူလာမှာပါ။ အဲ့ဒါက ဘယ်အချိန်မှန်းမသိ​ပေမယ့်လို့​ပေါ့။

Companyသွားရန်အတွက် ပြင်ဆင်ပြီးထွက်လာတဲ့ စစ်ဟာ အလွန်ခန့်ညားလှသည်။

ဖြောင့်စင်း​နေ​သောနှာတံ၊ တိကျပြတ်သားမှုကို​ဖော်​ဆောင်​နေ​သော ​လေး​ကိုင်းသဏ္ဍာန်နှုတ်ခမ်းနှင့်

အလိုမကျသည့်ဟန် တွန့်ချိုးနေ​သော မျက်ခုံးတို့ဟာ စစ်ရဲ့​ချော​မောမှုကို ပို၍​ပေါ်​စေသည်။

အ​နောက်တိုင်း၀တ်စုံပြည့်နှင့်စစ်ဟာ သူ့အတွက်​တော့ ​ယောကျာ်းပီသလွန်းလှသည်။ ​တစ်ခုပဲ။

စစ်၀တ်လာတဲ့ ၀တ်စုံက သူထုတ်​ပေးထားတာ​မဟုတ်တာ​လေး တစ်ခုပါပဲ။ ဟုတ်သားပဲ စစ်က သူ့လက်နဲ့ထိထားသမျှအရာတိုင်းကို မုန်း​နေတာ​ပဲလေ။ အပြင်ထွက်​တော့မည့်ဟန်ပြင်​နေတဲ့စစ်ကို

'စစ်...breakfastမစား​တော့ဘူးလားဟင်။ ငါ..ငါမင်းကြိုက်တဲ့ ပသျှူးထမင်း​ကြော်လုပ်​ပေးထားတယ်'

'မင်းက အမှတ်မရှိတဲ့​ကောင်ပဲ။ ငါ​ပြောထားတာဘယ်​​လောက်ကြာ​သေးလို့ ​မေ့သွားရတာလဲ။ မင်းလက်နဲ့ထိသမျှ​တွေကို ရွံပါတယ်လို့​ပြောထားတာ​တောင် မင်းလုပ်ထားတဲ့မနက်စာကို စားခိုင်းရဲ​သေးတယ်​ပေါ့။ ဘယ်လို​​တောင် မျက်နှာ​ပြောင်တိုက်​နေရတာလဲ'

'အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူးစစ်ရယ်။ ငါက မင်းကို မနက်စာမစားရင် ဗိုက်​အောင့်မှာစိုးလို့​ပြောတာပါ။ '

'မလိုပါဘူး ငါ မင်းနဲ့လက်ထပ်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ကိုပိုင်သွားပြီများမှတ်​နေတာလား။ ငါ့ကိုမင်းမပိုင်ဘူး ခက်ထန်။ ​အေး အဲ့လိုပဲ မင်း​ပြောသမျှကိုလဲ

ငါနားထောင်စရာမလိုဘူး။ တကယ်လို့မင်းမ​ကျေနပ်ရင် ကွာရှင်းစာချုပ်မှာလက်မှတ်ထိုးပြီးထွက်သွား!!'

'ဟင့်အင်း..မသွားနိုင်ဘူး။ ငါ..ငါ မင်းကိုဘယ်တော့မှကွာရှင်းပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းဇွတ်အတင်းနှင်ထုတ်​နေရင်​တောင် ငါကတွယ်ကပ်​နေအုံးမှာပဲ။ ငါမင်းနဲ့​ဝေးရာကိုတသက်လုံးထွက်သွားမှာမဟုတ်ဘူး'

'​တောက်...မနက်​စော​စောစီးစီး ကျက်သ​ရေတုံးတယ်' စစ်​ပြောပြီးတာနဲ့ထွက်သွား​လေသည်။

ကျန်ခဲ့တဲ့ခက်မှာ​တော့ သူထိ​တောင်မထိသွားတဲ့ ပသျှူးထမင်း​ကြော်ကိုကြည့်ပြီး ငူငူငိုင်ငိုင်နဲ့ထိုင်​နေ​လေသည်။ ​​နောက်​တော့မှ အိပ်ခန်းထဲကို

၀င်သွားကြည့်​တော့ သူထုတ်​ပေးထားတဲ့ ၀တ်စုံ​လေးဟာ တစ်စစီဖြစ်​နေသလို သွားတိုက်တံဟာလဲ အမှိုက်ပုံးထဲ​ရောက်​နေ​လေပြီ။

(ငါ့လက်နဲ့ထိထားတာကို ရွံလို့ဆိုပြီး ၀တ်စုံ​တွေကို​တောင်ဆွဲဖြဲခဲ့တာလားစစ်ရာ..*)

သို့​သော်လည်း ခက်မှာကြာကြာပူ​ဆွေးမ​နေအား၊

ဒီလိုဖြစ်တိုင်းသာ လက်​လျှော့လိုက်မယ်ဆိုရင် ​နောက်ရက်​တွေဘယ်လိုလုပ်မလဲ? အခုမှ ပထမဆုံးတစ်ရက်ပဲရှိ​သေးတာမလား။ ဧည့်ခံပွဲမတိုင်ခင်ရက်​တွေတုန်းက ခက်က စစ်တို့အိမ်ကိုလိုက်​နေရသည်။ စစ်ရဲ့အ​ဖေ​တွေကလည်းသ​ဘော​ကောင်းပါတယ်။

သူ့အ​ဖေ​တွေရှိ​နေလို့လားမသိ အဲ့အချိန်တုန်းက

စစ်က သူ့ကို အပြစ်သိပ်မ​ပြော။ အိပ်ယာက​တော့

ခွဲအိပ်ကြတာ​ပေါ့။ အခု အိမ်ခွဲ​နေမှ စစ်ရဲ့ ဗီဇ​တွေ​​ပေါ်လာတာဖြစ်သည်။

'အခုမှ အစပဲရှိ​သေးတာကို အား​လျှော့လိုက်လို့

ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။ ငါ့ရဲ့အချစ်​တွေက စစ်မှန်​နေတာ

မလို့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ​တော့ စစ် ငါ့ကိုနားလည်လာမှာပါ။ ကြိုးစားထား ခက်ထန် '

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအား​ပေးလိုက်​သော်လည်း မျက်ရည်မိုး​တွေက စဲမသွား။

ခဏ​နေ​တော့ ခက် ​စျေး၀ယ်ရန်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ​စစ်တို့အိမ်လိုက်​နေရကတည်းက ​

ဆေးရုံကနေအလုပ်ထွက်လိုက်တာ။ အလုပ်ချိန်​များသဖြင့် စစ်ကိုအချိန်မ​ပေးနိုင်မှာစိုးကာ ထွက်ခဲ့ခြင်း။

ထို့​ကြောင့် အခုလို စစ်က companyသွား​တော့

သူကအား​နေခြင်းသာ။

(စစ်ပြန်လာရင် စားရ​အောင် ဟင်းချက်ထားရမယ်*)

ည​​နေ​ရောက်​တော့ တံခါးဖွင့်သံကိုကြားရ​လေသည်။

အသံကြားတာနဲ့ ခက် အခန်းထဲက​ပြေးထွက်လာကာ

'စစ် ပြန်လာပြီလား ငါမင်းအတွက်...'

ဟင်းချက်ထားတယ်ဟု​သော စကား​တောင်ဆုံးအောင်မ​ပြောလိုက်ရ။ စစ်ရဲ့​နောက်က ပါလာတဲ့သူ​က သူ​​ဆက်ပြောမယ့်စကား​တွေကို စွံ့အသွား​စေသည်။ထိုသူက​တော့ ဟန်နီနိုင်။

'Hello ခက် '

'ဟန်..ဟန်နီနိုင်! မင်းကဘယ်လိုလုပ်ပြီးပါလာတာလဲ.. စစ် .သူက ဘာလို့ပါလာတာလဲ။ ဒါက ငါတို့ ၂​ယောက်ရဲ့အိမ်​လေ'

'ဟက်! ငါအိမ်ခွဲ​နေမယ်​ပြောကတည်းက ဟန်နီနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်​နေချင်လို့ဆိုပြီး​ပြောခဲ့သလားလို့။ မင်းကိုယ်တိုင်သ​ဘောတူခဲ့တာ​လေ။ ဘာလဲ အတိတ်​မေ့သွားပြန်ပြီလား?'

'ငါ..ငါသဘောတူတယ်ဆိုတာက ​အားလပ်ရက်​တွေမှာ အိမ်ကိုလာ​တွေ့ဖို့​လေ။ အခု..အခုလိုမှမဟုတ်တာ!'

'ဘာကွာသွားလို့လဲ? ​သြော် ပြီး​တော့ ဟန်နီက ဒီ​နေ့ဒီမှာအိပ်မှာ။ ဆို​​တော့ မင်းက ကြုံသလိုအိပ်လိုက်​​တော့' ဟု​ပြောကာ ဟန်နီနိုင့်ကိုဖက်လျက် အိပ်ခန်းထဲသို့၀င်သွား​လေ​​တော့သည်။

မင်္ဂလာဦးခန်း!! အဟက် ဘယ်နားက မင်္ဂလာဦးခန်းလဲ? အိုးး ဟုတ်တာ​ပေါ့ စစ်နဲ့ဟန်နီနိုင်အတွက်က​တော့ အဲ့လိုဖြစ်သွားတာ​ပေါ့။ သူ့မှာသာ မ​နေ့ကမှအိပ်ဖူးတဲ့အခန်း ရှင်းရှင်း​ပြောရရင် ကုတင်​ပေါ်​တောင်တက်မအိပ်ရဘဲ ကြမ်းပြင်​ပေါ်မှာသာ အိပ်ခဲ့ရတဲ့အခန်းထဲကို သူသိပ်ချစ်ရပါ​သော ​ယောကျာ်းက တခြားမိန်းမကို​ခေါ်သွင်းသတဲ့။

'မင်း အရမ်းရက်စက်တာပဲစစ်ရာ'

၀င်သွားတဲ့အချိန်ကစလို့ မနက်လင်းတဲ့အထိ အပြင်ကိုထွက်မလာတဲ့ ၂​ယောက်​ကြောင့် တကယ်လည်း ခက်တစ်​ယောက် ဧည့်ခန်းမှာသာ အိပ်ခဲ့ရသည်။

သူ့အဖြစ်က ​ယောကျာ်းဖြစ်သူ​ဖောက်ပြန်​နေတာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကင်း​စောင့်​ပေး​နေရသလိုပင်။ မနက်မိုးလင်း​တော့ ၂​ယောက်သား တူတူထွက်လာကြသည်။ တစ်​ယောက်ခါးကိုတစ်​ယောက်ဖက်ကာ အိပ်ခန်းထဲကထွက်လာကြတဲ့သူတို့ပုံစံက တကယ်ကိုပင် ကြင်စဦး​​မောင်နှံ​တွေလို။

ရင်နာရပါသည်။ ကိုယ်မဟုတ်တဲ့ တခြားတစ်​ယောက်ကို ကြင်ကြင်နာနာဆက်ဆံ​နေတဲ့

စစ်ကိုကြည့်ပြီး​တော့။

မုန်းတီးရပါသည်။ သူဘယ်​လောက်ရက်စက်ရက်စက် နာကျင်​ပြီး မျက်ရည်ကျရုံကလွဲလို့

သူ့နားကလဲ ထွက်မသွားနိုင် သူ့ကိုလဲ မမုန်းရက်နိုင်ဖြစ်​နေတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို။ စချစ်ခဲ့ကတည်းက စိတ်နာဖို့ မုန်း​နေဖို့မှမဟုတ်ခဲ့ပဲ။

၀မ်းနည်းရပါသည်။ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူက မျက်စိ​ရှေ့မှာတင် တခြားသူကို ယုယ​နေတဲ့ မြင်ကွင်းကို

မြင်​နေရတာ။

(ငါက မင်းဘာလုပ်လုပ်ခွင့်လွှတ်​ပေး​နေမှာ စစ်။ အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ​ပေါ့။ limit ​ကျော်သွားတဲ့အချိန်ကျရင်​တော့ ငါထွက်​ပြေးမိမလားပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ထိ​တော့ မ​ရောက်​ပါ​စေနဲ့လို့ ဆု​တောင်းတယ်*)

ခက်က​တော့ ၀တ္တရားမပျက် စစ်အတွက် မနက်စာပြင်​ပေးထား​လေသည်။ စစ်ကလည်း ၀တ္တရားမပျက်ခက်ပြင်​ပေးတာကိုမစားပဲ ဟန်နီနိုင့်လက်ကိုဆွဲကာ ထွက်သွား​လေသည်။ ထွက်သွား​သော ၂​ယောက်ကိုကြည့်ကာ ခက် ချုံးချုံးချ ငိုမိ​လေသည်။ ဘာလို့လဲ

ဘာလို့ အဲ့​လောက်​တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ မ​နေ့တစ်​နေ့ကမှ ​​ပြောင်းလာတဲ့ အိမ်အသစ်​ပေါ် တခြားမိန်းမတစ်​ယောက်ကို​ခေါ်ပြီး အတူအိပ်တဲ့အထိ...

သူ့ကိုအဲ့​လောက်​တောင် မုန်း​နေတာလား? မျက်ရည်လွယ်တယ်​ပြောလဲ မတတ်နိုင်ပါ။ သူတကယ်ကို မခံစားနိုင်​တော့။ ဒါ​တောင် လက်ထပ်ပြီးတာ ၂ရက်ပဲရှိ​သေးသည်။ ​နောက်ကြာလာရင် စစ်က ​ပြောင်းလဲလာမှာလား? ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်ဆိုးလာမှာလား? ဆိုတဲ့ အ​တွေးတွေသာ ကြီးစိုး​နေ​လေသည်။

​​​ရောက်လာပြန်ပြီ သင်္ကြန်။ ​နောက်တစ်ပတ် ၂၀ရက်​နေ့ဆိုရင် သူနဲ့စစ် လက်ထပ်တာ ၂လပြည့်ပြီ။

ပြီးခဲ့တဲ့ရက်​တွေမှာ သူက စစ်အတွက် ပြင်ဆင်​ပေးခဲ့သလို စစ်ကလဲ သူ့လက်နဲ့ထိတာမှန်သမျှကို ရွံရှာဆဲ။

​ထို့ပြင် တစ်ပတ်တစ်ခါ ဟန်နီနိုင့်ကို အိမ်​ခေါ်လာတတ်​သေးသည်။ အဲ့လိုအချိန်​တွေတိုင်း ခက်က

ဧည့်ခန်းထဲမှာ အိပ်ရစမြဲ။ စစ်က သူ​ကြွေး​ကြော်ထားသလိုပင် လက်ထပ်တဲ့​နေ့ကစပြီး ခက်ကိုစိတ်ဆင်းရဲ​စေခဲ့သည်သာ။

'' မ​ကျေနပ်ရင် ကွာရှင်းပြီး ငါ့နားကထွက်သွား'' ဆိုတာ စစ်ရဲ့ ​ပြော​နေကျစကားဖြစ်သလို

'' မင်းကိုဘယ်တော့မှကွာရှင်းမပေးနိုင်ဘူး '' ဆိုတာကလည်း ခက်ရဲ့ လက်စွဲစကားပါ​လေ။

ဒီနှစ်သင်္ကြန်မှာ​လည်း ထုံးစံအတိုင်း စစ်ကဟန်နီနိုင်နဲ့ လည်မည်သာ။ ခက်က​တော့ အိမ်​စောင့်​ပေါ့။ street fashionနဲ့ စစ်ဟာ ဘယ်ချိန်ကြည့်ကြည့် အမြဲရှင်းသန့်​နေသည်။ မိမိအ​ပေါ် ဒီ​လောက် ရက်စက်​နေသည့်စစ်ကို မမုန်းနိုင်သည့်အပြင်

စစ်ဟာသူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးဟုပင် မှတ်ယူထား​သေးသည်။

စစ်နဲ့ဟန်နီနိုင်ထွက်သွားတာပြီးသိပ်မကြာ

မင်းခန့်တို့ သက်နွယ်တို့ အတွဲ ၂တွဲက ​ရောက်ချလာသည်။

ဘယ်​လောက်ပင်စိတ်ညစ်​နေပါ​စေ သူတို့ ၂တွဲနှင့်ဆိုရင် စိတ်ညစ်တာ​​တွေ ခဏ​​မေ့ထားနိုင်သည်​လေ။ မိဘ​တွေကို ရင်ဖွင့်ပြီး မိမိအပူကို သူများအပူမလုပ်ချင်တဲ့ခက်အတွက် မင်းခန့်တို့ကသာ သူရဲ့ အားကိုးရာလို။ ထိုသို့​ပြောလိုက်သည်နှင့် မင်းခန့်တို့ကိုရင်ဖွင့်ဖြစ်လား​ဆို​တော့လည်း မဟုတ်​ပေ။ သူတို့ကိုလဲ စိတ်မညစ်​စေချင်ဘူး​လေ။ ခံစား​နေရသမျှမျက်နှာမှာ​ပေါ်​နေပြီး မလိမ်တတ်​သောခက်ကို အကဲခပ်ဖို့ဆိုတာ အရမ်းလွယ်လွန်းသည်။ သူစိတ်ညစ်တာကို ရိပ်မိ​နေ​သော သူငယ်ချင်း​တွေက ဇွတ်အတင်း​မေး​သော်လည်း သူကမ​​ဖြေတာ​ကြောင့် ဆက်မ​မေး​တော့ပဲ ခက်ကိုသာ ​ပျော်​အောင်ထားကြသည်မို့ သူတို့က ခက်ရဲ့အားကိုးရာဟုဆိုလိုက်ခြင်းသာ။

ရင်ဖွင့်ရ​အောင်က သူတို့ကိုအပူမ​ပေးချင်သလို

စစ်ရက်စက်ခဲ့တိုင်းသာ ရင်ဖွင့်​နေရရင် ​နေ့တိုင်းလိုလိုဖြစ်​နေ​လိမ့်မည်။

'ခက် လာ​လေ သွားလည်ရ​အောင်' မင်းခန့်က​ခေါ်​တော့

'​တော်ပါပြီ ငါမလိုက်​တော့ဘူး။ အိမ်မှာပဲ​နေချင်လို့'

'ဒါဆို ငါတို့လဲ ဒီမှာပဲ မုန့်လုပ်စားရ​အောင်​လေ'

စိုးစံနိုင်ကပါ ၀င်​ပြော​လေသည်။

'အင်း ဒါလဲ​ကောင်းတာပဲ ကိုယ့်​ဘေဘီ​လေးက​

တော်လိုက်တာ' ဟုဆိုကာ စိုးစံနိုင်ရဲ့ ပါးကိုနမ်းလိုက်​တော့

ဂနိုင်တို့ ၂​ယောက်က ရွံတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးလုပ်ပြကြ​လေသည်။ သူငယ်ချင်းအတွဲ​တွေကို ခက် တကယ်ပဲအားကျမိပါသည်။ အစိုးကို ပြာပြာသလဲဂရုစိုက်တတ်​သော မင်းခန့်နဲ့ သက်နွယ်​​ပြောသမျှနား​ထောင်ပြီး သက်နွယ်ကိုပဲ ဦးစား​ပေးတတ်​သော ဂနိုင်တို့ကိုကြည့်ရင်း စစ်ကို​တောင် သတိရမိသည်။ စစ်သာ

သူ့ကို မင်းခန့်က အစိုးကိုဂရုစိုက်တာရဲ့တစ်၀က်​လောက် ဂရုစိုက်​ပေးရင် ဘယ်​လောက်​ကောင်းမလဲ။

သို့နှင့် မင်းခန့်တို့လဲ သင်္ကြန်မလည်ဖြစ်ကြ​တော့ပဲ ခက်တို့တိုက်ခန်းမှာပဲ ​​သောင်တင်ကာ စားချင်တာမှန်သမျှခက်ကို လုပ်​​​ကျွေးခိုင်း​​တော့သည်။ ည​နေ​စောင်း​တော့ ၄​ယောက်လုံး ခက်ကိုနှုတ်ဆက်ပြီးပြန်သွားကြ​လေသည်။ မင်းခန့်တို့သွားပြီးသိပ်မကြာလိုက် စစ်လဲပြန်​ရောက်လာ​လေသည်။

'ခက်ထန်!!! ' အသံကြီးက ဟိန်းထွက်လာသဖြင့် မီးဖို​ခန်းမှာ ပန်းကန်​တွေ​ဆေး​နေတဲ့ခက်ကိုယ်​လေး​တောင် တုန်သွား​လေသည်။ အပြင်ကို ထွက်ကြည့်လိုက်​တော့ နှုတ်ခမ်း​ထောင့်က ​ပေါက်​နေကာ ပါး​ပေါ်မှာလဲ အညိုအမဲစွဲ​​နေပြီး သူ့ကို​ဒေါသတကြီးကြည့်​နေတဲ့ စစ်။

'စ..စစ်..ဘာ..ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်? '

To be continued.....

မနက္၇နာရီ​ေလာက္မွာ ခက္ႏိုးလာခဲ့သည္။ လူက ​ေနမ​ေကာင္းခ်င္သလိုျဖစ္​ေန​ေသာ္လည္း

စစ္အတြက္ မနက္စာကို​ေတာ့ကိုယ္တိုင္ျပင္​ေပးခ်င္

သျဖင့္ အိပ္ရာမွထကာ ​ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔၀င္သြား​ေလသည္။ ​မ်က္ႏွာသစ္ ​ေရခ်ိဳးၿပီး မနက္စာျပင္ဆင္ရန္ထြက္လာခဲ့သည္။ သူမ်ားအတြဲ​ေတြဆို ဒီအခ်ိန္မွာ honeymoon ထြက္​ေနၾကၿပီျဖစ္​ေသာ္လည္း

စစ္ကသူ႔ကိုမုန္း​ေနသျဖင့္ honeymoonထြက္ရန္အတြက္ ခက္မွာမ​ေတာင္းဆိုရဲ။ စစ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီ​ေန႔အလုပ္သြားမွာဟု​ေျပာထားသည္ကိုး။

စစ္ႏိုးလာရင္စားရ​ေအာင္ စစ္ႀကိဳက္တဲ့ ပသွ်ဴးထမင္း​ေၾကာ္ႏွင့္ ​ေကာ္ဖီ​ေလးလုပ္ထားလိုက္သည္။ ​ေယာက်ာ္း​ေလးတစ္​ေယာက္​ျဖစ္​ေသာ္လည္း အခ်က္အျပဳတ္ကို ဝါသနာထုံသည္မို႔ ​ေမ​ေမ့ဆီက ဟင္းခ်က္နည္း​ေတြကိုသင္ယူခဲ့သည္။ ယခုလည္း

စစ္အႀကိဳက္ breakfastကိုျပင္ၿပီး စစ္ကိုႏႈိးရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။

အိပ္ခန္းထဲကို​ေရာက္​ေတာ့ စစ္ကအိပ္​ေပ်ာ္​ေနတုန္း။

စစ္အတြက္ မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါႏွင့္ သြားတိုက္တံတို႔ကိုအဆင္သင့္လုပ္ထားလိုက္ၿပီး စစ္ကိုႏႈိးလိုက္​ေလသည္။

'စစ္..စစ္..ထ​ေတာ့​ေလ။ companyသြားရအုံးမွာမလား? '

'အင္...အင္းး ဘယ္ႏွနာရီရွိၿပီလဲ? '

'၇နာရီခြဲ​ေနၿပီ ' ဟုဆို​ေတာ့ စစ္ ထလိုက္ၿပီး ​ေရခ်ိဳးရန္ျပင္​ေလသည္။ စစ္ ​ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္သြား​ေတာ့

စစ္အတြက္ အက်ႌ​ေတြကို အဆင္သင့္ထုတ္​ေပးထားလိုက္သည္။ မိမိကို မုန္း​ေနမွန္းသိ​ေသာ္လည္း

သူ႔အတြက္​ေတာ့ လုပ္​ေပးခ်င္သည္မို႔။

ခဏၾကာ​ေတာ့ စစ္ ​ေရခ်ိဳးခန္းထဲကထြက္လာသည္။ သဘက္​ေလးကိုင္ကာ ရပ္​ေစာင့္​ေနသည့္

ခက္ကို​ေတြ႕​ေတာ့

'သြားတိုက္​ေဆး​ေတြထည့္​ေပးထားတာ မင္းလား? '

'အင္း ဟုတ္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္ '

'​ေနာက္တစ္ခါမထည့္နဲ႔။ မင္းလက္နဲ႔ထိတဲ့အရာမွန္သမွ် ငါ႐ြံလို႔။ အခုခ်က္ခ်င္း ငါ့မ်က္စိ​ေရွ႕က

ထြက္သြား မနက္​ေစာ​ေစာစီးစီးက်က္သ​ေရတုံးတယ္ '

က်လာခါနီးမ်က္ရည္​ေတြကို မ်က္​ေတာင္ခပ္ၿပီးသိမ္းဆည္းလိုက္ကာ စစ္ရဲ႕​ေရွ႕က​ေန ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ​ေနာက္​​ေတာ့ စစ္ သူ႔ကို ၾကည္ျဖဴလာမွာပါ။ အဲ့ဒါက ဘယ္အခ်ိန္မွန္းမသိ​ေပမယ့္လို႔​ေပါ့။

Companyသြားရန္အတြက္ ျပင္ဆင္ၿပီးထြက္လာတဲ့ စစ္ဟာ အလြန္ခန္႔ညားလွသည္။

ေျဖာင့္စင္း​ေန​ေသာႏွာတံ၊ တိက်ျပတ္သားမႈကို​ေဖာ္​ေဆာင္​ေန​ေသာ ​ေလး​ကိုင္းသ႑ာန္ႏႈတ္ခမ္းႏွင့္

အလိုမက်သည့္ဟန္ တြန္႔ခ်ိဳးေန​ေသာ မ်က္ခုံးတို႔ဟာ စစ္ရဲ႕​ေခ်ာ​ေမာမႈကို ပို၍​ေပၚ​ေစသည္။

အ​ေနာက္တိုင္း၀တ္စုံျပည့္ႏွင့္စစ္ဟာ သူ႔အတြက္​ေတာ့ ​ေယာက်ာ္းပီသလြန္းလွသည္။ ​တစ္ခုပဲ။

စစ္၀တ္လာတဲ့ ၀တ္စုံက သူထုတ္​ေပးထားတာ​မဟုတ္တာ​ေလး တစ္ခုပါပဲ။ ဟုတ္သားပဲ စစ္က သူ႔လက္နဲ႔ထိထားသမွ်အရာတိုင္းကို မုန္း​ေနတာ​ပဲေလ။ အျပင္ထြက္​ေတာ့မည့္ဟန္ျပင္​ေနတဲ့စစ္ကို

'စစ္...breakfastမစား​ေတာ့ဘူးလားဟင္။ ငါ..ငါမင္းႀကိဳက္တဲ့ ပသွ်ဴးထမင္း​ေၾကာ္လုပ္​ေပးထားတယ္'

'မင္းက အမွတ္မရွိတဲ့​ေကာင္ပဲ။ ငါ​ေျပာထားတာဘယ္​​ေလာက္ၾကာ​ေသးလို႔ ​ေမ့သြားရတာလဲ။ မင္းလက္နဲ႔ထိသမွ်​ေတြကို ႐ြံပါတယ္လို႔​ေျပာထားတာ​ေတာင္ မင္းလုပ္ထားတဲ့မနက္စာကို စားခိုင္းရဲ​ေသးတယ္​ေပါ့။ ဘယ္လို​​ေတာင္ မ်က္ႏွာ​ေျပာင္တိုက္​ေနရတာလဲ'

'အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူးစစ္ရယ္။ ငါက မင္းကို မနက္စာမစားရင္ ဗိုက္​ေအာင့္မွာစိုးလို႔​ေျပာတာပါ။ '

'မလိုပါဘူး ငါ မင္းနဲ႔လက္ထပ္လိုက္တာနဲ႔ ငါ့ကိုပိုင္သြားၿပီမ်ားမွတ္​ေနတာလား။ ငါ့ကိုမင္းမပိုင္ဘူး ခက္ထန္။ ​ေအး အဲ့လိုပဲ မင္း​ေျပာသမွ်ကိုလဲ

ငါနားေထာင္စရာမလိုဘူး။ တကယ္လို႔မင္းမ​ေက်နပ္ရင္ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္မွာလက္မွတ္ထိုးၿပီးထြက္သြား!!'

'ဟင့္အင္း..မသြားႏိုင္ဘူး။ ငါ..ငါ မင္းကိုဘယ္ေတာ့မွကြာရွင္းေပးမွာမဟုတ္ဘူး။ မင္းဇြတ္အတင္းႏွင္ထုတ္​ေနရင္​ေတာင္ ငါကတြယ္ကပ္​ေနအုံးမွာပဲ။ ငါမင္းနဲ႔​ေဝးရာကိုတသက္လုံးထြက္သြားမွာမဟုတ္ဘူး'

'​ေတာက္...မနက္​ေစာ​ေစာစီးစီး က်က္သ​ေရတုံးတယ္' စစ္​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ထြက္သြား​ေလသည္။

က်န္ခဲ့တဲ့ခက္မွာ​ေတာ့ သူထိ​ေတာင္မထိသြားတဲ့ ပသွ်ဴးထမင္း​ေၾကာ္ကိုၾကည့္ၿပီး ငူငူငိုင္ငိုင္နဲ႔ထိုင္​ေန​ေလသည္။ ​​ေနာက္​ေတာ့မွ အိပ္ခန္းထဲကို

၀င္သြားၾကည့္​ေတာ့ သူထုတ္​ေပးထားတဲ့ ၀တ္စုံ​ေလးဟာ တစ္စစီျဖစ္​ေနသလို သြားတိုက္တံဟာလဲ အမႈိက္ပုံးထဲ​ေရာက္​ေန​ေလၿပီ။

(ငါ့လက္နဲ႔ထိထားတာကို ႐ြံလို႔ဆိုၿပီး ၀တ္စုံ​ေတြကို​ေတာင္ဆြဲၿဖဲခဲ့တာလားစစ္ရာ..*)

သို႔​ေသာ္လည္း ခက္မွာၾကာၾကာပူ​ေဆြးမ​ေနအား၊

ဒီလိုျဖစ္တိုင္းသာ လက္​ေလွ်ာ့လိုက္မယ္ဆိုရင္ ​ေနာက္ရက္​ေတြဘယ္လိုလုပ္မလဲ? အခုမွ ပထမဆုံးတစ္ရက္ပဲရွိ​ေသးတာမလား။ ဧည့္ခံပြဲမတိုင္ခင္ရက္​ေတြတုန္းက ခက္က စစ္တို႔အိမ္ကိုလိုက္​ေနရသည္။ စစ္ရဲ႕အ​ေဖ​ေတြကလည္းသ​ေဘာ​ေကာင္းပါတယ္။

သူ႔အ​ေဖ​ေတြရွိ​ေနလို႔လားမသိ အဲ့အခ်ိန္တုန္းက

စစ္က သူ႔ကို အျပစ္သိပ္မ​ေျပာ။ အိပ္ယာက​ေတာ့

ခြဲအိပ္ၾကတာ​ေပါ့။ အခု အိမ္ခြဲ​ေနမွ စစ္ရဲ႕ ဗီဇ​ေတြ​​ေပၚလာတာျဖစ္သည္။

'အခုမွ အစပဲရွိ​ေသးတာကို အား​ေလွ်ာ့လိုက္လို႔

ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ ငါ့ရဲ႕အခ်စ္​ေတြက စစ္မွန္​ေနတာ

မလို႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ​ေတာ့ စစ္ ငါ့ကိုနားလည္လာမွာပါ။ ႀကိဳးစားထား ခက္ထန္ '

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအား​ေပးလိုက္​ေသာ္လည္း မ်က္ရည္မိုး​ေတြက စဲမသြား။

ခဏ​ေန​ေတာ့ ခက္ ​ေစ်း၀ယ္ရန္ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ​စစ္တို႔အိမ္လိုက္​ေနရကတည္းက ​

ေဆး႐ုံကေနအလုပ္ထြက္လိုက္တာ။ အလုပ္ခ်ိန္​မ်ားသျဖင့္ စစ္ကိုအခ်ိန္မ​ေပးႏိုင္မွာစိုးကာ ထြက္ခဲ့ျခင္း။

ထို႔​ေၾကာင့္ အခုလို စစ္က companyသြား​ေတာ့

သူကအား​ေနျခင္းသာ။

(စစ္ျပန္လာရင္ စားရ​ေအာင္ ဟင္းခ်က္ထားရမယ္*)

ည​​ေန​ေရာက္​ေတာ့ တံခါးဖြင့္သံကိုၾကားရ​ေလသည္။

အသံၾကားတာနဲ႔ ခက္ အခန္းထဲက​ေျပးထြက္လာကာ

'စစ္ ျပန္လာၿပီလား ငါမင္းအတြက္...'

ဟင္းခ်က္ထားတယ္ဟု​ေသာ စကား​ေတာင္ဆုံးေအာင္မ​ေျပာလိုက္ရ။ စစ္ရဲ႕​ေနာက္က ပါလာတဲ့သူ​က သူ​​ဆက္ေျပာမယ့္စကား​ေတြကို စြံ႕အသြား​ေစသည္။ထိုသူက​ေတာ့ ဟန္နီႏိုင္။

'Hello ခက္ '

'ဟန္..ဟန္နီႏိုင္! မင္းကဘယ္လိုလုပ္ၿပီးပါလာတာလဲ.. စစ္ .သူက ဘာလို႔ပါလာတာလဲ။ ဒါက ငါတို႔ ၂​ေယာက္ရဲ႕အိမ္​ေလ'

'ဟက္! ငါအိမ္ခြဲ​ေနမယ္​ေျပာကတည္းက ဟန္နီနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္​ေနခ်င္လို႔ဆိုၿပီး​ေျပာခဲ့သလားလို႔။ မင္းကိုယ္တိုင္သ​ေဘာတူခဲ့တာ​ေလ။ ဘာလဲ အတိတ္​ေမ့သြားျပန္ၿပီလား?'

'ငါ..ငါသေဘာတူတယ္ဆိုတာက ​အားလပ္ရက္​ေတြမွာ အိမ္ကိုလာ​ေတြ႕ဖို႔​ေလ။ အခု..အခုလိုမွမဟုတ္တာ!'

'ဘာကြာသြားလို႔လဲ? ​ေၾသာ္ ၿပီး​ေတာ့ ဟန္နီက ဒီ​ေန႔ဒီမွာအိပ္မွာ။ ဆို​​ေတာ့ မင္းက ႀကဳံသလိုအိပ္လိုက္​​ေတာ့' ဟု​ေျပာကာ ဟန္နီႏိုင့္ကိုဖက္လ်က္ အိပ္ခန္းထဲသို႔၀င္သြား​ေလ​​ေတာ့သည္။

မဂၤလာဦးခန္း!! အဟက္ ဘယ္နားက မဂၤလာဦးခန္းလဲ? အိုးး ဟုတ္တာ​ေပါ့ စစ္နဲ႔ဟန္နီႏိုင္အတြက္က​ေတာ့ အဲ့လိုျဖစ္သြားတာ​ေပါ့။ သူ႔မွာသာ မ​ေန႔ကမွအိပ္ဖူးတဲ့အခန္း ရွင္းရွင္း​ေျပာရရင္ ကုတင္​ေပၚ​ေတာင္တက္မအိပ္ရဘဲ ၾကမ္းျပင္​ေပၚမွာသာ အိပ္ခဲ့ရတဲ့အခန္းထဲကို သူသိပ္ခ်စ္ရပါ​ေသာ ​ေယာက်ာ္းက တျခားမိန္းမကို​ေခၚသြင္းသတဲ့။

'မင္း အရမ္းရက္စက္တာပဲစစ္ရာ'

၀င္သြားတဲ့အခ်ိန္ကစလို႔ မနက္လင္းတဲ့အထိ အျပင္ကိုထြက္မလာတဲ့ ၂​ေယာက္​ေၾကာင့္ တကယ္လည္း ခက္တစ္​ေယာက္ ဧည့္ခန္းမွာသာ အိပ္ခဲ့ရသည္။

သူ႔အျဖစ္က ​ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ​ေဖာက္ျပန္​ေနတာကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ကင္း​ေစာင့္​ေပး​ေနရသလိုပင္။ မနက္မိုးလင္း​ေတာ့ ၂​ေယာက္သား တူတူထြက္လာၾကသည္။ တစ္​ေယာက္ခါးကိုတစ္​ေယာက္ဖက္ကာ အိပ္ခန္းထဲကထြက္လာၾကတဲ့သူတို႔ပုံစံက တကယ္ကိုပင္ ၾကင္စဦး​​ေမာင္ႏွံ​ေတြလို။

ရင္နာရပါသည္။ ကိုယ္မဟုတ္တဲ့ တျခားတစ္​ေယာက္ကို ၾကင္ၾကင္နာနာဆက္ဆံ​ေနတဲ့

စစ္ကိုၾကည့္ၿပီး​ေတာ့။

မုန္းတီးရပါသည္။ သူဘယ္​ေလာက္ရက္စက္ရက္စက္ နာက်င္​ၿပီး မ်က္ရည္က်႐ုံကလြဲလို႔

သူ႔နားကလဲ ထြက္မသြားႏိုင္ သူ႔ကိုလဲ မမုန္းရက္ႏိုင္ျဖစ္​ေနတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို။ စခ်စ္ခဲ့ကတည္းက စိတ္နာဖို႔ မုန္း​ေနဖို႔မွမဟုတ္ခဲ့ပဲ။

၀မ္းနည္းရပါသည္။ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူက မ်က္စိ​ေရွ႕မွာတင္ တျခားသူကို ယုယ​ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကို

ျမင္​ေနရတာ။

(ငါက မင္းဘာလုပ္လုပ္ခြင့္လႊတ္​ေပး​ေနမွာ စစ္။ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ​ေပါ့။ limit ​ေက်ာ္သြားတဲ့အခ်ိန္က်ရင္​ေတာ့ ငါထြက္​ေျပးမိမလားပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ထိ​ေတာ့ မ​ေရာက္​ပါ​ေစနဲ႔လို႔ ဆု​ေတာင္းတယ္*)

ခက္က​ေတာ့ ၀တၱရားမပ်က္ စစ္အတြက္ မနက္စာျပင္​ေပးထား​ေလသည္။ စစ္ကလည္း ၀တၱရားမပ်က္ခက္ျပင္​ေပးတာကိုမစားပဲ ဟန္နီႏိုင့္လက္ကိုဆြဲကာ ထြက္သြား​ေလသည္။ ထြက္သြား​ေသာ ၂​ေယာက္ကိုၾကည့္ကာ ခက္ ခ်ဳံးခ်ဳံးခ် ငိုမိ​ေလသည္။ ဘာလို႔လဲ

ဘာလို႔ အဲ့​ေလာက္​ေတာင္ ရက္စက္ရတာလဲ။ မ​ေန႔တစ္​ေန႔ကမွ ​​ေျပာင္းလာတဲ့ အိမ္အသစ္​ေပၚ တျခားမိန္းမတစ္​ေယာက္ကို​ေခၚၿပီး အတူအိပ္တဲ့အထိ...

သူ႔ကိုအဲ့​ေလာက္​ေတာင္ မုန္း​ေနတာလား? မ်က္ရည္လြယ္တယ္​ေျပာလဲ မတတ္ႏိုင္ပါ။ သူတကယ္ကို မခံစားႏိုင္​ေတာ့။ ဒါ​ေတာင္ လက္ထပ္ၿပီးတာ ၂ရက္ပဲရွိ​ေသးသည္။ ​ေနာက္ၾကာလာရင္ စစ္က ​ေျပာင္းလဲလာမွာလား? ဒါမွမဟုတ္ ဒီထက္ဆိုးလာမွာလား? ဆိုတဲ့ အ​ေတြးေတြသာ ႀကီးစိုး​ေန​ေလသည္။

2016 April အႀကိဳ​ေန႔

​​​ေရာက္လာျပန္ၿပီ သၾကၤန္။ ​ေနာက္တစ္ပတ္ ၂၀ရက္​ေန႔ဆိုရင္ သူနဲ႔စစ္ လက္ထပ္တာ ၂လျပည့္ၿပီ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္​ေတြမွာ သူက စစ္အတြက္ ျပင္ဆင္​ေပးခဲ့သလို စစ္ကလဲ သူ႔လက္နဲ႔ထိတာမွန္သမွ်ကို ႐ြံရွာဆဲ။

​ထို႔ျပင္ တစ္ပတ္တစ္ခါ ဟန္နီႏိုင့္ကို အိမ္​ေခၚလာတတ္​ေသးသည္။ အဲ့လိုအခ်ိန္​ေတြတိုင္း ခက္က

ဧည့္ခန္းထဲမွာ အိပ္ရစၿမဲ။ စစ္က သူ​ေႂကြး​ေၾကာ္ထားသလိုပင္ လက္ထပ္တဲ့​ေန႔ကစၿပီး ခက္ကိုစိတ္ဆင္းရဲ​ေစခဲ့သည္သာ။

'' မ​ေက်နပ္ရင္ ကြာရွင္းၿပီး ငါ့နားကထြက္သြား'' ဆိုတာ စစ္ရဲ႕ ​ေျပာ​ေနက်စကားျဖစ္သလို

'' မင္းကိုဘယ္ေတာ့မွကြာရွင္းမေပးႏိုင္ဘူး '' ဆိုတာကလည္း ခက္ရဲ႕ လက္စြဲစကားပါ​ေလ။

ဒီႏွစ္သၾကၤန္မွာ​လည္း ထုံးစံအတိုင္း စစ္ကဟန္နီႏိုင္နဲ႔ လည္မည္သာ။ ခက္က​ေတာ့ အိမ္​ေစာင့္​ေပါ့။ street fashionနဲ႔ စစ္ဟာ ဘယ္ခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ အၿမဲရွင္းသန္႔​ေနသည္။ မိမိအ​ေပၚ ဒီ​ေလာက္ ရက္စက္​ေနသည့္စစ္ကို မမုန္းႏိုင္သည့္အျပင္

စစ္ဟာသူ႔ရဲ႕ နတ္ဘုရားတစ္ပါးဟုပင္ မွတ္ယူထား​ေသးသည္။

စစ္နဲ႔ဟန္နီႏိုင္ထြက္သြားတာၿပီးသိပ္မၾကာ

မင္းခန္႔တို႔ သက္ႏြယ္တို႔ အတြဲ ၂တြဲက ​ေရာက္ခ်လာသည္။

ဘယ္​ေလာက္ပင္စိတ္ညစ္​ေနပါ​ေစ သူတို႔ ၂တြဲႏွင့္ဆိုရင္ စိတ္ညစ္တာ​​ေတြ ခဏ​​ေမ့ထားႏိုင္သည္​ေလ။ မိဘ​ေတြကို ရင္ဖြင့္ၿပီး မိမိအပူကို သူမ်ားအပူမလုပ္ခ်င္တဲ့ခက္အတြက္ မင္းခန္႔တို႔ကသာ သူရဲ႕ အားကိုးရာလို။ ထိုသို႔​ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ မင္းခန္႔တို႔ကိုရင္ဖြင့္ျဖစ္လား​ဆို​ေတာ့လည္း မဟုတ္​ေပ။ သူတို႔ကိုလဲ စိတ္မညစ္​ေစခ်င္ဘူး​ေလ။ ခံစား​ေနရသမွ်မ်က္ႏွာမွာ​ေပၚ​ေနၿပီး မလိမ္တတ္​ေသာခက္ကို အကဲခပ္ဖို႔ဆိုတာ အရမ္းလြယ္လြန္းသည္။ သူစိတ္ညစ္တာကို ရိပ္မိ​ေန​ေသာ သူငယ္ခ်င္း​ေတြက ဇြတ္အတင္း​ေမး​ေသာ္လည္း သူကမ​​ေျဖတာ​ေၾကာင့္ ဆက္မ​ေမး​ေတာ့ပဲ ခက္ကိုသာ ​ေပ်ာ္​ေအာင္ထားၾကသည္မို႔ သူတို႔က ခက္ရဲ႕အားကိုးရာဟုဆိုလိုက္ျခင္းသာ။

ရင္ဖြင့္ရ​ေအာင္က သူတို႔ကိုအပူမ​ေပးခ်င္သလို

စစ္ရက္စက္ခဲ့တိုင္းသာ ရင္ဖြင့္​ေနရရင္ ​ေန႔တိုင္းလိုလိုျဖစ္​ေန​လိမ့္မည္။

'ခက္ လာ​ေလ သြားလည္ရ​ေအာင္' မင္းခန္႔က​ေခၚ​ေတာ့

'​ေတာ္ပါၿပီ ငါမလိုက္​ေတာ့ဘူး။ အိမ္မွာပဲ​ေနခ်င္လို႔'

'ဒါဆို ငါတို႔လဲ ဒီမွာပဲ မုန္႔လုပ္စားရ​ေအာင္​ေလ'

စိုးစံႏိုင္ကပါ ၀င္​ေျပာ​ေလသည္။

'အင္း ဒါလဲ​ေကာင္းတာပဲ ကိုယ့္​ေဘဘီ​ေလးက​

ေတာ္လိုက္တာ' ဟုဆိုကာ စိုးစံႏိုင္ရဲ႕ ပါးကိုနမ္းလိုက္​ေတာ့

ဂႏိုင္တို႔ ၂​ေယာက္က ႐ြံတယ္ဆိုတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးလုပ္ျပၾက​ေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းအတြဲ​ေတြကို ခက္ တကယ္ပဲအားက်မိပါသည္။ အစိုးကို ျပာျပာသလဲဂ႐ုစိုက္တတ္​ေသာ မင္းခန္႔နဲ႔ သက္ႏြယ္​​ေျပာသမွ်နား​ေထာင္ၿပီး သက္ႏြယ္ကိုပဲ ဦးစား​ေပးတတ္​ေသာ ဂႏိုင္တို႔ကိုၾကည့္ရင္း စစ္ကို​ေတာင္ သတိရမိသည္။ စစ္သာ

သူ႔ကို မင္းခန္႔က အစိုးကိုဂ႐ုစိုက္တာရဲ႕တစ္၀က္​ေလာက္ ဂ႐ုစိုက္​ေပးရင္ ဘယ္​ေလာက္​ေကာင္းမလဲ။