​

လိင်တူချင်း တရား၀င်ယူခွင့်မရှိတဲ့နိုင်ငံမလို့ အသိမိတ်​တွေတချို့ကိုသာ ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး စစ်တို့ခြံထဲမှာပဲ မင်္ဂလာပွဲလုပ်ခဲ့ရသည်။ အရာရာက မျက်စိတမှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဖြစ်ပျက်သွားတာ​ကြောင့် သက်နွယ်တို့​တောင် ကြားကြားချင်းမယုံနိုင်ခဲ့ကြ။ သူတို့မယုံလဲ

မယုံချင်စရာ။

​ယောကျာ်း​လေးဖြစ်ပြီး သားအိမ်ပါလာတာက ၁၀၀မှာ ၁​ယောက် ​တွေ့ဖို့ရှား​လေသည်။

​​​ဒေါ်သဇင်ခက်က​တော့ သူ့အမှားဟုသာ တွင်တွင်​ပြော​လေပြီးငို​နေ​လေသည်။ ခက်က​တော့ ​မေ​မေ့ကိုအပြစ်မတင်။ ​မေ​မေက က​လေးလိုချင်လွန်းလို့ ​ဆေး​ပေါင်းစုံ​​​သောက်ခဲ့ရတာပဲ​လေ။ သူ့ကို​မွေး​ပေး​တာ​တောင်​ကျေးဇူးတင်စရာ​ကောင်း​နေပြီ။ ခက်က​တော့ တစ်ဖက်မှာ ဟန်နီ့ကိုအားနာ​နေသ​လောက် တစ်ဖက်မှာ​တော့ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူကို ပိုင်ဆိုင်ရ​တော့မှာမို့ ​ပျော်ရွှင်​နေမိသည်။ ဘယ်သူမဆို ကိုယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ပဲ ဘ၀ကိုဖြတ်သန်းချင်ကြတာမလား။ စစ်ဘက်က ဘယ်​လောက်ပဲမုန်း​နေပါ​စေ ခက်အချစ်​တွေကစစ်မှန်သဖြင့် မကြာခင်မှာပဲ ​ရောင်ပြန်ဟပ်​လောက်မှာပါ။

သတို့သား ၂​ယောက်ဖြစ်​နေသဖြင့် မင်္ဂလာ​ဆောင်သို့ လာကြတဲ့သူတိုင်းလိုလိုက ခက်တို့ ၂​ယောက်ကို အထင်အမြင်​သေးတဲ့မျက်လုံး​တွေနဲ့ကြည့်​နေကြသည်။ စစ်ကပိုဆိုးတာ​ပေါ့။ အ​ဖေ ၂​​​ယောက်က ​မွေးလာလို့ ကြီးလာ​တော့လဲ ​ယောကျာ်းပဲယူတာဆိုတဲ့အကြည့်​တွေက သိသာလွန်းသည်။ သို့​သော်လည်း ပတ်၀န်းကျင်ဆိုတာက အပြစ်မရှိအပြစ်ရှာ​ပြော​နေတတ်တာမဟုတ်လား? မင်း​ကကောင်းတာ အခု ၁၀၀လုပ်ပြီး အမှား​လေးတစ်ခုပဲလုပ်မိတယ်ထားပါ​တော့။ ပတ်၀န်းကျင်က အမှားလုပ်မိတာကိုပဲ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ​ပြော​နေကြလိမ့်မယ်။ အရင်ကဘယ်​လောက်​ကောင်း​ကောင်း အမှားတစ်ခုလုပ်မိရင် မင်းကို ဟိုးအဝီစိထိ ဆွဲချသွားကြလိမ့်မယ်။ ​နေရာတိုင်းမှာ ပတ်၀န်းကျင်ကိုဂရုစိုက်​နေရတာက မဟုတ်​သေးဘူး​လေ။ ချီးမွမ်းတစ်ခဏ ကဲ့ရဲ့တသက်လုံးဆိုတဲ့ ပတ်၀န်းကျင်စကား​တွေကို ဂရုစိုက်​နေရင် မင်းဘ၀မှာဘာတစ်ခုမှဖြစ်​မြောက်​အောင်မြင်မှာမဟုတ်။

သို့​သော် စစ်က​တော့ ပတ်၀န်းကျင်ကိုဂရုစိုက်တဲ့သူ​တွေထဲမှာပါ​လေသည်။ ပွဲကိုလာကြတဲ့သူ​တွေက

သူ့ကို အထင်​သေးတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်လေ ခက်ကို မုန်းတီးစိတ်က ပိုလို့တိုးပွား​လေပဲဖြစ်သည်။ စစ်ရဲ့မျက်နှာအမူအယာ​တွေကို စာအုပ်ဖတ်သလိုဖတ်တတ်​နေတဲ့ခက်က

'စစ်... နည်းနည်း​လေးပြုံးထား​ပေးလို့မရဘူးလားဟင်? ငါ​တောင်းဆိုတာပါ'

'အဟက်..ငါအရမ်းမုန်း​နေတဲ့သူနဲ့ လက်ထပ်ရတာကို ​ငါက​ပျော်နေရမှာလား? ငါ့အပြုံး​တွေက ဒီ​နေ့ကစပြီး​ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ထပ်ပြီးပြုံးဖို့ရှိခဲ့ရင်​တောင် အဲ့ဒါက မင်း​ကြောင့်မဟုတ်ဘူး၊ ​အေး..မင်းကိုပြုံးပြရမယ်ဆိုရင်​တော့ မဲ့ပြုံးပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါ့ကိုယူတဲ့အတွက် မင်း​နောင်တရ​စေရမယ် ခက်ထန်'

စစ်စကား​ကြောင့် ခက်မျက်နှာပျက်သွား​သော်လည်း ချက်ချင်းပြန်ထိန်းလိုက်ကာ

'မင်းစိတ်ကြိုက်ပဲစီမံပါ။ ငါကမင်းဘာလုပ်လုပ် ခွင့်​လွှတ်​ပေးမှာ ချစ်တာမလို့'

'မင်း...​တောက်၊ ငါက​တော့မင်းကို တသက်လုံးမုန်း​နေမှာ အဲ့ဒါကိုမြဲမြဲမှတ်ထား!! ပြီး​တော့ မင်းနဲ့လက်ထပ်လိုက်လို့ ဟန်နီနဲ့ငါက လမ်းခွဲသွားမယ်ထင်မ​နေနဲ့၊ ငါတို့က ဘယ်​တော့မှလမ်းခွဲမှာမဟုတ်ဘူး!!'

စစ် ​ပြောပြီးတာနဲ့ ခက်အနားကထွက်သွား​လေသည်။ စစ်ထွက်သွားရာကိုကြည့်လိုက်​တော့ ခြံထဲကို ကြွကြွရွရွ​လမ်းလျှောက်ပြီး၀င်လာတဲ့ ဟန်နီနိုင်။

စစ်က​တော့ဟန်နီ့ကိုမြင်တာနဲ့ နှုတ်ခမ်း​တွေကလည်း ပြုံးလာ​လေသည်။ ခက်က​တော့ သူတို့ ၂​ယောက်ကိုသာကြည့်​နေ​လေသည်။

'မင်း ခံစား​နေရတယ်ဆိုရင် ငါတို့ကိုရင်ဖွင့်လို့ရတယ် ခက်။ မင်းဘက်မှာငါတို့​တွေရှိ​​သေးတယ်' အသံကြားရာကိုလှည့်ကြည့်လိုက်​တော့ မင်းခန့်။ သူ့​နောက်မှာ စိုးစံနိုင် သက်နွယ်နဲ့ ဂနိုင်တို့ကိုပါ​တွေ့ရ​လေသည်။ ဂနိုင်က​တော့

'ဟန်နီနိုင်က မျက်နှာ​ပြောင်တိုက်လှချည်လား? မင်္ဂလာ​ဆောင်ကို လာရဲတယ်​ပေါ့' ဟု​ပြော​တော့

'စစ်ကိုယ်တိုင်သူ့ကိုဖိတ်ထားတာ' ခက်က​ဖြေ​လေသည်။

'ဘာလို့လဲ'

'ငါ့ကိုခံစား​စေချင်လို့တဲ့။ ငါကစစ်နဲ့လက်ထပ်ထား​ပေမယ့် ဆိုင်သာဆိုင်ပြီး မပိုင်​ကြောင်း၊ သူ့ကိုတကယ်ပိုင်တဲ့သူက ဟန်နီနိုင်ဆိုတာသိ​စေချင်လို့တဲ့'

'စစ်က တကယ် ရက်စက်တာပဲ' စိုးစံနိုင်က ၀င်​ပြော​လေသည်။ ခက်က​

'ကိစ္စမရှိပါဘူး။ စစ်ကဟန်နီနိုင်နဲ့ဆိုရင်အမြဲတမ်း

ပြုံး​နေတတ်တာ​လေ၊ စစ်​ပျော်တယ်ဆိုရင်ပြီးတာပါပဲ' ဟု​ပြော​လေ​တော့ ကျန်တဲ့​လေး​​ယောက်က သနားတဲ့မျက်လုံး​တွေနဲ့ကြည့်နေကြသည်။ ဒါကိုရိပ်မိတဲ့ခက်က

'ကဲပါ မင်းတို့နဲ့ မ​တွေ့​တာ​တောင်တော်ကြာပြီ။

လာ​လေ ငါတို့တစ်၀ိုင်းသက်သက်ထိုင်ပြီး စကား​ပြောကြရ​​အောင်' ဟုဆိုကာ လူရှင်းတဲ့စားပွဲမှာ

၀င်ထိုင်လိုက်​လေသည်။ ခက်၀င်ထိုင်လိုက်​တော့ ကျန်တဲ့သူ​တွေလည်း ကိုယ်စီ ထိုင်မယ်ပြင်ကြ​လေသည်။ ခက်က​တော့ အစိုးကိုထိုင်ခုံဆွဲထုတ်​ပေးတဲ့ မင်းခန့်ကိုလည်း​ကောင်း၊ သက်နွယ်ရဲ့ အ​ပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ကူချွတ်​ပေး​နေတဲ့ ဂနိုင်ကိုလည်း​ကောင်း ကြည့်ကာ အကဲခပ်​နေသည်။ ကိုယ်စီ​နေရာယူပြီးမှ

'မင်းတို့က ဘာ​တွေလဲ?' ဟု​မေး​လေ​တော့

'အဟွတ် အဟွတ်'

'အဟမ်း' ​ရေသီးတဲ့သူက သီး၊ ​ချောင်းဆိုးတဲ့သူက ဆိုးနဲ့ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

'မင်းတို့က တကယ်ပဲ...'

'ခက် မင်းထင်​နေသလိုမဟုတ်ဘူး​နော်။ ငါနဲ့ကိုကိုက အဲ..အဲ..မင်းခန့်က ဘာမှမဆိုင်ဘူး'

ဟု စိုးစံနိုင်က အ​ကြောက်အကန်ငြင်း​လေသည်။

'မဆိုင်ဘူးဆိုပြီး​တော့ ကိုကို ဆိုတာက ဘယ်လိုလုပ်ထွက်လာတာလဲ? ယုံချင်စရာ​ကောင်းလိုက်တာ'

ဟု​ပြောမှ မင်းခန့်က

'အဟမ်း... တကယ်​တော့​လေ ငါနဲ့ စိုးနဲ့က တွဲ​နေကြတာ အဟဲ'

'​နေပါအုံး မင်းတို့က ဘယ်တုန်းက ဘယ်လို​တွေဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ? ငါကျ​တော့ ဘာလို့ဘာမှမသိရတာလဲ ငါတစ်​​ယောက်ပဲမသိတာ​ပေါ့ ဟုတ်လား?'

ဟုဆိုရာ သက်နွယ်ကပဲ

'အဲ့လိုလဲမဟုတ်​သေးဘူး​လေ ခက်ရယ်၊ တကယ်​တော့ မင်းခန့်နဲ့အစိုး ကြိုက်​နေကြတယ်ဆိုတာ ငါနဲ့အနိုင်လဲအခုမှသိရတာပဲ အစိုးက ငါတို့ကို​တောင်မ​ပြောဘူး'

'အံမယ် နင်နဲ့ဂနိုင်ကြိုက်​​နေတာကျ ငါတို့ကို​ပြောလို့လား? ငါ့ baby​လေးကို ထိစရာမလိုဘူး' ဟုမင်းခန့်က​ပြန်ပြော​လေသည်။ ခက်က​တော့ ပွဲကြည့်ပရိသတ်ပဲလုပ်​နေလိုက်သည်။ စားစရာ​တွေလာချ​တော့လဲ မင်းခန့်က စိုးစံနိုင်ပန်းကန်ထဲကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုထည့်​ပေး​နေပြီး ဂနိုင်က​တော့ သက်နွယ်စား​နေရင်း ပါးစပ်မှာ​ပေသွားရင် သုတ်​ပေး​နေသည်။ အတွဲ ၂တွဲကြား​​ရောက်​နေတဲ့ခက်မှာသာ

( စစ်.. မင်းလဲငါ့ကို သူတို့လိုကြင်နာ​ပေးရင် ဘယ်​လောက်​ကောင်းလိုက်မလဲ။ သင်္ကြန်တုန်းက အချိန်​တွေကို အရမ်းသတိရတာပဲ။ အခု​တော့ ငါကမင်းအတွက်အမုန်းခံလူသားတစ်​ယောက်ထပ်မပို​တော့ပါလား *)

စစ်ရှိရာကိုကြည့်လိုက်​တော့ နူးနူးညံ့ညံ့ပြုံး​​နေကာ ဟန်နီနိုင်စား​နေတာကို တစိမ့်စိမ့်ထိုင်ကြည့်​နေ​လေသည်။

ဧည့်သည်​တွေအကုန်ပြန်သွားသဖြင့် ခက်လည်း စစ်ရဲ့အ​ဖေ​တွေ လက်ဖွဲ့​ပေးထားတဲ့ Condo ကို ပြန်လာခဲ့သည်။ စစ်က​တော့ ဟန်နီနိုင်ကို လိုက်ပို့​ပေး​နေသဖြင့် အိမ်ကိုမ​ရောက်​သေး။ စစ်က သူအိမ်ခွဲ​နေချင်တယ်ဟု​ပြောလျှင် သူ့အ​ဖေ​တွေက

ခွင့်ပြုမ​ပေးမှာကိုသိတာ​ကြောင့် ခက်ကိုယ်တိုင်က ​အိမ်ခွဲ​နေချင်တဲ့ပုံစံနဲ့ ​ပြောခိုင်း​​လေသည်။ ခက်​ပြော​ပေးသဖြင့် စစ်ရဲ့အ​ဖေက တိုက်ခန်းတစ်ခုကိုလက်ဖွဲ့​လေသည်။

စစ်ရဲ့အိမ်ခွဲ​နေချင်တဲ့အ​ကြောင်းပြချက်ကလှသည်။ မိဘ​တွေနဲ့​နေရရင် ခက်ကိုလွတ်လွတ်လပ်လပ်

မနှိပ်စက်ရမှာ​ကြောက်လို့တဲ့။ ​နောက်တစ်ချက်က ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခန်းနဲ့ဆိုရင် ဟန်နီနိုင့်ကိုပါ အိမ်ကိုအလည်​ခေါ်လို့ရ​တာ​ကြောင့်ပင်။ အခုလဲ ဧည့်ခံပွဲပြီးတာနဲ့ ဟန်နီနိုင့်ကိုပြန်လိုက်ပို့​ပေးမယ်ဟုဆိုပြီး ထွက်သွားတာ ခက်ကိုတစ်စက်က​လေးမှ​တောင်

လှည့်ကြည့်မသွား။ စစ်အိမ်ကိုပြန်လာပါ့မလား။

နာရီကိုကြည့်မိ​တော့ ၁၂နာရီထိုး​နေပြီ။ မင်္ဂလာ​ဆောင်မှာပင်ပန်းထားသဖြင့် အိပ်ချင်​နေ​သော်လည်း စစ်ပြန်မလာ​သေးသဖြင့် ​စောင့်​နေရသည်။ ခက်တစ်​ယောက် အိပ်​ပျော်​တော့မလိုဖြစ်သွားလိုက် လန့်နိုးသွားလိုက်နှင့် စစ်ကို​စောင့်နေတာ ၁နာရီ​တောင်ထိုး​တော့မယ်။ ခဏ​နေ​တော့ တံခါးဖွင့်သံနဲ့အတူ အိမ်ထဲ၀င်လာတဲ့စစ်ကို​တွေ့ရ​လေသည်။ ဟုတ်သားပဲ သူနဲ့စစ်က ​တစ်​ယောက်ကို​သော့တစ်​ချောင်းစီရှိ​နေတာကို​မေ့​နေတာ။

'စစ်..ပြန်လာပြီလား? '

'ငါပြန်လာလို့ မင်းမြင်​နေရတာမဟုတ်ဘူးလား? ​စောက်​ရေးမပါတာ​တွေ​မေးမ​နေနဲ့' ​

ပြော​ပြောဆိုဆို အခန်းထဲကို၀င်သွားတဲ့ စစ်က

ကိုယ့်ကိုယ်ကို​တောင် သိပ်ပြီးမထိန်းနိုင်။

( အရက်​တွေအများကြီး​သောက်လာတာပဲ။ ဒီလိုပုံနဲ့ အိမ်ထိကား​မောင်းလာတာ ဘာမှမဖြစ်လို့​တော်​သေးတယ်*)

​နောက်ဆုံး​တော့ မ​နေနိုင်တဲ့ခက်ကပဲ စစ်ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ တွဲပို့​​ပေးမယ်ပြင်​လေသည်။

'မကိုင်နဲ့..မင်းငါ့ကိုလာတွဲ​ပေးစရာမလိုဘူး။ ငါ့ကိုလဲလာမထိနဲ့ ရွံလွန်းလို့' ဟု​ပြောကာ ခက်ရဲ့လက်ကိုပုတ်ချပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့၀င်သွား​လေသည်။ ခက်က​​တော့ မျက်ရည်မိုးရွာချင်​နေသည်ကို ထိန်းသည့်

အ​နေဖြင့် မျက်​တောင်​လေးကို ပုတ်ခပ်ပုတ်ခပ်

လုပ်​နေ​လေသည်။ စစ်ရဲ့​ရှေ့မှာ သူမျက်ရည်ကျလို့မဖြစ်ဘူးမလား။ ​တော်ကြာ မျက်ရည်လွယ်တဲ့သူလို့ အထင်လွဲသွားလိမ့်မယ်။ အိပ်ခန်းထဲ​ရောက်​တော့ king size ​မွေ့ယာကြီး​ပေါ် တက်အိပ်​နေတဲ့စစ်ကို​တွေ့​​လေသည်။ ခက်ကပဲ

'စစ်.. အင်္ကျီအရင်လဲပြီးမှအိပ်ပါလားဟင်။ ငါလဲ​ပေးမယ်​နော်'

'မလိုဘူး ငါ့ကိုမထိနဲ့လို့​ပြော​နေတယ်​လေ!!!' စစ်က​အော်​တော့ ခက်လဲဘာမှမ​ပြော​တော့ပဲ စစ်​ဘေးနားမှာ၀င်အိပ်မည်ပြု​လေသည်။

'မင်းကဘာလို့ဒီမှာအိပ်မှာလဲ ငါမင်းကိုရွံတယ်လို့​ပြော​နေတယ်​လေ!! သွား ငါ့​ဘေးနားမှာမအိပ်နဲ့ ထွက်သွား!!' သူ့ကို​တွေ့တာနဲ့ ရွံတယ်ဟု တဖွဖွ​ပြောကာ နှင်ထုတ်​နေတဲ့စစ်ကိုကြည့်ပြီး ခက်တစ်​​ယောက် ငိုချင်စိတ်ကိုထိန်းကာ

'စ..စစ် ဒီအခန်းမှာက အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပဲပါတာ​လေ။ ကျန်တာက ဧည့်ခန်းနဲ့ မီးဖိုခန်းပဲကျ​န်​တော့မှာ။ ငါက ဒီမှာမအိပ်ရင် အိပ်ရမယ့်​နေရာမရှိ​တော့ဘူး​လေ'

'​ရေချိုးခန်းထဲသွားအိပ်'

[A/N...တကယ်​တော့ ​ရေချိုးခန်းနဲ့ အိပ်ခန်းက

တွဲရက်ပါတာပါ​နော်]

'စ..စစ် မင်းဘာလို့အဲ့​လောက်​တောင်ရက်စက်ရတာလဲ'

'ရက်စက်တယ်! ငါနဲ့လက်ထပ်မယ်ဆိုကတည်းက ငါရက်စက်တာ​တွေခံဖို့ မင်းပြင်ဆင်ထားခဲ့သင့်တာ။ ​ရေချိုးခန်းထဲမအိပ်ချင်ဘူးဆို​တော့လဲ ဧည့်ခန်းထဲသွားအိပ်​ပေါ့'

'ငါ..ငါ ဒီ​အောက်မှာပဲအိပ်လို့မရဘူးလားဟင်! ​

ဧည့်ခန်းထဲက ခြင်ကိုက်မှာစိုးလို့ပါ။ ငါမင်းကို မထိပါဘူး၊ မင်း​ဘေးမှာလဲမအိပ်ဘူး​လေ၊ ငါ့ကို ဒီကုတင်​အောက်မှာပဲ အိပ်ခွင့်​ပေး​လေ ​နော်'

'​ကောင်းပြီ​လေ ဒါဆိုလဲအိပ်​ပေါ့ ' ဟုဆိုကာ တစ်ဖက်ကိုလှည့်သွားတဲ့စစ်။

စစ်ဆီကခွင့်ပြုချက်ရတာနဲ့ ခက် ​ခေါင်းအုံးကိုယူကာ ကြမ်းပြင်​ပေါ်သို့ချလိုက်သည်။ ​​​ခြေချရုံ​လေးဆိုရင်​တောင် ​ကြွေပြားကပ်ထားတဲ့ ကြမ်းပြင်က​

အေး​နေတာ တကိုယ်လုံးလှဲအိပ်မယ်ဆိုရင်​ ဖြစ်ပါ့မလား? သို့​သော်လဲ စစ်ရဲ့စိတ်တိုင်းကျ သူကြမ်းပြင်​ပေါ်မှာအိပ်မှဖြစ်မည်။ ​စောင်ကလဲ နှစ်​ယောက်ခြုံတစ်ထည်နှင့် ​စောင်အပါးတစ်ထည်သာရှိသည်။

တစ်ထည်ကို ခြုံထားပြီး တစ်ထည်​ပေါ် ​ခြေ​ထောက်တင်ထားသည့် စစ်ကိုကြည့်ကာ

'စစ်.. ငါ့ကို ​စောင်​လေးတစ်ထည်​လောက်ပေးလို့မရဘူးလား ငါခင်းအိပ်ချင်လို့'

'မရဘူး မင်းဘာသာဖြစ်သလိုအိပ် ​စောင်လာမ​တောင်းနဲ့။ တကယ်လို့ မအိပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်​တော့ အိမ်ကထွက်သွားလိုက်'

'ဟင့်အင်း..ငါ မင်းအနားက ဘယ်​တော့မှထွက်မသွားဘူး။ ငါ..ငါ ဖြစ်​အောင်အိပ်ပါ့မယ်'

ဟုဆိုကာ ဗီဒိုဖွင့်လိုက်ပြီး ခင်းအိပ်လို့ရမယ့် ပစ္စည်းများရှိမလားဟုရှာလိုက်သည်။ ​နောက်ဆုံး​တော့ ပုဆိုး ၂ထည်ကိုသာ ခင်းလိုက်​လေသည်။ ပင်ပန်းလွန်း

သဖြင့် မကြာခင်မှာပဲ ခက်အိပ်​ပျော်သွား​လေ​တော့သည်။ သို့​သော်လည်း ၃နာရီ​လောက်မှာ ခက် လန့်နိုးလာသည်။ အ​ကြောင်းကား သူအိပ်​ပျော်​နေတုန်း စစ်က airconကို မြှင့်လိုက်လို့။ ​စစ်က​တော့ ​စောင်ခြုံကာအိပ်​နေ​သော်လည်း ခက်မှာ​တော့ ခြုံစရာတစ်ခုမှမရှိသဖြင့် အ​အေးဒဏ်ကို အလူးအလှိမ့်ခံ​နေရသည်။ ​ခက်ကအ​အေးကြောက်တတ်တာ သိသိနဲ့ တမင် airconကို မြှင့်ထားမှန်း

သိ​သော်လည်း ခက်က​တော့ ဘာမှမ​ပြော​တော့ပဲ ​နောက်ထပ်ပုဆိုးတစ်ထည်ထုတ်ကာ ခြုံအိပ်လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်​ပေါ်အိပ်ရသည့်အပြင် airconက အ​အေးကိုမြှင့်ထားတာ​ကြောင့် ခက်ခမျာ ခိုက်ခိုက်တုန်​အောင်ချမ်း​နေ​ရက်နဲ့ပင် ​​အိပ်​ပျော်သွား​လေ​တော့သည်။

To be continued.....

20.2.2016

လိင္တူခ်င္း တရား၀င္ယူခြင့္မရွိတဲ့ႏိုင္ငံမလို႔ အသိမိတ္​ေတြတခ်ိဳ႕ကိုသာ ဖိတ္ၾကားခဲ့ၿပီး စစ္တို႔ၿခံထဲမွာပဲ မဂၤလာပြဲလုပ္ခဲ့ရသည္။ အရာရာက မ်က္စိတမွိတ္အတြင္းမွာပဲ ျဖစ္ပ်က္သြားတာ​ေၾကာင့္ သက္ႏြယ္တို႔​ေတာင္ ၾကားၾကားခ်င္းမယုံႏိုင္ခဲ့ၾက။ သူတို႔မယုံလဲ

မယုံခ်င္စရာ။

​ေယာက်ာ္း​ေလးျဖစ္ၿပီး သားအိမ္ပါလာတာက ၁၀၀မွာ ၁​ေယာက္ ​ေတြ႕ဖို႔ရွား​ေလသည္။

​​​ေဒၚသဇင္ခက္က​ေတာ့ သူ႔အမွားဟုသာ တြင္တြင္​ေျပာ​ေလၿပီးငို​ေန​ေလသည္။ ခက္က​ေတာ့ ​ေမ​ေမ့ကိုအျပစ္မတင္။ ​ေမ​ေမက က​ေလးလိုခ်င္လြန္းလို႔ ​ေဆး​ေပါင္းစုံ​​​ေသာက္ခဲ့ရတာပဲ​ေလ။ သူ႔ကို​ေမြး​ေပး​တာ​ေတာင္​ေက်းဇူးတင္စရာ​ေကာင္း​ေနၿပီ။ ခက္က​ေတာ့ တစ္ဖက္မွာ ဟန္နီ႔ကိုအားနာ​ေနသ​ေလာက္ တစ္ဖက္မွာ​ေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူကို ပိုင္ဆိုင္ရ​ေတာ့မွာမို႔ ​ေပ်ာ္႐ႊင္​ေနမိသည္။ ဘယ္သူမဆို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ပဲ ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းခ်င္ၾကတာမလား။ စစ္ဘက္က ဘယ္​ေလာက္ပဲမုန္း​ေနပါ​ေစ ခက္အခ်စ္​ေတြကစစ္မွန္သျဖင့္ မၾကာခင္မွာပဲ ​ေရာင္ျပန္ဟပ္​ေလာက္မွာပါ။

သတို႔သား ၂​ေယာက္ျဖစ္​ေနသျဖင့္ မဂၤလာ​ေဆာင္သို႔ လာၾကတဲ့သူတိုင္းလိုလိုက ခက္တို႔ ၂​ေယာက္ကို အထင္အျမင္​ေသးတဲ့မ်က္လုံး​ေတြနဲ႔ၾကည့္​ေနၾကသည္။ စစ္ကပိုဆိုးတာ​ေပါ့။ အ​ေဖ ၂​​​ေယာက္က ​ေမြးလာလို႔ ႀကီးလာ​ေတာ့လဲ ​ေယာက်ာ္းပဲယူတာဆိုတဲ့အၾကည့္​ေတြက သိသာလြန္းသည္။ သို႔​ေသာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာက အျပစ္မရွိအျပစ္ရွာ​ေျပာ​ေနတတ္တာမဟုတ္လား? မင္း​ကေကာင္းတာ အခု ၁၀၀လုပ္ၿပီး အမွား​ေလးတစ္ခုပဲလုပ္မိတယ္ထားပါ​ေတာ့။ ပတ္၀န္းက်င္က အမွားလုပ္မိတာကိုပဲ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ​ေျပာ​ေနၾကလိမ့္မယ္။ အရင္ကဘယ္​ေလာက္​ေကာင္း​ေကာင္း အမွားတစ္ခုလုပ္မိရင္ မင္းကို ဟိုးအဝီစိထိ ဆြဲခ်သြားၾကလိမ့္မယ္။ ​ေနရာတိုင္းမွာ ပတ္၀န္းက်င္ကိုဂ႐ုစိုက္​ေနရတာက မဟုတ္​ေသးဘူး​ေလ။ ခ်ီးမြမ္းတစ္ခဏ ကဲ့ရဲ႕တသက္လုံးဆိုတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္စကား​ေတြကို ဂ႐ုစိုက္​ေနရင္ မင္းဘ၀မွာဘာတစ္ခုမွျဖစ္​ေျမာက္​ေအာင္ျမင္မွာမဟုတ္။

သို႔​ေသာ္ စစ္က​ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုဂ႐ုစိုက္တဲ့သူ​ေတြထဲမွာပါ​ေလသည္။ ပြဲကိုလာၾကတဲ့သူ​ေတြက

သူ႔ကို အထင္​ေသးတဲ့အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္ေလ ခက္ကို မုန္းတီးစိတ္က ပိုလို႔တိုးပြား​ေလပဲျဖစ္သည္။ စစ္ရဲ႕မ်က္ႏွာအမူအယာ​ေတြကို စာအုပ္ဖတ္သလိုဖတ္တတ္​ေနတဲ့ခက္က

'စစ္... နည္းနည္း​ေလးၿပဳံးထား​ေပးလို႔မရဘူးလားဟင္? ငါ​ေတာင္းဆိုတာပါ'

'အဟက္..ငါအရမ္းမုန္း​ေနတဲ့သူနဲ႔ လက္ထပ္ရတာကို ​ငါက​ေပ်ာ္ေနရမွာလား? ငါ့အၿပဳံး​ေတြက ဒီ​ေန႔ကစၿပီး​ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီ။ ထပ္ၿပီးၿပဳံးဖို႔ရွိခဲ့ရင္​ေတာင္ အဲ့ဒါက မင္း​ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး၊ ​ေအး..မင္းကိုၿပဳံးျပရမယ္ဆိုရင္​ေတာ့ မဲ့ၿပဳံးပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။ ငါ့ကိုယူတဲ့အတြက္ မင္း​ေနာင္တရ​ေစရမယ္ ခက္ထန္'

စစ္စကား​ေၾကာင့္ ခက္မ်က္ႏွာပ်က္သြား​ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းျပန္ထိန္းလိုက္ကာ

'မင္းစိတ္ႀကိဳက္ပဲစီမံပါ။ ငါကမင္းဘာလုပ္လုပ္ ခြင့္​လႊတ္​ေပးမွာ ခ်စ္တာမလို႔'

'မင္း...​ေတာက္၊ ငါက​ေတာ့မင္းကို တသက္လုံးမုန္း​ေနမွာ အဲ့ဒါကိုၿမဲၿမဲမွတ္ထား!! ၿပီး​ေတာ့ မင္းနဲ႔လက္ထပ္လိုက္လို႔ ဟန္နီနဲ႔ငါက လမ္းခြဲသြားမယ္ထင္မ​ေနနဲ႔၊ ငါတို႔က ဘယ္​ေတာ့မွလမ္းခြဲမွာမဟုတ္ဘူး!!'

စစ္ ​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ခက္အနားကထြက္သြား​ေလသည္။ စစ္ထြက္သြားရာကိုၾကည့္လိုက္​ေတာ့ ၿခံထဲကို ႂကြႂကြ႐ြ႐ြ​လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး၀င္လာတဲ့ ဟန္နီႏိုင္။

စစ္က​ေတာ့ဟန္နီ႔ကိုျမင္တာနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္း​ေတြကလည္း ၿပဳံးလာ​ေလသည္။ ခက္က​ေတာ့ သူတို႔ ၂​ေယာက္ကိုသာၾကည့္​ေန​ေလသည္။

'မင္း ခံစား​ေနရတယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ကိုရင္ဖြင့္လို႔ရတယ္ ခက္။ မင္းဘက္မွာငါတို႔​ေတြရွိ​​ေသးတယ္' အသံၾကားရာကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္​ေတာ့ မင္းခန္႔။ သူ႔​ေနာက္မွာ စိုးစံႏိုင္ သက္ႏြယ္နဲ႔ ဂႏိုင္တို႔ကိုပါ​ေတြ႕ရ​ေလသည္။ ဂႏိုင္က​ေတာ့

'ဟန္နီႏိုင္က မ်က္ႏွာ​ေျပာင္တိုက္လွခ်ည္လား? မဂၤလာ​ေဆာင္ကို လာရဲတယ္​ေပါ့' ဟု​ေျပာ​ေတာ့

'စစ္ကိုယ္တိုင္သူ႔ကိုဖိတ္ထားတာ' ခက္က​ေျဖ​ေလသည္။

'ဘာလို႔လဲ'

'ငါ့ကိုခံစား​ေစခ်င္လို႔တဲ့။ ငါကစစ္နဲ႔လက္ထပ္ထား​ေပမယ့္ ဆိုင္သာဆိုင္ၿပီး မပိုင္​ေၾကာင္း၊ သူ႔ကိုတကယ္ပိုင္တဲ့သူက ဟန္နီႏိုင္ဆိုတာသိ​ေစခ်င္လို႔တဲ့'

'စစ္က တကယ္ ရက္စက္တာပဲ' စိုးစံႏိုင္က ၀င္​ေျပာ​ေလသည္။ ခက္က​

'ကိစၥမရွိပါဘူး။ စစ္ကဟန္နီႏိုင္နဲ႔ဆိုရင္အၿမဲတမ္း

ၿပဳံး​ေနတတ္တာ​ေလ၊ စစ္​ေပ်ာ္တယ္ဆိုရင္ၿပီးတာပါပဲ' ဟု​ေျပာ​ေလ​ေတာ့ က်န္တဲ့​ေလး​​ေယာက္က သနားတဲ့မ်က္လုံး​ေတြနဲ႔ၾကည့္ေနၾကသည္။ ဒါကိုရိပ္မိတဲ့ခက္က

'ကဲပါ မင္းတို႔နဲ႔ မ​ေတြ႕​တာ​ေတာင္ေတာ္ၾကာၿပီ။

လာ​ေလ ငါတို႔တစ္၀ိုင္းသက္သက္ထိုင္ၿပီး စကား​ေျပာၾကရ​​ေအာင္' ဟုဆိုကာ လူရွင္းတဲ့စားပြဲမွာ

၀င္ထိုင္လိုက္​ေလသည္။ ခက္၀င္ထိုင္လိုက္​ေတာ့ က်န္တဲ့သူ​ေတြလည္း ကိုယ္စီ ထိုင္မယ္ျပင္ၾက​ေလသည္။ ခက္က​ေတာ့ အစိုးကိုထိုင္ခုံဆြဲထုတ္​ေပးတဲ့ မင္းခန္႔ကိုလည္း​ေကာင္း၊ သက္ႏြယ္ရဲ႕ အ​ေပၚထပ္အက်ႌကို ကူခြၽတ္​ေပး​ေနတဲ့ ဂႏိုင္ကိုလည္း​ေကာင္း ၾကည့္ကာ အကဲခပ္​ေနသည္။ ကိုယ္စီ​ေနရာယူၿပီးမွ

'မင္းတို႔က ဘာ​ေတြလဲ?' ဟု​ေမး​ေလ​ေတာ့

'အဟြတ္ အဟြတ္'

'အဟမ္း' ​ေရသီးတဲ့သူက သီး၊ ​ေခ်ာင္းဆိုးတဲ့သူက ဆိုးနဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။

'မင္းတို႔က တကယ္ပဲ...'

'ခက္ မင္းထင္​ေနသလိုမဟုတ္ဘူး​ေနာ္။ ငါနဲ႔ကိုကိုက အဲ..အဲ..မင္းခန္႔က ဘာမွမဆိုင္ဘူး'

ဟု စိုးစံႏိုင္က အ​ေၾကာက္အကန္ျငင္း​ေလသည္။

'မဆိုင္ဘူးဆိုၿပီး​ေတာ့ ကိုကို ဆိုတာက ဘယ္လိုလုပ္ထြက္လာတာလဲ? ယုံခ်င္စရာ​ေကာင္းလိုက္တာ'

ဟု​ေျပာမွ မင္းခန္႔က

'အဟမ္း... တကယ္​ေတာ့​ေလ ငါနဲ႔ စိုးနဲ႔က တြဲ​ေနၾကတာ အဟဲ'

'​ေနပါအုံး မင္းတို႔က ဘယ္တုန္းက ဘယ္လို​ေတြျဖစ္ကုန္ၾကတာလဲ? ငါက်​ေတာ့ ဘာလို႔ဘာမွမသိရတာလဲ ငါတစ္​​ေယာက္ပဲမသိတာ​ေပါ့ ဟုတ္လား?'

ဟုဆိုရာ သက္ႏြယ္ကပဲ

'အဲ့လိုလဲမဟုတ္​ေသးဘူး​ေလ ခက္ရယ္၊ တကယ္​ေတာ့ မင္းခန္႔နဲ႔အစိုး ႀကိဳက္​ေနၾကတယ္ဆိုတာ ငါနဲ႔အႏိုင္လဲအခုမွသိရတာပဲ အစိုးက ငါတို႔ကို​ေတာင္မ​ေျပာဘူး'

'အံမယ္ နင္နဲ႔ဂႏိုင္ႀကိဳက္​​ေနတာက် ငါတို႔ကို​ေျပာလို႔လား? ငါ့ baby​ေလးကို ထိစရာမလိုဘူး' ဟုမင္းခန္႔က​ျပန္ေျပာ​ေလသည္။ ခက္က​ေတာ့ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ပဲလုပ္​ေနလိုက္သည္။ စားစရာ​ေတြလာခ်​ေတာ့လဲ မင္းခန္႔က စိုးစံႏိုင္ပန္းကန္ထဲကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုထည့္​ေပး​ေနၿပီး ဂႏိုင္က​ေတာ့ သက္ႏြယ္စား​ေနရင္း ပါးစပ္မွာ​ေပသြားရင္ သုတ္​ေပး​ေနသည္။ အတြဲ ၂တြဲၾကား​​ေရာက္​ေနတဲ့ခက္မွာသာ

( စစ္.. မင္းလဲငါ့ကို သူတို႔လိုၾကင္နာ​ေပးရင္ ဘယ္​ေလာက္​ေကာင္းလိုက္မလဲ။ သၾကၤန္တုန္းက အခ်ိန္​ေတြကို အရမ္းသတိရတာပဲ။ အခု​ေတာ့ ငါကမင္းအတြက္အမုန္းခံလူသားတစ္​ေယာက္ထပ္မပို​ေတာ့ပါလား *)

စစ္ရွိရာကိုၾကည့္လိုက္​ေတာ့ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ၿပဳံး​​ေနကာ ဟန္နီႏိုင္စား​ေနတာကို တစိမ့္စိမ့္ထိုင္ၾကည့္​ေန​ေလသည္။