Unicode

'အင်းပါ ဒါဆို ဟန်နီသူတို့နဲ့စကားသွား​ပြောလိုက်အုံးမယ်။ ကိုကိုကဒီမှာပဲ​နေခဲ့​နော်' ဟုဆိုကာ ခက်တို့ရှိတဲ့ဘက်ကိုထွက်လာလိုက်သည်။

'ခက် ဒီမှာ​နေ​ပေးအုံး​နော်။ သက်​သေလုပ်ခိုင်းချင်လို့'

'ဟင်.. ဘာသက်​သေကို​ပြောတာလဲ?'

ခက်နားမလည်စွာပြန်​မေး​တော့

'​သြော် ဒီလိုပါ ဟန်နီ့ကို ကိုကိုက တကယ်ချစ်​ကြောင်း​​ပြောပြ​တော့မှာ​လေ၊ အဲ့ဒါ ခက်ကို မျက်မြင်သက်​သေလုပ်ခိုင်းချင်လို့ပါ'

'​မင်းတကယ်ပဲ...'

'ဘာလဲ ခက်က ကိုကို့ကို အခုထိမ​မေ့နိုင်​သေးတာလား?'

'ငါ..ငါ....'

'အဟက် တကယ်ကြီးပဲကိုး ကိုကိုက ငါနဲ့လက်ထပ်​တော့မှာ​နော် ခက်ထန်'

'​ကောင်း...​ကောင်းပြီ..ငါ...ငါ...သက်​..သေ..လုပ်​..ပေးပါ့မယ်' ခက် စကားများကို​တောင် အားယူပြီး​ပြော​နေရသည်။

(ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူက ​နောက်တစ်​ယောက်နဲ့လက်ထပ်မှာကို မျက်မြင်သက်​သေလုပ်​ပေးရမယ်တဲ့... ဒါက ဘယ်လို​တွေ​တောင်......ဟားးး*) ဖြစ်နိုင်ရင် စစ်ကိုသာ ​မေးကြည့်လိုက်ချင်သည်။ တကယ်ပဲ သူချစ်​နေတာကို မသိခဲ့တာလား? တကယ်ပဲ သူ့ကိုသက်​သေလုပ်​စေချင်​နေတာလား? တကယ်ပဲ...တကယ်ပဲ....

​​မငိုမိ​အောင်​သေချာထိန်း​နေရသည်။ စစ်ရှိရာဘက်ကိုကြည့်လိုက်​တော့ မျက်နှာ​တွေရဲတက်လာကာ တစ်ခုခုကိုအလိုမကျ​နေ​သော ချစ်ရပါ​သောသူ။

ထို့​နောက် hotelထဲ၀င်သွားသည်။ စစ်ဘာ​တွေများဖြစ်​နေတာလဲ? ဟန်နီနိုင်က စစ်ကို​ကျော​ပေးထားတာမို့ စစ် ဖြစ်ပျက်​နေပုံကိုမမြင်ရ။ ဟန်နီနိုင်တို့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်စွာပဲ စစ်​နောက်ကို​ပြေးလိုက်မိသည်။

ဟန်နီနိုင် စကား​ပြော​နေရင်းနဲ့​ရုတ်တရက်ကြီး​ပြေးသွားတဲ့ ခက်​ကြောင့် သူမပါ ​နောက်ကလိုက်မယ်ပြင်လိုက်သည်။ သို့​သော်လည်း မင်းခန့်က ဆွဲထားတာ​ကြောင့် လိုက်မသွားဖြစ်။

'ဟန်နီနိုင် မင်းဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ငါတို့ကို ဒီ​ခေါ်ထားတာလဲ? မင်းတို့ ၂​ယောက်​စေ့စပ်​တော့မယ့်

အ​ကြောင်း​ကြေငြာမယ်ဆိုတာက​ရော တကယ်ဟုတ်ရဲ့လား? ငါ့အထင်​တော့ ခက်ခံစားရ​အောင်တမင်​ပြော​နေသလိုပဲ​နော်' မင်းခန့်က​ပြော​တော့

'နင့်ဘာသာနင် ထင်ချင်သလိုထင်နိုင်တယ်။

ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုကိုက ငါ့ဆီ​ရောက်လာမှာပဲ' ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်းအထင်ကြီး​နေ​သော ဟန်နီနိုင်ကိုကြည့်ကာ မင်းခန့်​ခေါင်းကိုသာ ခါရမ်းလိုက်မိသည်။

'မဟုတ်​သေးပါဘူး အခုမင်းက အရမ်း​အတ္တကြီး​နေသလိုပဲ။'

မင်းခန့်အပြောကို ဟန်နီမ​ချေပနိုင်​သေးခင်မှာပဲ

ဦးဇွဲနိုင်​​ရောက်လာကာ

'သမီး daddy အိမ်ပြန်​တော့မယ်။ sweetieတစ်​​ယောက်ထဲဖြစ်​နေလို့' ​​ပြောပြီးတာနဲ့ ဦးဇွဲနိုင် ထွက်သွား​လေ​တော့သည်။ ထို့​နောက်မှာ​တော့ ဦးဇွဲနိုင်ရဲ့မိတ်​ဆွေ​တွေက တစ်​ယောက်ပြီးတစ်​ယောက် လာ​ရောက်ပြီးစကား​ပြော​နေကြတာနဲ့ အချိန်​တွေ​တော်​တော်ကြာသွားသည်။ ကြာလာ​တော့ မင်းခန့်ကလည်း

'ပွဲကပြီးပြီမလား? ငါနဲ့ခက်လဲပြန်​တော့မယ်။ ​နောက်ထပ် ထပ်မဆုံ​တော့ဖို့​မျှော်လင့်ပါတယ်' ​

မင်းခန့်​က ခက်အ​ကြောင်းပြောမှ ဟန်နီ သူ့အကြံအစည်သူသတိရကာ

'​နေ..​နေအုံး။ မပြန်​သေးနဲ့အုံး။ နင့်မှာ ကိုကို့မိဘ​တွေရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ရှိတယ်မလား?'

'ဘာလုပ်မလို့လဲ?'

'ငါ့ကိုဆက်​ပေး။ ငါကိုကို့မိဘ​တွေနဲ့​ပြောစရာရှိတယ်'

'မဆက်​ပေးနိုင်ဘူး'

'နင်ဆက်​ပေးမယ်ဆိုရင် ခက်ကို အသိသက်​​သေ

မလုပ်ခိုင်းဘူး။ ဘယ့်နှယ်လဲ?'

'​ကောင်းပြီ​လေ မင်းစကားသာတည်ပါ​စေ' မင်းခန့်​ပြောလိုက်ပြီး စစ်daddyရဲ့ visiting card​ပေါ်က ဖုန်းနံပါတ်ကိုဆက်လိုက်သည်။ ဖုန်း၀င်သွားတာနဲ့ ဟန်နီ့ကို​ပေးလိုက်သည်။

'Hello ဦးမင်းထက်​ပြော​နေပါတယ်'

'ဟုတ်ကဲ့ သမီးက ဟန်နီနိုင်ပါ ဦး။ အခု​လေ ကိုကို..အဲ.. စစ်က ......Hotelကို​ရောက်​နေလို့ပါ။ ​ကိုယ်​တွေလဲပူပြီး အရက်ကလဲအရမ်းမူး​နေ​တော့​လေ။ လာ​ခေါ်​ပေးလို့ရမလားမသိဘူးရှင့်'

'​​သြော် သားရဲ့သူငယ်ချင်းထင်တယ်။ ​ဦးလေးတို့ လာ​ခေါ်လိုက်မယ်သမီး။ ဖုန်းဆက်​ပေးလို့​ကျေးဇူး​နော်'

တဖက်ကဖုန်းချသွား​တော့ ဟန်နီနိုင် မင်းခန့်ကို ဖုန်းပြန်​ပေးကာ

'နင်လဲမပြန်​သေးနဲ့အုံး'

'ငါကလည်းမပြန်​သေးပါဘူး ခက်ကိုရှာရအုံးမှာ။ ဘယ်ထွက်သွားတာလဲမသိဘူး' မင်းခန့်​ပြောမှ ခက်​ပြေးထွက်သွားတာကိုသတိရမိသည်။ ထို့​နောက် စစ်ရှိရာကိုကြည့်​တော့လဲ စစ်က​နေရာမှာရှိမ​နေ။

(ဧကန်န.. သူတို့ ၂​ယောက်... မဟုတ်​လောက်ပါဘူး​နော်။ ​ဆေးက အာနိသင်ပြဖို့​စော​သေးတယ်မဟုတ်ဘူးလား? ​နေပါအုံး ငါက ၃လုံး​တောင်တိုက်လိုက်တာ ပြီး​တော့ မင်းခန့်ဆိုတဲ့အ​ကောင်​ကြောင့် ဒီမှာစကား​ရပ်ပြော​နေရတာနဲ့တင် ၂နာရီနီးပါးလောက်ကြာသွားပြီ*)

ဟန်နီ​တွေး​နေရင်းနဲ့ပဲ hotelထဲ​ပြေး၀င်ခဲ့သည်။ မင်းခန့်ကလည်း ​ပြေးသွားတဲ့ ဟန်နီနိုင်​နောက်ကို လိုက်ခဲ့​​လေသည်။

တဖက်မှာ​တော့...

စစ် hotelထဲ​ပြေး၀င်သွားတာ​တွေ့သဖြင့် ခက်လည်းစိတ်ပူကာ ​နောက်က​ပြေးလိုက်သွား​လေသည်။

'စစ်...စစ်..အဆင်​ပြေရဲ့လား? ဘာဖြစ်​နေတာလဲ? မင်း​နေမ​ကောင်းဘူးလား?'

ခက်ရဲ့​မေးခွန်းများကိုမ​ဖြေနိုင်​သေး။ ​လော​လောဆယ် စစ်ရဲ့ရင်​တွေအရမ်းပူ​လောင်​နေသလိုဖြစ်ပြီး ​ခြေ​တောင်မခိုင်ချင်​တော့။ စစ်လဲကျ​တော့မလိုဖြစ်သွား​တော့ ခက်ကပဲ ​နောက်က​နေထိန်းလိုက်ကာ hotelထဲကို၀င်လာ​ခဲ့လိုက်သည်။ ပြီးမှ ၀န်ထမ်း​​ကောင်မ​လေးတစ်​ယောက်ကို ဆရာ၀န်​ပင့်ခိုင်းလိုက်မယ်ဆိုတဲ့အ​တွေးနဲ့။ Reception ကို​ရောက်​တော့ ​ကောင်မ​လေးတစ်​ယောက်က

'အကိုကမင်းစစ်​မောင်ဆိုတာလား?' ဟု​မေးလာ​လေသည်။ စစ်ဘာမှပြန်မ​ပြောနိုင်​တော့ပဲ ​ခေါင်းသာငြိမ့်ပြလိုက်​လေသည်။ ခက်က​တော့

'ညီမက ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ?'

'အာာ..ဒါကဒီလိုရှိပါတယ်။ အမတစ်​ယောက်က လူတစ်​ယောက် ​မောကြီးပမ်းကြီးနဲ့​၀င်လာရင် နာမည်ကို​မေးကြည့်တဲ့ မင်းစစ်​​မောင်ဆိုရင် ငှားထားတဲ့အခန်းကိုလိုက်ပို့​ပေးဖို့​ပြောထားပါတယ်ရှင့်'

'အခန်းငှားထားတယ်?'

'ဟုတ်ပါတယ်ရှင့်'

'ဟန်နီနိုင်ပဲလား..' ခက်သူ့ဘာသာ ခပ်တိုးတိုး​ရေရွတ်မိ​တော့

'ရှင်!!'

'အာ.. ဘာမှမဟုတ်​တော့ပါဘူး။ အခု အခန်းကဘယ်မှာလဲလိုက်ပြ​ပေးပါလား'

'အခန်း 85မှာပါရှင့် ဒီမှာအခန်း​သော့ပါ' ၀န်ထမ်းမ​လေး​ပေးတဲ့အခန်း​သော့ကိုယူကာ စစ်ကိုတွဲပြီး အခန်းဘက်ကိုထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ကျန်ခဲ့တဲ့

၀န်ထမ်း​လေးမှာ​တော့

'ဟိုအမ​ပြောထားတာကျ​တော့ တစ်​ယောက်ပဲလာမှာတဲ့။ အဲ့အကိုမလာခင် သူကအရင်လာထားပြီး အခန်းထဲက​စောင့်​နေမှာမလို့ အဲ့အကိုလာရင် အခန်းထဲထိတွဲပို့​ပေးတဲ့။ အခုကျ​တော့ လာတဲ့လူက ၂​ယောက်။ ပြီး​တော့ အခန်းထဲကကြို​စောင့်​နေမယ့် အမကလဲ​ပေါ်မလာ​သေးဘူး။ ငါပဲလူမှား​ပေးလိုက်မိတာလား? မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အဲ့လူက မင်းစစ်​မောင်ဆိုတာ​သေချာ​နေတာပဲကို' ဟုတစ်​ယောက်ထဲ ပွစိပွစိ​ရေရွတ်​နေ​လေသည်။

​ပေးထားတဲ့အခန်းဆီ​ရောက်​တော့ စစ်ကိုတွဲကာ အခန်းထဲ၀င်လိုက်သည်။ ​စစ်ကို ကုတင်​ပေါ်ချ​ပေးလိုက်ပြီး

'စစ် မင်းကိုယ်​တွေက ပူကြပ်​နေတာပဲ။ ငါ​ရေပတ်တိုက်ပေးခဲ့မယ်​နော်' ​ပြောရင်းနဲ့ ​ရေသွားခပ်မည်အလုပ် လက်ကို​​ဆောင့်ဆွဲခံလိုက်ရတာ​ကြောင့် ခက်

အရှိန်မထိန်းနိုင်စွာပဲ စစ်​ပေါ်သို့ ကျ​ရောက်သွား​လေ​တော့သည်။ ခက်​ကြောင်​နေရင်းမှ သတိပြန်၀င်လာပြီးထမည်လုပ်​သော်လည်း စစ်ကခါးမှတင်းတင်းဆွဲဖက်ထားသည်။ အနီးကပ်မြင်​နေရတဲ့စစ်ရဲ့မျက်နှာဟာ အလွန်အမင်းနီရဲ​နေပြီး ​ပေါက်ကွဲထွက်​တော့

မည့်အတိုင်း။

'စစ်...စစ်..ငါ့ကိုခဏလွှတ်​ပေးအုံး။ ငါမင်းကို​ရေပတ်တိုက်​ပေးမလို့​လေ..​နော်..ပြီးရင် ငါတန်းပြီးပြန်မှာပါ' စစ်က​တော့ ​တွေ​တွေကြီးကြည့်​နေကာ

'မသွားနဲ့။ ဒီမှာပဲ​နေ။ ချစ်တယ်...အရမ်းချစ်တယ်..ဟန်နီ'

စစ်ရဲ့ချစ်တယ်ဆို​တော့စကား​ကြောင့်​ပျော်သွား​​သော်လည်း ​နောက်ဆက်တွဲ ဟန်နီဆိုတဲ့အမည်နာမ​ကြောင့် ခက်မျက်နှာပျက်သွား​​လေသည်။

(​​အေး​လေ။ သူချစ်တဲ့လူကိုပဲချစ်တယ်​ပြောမှာ​ပေါ့။ ငါ့ကို​​ပြော​နေတာမှမဟုတ်တာ အဟက်...ခက်ထန်ရာ မင်းကို​ပြော​နေတယ်များထင်​နေလား အဟက်*) ခက်စိတ်ထဲမှာသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို​လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ စစ်က​တော့ တ​ဖြေး​ဖြေးနဲ့ ခက်ရဲ့အင်္ကျီ​ကြယ်သီးတွေကိုဖြုတ်​နေသဖြင့် ခက်မျက်လုံးပြူးသွားကာ

'စ..စစ်... ဘာ...ဘာလုပ်​နေတာလဲ? အဲ့..အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့' ခက်​ပြောလဲ​ပြော ရုန်းလဲရုန်း​နေ​လေသည်။ သို့​သော်လည်း အင်အားချင်းမမျှတာ​ကြောင့် ခက်ရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို စစ်ကလက်တစ်ဖက်ထဲနှင့်ချုပ်ထားကာ ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်က အင်္ကျီကြယ်သီးကိုဆွဲဖြုတ်နေ​လေသည်။ ပါးစပ်ကလည်း

'ချစ်တယ်...အရမ်းချစ်တယ်..ဟန်နီနိုင်' ဟုတဖွဖွဆိုကာ ခက်ရဲ့နှုတ်ခမ်းကို လိုက်နမ်း​နေမိသည်။

(ဟင့်အင်း..မနမ်းနဲ့။ မင်းမျက်လုံးထဲမှာ ဟန်နီနိုင်လို့မြင်​နေလို့ ငါ့ကိုအခုလိုလုပ်​နေတာ။ *) ခက်မှာ လက်​တွေလှူပ်မရ​တော့သဖြင့် ခေါင်းကိုဘယ်ညာရမ်းပြီး စစ်ရဲ့အနမ်း​တွေကို​ရှောင်တိမ်း​နေ​လေသည်။ ကြာလာ​တော့စစ်ကစိတ်မရှည်စွာပင် ခက်ရဲ့အင်္ကျီကိုဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး အဲ့အင်္ကျီနဲ့ပဲ ခက်ရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကိုပူးပြီးချည်လိုက်သည်။ ထို့​နောက်မှာ​တော့ သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခက်ရဲ့​ခေါင်းကိုချုပ်ကိုင်ကာ အနမ်း​တွေ တရစပ်​ပေး​နေ​​လေသည်။ ပါးစပ်မှလည်း ဟန်နီနိုင်ကိုချစ်တဲ့အ​ကြောင်း​တွေ​ပြောဖို့မ​​မေ့။ ခက်မှာသာ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူက တခြားသူကိုချစ်တဲ့အ​ကြောင်း​ပြောပြီး

ကိုယ့်ကို​နမ်း​နေတာကို ခံ​နေရရှာသည်။

ခက်​ခြေ​ထောက်​တွေရုန်းထွက်လို့ရတာနဲ့ စစ်ကို ကန်လိုက်ပြီး ​ပြေးထွက်မည်ပြု​သော်လည်း စစ်ကချက်ချင်းပြန်​ပွေ့ချီကာ ကုတင်​ပေါ်ကိုအကြမ်းပတမ်းချလိုက်သည်။ ထို့​နောက် သူ့ရဲ့အင်္ကျီ​တွေကိုပါချွတ်​နေသဖြင့်

ခက်မျက်လုံးပြူးကာ

'စစ်.. မလုပ်နဲ့.. အဲ့လိုလုပ်လို့မဖြစ်ဘူး​နော်။ ' ခက်​ပြောနေ​သော်လည်း ဂရုမစိုက်စွာနဲ့ပဲ သူလုပ်ရမယ့်အလုပ်ကိုသာအာရုံစိုက်​​နေမိသည်။ ခက်မှာ​တော့ မျက်ရည်သွင်သွင်စီးကျ​နေပြီး

(ငါ..ငါက အဲ့လိုလုပ်လို့မဖြစ်ဘူးစစ်ရ။ ဘာလို့..ဘာလို့..ငါ့ကိုမှ...မင်းနဲ့ဟန်နီနိုင်က မင်္ဂလာ​ဆောင်​တော့မှာဆိုရင် ဘာလို့ငါ့ကို....*)

ထို့​နောက်မှာ​တော့ ခက်ရဲ့လက်​တွေ ကြိုးချည်ထားတာကို​ဖြေမ​ပေးပဲ စစ် အိပ်​ပျော်သွား​လေသည်။

ခက်မှာသာ ခန္ဓါကိုယ်ကနာကျင်တာ​ရော ရင်ထဲကနာကျင်တာ​တွေပါ​ပေါင်းပြီး ​ရှိုက်ကြီးတငင်ငို​မိ​လေသည်။ ​ယောကျာ်း​လေးတန်မဲ့မျက်ရည်ကျတယ်လို့ ​ပြောချင်​ပြောကြပါ​စေ​တော့။

( ဒါ​တွေအကုန် အိပ်မက်​တွေဖြစ်​နေရင်​ကောင်းမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါတသက်လုံးပြန်မနိုးလာ​တော့ရင်​ကောင်းမယ်။ စစ်...စစ်ရာ ငါ့ကိုဘာလို့...*)

တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်ငို​နေရင်းနဲ့ပဲ ခက်လည်း​လောကကြီးနဲ့အဆက်အသွယ်ပြတ်သွား​လေသည်။ သူတကယ်ကိုပင်ပမ်း​နေပါပြီ။ မနိုး​သောအိပ်ခြင်းနဲ့အိပ်စက်သွားရင်​ကောင်းမယ်။

Receptionမှာ​တော့ ဟန်နီတစ်​ယောက်

အသဲအသန်​ပေါက်ကွဲ​နေ​လေသည်။ ဒီ​​နေ့​ရောက်ဖို့ သူ​ဘယ်​လောက်​တောင်​စောင့်ခဲ့ရသလဲ ဘယ်​လောက်​တောင်ကြံစည်ခဲ့ရသလဲ? အခု​တော့

၀န်ထမ်းမ​လေး​ပြောတဲ့စကားတစ်ခွန်းမှာတင် အကုန်​ရေစုန်​မျောကုန်ပြီ။ သူမ​ပြောလိုက်တာက

'မင်းစစ်​မောင်ဆိုတဲ့တစ်​ယောက်ကို တခြားဖြူဖြူသေး​သေးအကိုတစ်​​ယောက်ကတွဲလာလို့ အမမှာထားတဲ့အတိုင်း အခန်း​သော့​​ပေးလိုက်တယ်​လေ' တဲ့။ ​နောက်ကလိုက်လာတဲ့မင်းခန့်ကလဲ သူတို့​ပြော​နေတာနားမလည်သဖြင့် ဒီအတိုင်းသာရပ်ကြည့်​နေမိသည်။ ဟန်နီနိုင်​ပေါက်ကွဲ​နေတုန်းမှာပဲ

ဦးမင်းထက်နဲ့အတူ အခြားအမျိုးသားတစ်​ယောက်​ရော ပါလာ​လေသည်။

'သမီး.. ဒီမှာ မင်းစစ်​မောင်ဆိုတဲ့တစ်​ယောက်ရှိလား?' Receptionကို​မေး​တော့ ဟန်နီနိုင်က ကြားဖြတ်ပြီး

'ဦးက စစ်ရဲ့အ​ဖေလားမသိဘူး?' ဦးစစ်​သော် ​သူတို့ကို​ပြောတဲ့က​လေးမကိုတစ်ချက်ကြည့်မိလိုက်သည်။ သားက ​နေမ​ကောင်းဘူးဆိုလို့ သူပါလိုက်လာခဲ့တာ။ ဒီက​လေးမပုံစံက ယဥ်​ကျေးမှုသိပ်မရှိပဲ ထင်ရာစိုင်းပြီးမောက်မာမယ့်ပုံပဲ။ ​ဦးစစ်​သော်ကမ​ဖြေသဖြင့်

ဦးမင်းထက်ကပဲ

'ဟုတ်ပါတယ် ဦးတို့ကစစ်ရဲ့ အ​ဖေ​တွေပါ'

(အ​ဖေ​တွေ!!??*) ဟန်နီခဏ​တော့​ကြောင်သွားသည်။ ထို့​နောက်ချက်ချင်းပဲ

'ဟုတ်ကဲ့ စစ်က အခန်းနံပါတ် 85မှာရှိ​ပါတယ်ရှင့်'

'ဦးတို့ကိုလိုက်ပြ​​ပေးလို့ရမလား?' ဟုဆို​တော့ ဟန်နီနိုင်ကပဲ

'ရပါတယ် ​​ဟေ့ မင်းဆီမှာ​သော့အပိုတစ်​ချောင်းရှိတယ်မလား? အဲ့ဒါ​ပေးလိုက်​လေ' ​​​ပြောလေရာ

၀န်ထမ်း​မ​လေးက

'ခွင့်လွှတ်ပါရှင်.. ဧည့်သည်​တွေရဲ့ privacyဖြစ်တဲ့အတွက် ​သော့အပိုရှိလဲ​ပေးလို့မရပါဘူး' ဟုပြန်​ပြော​လေသည်။ ဟန်နီနိုင်မှာ စိတ်​တွေတိုလာပြီး

'ငါ့ကိုပြန်ခံမ​ပြောနဲ့။ နင်ကဘာမလို့လဲ။ ငါ​ပေးဆို​ပေးလိုက်။ ဒီhotelက ငါ့daddy ဦးဇွဲနိုင်ပိုင်တာ။ ပြီး​တော့ ဒီက ဦးတို့ကလည်း စစ်ရဲ့မိဘ​တွေ။ ​​သော့​ပေးစမ်းငါ့ကို' ဟုရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း​ပြော​​လေသည်။

(ဒီက​လေးမက ဦးဇွဲနိုင်ရဲ့သမီးကိုး။ ဒါ​ကြောင့်ရိုင်းစိုင်း​နေတာ*) ဟုဦးမင်းထက်​တွေးမိ​လေသည်။ အပြင်မှာ​တော့ ၀န်ထမ်းမ​လေးအား

'စိတ်မပူနဲ့သမီး ဦးတို့ကဘာမှမလုပ်ဘူးရယ်။ ဒီကသမီးက​လေးက ဦးတို့သား ကိုယ်​တွေအရမ်းပူပြီး အရက်​တွေလဲမူး​နေတယ်ဆိုလို့ စိတ်ပူလို့လိုက်လာတာပါ။ ဦးတို့ကို ​သော့အပိုရှိရင်​ပေး​နော်' ဟုဆိုလိုက်​တော့ CEOကိုဖုန်းဆက်​​မေးပြီးမှ ​သော့ထုတ်​​ပေး​လေသည်။

ဟန်နီနိုင်လဲ အခုမှ ပြန်စဥ်းစားမိသည်။

(Plan Aဖြစ်တဲ့ စစ်ကိုအပိုင်သိမ်းဖို့ကမ​အောင်မြင်မှ​တော့ Plan Bကိုဆက်လုပ်ရမယ်*)

​သော့ရတာနဲ့ စစ်တို့ရှိ​နေမယ့် အခန်းဘက်ကိုထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အခန်းထဲက lockချထားတာမို့ ပါလာတဲ့​သော့အပိုနဲ့ ဖွင့်လိုက်​တော့ မြင်လိုက်ကြရသည်က.....

To be continued.....

​​

​

Zawgyi

'အင္းပါ ဒါဆို ဟန္နီသူတို႔နဲ႔စကားသြား​ေျပာလိုက္အုံးမယ္။ ကိုကိုကဒီမွာပဲ​ေနခဲ့​ေနာ္' ဟုဆိုကာ ခက္တို႔ရွိတဲ့ဘက္ကိုထြက္လာလိုက္သည္။

'ခက္ ဒီမွာ​ေန​ေပးအုံး​ေနာ္။ သက္​ေသလုပ္ခိုင္းခ်င္လို႔'

'ဟင္.. ဘာသက္​ေသကို​ေျပာတာလဲ?'

ခက္နားမလည္စြာျပန္​ေမး​ေတာ့

'​ေၾသာ္ ဒီလိုပါ ဟန္နီ႔ကို ကိုကိုက တကယ္ခ်စ္​ေၾကာင္း​​ေျပာျပ​ေတာ့မွာ​ေလ၊ အဲ့ဒါ ခက္ကို မ်က္ျမင္သက္​ေသလုပ္ခိုင္းခ်င္လို႔ပါ'

'​မင္းတကယ္ပဲ...'

'ဘာလဲ ခက္က ကိုကို႔ကို အခုထိမ​ေမ့ႏိုင္​ေသးတာလား?'

'ငါ..ငါ....'

'အဟက္ တကယ္ႀကီးပဲကိုး ကိုကိုက ငါနဲ႔လက္ထပ္​ေတာ့မွာ​ေနာ္ ခက္ထန္'

'​ေကာင္း...​ေကာင္းၿပီ..ငါ...ငါ...သက္​..ေသ..လုပ္​..ေပးပါ့မယ္' ခက္ စကားမ်ားကို​ေတာင္ အားယူၿပီး​ေျပာ​ေနရသည္။

(ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူက ​ေနာက္တစ္​ေယာက္နဲ႔လက္ထပ္မွာကို မ်က္ျမင္သက္​ေသလုပ္​ေပးရမယ္တဲ့... ဒါက ဘယ္လို​ေတြ​ေတာင္......ဟားးး*) ျဖစ္ႏိုင္ရင္ စစ္ကိုသာ ​ေမးၾကည့္လိုက္ခ်င္သည္။ တကယ္ပဲ သူခ်စ္​ေနတာကို မသိခဲ့တာလား? တကယ္ပဲ သူ႔ကိုသက္​ေသလုပ္​ေစခ်င္​ေနတာလား? တကယ္ပဲ...တကယ္ပဲ....

​​မငိုမိ​ေအာင္​ေသခ်ာထိန္း​ေနရသည္။ စစ္ရွိရာဘက္ကိုၾကည့္လိုက္​ေတာ့ မ်က္ႏွာ​ေတြရဲတက္လာကာ တစ္ခုခုကိုအလိုမက်​ေန​ေသာ ခ်စ္ရပါ​ေသာသူ။

ထို႔​ေနာက္ hotelထဲ၀င္သြားသည္။ စစ္ဘာ​ေတြမ်ားျဖစ္​ေနတာလဲ? ဟန္နီႏိုင္က စစ္ကို​ေက်ာ​ေပးထားတာမို႔ စစ္ ျဖစ္ပ်က္​ေနပုံကိုမျမင္ရ။ ဟန္နီႏိုင္တို႔ကို ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္စြာပဲ စစ္​ေနာက္ကို​ေျပးလိုက္မိသည္။

ဟန္နီႏိုင္ စကား​ေျပာ​ေနရင္းနဲ႔​႐ုတ္တရက္ႀကီး​ေျပးသြားတဲ့ ခက္​ေၾကာင့္ သူမပါ ​ေနာက္ကလိုက္မယ္ျပင္လိုက္သည္။ သို႔​ေသာ္လည္း မင္းခန္႔က ဆြဲထားတာ​ေၾကာင့္ လိုက္မသြားျဖစ္။

'ဟန္နီႏိုင္ မင္းဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ငါတို႔ကို ဒီ​ေခၚထားတာလဲ? မင္းတို႔ ၂​ေယာက္​ေစ့စပ္​ေတာ့မယ့္

အ​ေၾကာင္း​ေၾကျငာမယ္ဆိုတာက​ေရာ တကယ္ဟုတ္ရဲ႕လား? ငါ့အထင္​ေတာ့ ခက္ခံစားရ​ေအာင္တမင္​ေျပာ​ေနသလိုပဲ​ေနာ္' မင္းခန္႔က​ေျပာ​ေတာ့

'နင့္ဘာသာနင္ ထင္ခ်င္သလိုထင္ႏိုင္တယ္။

ငါဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုကိုက ငါ့ဆီ​ေရာက္လာမွာပဲ' ကိုယ့္ကိုယ္ကို အရမ္းအထင္ႀကီး​ေန​ေသာ ဟန္နီႏိုင္ကိုၾကည့္ကာ မင္းခန္႔​ေခါင္းကိုသာ ခါရမ္းလိုက္မိသည္။

'မဟုတ္​ေသးပါဘူး အခုမင္းက အရမ္း​အတၱႀကီး​ေနသလိုပဲ။'

မင္းခန္႔အေျပာကို ဟန္နီမ​ေခ်ပႏိုင္​ေသးခင္မွာပဲ

ဦးဇြဲႏိုင္​​ေရာက္လာကာ

'သမီး daddy အိမ္ျပန္​ေတာ့မယ္။ sweetieတစ္​​ေယာက္ထဲျဖစ္​ေနလို႔' ​​ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ဦးဇြဲႏိုင္ ထြက္သြား​ေလ​ေတာ့သည္။ ထို႔​ေနာက္မွာ​ေတာ့ ဦးဇြဲႏိုင္ရဲ႕မိတ္​ေဆြ​ေတြက တစ္​ေယာက္ၿပီးတစ္​ေယာက္ လာ​ေရာက္ၿပီးစကား​ေျပာ​ေနၾကတာနဲ႔ အခ်ိန္​ေတြ​ေတာ္​ေတာ္ၾကာသြားသည္။ ၾကာလာ​ေတာ့ မင္းခန္႔ကလည္း

'ပြဲကၿပီးၿပီမလား? ငါနဲ႔ခက္လဲျပန္​ေတာ့မယ္။ ​ေနာက္ထပ္ ထပ္မဆုံ​ေတာ့ဖို႔​ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္' ​

မင္းခန္႔​က ခက္အ​ေၾကာင္းေျပာမွ ဟန္နီ သူ႔အႀကံအစည္သူသတိရကာ

'​ေန..​ေနအုံး။ မျပန္​ေသးနဲ႔အုံး။ နင့္မွာ ကိုကို႔မိဘ​ေတြရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ရွိတယ္မလား?'

'ဘာလုပ္မလို႔လဲ?'

'ငါ့ကိုဆက္​ေပး။ ငါကိုကို႔မိဘ​ေတြနဲ႔​ေျပာစရာရွိတယ္'

'မဆက္​ေပးႏိုင္ဘူး'

'နင္ဆက္​ေပးမယ္ဆိုရင္ ခက္ကို အသိသက္​​ေသ

မလုပ္ခိုင္းဘူး။ ဘယ့္ႏွယ္လဲ?'

'​ေကာင္းၿပီ​ေလ မင္းစကားသာတည္ပါ​ေစ' မင္းခန္႔​ေျပာလိုက္ၿပီး စစ္daddyရဲ႕ visiting card​ေပၚက ဖုန္းနံပါတ္ကိုဆက္လိုက္သည္။ ဖုန္း၀င္သြားတာနဲ႔ ဟန္နီ႔ကို​ေပးလိုက္သည္။

'Hello ဦးမင္းထက္​ေျပာ​ေနပါတယ္'

'ဟုတ္ကဲ့ သမီးက ဟန္နီႏိုင္ပါ ဦး။ အခု​ေလ ကိုကို..အဲ.. စစ္က ......Hotelကို​ေရာက္​ေနလို႔ပါ။ ​ကိုယ္​ေတြလဲပူၿပီး အရက္ကလဲအရမ္းမူး​ေန​ေတာ့​ေလ။ လာ​ေခၚ​ေပးလို႔ရမလားမသိဘူးရွင့္'

'​​ေၾသာ္ သားရဲ႕သူငယ္ခ်င္းထင္တယ္။ ​ဦးေလးတို႔ လာ​ေခၚလိုက္မယ္သမီး။ ဖုန္းဆက္​ေပးလို႔​ေက်းဇူး​ေနာ္'

တဖက္ကဖုန္းခ်သြား​ေတာ့ ဟန္နီႏိုင္ မင္းခန္႔ကို ဖုန္းျပန္​ေပးကာ

'နင္လဲမျပန္​ေသးနဲ႔အုံး'

'ငါကလည္းမျပန္​ေသးပါဘူး ခက္ကိုရွာရအုံးမွာ။ ဘယ္ထြက္သြားတာလဲမသိဘူး' မင္းခန္႔​ေျပာမွ ခက္​ေျပးထြက္သြားတာကိုသတိရမိသည္။ ထို႔​ေနာက္ စစ္ရွိရာကိုၾကည့္​ေတာ့လဲ စစ္က​ေနရာမွာရွိမ​ေန။

(ဧကန္န.. သူတို႔ ၂​ေယာက္... မဟုတ္​ေလာက္ပါဘူး​ေနာ္။ ​ေဆးက အာနိသင္ျပဖို႔​ေစာ​ေသးတယ္မဟုတ္ဘူးလား? ​ေနပါအုံး ငါက ၃လုံး​ေတာင္တိုက္လိုက္တာ ၿပီး​ေတာ့ မင္းခန္႔ဆိုတဲ့အ​ေကာင္​ေၾကာင့္ ဒီမွာစကား​ရပ္ေျပာ​ေနရတာနဲ႔တင္ ၂နာရီနီးပါးေလာက္ၾကာသြားၿပီ*)

ဟန္နီ​ေတြး​ေနရင္းနဲ႔ပဲ hotelထဲ​ေျပး၀င္ခဲ့သည္။ မင္းခန္႔ကလည္း ​ေျပးသြားတဲ့ ဟန္နီႏိုင္​ေနာက္ကို လိုက္ခဲ့​​ေလသည္။

တဖက္မွာ​ေတာ့...

စစ္ hotelထဲ​ေျပး၀င္သြားတာ​ေတြ႕သျဖင့္ ခက္လည္းစိတ္ပူကာ ​ေနာက္က​ေျပးလိုက္သြား​ေလသည္။

'စစ္...စစ္..အဆင္​ေျပရဲ႕လား? ဘာျဖစ္​ေနတာလဲ? မင္း​ေနမ​ေကာင္းဘူးလား?'

ခက္ရဲ႕​ေမးခြန္းမ်ားကိုမ​ေျဖႏိုင္​ေသး။ ​ေလာ​ေလာဆယ္ စစ္ရဲ႕ရင္​ေတြအရမ္းပူ​ေလာင္​ေနသလိုျဖစ္ၿပီး ​ေျခ​ေတာင္မခိုင္ခ်င္​ေတာ့။ စစ္လဲက်​ေတာ့မလိုျဖစ္သြား​ေတာ့ ခက္ကပဲ ​ေနာက္က​ေနထိန္းလိုက္ကာ hotelထဲကို၀င္လာ​ခဲ့လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ၀န္ထမ္း​​ေကာင္မ​ေလးတစ္​ေယာက္ကို ဆရာ၀န္​ပင့္ခိုင္းလိုက္မယ္ဆိုတဲ့အ​ေတြးနဲ႔။ Reception ကို​ေရာက္​ေတာ့ ​ေကာင္မ​ေလးတစ္​ေယာက္က

'အကိုကမင္းစစ္​ေမာင္ဆိုတာလား?' ဟု​ေမးလာ​ေလသည္။ စစ္ဘာမွျပန္မ​ေျပာႏိုင္​ေတာ့ပဲ ​ေခါင္းသာၿငိမ့္ျပလိုက္​ေလသည္။ ခက္က​ေတာ့

'ညီမက ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ?'

'အာာ..ဒါကဒီလိုရွိပါတယ္။ အမတစ္​ေယာက္က လူတစ္​ေယာက္ ​ေမာႀကီးပမ္းႀကီးနဲ႔​၀င္လာရင္ နာမည္ကို​ေမးၾကည့္တဲ့ မင္းစစ္​​ေမာင္ဆိုရင္ ငွားထားတဲ့အခန္းကိုလိုက္ပို႔​ေပးဖို႔​ေျပာထားပါတယ္ရွင့္'

'အခန္းငွားထားတယ္?'

'ဟုတ္ပါတယ္ရွင့္'

'ဟန္နီႏိုင္ပဲလား..' ခက္သူ႔ဘာသာ ခပ္တိုးတိုး​ေရ႐ြတ္မိ​ေတာ့

'ရွင္!!'

'အာ.. ဘာမွမဟုတ္​ေတာ့ပါဘူး။ အခု အခန္းကဘယ္မွာလဲလိုက္ျပ​ေပးပါလား'

'အခန္း 85မွာပါရွင့္ ဒီမွာအခန္း​ေသာ့ပါ' ၀န္ထမ္းမ​ေလး​ေပးတဲ့အခန္း​ေသာ့ကိုယူကာ စစ္ကိုတြဲၿပီး အခန္းဘက္ကိုထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ က်န္ခဲ့တဲ့

၀န္ထမ္း​ေလးမွာ​ေတာ့

'ဟိုအမ​ေျပာထားတာက်​ေတာ့ တစ္​ေယာက္ပဲလာမွာတဲ့။ အဲ့အကိုမလာခင္ သူကအရင္လာထားၿပီး အခန္းထဲက​ေစာင့္​ေနမွာမလို႔ အဲ့အကိုလာရင္ အခန္းထဲထိတြဲပို႔​ေပးတဲ့။ အခုက်​ေတာ့ လာတဲ့လူက ၂​ေယာက္။ ၿပီး​ေတာ့ အခန္းထဲကႀကိဳ​ေစာင့္​ေနမယ့္ အမကလဲ​ေပၚမလာ​ေသးဘူး။ ငါပဲလူမွား​ေပးလိုက္မိတာလား? မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲ့လူက မင္းစစ္​ေမာင္ဆိုတာ​ေသခ်ာ​ေနတာပဲကို' ဟုတစ္​ေယာက္ထဲ ပြစိပြစိ​ေရ႐ြတ္​ေန​ေလသည္။

​ေပးထားတဲ့အခန္းဆီ​ေရာက္​ေတာ့ စစ္ကိုတြဲကာ အခန္းထဲ၀င္လိုက္သည္။ ​စစ္ကို ကုတင္​ေပၚခ်​ေပးလိုက္ၿပီး

'စစ္ မင္းကိုယ္​ေတြက ပူၾကပ္​ေနတာပဲ။ ငါ​ေရပတ္တိုက္ေပးခဲ့မယ္​ေနာ္' ​ေျပာရင္းနဲ႔ ​ေရသြားခပ္မည္အလုပ္ လက္ကို​​ေဆာင့္ဆြဲခံလိုက္ရတာ​ေၾကာင့္ ခက္

အရွိန္မထိန္းႏိုင္စြာပဲ စစ္​ေပၚသို႔ က်​ေရာက္သြား​ေလ​ေတာ့သည္။ ခက္​ေၾကာင္​ေနရင္းမွ သတိျပန္၀င္လာၿပီးထမည္လုပ္​ေသာ္လည္း စစ္ကခါးမွတင္းတင္းဆြဲဖက္ထားသည္။ အနီးကပ္ျမင္​ေနရတဲ့စစ္ရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ အလြန္အမင္းနီရဲ​ေနၿပီး ​ေပါက္ကြဲထြက္​ေတာ့

မည့္အတိုင္း။

'စစ္...စစ္..ငါ့ကိုခဏလႊတ္​ေပးအုံး။ ငါမင္းကို​ေရပတ္တိုက္​ေပးမလို႔​ေလ..​ေနာ္..ၿပီးရင္ ငါတန္းၿပီးျပန္မွာပါ' စစ္က​ေတာ့ ​ေတြ​ေတြႀကီးၾကည့္​ေနကာ

'မသြားနဲ႔။ ဒီမွာပဲ​ေန။ ခ်စ္တယ္...အရမ္းခ်စ္တယ္..ဟန္နီ'

စစ္ရဲ႕ခ်စ္တယ္ဆို​ေတာ့စကား​ေၾကာင့္​ေပ်ာ္သြား​​ေသာ္လည္း ​ေနာက္ဆက္တြဲ ဟန္နီဆိုတဲ့အမည္နာမ​ေၾကာင့္ ခက္မ်က္ႏွာပ်က္သြား​​ေလသည္။

(​​ေအး​ေလ။ သူခ်စ္တဲ့လူကိုပဲခ်စ္တယ္​ေျပာမွာ​ေပါ့။ ငါ့ကို​​ေျပာ​ေနတာမွမဟုတ္တာ အဟက္...ခက္ထန္ရာ မင္းကို​ေျပာ​ေနတယ္မ်ားထင္​ေနလား အဟက္*) ခက္စိတ္ထဲမွာသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို​ေလွာင္ရယ္လိုက္သည္။ စစ္က​ေတာ့ တ​ေျဖး​ေျဖးနဲ႔ ခက္ရဲ႕အက်ႌ​ၾကယ္သီးေတြကိုျဖဳတ္​ေနသျဖင့္ ခက္မ်က္လုံးျပဴးသြားကာ

'စ..စစ္... ဘာ...ဘာလုပ္​ေနတာလဲ? အဲ့..အဲ့လိုမလုပ္ပါနဲ႔' ခက္​ေျပာလဲ​ေျပာ ႐ုန္းလဲ႐ုန္း​ေန​ေလသည္။ သို႔​ေသာ္လည္း အင္အားခ်င္းမမွ်တာ​ေၾကာင့္ ခက္ရဲ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကို စစ္ကလက္တစ္ဖက္ထဲႏွင့္ခ်ဳပ္ထားကာ က်န္တဲ့လက္တစ္ဖက္က အက်ႌၾကယ္သီးကိုဆြဲျဖဳတ္ေန​ေလသည္။ ပါးစပ္ကလည္း

'ခ်စ္တယ္...အရမ္းခ်စ္တယ္..ဟန္နီႏိုင္' ဟုတဖြဖြဆိုကာ ခက္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းကို လိုက္နမ္း​ေနမိသည္။

(ဟင့္အင္း..မနမ္းနဲ႔။ မင္းမ်က္လုံးထဲမွာ ဟန္နီႏိုင္လို႔ျမင္​ေနလို႔ ငါ့ကိုအခုလိုလုပ္​ေနတာ။ *) ခက္မွာ လက္​ေတြလႉပ္မရ​ေတာ့သျဖင့္ ေခါင္းကိုဘယ္ညာရမ္းၿပီး စစ္ရဲ႕အနမ္း​ေတြကို​ေရွာင္တိမ္း​ေန​ေလသည္။ ၾကာလာ​ေတာ့စစ္ကစိတ္မရွည္စြာပင္ ခက္ရဲ႕အက်ႌကိုဆြဲၿဖဲလိုက္ၿပီး အဲ့အက်ႌနဲ႔ပဲ ခက္ရဲ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကိုပူးၿပီးခ်ည္လိုက္သည္။ ထို႔​ေနာက္မွာ​ေတာ့ သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ခက္ရဲ႕​ေခါင္းကိုခ်ဳပ္ကိုင္ကာ အနမ္း​ေတြ တရစပ္​ေပး​ေန​​ေလသည္။ ပါးစပ္မွလည္း ဟန္နီႏိုင္ကိုခ်စ္တဲ့အ​ေၾကာင္း​ေတြ​ေျပာဖို႔မ​​ေမ့။ ခက္မွာသာ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူက တျခားသူကိုခ်စ္တဲ့အ​ေၾကာင္း​ေျပာၿပီး

ကိုယ့္ကို​နမ္း​ေနတာကို ခံ​ေနရရွာသည္။

ခက္​ေျခ​ေထာက္​ေတြ႐ုန္းထြက္လို႔ရတာနဲ႔ စစ္ကို ကန္လိုက္ၿပီး ​ေျပးထြက္မည္ျပဳ​ေသာ္လည္း စစ္ကခ်က္ခ်င္းျပန္​ေပြ႕ခ်ီကာ ကုတင္​ေပၚကိုအၾကမ္းပတမ္းခ်လိုက္သည္။ ထို႔​ေနာက္ သူ႔ရဲ႕အက်ႌ​ေတြကိုပါခြၽတ္​ေနသျဖင့္

ခက္မ်က္လုံးျပဴးကာ

'စစ္.. မလုပ္နဲ႔.. အဲ့လိုလုပ္လို႔မျဖစ္ဘူး​ေနာ္။ ' ခက္​ေျပာေန​ေသာ္လည္း ဂ႐ုမစိုက္စြာနဲ႔ပဲ သူလုပ္ရမယ့္အလုပ္ကိုသာအာ႐ုံစိုက္​​ေနမိသည္။ ခက္မွာ​ေတာ့ မ်က္ရည္သြင္သြင္စီးက်​ေနၿပီး

(ငါ..ငါက အဲ့လိုလုပ္လို႔မျဖစ္ဘူးစစ္ရ။ ဘာလို႔..ဘာလို႔..ငါ့ကိုမွ...မင္းနဲ႔ဟန္နီႏိုင္က မဂၤလာ​ေဆာင္​ေတာ့မွာဆိုရင္ ဘာလို႔ငါ့ကို....*)

ထို႔​ေနာက္မွာ​ေတာ့ ခက္ရဲ႕လက္​ေတြ ႀကိဳးခ်ည္ထားတာကို​ေျဖမ​ေပးပဲ စစ္ အိပ္​ေပ်ာ္သြား​ေလသည္။

ခက္မွာသာ ခႏၶါကိုယ္ကနာက်င္တာ​ေရာ ရင္ထဲကနာက်င္တာ​ေတြပါ​ေပါင္းၿပီး ​ရႈိက္ႀကီးတငင္ငို​မိ​ေလသည္။ ​ေယာက်ာ္း​ေလးတန္မဲ့မ်က္ရည္က်တယ္လို႔ ​ေျပာခ်င္​ေျပာၾကပါ​ေစ​ေတာ့။

( ဒါ​ေတြအကုန္ အိပ္မက္​ေတြျဖစ္​ေနရင္​ေကာင္းမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ငါတသက္လုံးျပန္မႏိုးလာ​ေတာ့ရင္​ေကာင္းမယ္။ စစ္...စစ္ရာ ငါ့ကိုဘာလို႔...*)

တသိမ့္သိမ့္ရႈိက္ငို​ေနရင္းနဲ႔ပဲ ခက္လည္း​ေလာကႀကီးနဲ႔အဆက္အသြယ္ျပတ္သြား​ေလသည္။ သူတကယ္ကိုပင္ပမ္း​ေနပါၿပီ။ မႏိုး​ေသာအိပ္ျခင္းနဲ႔အိပ္စက္သြားရင္​ေကာင္းမယ္။