'စစ်...ငါ...ငါ' ခက်စိတ်ကိုတင်းထားကာ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး​အော်လိုက်သည်။

'ငါ မ​တောင်းပန်နိုင်ဘူး!'

'ဘာ​ပြောလိုက်တယ် မ​တောင်းပန်ဘူး ဟုတ်လား'

'ဟုတ်တယ်စစ် ငါ့အမှားတစ်ခုမှမရှိတာ။ ငါကဘာကို​တောင်းပန်ရမှာလဲ' ခက်စကား​ကြောင့် စစ်စိတ်တိုလာကာ

'မင်းက ဟန်နီ့ကိုချူစားတယ်လို့​ပြော​နေတာက​ရော? အဲ့ဒါအမှားမဟုတ်ဘူးလား?'

'ငါ ဘယ်တုန်းက...' ခက်စကားမဆုံးခင်မှာပင်

'​တော်ပါ​တော့ ကိုကိုရယ် ခက်မ​တောင်းပန်လဲ ဟန်နီကခွင့်လွှတ်ပြီးသားပါ။ ကိုကိုတို့သူငယ်ချင်း​တွေ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့​တော့​နော်' ဟန်နီနိုင်က ကြားဖြတ်ပြီး မျက်ရည်ခံထိုး​လေသည်။ ထိုအခါမှ

'ခက် မင်းကတကယ်​အောက်တန်းကျတဲ့​ကောင်ပဲ။ အပြစ်လုပ်ထားပြီးမ​တောင်းပန်တတ်ဘူး မင်းကိုငါ

ဒီ​နေ့ကစပြီး သူငယ်ချင်းအဖြစ်က စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ'

ဟု​ပြောကာ ကားကို​မောင်းပြီးထွက်သွား​လေသည်။ စစ်ထွက်သွား​တော့မှ

'ဘယ်လိုလဲ ခက်? ကိုကိုက နင့်ကို​တောင် ​ခေါ်မသွား​တော့ဘူး​နော်။ နင်အိမ်ကိုဘယ်လိုပြန်မှာလဲ?'

'ငါဘယ်လိုပြန်ပြန်မင်းကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ အခုမင်း​ကျေနပ်ပြီမလား။ စစ်ကငါ့ကိုမုန်းသွား​အောင်လုပ်ရလို့ မင်း​ကျေနပ်သွားပြီမလား?'

'ကိုကိုကနင့်ကိုမုန်း​အောင် နင်ကိုယ်တိုင်ပဲလုပ်တာ​လေ။ ငါ​တောင်းပန်ခိုင်းကတည်းက စကားနား​ထောင်ခဲ့ရမှာ​'

'ငါမမှားတဲ့ကိစ္စတစ်ခု​ကို ဘာလို့​တောင်းပန်ရမှာလဲ။ အခုမင်းဖြစ်​စေချင်သလို ဖြစ်သွားပြီမလို့ ငါ့ကိုဆက်ပြီးမ​နှောက်ယှက်ပါနဲ့​တော့ မင်းနဲ့ စစ်ကြားထဲမှာလဲ ငါ၀င်မပါဘူး။' ခက်​ပြောရင်း ထွက်လာလိုက်သည်။ နာရီကိုကြည့်မိ​တော့ ၃နာရီ ၄၅မိနစ်။

(အဲ့​လောက်​တောင်ကြာသွားတာလား? ငါအိမ်ကိုအချိန်မှီပြန်​ရောက်မှရမယ် ငါခွဲစိတ်ရမှဖြစ်မှာ*) သို့​သော်လည်း စစ်​ကြောင့် ဆိုင်ကယ်က Bar မှာကျန်​နေခဲ့သည်​လေ။ ခက် မင်းခန့်ဆီဖုန်းဆက်​သော်လည်း ဖုန်းက​မ၀င်။ ​လေယာဥ်ချိန်မမှီရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ​​တွေး​နေရင်းနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က​​

ဆောင့်တက်လာကာ ​မေ​မေ့ဆီကိုဖုန်း​ခေါ်ကြည့်လိုက်သည်။

'Hello သား အခုဘယ်မှာလဲ ​လေယာဥ်ချိန်နီး​နေပြီ ​မေ​မေဖုန်း​ခေါ်​နေတာလဲမကိုင်ဘူး သားအခုဘယ်မှာလဲ' ​မေ​မေ​ပြောမှကြည့်မိ​တော့ silentလုပ်ထားတဲ့ဖုန်းမှာ miss calledများစွာ​တွေ့ရသည်။ ​စော​စောက သူ​လော​နေလို့ miss called​တွေကိုမမြင်ခဲ့တာပဲ။

'သား အခု ....မှာ​မေ​မေ သားကိုလာ​ခေါ်​ပေးလို့ရလားဟင်? သားဆိုင်ကယ်က သူငယ်ချင်းတစ်​ယောက်အိမ်မှာကျန်​နေခဲ့လို့'

'သားက စစ်ဆီကိုသွားတာမဟုတ်ဘူးလား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ ​မေ​မေလာ​ခေါ်မယ်​​နော်' ဟုဆိုကာ ဖုန်းချသွား​လေသည်။ တကယ်တမ်း​မေ​မေနဲ့​ဖေ​ဖေ​ရောက်လာ​ပြန်တော့လည်း ​လေယာဥ်ချိန်ကမမှီ​တော့ ။ တံတားဦး​လေဆိပ်ကို ၂နာရီ​နီးပါး ကား​မောင်းရ သည်။ စစ်​ကြောင့် အိမ်ကထွက်တဲ့အချိန်​နောက်ကျသွားကာ ​​လေဆိပ်ကို​ရောက်​တော့ လေယာဥ်ကထွက်သွားပြီ။

'​မေ..​​မေ​မေ သားက ဒီနှစ်လည်း မခွဲစိတ်ဖြစ်​တော့ဘူး​ပေါ့​နော်'

'ခွဲစိတ်ဖြစ်ပါတယ် သားရယ် ။ အ​ဖေကြီး ဆရာ၀န်​တွေကို ​​နောက်တစ်ပတ်ထဲ ထပ်ချိန်းလို့မရ​တော့ဘူးလား'

'မရ​လောက်​​တော့ဘူး ဆရာက အလုပ်​အရမ်းများတယ်။ အခု​တောင် အချိန်မနည်းလုထားတာ။ ပြီး​တော့ အရင်တစ်ခါကလည်း ရက်ကို​နောက်​ရွှေ့ထားဖူး​တော့ အခုတစ်ခါပါ ရက်ထပ်​ရွှေ့လိုက်ရင် မ​ကောင်း​တော့ဘူး​လေ' ဦးဥက္ကာစကား​ကြောင့်

'ရပါတယ် ဒီနှစ်မဟုတ်လဲ ​နောက်နှစ်​ပေါ့။ သားဘာမှစိတ်ဓါတ်မကျနဲ့​နော်။ ​မေ​မေတို့က ​သေချာ​ပေါက် ခွဲစိတ်ဖြစ်​အောင်လုပ်​ပေးမယ်' ထို့​နောက်မှာ​တော့ သားအဖသုံး​ယောက် ​လေဆိပ်က​နေပြန်ထွက်လာကြ​လေသည်။ ထို​နေ့ကစပြီး စစ်နဲ့ခက်လည်း အဆက်သွယ်လုံးလုံးပြတ်သွားတာ ခက်တို့ဘွဲ့ယူတဲ့​နေ့အထိ။ သူစစ်ကို ဖုန်းဆက်​သော်လည်း စစ်က ဖုန်းချပစ်သည်သာ။ အိမ်လိုက်သွားရ​အောင်လည်း ​ပေါင်းလာတာကြာသည့်တိုင် စစ်ကအိမ်တစ်ခါမှမ​ခေါ်ဖူး​တော့ စစ်အိမ်ကိုမသိ။ စစ်ကို​တွေ့ချင်သဖြင့် စစ်နဲ့​တွေ့နိုင်မယ့်​နေရာ​လေး​တွေက ​စောင့်​နေ​သော်လည်း သူ့ကိုမြင်တိုင်း မျက်နှာလွှဲကာ မသိချင်​ယောင်​ဆောင်​နေတတ်တဲ့စစ်​ကြောင့် ဘာစကားမှ​ပြောခွင့်မရှိခဲ့။ ကြားနှစ်​တွေထဲမှာလဲ ခက်တစ်​ယောက်ခွဲစိတ်မယ်လုပ်တိုင်း အဖျက်​တွေကတစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု

၀င်၀င်လာ​လေသည်။ ခွဲစိတ်မယ့်​နေ့​ရောက်တိုင်း ခက်အ​ဖေရဲ့ companyက အ​ရေးကြီးကိစ္စ​တွေ​​ပေါ်လာလိုက်၊ ခက်အ​မေက မူးလဲလို့​ဆေးရုံတင်လိုက်ရနဲ့ ​ကျောင်းပြီးလို့ ဘွဲ့ယူတဲ့အချိန်ထိ ခက်မှာမခွဲစိတ်ဖြစ်​တော့။

ဘာလိုလိုနဲ့ ခက်တို့​တောင် ဘွဲ့ယူတဲ့​နေ့ကို​ရောက်လာပြီ။ စစ်နဲ့အဆက်သွယ်မရ​ပေမယ့် သူတို့အ​ကြောင်း​တွေ​တော့ ကြား​နေရပါသည်။ စစ်ကသူ့​​ကောင်မ​လေးကို ဘယ်​လောက်အလို​လိုက်​ကြောင်း၊ companyမှာ MDတစ်​ယောက်ဖြစ်သွား​ကြောင်း​တွေ​ပေါ့။ ဘွဲ့ယူ​လေး​​တော့ စစ်ကို လာ​စေချင်သည်မို့ ဖုန်းဆက်​သော်လည်း မကိုင်။ အခုခက်တို့က ဘွဲ့ယူရမှာမလို့ မန္တ​လေးတက္ကသိုလ်ကို​ရောက်​နေကြသည်။

မဖြစ်နိုင်​ပေမယ့်စစ်ဆီက ဂုဏ်ပြုစကား​လေးတစ်ခွန်း​​လောက်​တော့ကြားချင်မိသည်။ မင်းခန့်က​တော့ သူ​ရောလာမယ်ဆိုသဖြင့် ဧည့်လက်မှတ်တစ်​ဆောင်ပို၀ယ်​ပေးထားရသည်။ ခက်တို့​ရောက်​တော့ သက်နွယ်တို့ အနိုင်တို့က​ရောက်နှင့်​နေကြသည်။ မင်းခန့်ကို​တော့မမြင်ရ​သေး။ သက်နွယ်တို့က​တော့ ​ရောက်​ရောက်ချင်း selfie ဆွဲ​နေကြတယ်။ ခက်တို့လည်း မိသားစု

ဓါတ်ပုံ​လေး​ဘာ​လေးရိုက်ကြတာ​ပေါ့။ ထို့​နောက်မှာ​တော့ ဘွဲ့ယူမယ့်သူ​တွေကို ခန်းမထဲ၀င်ဖို့​ခေါ်သံကြားတာနဲ့ မင်းခန့်ကို​စောင့်​မ​နေကြ​​တော့ပဲ ခန်းမထဲကို

အရင်၀င်လာခဲ့ကြသည်။

ခက်တို့၀င်သွားပြီးအတန်ကြာ​တော့ မင်းခန့်အ​ပြေးအလွှား​ရောက်လာ​လေသည်။ ခန်းမဆီသို့ ​ရောက်ချင်​ဇောကများ​နေကာ ​ရှေ့ကလူကို​တောင်မမြင်ပဲ၀င်တိုက်မိ​သဖြင့် ၂​ယောက်သား လုံး​ထွေးကာ ​မြေပြင်​ပေါ်သို့ကျ​သွားပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း ဂ​ဟေဆက်ကြလေ​တော့သည်။ နှစ်​ယောက်သား​ကြောင်​နေပြီးမှ သတိ၀င်လာပြီး ကုန်းရုန်းထကြ​​​လေသည်။ မင်းခန့်က

'ကျစ် သွားပါပြီကွာ ငါ​တော့ ရှိုးပဲ့ပါပြီ။ မင်းက လူတစ်​​ယောက်လုံး​ပြေးလာတာကို​တောင်မမြင်ဘူးလား?'

'ဟ ၀င်တိုက်တာကခများ​လေ။ ဘာလို့လူကိုလာ​ပြော​နေတာတုန်း'

'ငါကမမြင်လို့၀င်တိုက်မိလဲ မင်းက​တော့​ရှောင်သင့်တယ်​လေ အခုမင်းကမ​ရှောင်​တော့ ပိုဆိုးပြီ​ပေါ့ မင်းမှာမျက်လုံးမပါဘူးလား ဟမ်?' မင်းခန့်က​အော်​လေ​တော့

'ဒီမှာ မှားတာကခများ​နော်။ ပြီး​တော့လူကိုလဲမျက်လုံးမပါဘူးလား​လေးဘာ​လေးနဲ့ မျက်လုံးပါတယ်ဗျ မကန်းလို့၀င်တိုက်မိတာ'

'အင်..' တစ်ဖက်ကလူအ​ပြော​ကြောင့် မင်းခန့်​ကြောင်သွားကာ

'မင်းစကားကြီးက..'

'ဟုတ်တယ်​လေ။ ကန်း​နေရင် ကိုယ့်လမ်းကိုပဲအာရုံစိုက်မှာ​ပေါ့။ အခုဟာက မကန်းလို့ ​မျက်လုံးမြင်​နေရလို့ မျက်စိအစာ​ကျွေးရင်းနဲ့ ခများကို​ပြေးလာတာကိုမမြင်ဖြစ်သွားတာ။ ပြီး​တော့ ကျ​နော့မျက်လုံးကလည်း မိန်းက​လေးသီးသန့်ပဲမြင်ရတာ​လေ'

(​အော် အင်း ငါပဲမှားပါတယ်ကွာ*)

'ထား​တော့ မင်းနဲ့စကားဆက်မ​ပြောချင်​တော့ဘူး။ တစ်ခုပဲ​ဖြေ​ပေး ဘွဲ့ယူတဲ့ခန်းမက ဘယ်ဘက်မှာလဲ?'

'ခများကဘွဲ့လာယူတာလား? ​နောက်ကျလိုက်တာ ဟိုမှာ တခြားလူ​တွေ​တောင် ခန်းမထဲ၀င်သွားပြီ'

'ငါ့သူငယ်ချင်းဘွဲ့ယူတာမလို့ သူ့ဆီလာတာ ကဲ​ပြောပါ ဘယ်နားမှာလဲ'

'ဟိုး ဘက်မှာ​တွေ့လား လူစုစု စုစုနဲ့ ရပ်​နေကြတယ်၊ အဲ့​နေရာပဲ'

'အို​ခေ ​ကျေးဇူးပဲ' ​ပြောလိုက်ပြီး ခန်းမရှိရာ​ပြေးလာခဲ့လိုက်သည်။ ဟို​​ရောက်​တော့ ခက်တို့က ဘွဲ့​တောင်ယူ​နေပြီ။ ​အခန်းအနားပြီးဆုံး​ကြောင်း ​ကြေညာပြီး​​နောက်မှာတော့ ခက်တို့လည်း အပြင်ကိုထွက်လာကြသည်။ အပြင်​ရောက်​တော့မင်းခန့်ကို​တွေ့သဖြင့်

'မင်းခန့် မင်းကအခုမှ​ရောက်တာလား?'

'မဟုတ်ပါဘူး ငါ မင်းတို့ဘွဲ့ယူ​နေကတည်းက​ရောက်တာ။ ပြီးတဲ့အထိထိုင်ကြည့်ပါတယ်ဟ'

'​အေးပါ သက်နွယ် ဂနိုင်ကဘယ်သွားတာလဲ?'

'သူလား အစိုးကိုသွား​ခေါ်တယ်​လေ'

'အစိုး?' 'အစိုး?' ခက်နဲ့မင်းခန့်ပြိုင်တူ​မေးကြ​တော့

'ဟုတ်တယ်​လေ။ စိုးစံနိုင်တဲ့ ငါတို့နဲ့ငယ်ငယ်ကတည်းက​ပေါင်းလာတဲ့သူငယ်ချင်း။ သူလည်း ဒီကို​ရောက်​နေတာ​လေ ငါတို့ဆီလာ​တာ​ပေါ့၊ ​ရောက်တာနဲ့တန်းမ၀င်ခဲ့ဘူး အဲ့​ကောင်က ​​ရောက်ကတဲကကျောင်းကိုပတ်ကြည့်အုံးမယ်ဆိုပြီးထွက်သွားတာ

ခုထိ​ပေါ်မလာလို့ အနိုင်ကသွား​ခေါ်​နေတာ'

'​သြော်'

'​ဟော သူတို့လာကြပြီ။ ငါနင်တို့နဲ့မိတ်ဆက်​ပေးမယ်'

မင်းခန့် သက်နွယ်​ပြောတဲ့​နေရာကိုကြည့်လိုက်​တော့ ​စော​စောက သူနဲ့ဟိုဒင်းဖြစ်မိတဲ့တစ်​ယောက်။

(ငါ​ပြောတဲ့ဟိုဒင်းက နှုတ်ခမ်းဂ​ဟေဆက်တာကို​ပြောတာ၊ မင်းတို့အ​တွေး​တွေပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ကြ :') *)

'အနိုင် အစိုး ငါတို့ဒီမှာ' သက်နွယ်လက်ကို​ဝေ့ရမ်းကာ ​​အော်​ပြောလိုက်​တော့ သူတို့ဆီကိုလျှောက်လာကြ​လေသည်။ မင်းခန့်တို့အနား​ရောက်​တော့ မင်းခန့်ကို​တွေ့သွားကာ

'ဟင် ခများ စပ်စလူး​ကောင်!'

'ဟင် မင်း အကန်း​ကောင်!'

ပြိုင်တူထွက်သွား​လေသည်။ ကြားထဲက ခက်တို့က​တော့ ဘာမှမသိရှာ။ ပြီးမှသက်နွယ်က

'နင်တို့ကသိ​နေကြတာလား?'

'မဟုတ်ပါဘူး! ' 'မဟုတ်ပါဘူး! '

ပြိုင်တူထွက်ကြပြန်​လေသည်။ သက်နွယ်က

​'​အေးပါ မဟုတ်​ဘူး​ဆိုတော့လဲ မဟုတ်ဘူး​ပေါ့ ဘာလို့ဇွတ်​တွေငြင်း​နေကြတာတုန်း အဟဲ'

ထိုအခါမှ အစိုးဆိုသူက

'သက်နွယ် နင့်ရယ်သံကြီးက ​ကြောက်စရာ​ကောင်းလိုက်တာ။ မိန်းက​လေးဖြစ်​နေပြီး​တော့'

'ဟဲ့အ​ကောင် နင်ကငါ့ကို​တွေ့တာနဲ့ ဖဲ့ဖို့ပဲသိတယ်၊ လာ ငါမိတ်ဆက်​ပေးမယ် သူကခက်ထန်တဲ့ ငါတို့နဲ့ majorတူတူပဲ 1st yearကတဲက​ပေါင်းလာကြတာ သူက​တော့မင်းခန့် ​ဆေး​ကျောင်းက၊ ခက် မင်းခန့် ဒါက စိုးစံနိုင်တဲ့ မန္တ​လေးတက္ကသိုလ်ကပဲ။ ငါနင်တို့ကို​ပြောဖူးတယ်​လေ ငါရယ် အနိုင်ရယ် အစိုးရယ်က ငယ်သူငယ်ချင်း​တွေဆိုတာ'

'​သြော် အစိုး အစိုးနဲ့​ခေါ်​နေလို့ မိန်းက​လေးထင်​နေတာ ​​တွေ့ရတာ၀မ်းသာပါတယ်ဗျ ကျ​နော်ကခက်ထန်ပါ'

'ဟုတ်ကဲ့' မင်းခန့်က​တော့ မသိသလို​နေ​လေသည်။မိတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ သက်နွယ်က

'ခက် ငါတို့ group photoရိုက်ရ​အောင်​လေ လာအစိုး လာမင်းခန့်'

'အဲ့ဒီသက်နွယ်ဟာ​လေ အားရင် selfieဆွဲဖို့ပဲ​တွေး​နေတာပဲ ​တော်ပြီ ငါမရိုက်ချင်ဘူး' ဟု မင်းခန့်က​​ပြော​တော့

'လာပါဟယ် နင်ကလည်း ​နောက်ဆိုငါတို့က ​​အလုပ်၀င်ကြ​တော့မှာဆို​တော့ ​တွေ့ဖို့ခက်ခဲသွားပြီ​လေ၊ လာပါဆို အစိုးလာခဲ့' သက်နွယ်ဇွတ်​ခေါ်တာနဲ့ မင်းခန့်​ရော စိုးစံနိုင်​​ရော ပါလာ​လေသည်။ ထို့​နောက်မှာ​တော့ ဓါတ်ပုံ​တွေရိုက် ဟာသ​တွေလုပ်ကြပြီး စိုးစံနိုင်နဲ့ ခက်တို့လည်း ရင်းနှီးသွားကြသည်။ မင်းခန့်နဲ့က​တော့ တကျက်ကျက်​ပေါ့။ ခက်စိတ်ထဲမှာ​တော့ မင်းခန့်နဲ့ အစိုးကို သံသယ၀င်​နေ​လေသည်။

'အဲ့နှစ်​​ယောက်က တစ်ခုခု​တော့တစ်ခုခုပဲ စိုးစံနိုင်က မင်းခန့်ကို​ဖဲ့လို့ မင်းခန့်က သူ့နားနားကပ်ပြီး တစ်ခုခုပြောလိုက်ရင် နား​ဖျား​​တွေနီရဲသွားပြီး ပါးစပ်​ပေါက်တန်းပိတ်သွားတာ'

ခက်ကသူထင်​နေတာကို သက်နွယ်တို့ကို တိုးတိုး​လေး​ပြောပြ​တော့ သက်နွယ်တို့ကလည်း

'ဟုတ်တယ်ဟ ငါလဲသတိထားမိတယ် ငါ​လေ ငယ်ငယ်​လေးကတဲက အစိုးနားရွက်ဖျား​တွေနီရဲလာတဲ့အထိရှက်တာကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူး​သေးဘူး၊ အနိုင် နင်​ရောဘယ်လိုထင်လဲ?'

'ငါ့အထင်​​ပြောရရင် သူတို့ ၂​​ယောက်ညား​တော့မှာ'

'အနိုင် နင့်ကို​မေးလိုက်ရင်အဲ့လိုကြည့်ပဲ ခက်နဲ့ စစ်တို့တုန်းကလည်း...' သက်နွယ် ​ပြောမယ်ပြင်ပြီးကာမှ ခက်ကိုသတိရလို့ လှမ်းကြည့်လိုက်​လေသည်။

ခက်ပြုံးပြလိုက်ကာ

'ငါဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဟ ​ပြောစရာရှိတာဆက်​ပြောပါ'

'ဘာမှ​ပြောစရာမရှိပါဘူး လာ ငါတို့ပြန်ကြရ​အောင်​လေ။ ဒီ​နေ့ ငါ့အိမ်မှာ ​hotpotလုပ်စားကြမယ်။

ခက်အ​မေကိုလဲ ​ပြောပြီးသွားပြီ။ မိတ်ကပ်​တွေဖျက် ဘွဲ့၀တ်စုံ​တွေအပ်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့သူငယ်ချင်း​တွေ ​စျေး၀ယ်ထွက်ကြတာ​ပေါ့ ​နော်' ဂနိုင်ကလည်း

'ဟုတ်တယ် လာငါတို့သွားကြမယ်။ ဟိုနှစ်​ယောက်

၂​ယောက်တစ်ကမ္ဘာတည်မ​နေကြနဲ့ သွားမယ်။

ဘယ့်နှယ် သူများဘွဲ့ယူတဲ့​နေရာထိလာပြီး ချစ်ကြည်နူးတစ်တီတူး​နေကြတာ မြင်ပြင်းကပ်လာပြီ'

ဂနိုင်​ကပြော​တော့ အစိုးရဲ့ နားရွက်ဖျား​တွေက ရဲသထက်ရဲလာကာ

'ဘ..ဘာကို ချစ်..ချစ်ကြည်နူး တစ်တီတူးလဲ? ငါ..ငါနဲ့ သူနဲ့ကဘာမှမဆိုင်ဘူး' ဟု​ဆို​တော့ သက်နွယ်ကပါ

'​အေးပါ မဆိုင်ဘူးဆို​တော့လည်း မဆိုင်ဘူး​ပေါ့။ ငါတို့ကလဲဘာမှမ​ပြောရပါဘူးဟဲ့ ဘာလို့စကား​တွေထစ်ပြီး ရှက်​နေတာလဲ? ​ပေါင်းလာတဲ့တစ်​လျှောက်လုံး နင်နားရွက်​တွေနီတဲ့အထိရှက်တာကို​တွေ့ရတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ အရင်တုန်းကနင့်crushနဲ့စကား​ပြောရင်​တောင်အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး' မင်းခန့်က​ကြိတ်ရယ်​နေသဖြင့် မင်းခန့်ကိုမျက်​စောင်းထိုးလိုက်ကာ

'ငါကဘာကိုရှက်ရမှာလဲ ရှက်စရာအ​ကြောင်းကိုမရှိဘူး' ဟုဆို​လေသည်။

'​သေချာလား?' မင်းခန့် စိုးစံနိုင်နားနား​လေးကပ်ခါ တိုးတိုး​လေး​မေး​တော့ ပါး​လေး​တွေပါနီရဲလာ​လေသည်။ သက်နွယ်က

'ကဲကဲ သွားကြမယ် လာခဲ့ကြ အချစ်စမ်းမ​နေကြနဲ့' ဟုဆိုကာ ​​ရှေ့ဆုံးကထွက်သွား​လေသည်။

To be continued.....

'စစ္...ငါ...ငါ' ခက္စိတ္ကိုတင္းထားကာ မ်က္စိစုံမွိတ္ၿပီး​ေအာ္လိုက္သည္။

'ငါ မ​ေတာင္းပန္ႏိုင္ဘူး!'

'ဘာ​ေျပာလိုက္တယ္ မ​ေတာင္းပန္ဘူး ဟုတ္လား'

'ဟုတ္တယ္စစ္ ငါ့အမွားတစ္ခုမွမရွိတာ။ ငါကဘာကို​ေတာင္းပန္ရမွာလဲ' ခက္စကား​ေၾကာင့္ စစ္စိတ္တိုလာကာ

'မင္းက ဟန္နီ႔ကိုခ်ဴစားတယ္လို႔​ေျပာ​ေနတာက​ေရာ? အဲ့ဒါအမွားမဟုတ္ဘူးလား?'

'ငါ ဘယ္တုန္းက...' ခက္စကားမဆုံးခင္မွာပင္

'​ေတာ္ပါ​ေတာ့ ကိုကိုရယ္ ခက္မ​ေတာင္းပန္လဲ ဟန္နီကခြင့္လႊတ္ၿပီးသားပါ။ ကိုကိုတို႔သူငယ္ခ်င္း​ေတြ ရန္မျဖစ္ၾကနဲ႔​ေတာ့​ေနာ္' ဟန္နီႏိုင္က ၾကားျဖတ္ၿပီး မ်က္ရည္ခံထိုး​ေလသည္။ ထိုအခါမွ

'ခက္ မင္းကတကယ္​ေအာက္တန္းက်တဲ့​ေကာင္ပဲ။ အျပစ္လုပ္ထားၿပီးမ​ေတာင္းပန္တတ္ဘူး မင္းကိုငါ

ဒီ​ေန႔ကစၿပီး သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္က စြန္႔လႊတ္လိုက္ၿပီ'

ဟု​ေျပာကာ ကားကို​ေမာင္းၿပီးထြက္သြား​ေလသည္။ စစ္ထြက္သြား​ေတာ့မွ

'ဘယ္လိုလဲ ခက္? ကိုကိုက နင့္ကို​ေတာင္ ​ေခၚမသြား​ေတာ့ဘူး​ေနာ္။ နင္အိမ္ကိုဘယ္လိုျပန္မွာလဲ?'

'ငါဘယ္လိုျပန္ျပန္မင္းကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။ အခုမင္း​ေက်နပ္ၿပီမလား။ စစ္ကငါ့ကိုမုန္းသြား​ေအာင္လုပ္ရလို႔ မင္း​ေက်နပ္သြားၿပီမလား?'

'ကိုကိုကနင့္ကိုမုန္း​ေအာင္ နင္ကိုယ္တိုင္ပဲလုပ္တာ​ေလ။ ငါ​ေတာင္းပန္ခိုင္းကတည္းက စကားနား​ေထာင္ခဲ့ရမွာ​'

'ငါမမွားတဲ့ကိစၥတစ္ခု​ကို ဘာလို႔​ေတာင္းပန္ရမွာလဲ။ အခုမင္းျဖစ္​ေစခ်င္သလို ျဖစ္သြားၿပီမလို႔ ငါ့ကိုဆက္ၿပီးမ​ေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႔​ေတာ့ မင္းနဲ႔ စစ္ၾကားထဲမွာလဲ ငါ၀င္မပါဘူး။' ခက္​ေျပာရင္း ထြက္လာလိုက္သည္။ နာရီကိုၾကည့္မိ​ေတာ့ ၃နာရီ ၄၅မိနစ္။

(အဲ့​ေလာက္​ေတာင္ၾကာသြားတာလား? ငါအိမ္ကိုအခ်ိန္မွီျပန္​ေရာက္မွရမယ္ ငါခြဲစိတ္ရမွျဖစ္မွာ*) သို႔​ေသာ္လည္း စစ္​ေၾကာင့္ ဆိုင္ကယ္က Bar မွာက်န္​ေနခဲ့သည္​ေလ။ ခက္ မင္းခန္႔ဆီဖုန္းဆက္​ေသာ္လည္း ဖုန္းက​မ၀င္။ ​ေလယာဥ္ခ်ိန္မမွီရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ​​ေတြး​ေနရင္းနဲ႔ စိုးရိမ္စိတ္က​​

ေဆာင့္တက္လာကာ ​ေမ​ေမ့ဆီကိုဖုန္း​ေခၚၾကည့္လိုက္သည္။

'Hello သား အခုဘယ္မွာလဲ ​ေလယာဥ္ခ်ိန္နီး​ေနၿပီ ​ေမ​ေမဖုန္း​ေခၚ​ေနတာလဲမကိုင္ဘူး သားအခုဘယ္မွာလဲ' ​ေမ​ေမ​ေျပာမွၾကည့္မိ​ေတာ့ silentလုပ္ထားတဲ့ဖုန္းမွာ miss calledမ်ားစြာ​ေတြ႕ရသည္။ ​ေစာ​ေစာက သူ​ေလာ​ေနလို႔ miss called​ေတြကိုမျမင္ခဲ့တာပဲ။

'သား အခု ....မွာ​ေမ​ေမ သားကိုလာ​ေခၚ​ေပးလို႔ရလားဟင္? သားဆိုင္ကယ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္​ေယာက္အိမ္မွာက်န္​ေနခဲ့လို႔'

'သားက စစ္ဆီကိုသြားတာမဟုတ္ဘူးလား? ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ​ေမ​ေမလာ​ေခၚမယ္​​ေနာ္' ဟုဆိုကာ ဖုန္းခ်သြား​ေလသည္။ တကယ္တမ္း​ေမ​ေမနဲ႔​ေဖ​ေဖ​ေရာက္လာ​ျပန္ေတာ့လည္း ​ေလယာဥ္ခ်ိန္ကမမွီ​ေတာ့ ။ တံတားဦး​ေလဆိပ္ကို ၂နာရီ​နီးပါး ကား​ေမာင္းရ သည္။ စစ္​ေၾကာင့္ အိမ္ကထြက္တဲ့အခ်ိန္​ေနာက္က်သြားကာ ​​ေလဆိပ္ကို​ေရာက္​ေတာ့ ေလယာဥ္ကထြက္သြားၿပီ။

'​ေမ..​​ေမ​ေမ သားက ဒီႏွစ္လည္း မခြဲစိတ္ျဖစ္​ေတာ့ဘူး​ေပါ့​ေနာ္'

'ခြဲစိတ္ျဖစ္ပါတယ္ သားရယ္ ။ အ​ေဖႀကီး ဆရာ၀န္​ေတြကို ​​ေနာက္တစ္ပတ္ထဲ ထပ္ခ်ိန္းလို႔မရ​ေတာ့ဘူးလား'

'မရ​ေလာက္​​ေတာ့ဘူး ဆရာက အလုပ္​အရမ္းမ်ားတယ္။ အခု​ေတာင္ အခ်ိန္မနည္းလုထားတာ။ ၿပီး​ေတာ့ အရင္တစ္ခါကလည္း ရက္ကို​ေနာက္​ေ႐ႊ႕ထားဖူး​ေတာ့ အခုတစ္ခါပါ ရက္ထပ္​ေ႐ႊ႕လိုက္ရင္ မ​ေကာင္း​ေတာ့ဘူး​ေလ' ဦးဥကၠာစကား​ေၾကာင့္

'ရပါတယ္ ဒီႏွစ္မဟုတ္လဲ ​ေနာက္ႏွစ္​ေပါ့။ သားဘာမွစိတ္ဓါတ္မက်နဲ႔​ေနာ္။ ​ေမ​ေမတို႔က ​ေသခ်ာ​ေပါက္ ခြဲစိတ္ျဖစ္​ေအာင္လုပ္​ေပးမယ္' ထို႔​ေနာက္မွာ​ေတာ့ သားအဖသုံး​ေယာက္ ​ေလဆိပ္က​ေနျပန္ထြက္လာၾက​ေလသည္။ ထို​ေန႔ကစၿပီး စစ္နဲ႔ခက္လည္း အဆက္သြယ္လုံးလုံးျပတ္သြားတာ ခက္တို႔ဘြဲ႕ယူတဲ့​ေန႔အထိ။ သူစစ္ကို ဖုန္းဆက္​ေသာ္လည္း စစ္က ဖုန္းခ်ပစ္သည္သာ။ အိမ္လိုက္သြားရ​ေအာင္လည္း ​ေပါင္းလာတာၾကာသည့္တိုင္ စစ္ကအိမ္တစ္ခါမွမ​ေခၚဖူး​ေတာ့ စစ္အိမ္ကိုမသိ။ စစ္ကို​ေတြ႕ခ်င္သျဖင့္ စစ္နဲ႔​ေတြ႕ႏိုင္မယ့္​ေနရာ​ေလး​ေတြက ​ေစာင့္​ေန​ေသာ္လည္း သူ႔ကိုျမင္တိုင္း မ်က္ႏွာလႊဲကာ မသိခ်င္​ေယာင္​ေဆာင္​ေနတတ္တဲ့စစ္​ေၾကာင့္ ဘာစကားမွ​ေျပာခြင့္မရွိခဲ့။ ၾကားႏွစ္​ေတြထဲမွာလဲ ခက္တစ္​ေယာက္ခြဲစိတ္မယ္လုပ္တိုင္း အဖ်က္​ေတြကတစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု

၀င္၀င္လာ​ေလသည္။ ခြဲစိတ္မယ့္​ေန႔​ေရာက္တိုင္း ခက္အ​ေဖရဲ႕ companyက အ​ေရးႀကီးကိစၥ​ေတြ​​ေပၚလာလိုက္၊ ခက္အ​ေမက မူးလဲလို႔​ေဆး႐ုံတင္လိုက္ရနဲ႔ ​ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ဘြဲ႕ယူတဲ့အခ်ိန္ထိ ခက္မွာမခြဲစိတ္ျဖစ္​ေတာ့။

2015 February Convocation Day

Mandalay University

ဘာလိုလိုနဲ႔ ခက္တို႔​ေတာင္ ဘြဲ႕ယူတဲ့​ေန႔ကို​ေရာက္လာၿပီ။ စစ္နဲ႔အဆက္သြယ္မရ​ေပမယ့္ သူတို႔အ​ေၾကာင္း​ေတြ​ေတာ့ ၾကား​ေနရပါသည္။ စစ္ကသူ႔​​ေကာင္မ​ေလးကို ဘယ္​ေလာက္အလို​လိုက္​ေၾကာင္း၊ companyမွာ MDတစ္​ေယာက္ျဖစ္သြား​ေၾကာင္း​ေတြ​ေပါ့။ ဘြဲ႕ယူ​ေလး​​ေတာ့ စစ္ကို လာ​ေစခ်င္သည္မို႔ ဖုန္းဆက္​ေသာ္လည္း မကိုင္။ အခုခက္တို႔က ဘြဲ႕ယူရမွာမလို႔ မႏၲ​ေလးတကၠသိုလ္ကို​ေရာက္​ေနၾကသည္။

မျဖစ္ႏိုင္​ေပမယ့္စစ္ဆီက ဂုဏ္ျပဳစကား​ေလးတစ္ခြန္း​​ေလာက္​ေတာ့ၾကားခ်င္မိသည္။ မင္းခန္႔က​ေတာ့ သူ​ေရာလာမယ္ဆိုသျဖင့္ ဧည့္လက္မွတ္တစ္​ေဆာင္ပို၀ယ္​ေပးထားရသည္။ ခက္တို႔​ေရာက္​ေတာ့ သက္ႏြယ္တို႔ အႏိုင္တို႔က​ေရာက္ႏွင့္​ေနၾကသည္။ မင္းခန္႔ကို​ေတာ့မျမင္ရ​ေသး။ သက္ႏြယ္တို႔က​ေတာ့ ​ေရာက္​ေရာက္ခ်င္း selfie ဆြဲ​ေနၾကတယ္။ ခက္တို႔လည္း မိသားစု

ဓါတ္ပုံ​ေလး​ဘာ​ေလး႐ိုက္ၾကတာ​ေပါ့။ ထို႔​ေနာက္မွာ​ေတာ့ ဘြဲ႕ယူမယ့္သူ​ေတြကို ခန္းမထဲ၀င္ဖို႔​ေခၚသံၾကားတာနဲ႔ မင္းခန္႔ကို​ေစာင့္​မ​ေနၾက​​ေတာ့ပဲ ခန္းမထဲကို

အရင္၀င္လာခဲ့ၾကသည္။

ခက္တို႔၀င္သြားၿပီးအတန္ၾကာ​ေတာ့ မင္းခန္႔အ​ေျပးအလႊား​ေရာက္လာ​ေလသည္။ ခန္းမဆီသို႔ ​ေရာက္ခ်င္​ေဇာကမ်ား​ေနကာ ​ေရွ႕ကလူကို​ေတာင္မျမင္ပဲ၀င္တိုက္မိ​သျဖင့္ ၂​ေယာက္သား လုံး​ေထြးကာ ​ေျမျပင္​ေပၚသို႔က်​သြားၿပီး ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ဂ​ေဟဆက္ၾကေလ​ေတာ့သည္။ ႏွစ္​ေယာက္သား​ေၾကာင္​ေနၿပီးမွ သတိ၀င္လာၿပီး ကုန္း႐ုန္းထၾက​​​ေလသည္။ မင္းခန္႔က

'က်စ္ သြားပါၿပီကြာ ငါ​ေတာ့ ရႈိးပဲ့ပါၿပီ။ မင္းက လူတစ္​​ေယာက္လုံး​ေျပးလာတာကို​ေတာင္မျမင္ဘူးလား?'

'ဟ ၀င္တိုက္တာကခမ်ား​ေလ။ ဘာလို႔လူကိုလာ​ေျပာ​ေနတာတုန္း'

'ငါကမျမင္လို႔၀င္တိုက္မိလဲ မင္းက​ေတာ့​ေရွာင္သင့္တယ္​ေလ အခုမင္းကမ​ေရွာင္​ေတာ့ ပိုဆိုးၿပီ​ေပါ့ မင္းမွာမ်က္လုံးမပါဘူးလား ဟမ္?' မင္းခန္႔က​ေအာ္​ေလ​ေတာ့

'ဒီမွာ မွားတာကခမ်ား​ေနာ္။ ၿပီး​ေတာ့လူကိုလဲမ်က္လုံးမပါဘူးလား​ေလးဘာ​ေလးနဲ႔ မ်က္လုံးပါတယ္ဗ် မကန္းလို႔၀င္တိုက္မိတာ'

'အင္..' တစ္ဖက္ကလူအ​ေျပာ​ေၾကာင့္ မင္းခန္႔​ေၾကာင္သြားကာ

'မင္းစကားႀကီးက..'

'ဟုတ္တယ္​ေလ။ ကန္း​ေနရင္ ကိုယ့္လမ္းကိုပဲအာ႐ုံစိုက္မွာ​ေပါ့။ အခုဟာက မကန္းလို႔ ​မ်က္လုံးျမင္​ေနရလို႔ မ်က္စိအစာ​ေကြၽးရင္းနဲ႔ ခမ်ားကို​ေျပးလာတာကိုမျမင္ျဖစ္သြားတာ။ ၿပီး​ေတာ့ က်​ေနာ့မ်က္လုံးကလည္း မိန္းက​ေလးသီးသန္႔ပဲျမင္ရတာ​ေလ'

(​ေအာ္ အင္း ငါပဲမွားပါတယ္ကြာ*)

'ထား​ေတာ့ မင္းနဲ႔စကားဆက္မ​ေျပာခ်င္​ေတာ့ဘူး။ တစ္ခုပဲ​ေျဖ​ေပး ဘြဲ႕ယူတဲ့ခန္းမက ဘယ္ဘက္မွာလဲ?'

'ခမ်ားကဘြဲ႕လာယူတာလား? ​ေနာက္က်လိုက္တာ ဟိုမွာ တျခားလူ​ေတြ​ေတာင္ ခန္းမထဲ၀င္သြားၿပီ'

'ငါ့သူငယ္ခ်င္းဘြဲ႕ယူတာမလို႔ သူ႔ဆီလာတာ ကဲ​ေျပာပါ ဘယ္နားမွာလဲ'

'ဟိုး ဘက္မွာ​ေတြ႕လား လူစုစု စုစုနဲ႔ ရပ္​ေနၾကတယ္၊ အဲ့​ေနရာပဲ'

'အို​ေခ ​ေက်းဇူးပဲ' ​ေျပာလိုက္ၿပီး ခန္းမရွိရာ​ေျပးလာခဲ့လိုက္သည္။ ဟို​​ေရာက္​ေတာ့ ခက္တို႔က ဘြဲ႕​ေတာင္ယူ​ေနၿပီ။ ​အခန္းအနားၿပီးဆုံး​ေၾကာင္း ​ေၾကညာၿပီး​​ေနာက္မွာေတာ့ ခက္တို႔လည္း အျပင္ကိုထြက္လာၾကသည္။ အျပင္​ေရာက္​ေတာ့မင္းခန္႔ကို​ေတြ႕သျဖင့္

'မင္းခန္႔ မင္းကအခုမွ​ေရာက္တာလား?'

'မဟုတ္ပါဘူး ငါ မင္းတို႔ဘြဲ႕ယူ​ေနကတည္းက​ေရာက္တာ။ ၿပီးတဲ့အထိထိုင္ၾကည့္ပါတယ္ဟ'

'​ေအးပါ သက္ႏြယ္ ဂႏိုင္ကဘယ္သြားတာလဲ?'

'သူလား အစိုးကိုသြား​ေခၚတယ္​ေလ'

'အစိုး?' 'အစိုး?' ခက္နဲ႔မင္းခန္႔ၿပိဳင္တူ​ေမးၾက​ေတာ့

'ဟုတ္တယ္​ေလ။ စိုးစံႏိုင္တဲ့ ငါတို႔နဲ႔ငယ္ငယ္ကတည္းက​ေပါင္းလာတဲ့သူငယ္ခ်င္း။ သူလည္း ဒီကို​ေရာက္​ေနတာ​ေလ ငါတို႔ဆီလာ​တာ​ေပါ့၊ ​ေရာက္တာနဲ႔တန္းမ၀င္ခဲ့ဘူး အဲ့​ေကာင္က ​​ေရာက္ကတဲကေက်ာင္းကိုပတ္ၾကည့္အုံးမယ္ဆိုၿပီးထြက္သြားတာ

ခုထိ​ေပၚမလာလို႔ အႏိုင္ကသြား​ေခၚ​ေနတာ'

'​ေၾသာ္'

'​ေဟာ သူတို႔လာၾကၿပီ။ ငါနင္တို႔နဲ႔မိတ္ဆက္​ေပးမယ္'

မင္းခန္႔ သက္ႏြယ္​ေျပာတဲ့​ေနရာကိုၾကည့္လိုက္​ေတာ့ ​ေစာ​ေစာက သူနဲ႔ဟိုဒင္းျဖစ္မိတဲ့တစ္​ေယာက္။

(ငါ​ေျပာတဲ့ဟိုဒင္းက ႏႈတ္ခမ္းဂ​ေဟဆက္တာကို​ေျပာတာ၊ မင္းတို႔အ​ေတြး​ေတြျပန္႐ုတ္သိမ္းလိုက္ၾက :') *)

'အႏိုင္ အစိုး ငါတို႔ဒီမွာ' သက္ႏြယ္လက္ကို​ေဝ့ရမ္းကာ ​​ေအာ္​ေျပာလိုက္​ေတာ့ သူတို႔ဆီကိုေလွ်ာက္လာၾက​ေလသည္။ မင္းခန္႔တို႔အနား​ေရာက္​ေတာ့ မင္းခန္႔ကို​ေတြ႕သြားကာ

'ဟင္ ခမ်ား စပ္စလူး​ေကာင္!'

'ဟင္ မင္း အကန္း​ေကာင္!'