စစ်​ပြောတဲ့​နေရာ​ရောက်​တော့ ​တွေ့လိုက်ရသည်က....

အရက်ပုလင်း​တွေကြားထဲမှာ ​မှောက်​နေ​သော စစ်။

အရင်က စစ် အဲ့​လောက်မ​သောက်ဖူးပါဘူး။ ဘာ​တွေဖြစ်​နေလို့များ ဒီ​လောက်ထိ​သောက်​နေရတာလဲ?

'စစ် ငါ​ရောက်ပြီ စစ်..စစ်' စစ်လက်ကိုဆွဲလှုပ်ကာနှိုးကြည့်​လေသည်။

'ခက် ​ရောက်လာပြီလား? ငါ​လေ ငါ..ငါ အရမ်း၀မ်းနည်း​နေတယ်။ ဟန်နီ...ဟန်နီက ငါ့ကိုလမ်းခွဲမယ်တဲ့ မင်းသိလား? ငါသူ့ကိုအရမ်းချစ်တာကွ။ အခုသူက ငါ့ကိုလမ်းခွဲမယ်လို့​ပြောလိုက်တာ။ ဟားးး' စစ်​ပြောရင်းနဲ့ အရက်​တွေ တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက်​သောက်​နေ​လေသည်။ တစ်ဖက်က ခက်မှာလည်း မိမိချစ်ရ​သောသူက တခြားသူအ​​ကြောင်း​ပြောတာကို နား​ထောင်​နေ​ပေး​နေရတာ တကယ်ကိုစိတ်မချမ်းသာ။

'အင်းပါ မင်းကဘာလုပ်လိုက်လို့ သူကမင်းနဲ့လမ်းခွဲမယ်​ပြောတာလဲ?'

'ငါ့ကိုဘာအ​ကြောင်းပြချက်မှမ​ပေးဘူး' စစ် ​ပြော​နေရင်းနဲ့ပဲ ဟန်နီ့ဖုန်းကို​ဆက်​လေသည်။ ပါးစပ်ကလည်း

'ငါ့ကိုအ​ကြောင်းပြ​ချက်​ပေးမှရမယ်။ ငါသူ့အ​ပေါ်အမှားတစ်ခုမှမလုပ်ထားပဲနဲ့ ဘာလို့လမ်းခွဲမယ်​ပြောတာလဲ' ​စစ်ဘက်ကဘယ်​လောက်ပဲဖုန်းဆက်ဆက် ဟန်နီက ဖုန်းမကိုင်​ပေ။

'ခက် ဟန်နီ့ကို​ပြော​ပေးပါကွာ။ မင်းဆက်ရင်​တော့ သူဖုန်းကိုင်​လောက်မှာပါ။ ငါသူ့ကိုလမ်းခွဲမ​ပေးနိုင်ဘူး။ မင်းကကူ​ပြော​ပေး​လေကွာ ​နော် '

(အခုငါ့ကိုကူ​ပြောခိုင်း​နေတာလားစစ် မင်းသူ့ကိုဘယ်​လောက်ချစ်​ကြောင်း​ပြော​နေတဲ့အချိန်မှာ​တောင် ရင်​နာနာနဲ့နား​ထောင်​ပေး​နေရတဲ့ငါ့ကို​လေ။

မင်းအခုလိုဖြစ်​နေတာကိုမကြည့်ရက်​တော့လဲ ငါပဲထပ်ပြီးရင်ကွဲခံရအုံးမှာ​ပေါ့ *)

'အင်းပါ ငါမင်းအစား​တောင်းပန်​ပေးမယ်​လေ။ အခု​တော့ အိမ်ပြန်ရ​အောင်ကွာ ​နော်'

'ငါအိမ်မပြန်ချင်ဘူး ခက် '

'ဒါဆို မင်းကဘယ်သွားမှာလဲ မင်းအရမ်းမူး​နေပြီ​လေကွာ၊ အိမ်ပြန်ပြီးအိပ်လိုက်​နော်။ ငါ ဟန်နီ့ကို ကူပြီး​တောင်းပန်​ပေးမယ်'

'ငါမပြန်ချင်ဘူးလို့​ပြော​နေတယ်​လေကွာ' ​ဒေါသသံ​တွေပါလာ​တော့ ခက်လည်းဆက်မ​ပြော​တော့ပဲ Barမှာသာ စစ်နဲ့အတူထိုင်​ပေးလိုက်​တော့တယ်။

စစ်က ​အရက်ထပ်​သောက်ရန်ပြင်လိုက်​တော့

'စစ် မင်း​သောက်တာအရမ်းများ​နေပြီ။ ​တော်​တော့ကွာ ငါမင်းခန့်ဆီဖုန်းဆက်​​ပေးမယ် ဒီကိုလာ​အောင်လို့၊ ငါကသွားစရာရှိ​သေးလို့ကွာ ​နော်'

'ခက် မင်းကငါ့ကိုသူငယ်ချင်းလို့မသတ်မှတ်ဘူးလား

ငါမင်းခန့်မျက်နှာကိုမကြည့်ချင်ဘူး။ မင်းသွားစရာရှိတာမသွားပဲ​နေလို့မရဘူးလား ငါ့​ဘေးမှာနှစ်သိမ့်​ပေးမယ့်သူလိုအပ်​နေလို့ပါကွာ ​နော်'

'အင်းပါ ငါမသွား​တော့ပါဘူး မင်းစိတ်ချလက်ချအိပ်လိုက် ​နော်။ မင်းထပ်​သောက်​နေမယ်ဆိုရင်​တော့ ငါပြန်​တော့မှာ'

'ငါမ​သောက်​တော့ဘူး မင်းလဲမသွားနဲ့' ဟုဆိုကာ ခက်ရဲ့လက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား​ပြီး အိပ်​ပျော်သွားလေသည်။

ခက်​တော့ လွတ်​နေတဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဟန်နီ့ဆီဖုန်း​ခေါ်လိုက်သည်။

'Hello ခက်ဘက်ကစပြီးဖုန်း​ခေါ်မယ်လို့ ​တွေး​​တောင်မ​တွေးမိဘူး။ ဟန်နီအရမ်း​တွေကံ​ကောင်း​နေပါလား?'

'စစ်ကိုဘာလို့အဆက်ဖြတ်သွားတာလဲဟန်နီ? သူမင်းကိုဘယ်​လောက်ချစ်မှန်းသိရဲ့သားနဲ့'

'အိုးး.စစ်က ခက်ကိုရင်ဖွင့်တယ်​ပေါ့ဟုတ်လား?

အဟင်း စစ်က​တော်​တော်တုံးတာပဲ​နော် နင်သူ့ကိုကြိုက်​နေတာအခုထိမသိ​သေးတဲ့အပြင် နင့်ကိုပါရင်ဖွင့်လိုက်​သေးတယ်'

'မဆိုင်တာ​တွေ​လျှောက်​ပြောမ​နေစမ်းနဲ့ဟန်နီ။ စစ်နဲ့ပြန်တွဲ​ပေးပါ'

'နင်ဘယ်လိုမှမခံစားရဘူးလား? ကိုယ်ချစ်​နေတဲ့သူအတွက် အခုလိုသူ့ရည်းစား​ဟောင်းကိုလိုက်​တောင်းပန်ပြီး ပြန်တွဲခိုင်း​နေတာ?'

(ခံစားရ​တာ​ပေါ့။ နာကျင်လွန်းလို့ ​သေမတတ်ပဲ ဒါ​ပေမယ့် ဘယ်တတ်နိုင်မှာလဲ။ စစ်က မင်းမှမင်းဖြစ်​နေတာကို*)

'စစ်နဲ့ ပြန်တွဲ​ပေးပါဟန်နီရယ်။ ငါအနူးအညွှတ်​တောင်းဆို​နေတာပါ။ စစ်ကမင်းကိုတကယ်ချစ်တာပါ '

'ဆို​တော့ ငါပြန်တွဲရင် ဘာပြန်​ပေးမှာလဲ'

'မင်းက ဘာလိုချင်လို့လဲ'

'နင် စစ်နဲ့ အဆက်အသွယ်မလုပ်​တော့ပါဘူးလို့ ကတိ​ပေးရင် ငါသူနဲ့ပြန်တွဲမယ်'

'ဒါက​တော့..'

'နင်စဥ်းစား​နော် နင်စစ်ကိုစိတ်ချမ်းသာ​စေချင်တယ်ဆိုရင် သူနဲ့ အဆက်သွယ်ဖြတ်​ပေး​လေ။ သူငယ်ချင်းသံ​ယောစဥ်​တွေဘာ​တွေလာမလုပ်နဲ့​နော်။ နင့်ဘက်ကမရိုးသားတာငါသိတယ်။ အဲ့ဒီ​လိုမှမဟုတ်ရင်​တော့ ငါသူနဲ့ပြန်တွဲမ​ပေးနိုင်ဘူး။ စစ်စိတ်ဆင်းရဲမှာကိုနင်ကြည့်​နေနိုင်လား အဟင်း'

'ငါ... ငါကတိ​ပေးတယ်'

'Woww တကယ်ကို amazingပဲ။ အချစ်အတွက် ရင်ကွဲခံတဲ့သူကြီး​ပေါ့ အဟားဟား'

'ငါစစ်နဲ့အဆက်အသွယ်မလုပ်​တော့ဘူးလို့ကတိ​ပေးတာမလို့ မင်းဘက်ကလည်း စစ်ကိုစိတ်ချမ်းသာ​အောင်ထား​ပေးပါ။ စစ်ကမင်းကိုအရမ်းချစ်တာ​တော့မင်းသိမှာ​ပေါ့'

(မင်းကသူ့ကိုချစ်တဲ့အ​ကြောင်း​တွေ ​ပြန်​ပြောပြရတိုင်း ငါ့ရင်ဘတ်ကဘာလို့တဆစ်ဆစ်နဲ့ နာကျင်​နေရတာလဲ စစ်ရာ*)

'အို​ခေ​လေ အခုစစ်ကနင့်နားမှာရှိတာလား?'

'သူအရက်မူးပြီးအိပ်​ပျော်သွားတာ'

'ဒါဆိုရင် သူနိုးလာတဲ့အခါ ငါ့ဆီကိုဖုန်းပြန်ဆက်ခိုင်းလိုက်' ဟု​ပြောပြီး ဖုန်းချသွားသည်။ ခက်က​တော့

'မင်းအိပ်​နေတာကိုကြည့်ခွင့်ရတာ ​ဒါ​နောက်ဆုံးထင်တာပဲစစ်။ ​နောက်တစ်ခါ ငါတို့ဘယ်​တော့မှမပတ်သက်ကြ​တော့ဘူး။ ငါရင်နာ​ပေမယ့် မင်း​ပျော်မယ်ဆိုရင် ​ကျေနပ်ပါတယ်' ခက်တိတ်တဆိတ်သာငို​နေမိသည်။ ခက်ဖုန်းမြည်လာလို့ကြည့်လိုက်​တော့ ​မေ​မေ​ခေါ်တာဖြစ်​နေသည်။ မျက်ရည်​​တွေကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး

'Hello ​မေ​မေ'

'သား ဘယ်​ရောက်​နေလဲ ပြန်လာခဲ့​တော့​လေ။ ဒီမှာ ​လေဆိပ်ကိုသွားရ​တော့မှာ'

'ဟုတ်ကဲ့​မေ​မေ သားအခုပဲ ပြန်လာ​တော့မှာ'

'​အေး​အေး ဆိုင်ကယ်ကို​အမြန်ကြီး​မောင်းမလာနဲ့​နော်'

'ဟုတ်​မေ​မေ ဒါ​ပဲ​နော်' ခက်ဖုန်းချပြီး ​ဘေးကိုကြည့်လိုက်​တော့ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်​နေတဲ့ စစ်။

'စစ် နိုးလာပြီလား? ငါဟန်နီနိုင့်ကို ကူပြီး​တောင်းပန်​ပေးထားတယ်။ သူက မင်းနိုးလာရင် သူ့ဆီဖုန်းဆက်ပါတဲ့။ ဒါဆို ငါသွား​တော့မယ်​နော်'

'​နေပါအုံး မင်းကဘာလို့​လော​နေရတာလဲ? မပြန်​သေးနဲ့အုံး​လေ'

'Sorryစစ်ရာ ငါတကယ်သွားစရာရှိ​သေးလို့ပါ။ ဟန်နီနိုင့်ကိုကူ​တောင်းပန်​ပေးပြီးပြီ​လေ။ သူ့ဆီဖုန်းဆက်လိုက်အုံး'

'အင်း မင်းခဏ​စောင့်​​ပေးအုံး ငါသူ့ကိုဖုန်းဆက်လိုက်အုံးမယ်' ​ပြောလဲ​ပြော လက်တစ်ဖက်ဟန်နီ့ကိုဖုန်း​ခေါ်​နေပြီး ​နောက်တစ်ဖက်က ခက်ကိုဆွဲထားသည်။

(ငါ့ကိုဆွဲမထားပါနဲ့စစ်ရယ်။ ငါက ဘယ်လိုစိတ်နဲ့

မင်းတို့ပြန်အဆင်​ပြေတာကိုကြည့်ရမှာလဲ။ ငါရင်အကွဲခံပြီး​တောင်းပန်​ပေးထားရရင်​တော်​ရော​ပေါ့။ ဘာလို့ မင်းတို့အဆင်​ပြေတဲ့အထိကြည့်ခိုင်း​နေရတာလဲ*)

'Hello ကိုကို'

'Helloဟန်နီ ကိုယ်နဲ့ ပြန်တွဲမယ်မဟုတ်လားဟင်?'

'အင်း အဲ့ဒါက ခက်အ​ပေါ်မှာမူတည်​နေတယ်'

'ဟင် ခက်​အ​ပေါ်မှာ?'

'ဟုတ်တယ်​လေ တကယ်လို့ ခက်က ဟန်နီ့ကို အခုချက်ချင်းလာ​တောင်းပန်ခဲ့ရင် ကိုကိုနဲ့ပြန်တွဲ​ပေးမယ် အခုချက်ချင်း​နော်။ တကယ်လို့ မ​တောင်းပန်​ပေးဘူးဆိုရင်​တော့ ဟန်နီလဲကိုကိုနဲ့ပတ်သက်စရာအ​ကြောင်းမရှိဘူး'

'​နေ..​နေပါအုံးဟန်နီရဲ့။ အခုက ကိုကိုတို့ ၂​ယောက်ထဲရဲ့ကိစ္စ​လေ။ ခက်နဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ?'

'ဆိုင်တာ​ပေါ့။ ဟန်နီ ကိုကိုနဲ့တွဲ​နေတာက ကိုကို့ကိုချူစားချင်လို့ပါဆိုပြီး ခက်ကိုယ်တိုင်ဟန်နီ့ကို​ပြောပြီး ကိုကိုနဲ့လမ်းခွဲခိုင်းခဲ့တာ။ သူ့​ကြောင့်ပဲ ဟန်နီ

ကိုကို့ကိုလမ်းခွဲခဲ့တာပဲ​လေ။ ဒါ​ကြောင့်မလို့ ကိုကိုနဲ့ပြန်တွဲ​စေချင်ရင် ခက်ကိုယ်တိုင်ဟန်နီ့ကိုလာ​တောင်းပန်မှရမယ်' ဟန်နီဖုန်းချသွား​တော့ ဟန်နီ့ရဲ့ မဟုတ်မမှန် လီဆယ်လုပ်ကြံထားတဲ့စကားကို ယုံကြည်​နေတဲ့စစ်တစ်​ယောက် ခက်ကို​ဒေါသတကြီးလှမ်းကြည့်မိသည်။ စစ်ရဲ့အကြည့်​တွေ​ကြောင့် ခက် လန့်သွားကာ

'စစ် ဟန်နီက ဘာ​ပြောလို့လဲ?'

'ခက် မင်းကမထင်ရဘူးပဲ​ ငါ့ကို​တော့ ဟန်နီကပစ်သွားလို့သနား​နေတဲ့ပုံစံလုပ်ပြ​နေပြီး အခုလိုဖြစ်​အောင်လုပ်တဲ့သူက မင်းကိုယ်တိုင်ဖြစ်​နေတာကိုး။ မိန်းမလိုမိန်းမရနဲ့​​ကောင်'

'စစ် မင်းဘာ​တွေ​ပြော​နေတာလဲ? မင်း​ပြော​နေတာငါတစ်ခုမှနားမလည်ဘူး။ မင်းအခုဟန်နီနဲ့အဆင်​ပြေသွားပြီဆိုရင် ငါလည်းပြန်​တော့မယ် ငါသွားစရာရှိ​​သေးတယ်' ဟုဆိုကာ ခက်ထွက်သွားရန်ပြင်လိုက်​တော့ စစ် ခက်ရဲ့လက်ကို ​ဒေါသတကြီး​ဆောင့်ဆွဲလိုက်ကာ

'အဲ့ဒါဘယ်ကို ကိုယ်လွတ်ရုန်းမလို့လဲ? မင်း​ကြောင့်ဟန်နီကငါ့ကိုလမ်းခွဲသွားတာ​​လေ။ အခုမှမသိချင်​ယောင်​ဆောင်​နေလို့ရမလား? မင်းအ​ကြောင်း​တွေအကုန် ဟန်နီ ငါ့ကို​ပြောပြပြီးပြီ'

'ဟင် တ..တကယ်လား'

(ဟန်...ဟန်နီက ငါစစ်ကိုချစ်​နေတဲ့အ​ကြောင်း​တွေတကယ်​ပဲ​ပြောပြလိုက်တာလား*)

'စစ်...အဲ့..အဲ့ဒါက​လေ'

'အဟက် ဟုတ်​နေတာပဲ။ အခုချက်ချင်းလိုက်ခဲ့' ဟုဆိုကာ ခက်လက်ကို အတင်းအကြပ်​​ဆောင့်ဆွဲပြီး ကားရပ်ထားတဲ့ဘက်ကိုပြန်လာတော့ ခက်ခမျာ ​ပစ်မလဲရုံတမယ်ပါလာခဲ့​လေသည်။

'စစ်..စစ် ငါ့လက်ကိုလွှတ်ပါအုံး ငါ့လက်​တွေအရမ်းနာ​နေပြီ။ ငါ​​တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ။ ငါအခုအိမ်ပြန်မှဖြစ်မှာမလို့ပါ'

'အဟက် မင်းကိုယ်တိုင်ပြသနာ​ရှာထားပြီး​တော့မှ အခုလိုကိုယ်လွတ်ရုန်းလို့ရမလား? ဟန်နီ့ကို မင်းကိုယ်တိုင်လိုက်​တောင်းပန်​ပေးရမယ်'

'ငါကဘာလို့​တောင်းပန်ရမှာလဲ? ငါအမှားလုပ်ထားတာမှမရှိတာ စစ် မင်းငါ့လက်ကိုလွှတ်​တော့​နော်'

'မလွှတ်နိုင်ဘူး။ မင်းဟန်နီ့ကိုလိုက်​တောင်းပန်​ပေးပြီးမှလွှတ်မယ်။ ပြီးတာနဲ့ မင်းနဲ့ငါလည်း မ​ဆိုင်သူ​တွေလို​နေကြ​တော့တာ​ပေါ့' စစ်ရဲ့စကား​ကြောင့် ခက် ရပ်​နေလိုက်ကာ

'စစ် မင်းအခုဘာ​ပြောလိုက်တယ် မဆိုင်သူ​တွေလို​နေမယ်ဟုတ်လား? ဒါဆိုရင် ဘာလို့ဟန်နီ့ကို​တောင်းပန်ခိုင်း​နေတာလဲ? ငါခုန​လေးက​ပဲတောင်းပန်ပြီးသွားပြီ​လေ ငါ့ကိုလွှတ်​တော့စစ် ငါသွားစရာရှိတယ်လို့!!' ခက်​အော်လိုက်​တော့

'လွှတ်မ​ပေးနိုင်ဘူးလို့​​ပြော​နေတယ်​လေ!! ​​ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လိုက်ခဲ့စမ်း ခက်ထန်! ငါ့​ဒေါသကိုလာမစွနဲ့​တော့ ငါမင်းကိုဆွဲထိုးမိလိမ့်မယ်' နှစ်​ယောက်သား ရုန်းရင်းကန်ရင်းနဲ့ ကားရပ်ထားတဲ့​နေရာသို့ရောက်လာကြသည်။ ရောက်​တာနဲ့ စစ်က ခက်ကို ကား​ပေါ်ဇွတ်တက်ခိုင်းပြီး သူကိုယ်တိုင်လဲ​နေရာယူလိုက်ကာ ကားကိုအကြမ်းပတန်း​မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

'စစ် ငါ့ဆိုင်ကယ်..'

'မင်းပါးစပ်ကိုပိတ်ထား!' ခက်မ​ပြောရ​သေးခင်မှာပဲ စစ်က ကြားဖြတ်ပြီး​အော်လိုက်​လေသည်။

ဟန်နီတို့အိမ်​ရောက်​တော့ ကားတံခါးကို​ဆောင့်ဖွင့်ကာ ခက်ကို ​အောက်သို့ကြမ်းတမ်းစွာနဲ့ဆင်းခိုင်းပြန်သည်။ ထို့​နောက် ဟန်နီနိုင့်ဆီဖုန်းဆက်ကာ

'Hello ဟန်နီ ကိုကိုတို့ ဟန်နီတို့အိမ်​ရှေ့​ရောက်​နေပြီမလို့ ဆင်းခဲ့​ပေး' ဟန်နီခြံ​ရှေ့ကို​ရောက်​တော့ ခက်နဲ့စစ်ကို​တွေ့​လေသည်။ ဟန်နီ့ကို​တွေ့တာနဲ့ စစ်က​ပြေးလာပြီး

'ဟန်နီ ဒီမှာ ခက်ကို​ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ခက် လာ​လေ။ မင်းဟန်နီ့ကိုပြန်​တောင်းပန်လိုက် မင်း​ပြောခဲ့တဲ့စကား​တွေအတွက်'

စစ်ရဲ့စကားကိုကြားတာနဲ့ ဟန်နီ စစ်မမြင်​အောင် ခိုးပြီးပြုံးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီ​နောက်မှာ​တော့

'ကိုကိုရယ် မ​တောင်းပန်ခိုင်းလဲဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်​တော့ ခုနကဟန်နီကိုကို့ကို​ပြောလိုက်တယ်ဆိုတာ စိတ်အရမ်းတိုလွန်းလို့​ပြောလိုက်မိတာပါ။ တကယ်​တော့ ခက်ရဲ့အမှားလဲမဟုတ်ပါဘူး ခက်ကလည်း သူ့သူငယ်ချင်းကိုနှ​မြောလို့ ဟန်နီ့ကို​ပြောတယ်ဆိုတာ ဟန်နီနားလည်ပါတယ်' စစ်နဲ့ဟန်နီတို့​ပြော​နေတဲ့စကား​တွေကို ခက်တစ်ခုမှနားမလည်။

(သူတို့ဘာ​တွေ​ပြော​နေကြတာလဲ။ ငါက​ရော ဟန်နီ့ကို ဘာ​တွေများ အမှား​လုပ်မိထားလို့လဲ*) ခက်​တွေး​​နေစဥ်မှာပဲ

'ဟန်နီ့အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်​တော့ ခက်က​တောင်းပန်ရမှာ​လေ။ ဟန်နီကအခုလိုခွင့်လွှတ်​ပေး​တော့​ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခက် မင်းအခုဘာရပ်လုပ်​နေတာလဲ ဟန်နီ့ကိုအခုချက်ချင်းလာ​တောင်းပန်စမ်း'

'စစ်...ငါ...ငါ'

To be continued.....

စစ္​ေျပာတဲ့​ေနရာ​ေရာက္​ေတာ့ ​ေတြ႕လိုက္ရသည္က....

အရက္ပုလင္း​ေတြၾကားထဲမွာ ​ေမွာက္​ေန​ေသာ စစ္။

အရင္က စစ္ အဲ့​ေလာက္မ​ေသာက္ဖူးပါဘူး။ ဘာ​ေတြျဖစ္​ေနလို႔မ်ား ဒီ​ေလာက္ထိ​ေသာက္​ေနရတာလဲ?

'စစ္ ငါ​ေရာက္ၿပီ စစ္..စစ္' စစ္လက္ကိုဆြဲလႈပ္ကာႏႈိးၾကည့္​ေလသည္။

'ခက္ ​ေရာက္လာၿပီလား? ငါ​ေလ ငါ..ငါ အရမ္း၀မ္းနည္း​ေနတယ္။ ဟန္နီ...ဟန္နီက ငါ့ကိုလမ္းခြဲမယ္တဲ့ မင္းသိလား? ငါသူ႔ကိုအရမ္းခ်စ္တာကြ။ အခုသူက ငါ့ကိုလမ္းခြဲမယ္လို႔​ေျပာလိုက္တာ။ ဟားးး' စစ္​ေျပာရင္းနဲ႔ အရက္​ေတြ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္​ေသာက္​ေန​ေလသည္။ တစ္ဖက္က ခက္မွာလည္း မိမိခ်စ္ရ​ေသာသူက တျခားသူအ​​ေၾကာင္း​ေျပာတာကို နား​ေထာင္​ေန​ေပး​ေနရတာ တကယ္ကိုစိတ္မခ်မ္းသာ။

'အင္းပါ မင္းကဘာလုပ္လိုက္လို႔ သူကမင္းနဲ႔လမ္းခြဲမယ္​ေျပာတာလဲ?'

'ငါ့ကိုဘာအ​ေၾကာင္းျပခ်က္မွမ​ေပးဘူး' စစ္ ​ေျပာ​ေနရင္းနဲ႔ပဲ ဟန္နီ႔ဖုန္းကို​ဆက္​ေလသည္။ ပါးစပ္ကလည္း

'ငါ့ကိုအ​ေၾကာင္းျပ​ခ်က္​ေပးမွရမယ္။ ငါသူ႔အ​ေပၚအမွားတစ္ခုမွမလုပ္ထားပဲနဲ႔ ဘာလို႔လမ္းခြဲမယ္​ေျပာတာလဲ' ​စစ္ဘက္ကဘယ္​ေလာက္ပဲဖုန္းဆက္ဆက္ ဟန္နီက ဖုန္းမကိုင္​ေပ။

'ခက္ ဟန္နီ႔ကို​ေျပာ​ေပးပါကြာ။ မင္းဆက္ရင္​ေတာ့ သူဖုန္းကိုင္​ေလာက္မွာပါ။ ငါသူ႔ကိုလမ္းခြဲမ​ေပးႏိုင္ဘူး။ မင္းကကူ​ေျပာ​ေပး​ေလကြာ ​ေနာ္ '

(အခုငါ့ကိုကူ​ေျပာခိုင္း​ေနတာလားစစ္ မင္းသူ႔ကိုဘယ္​ေလာက္ခ်စ္​ေၾကာင္း​ေျပာ​ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ​ေတာင္ ရင္​နာနာနဲ႔နား​ေထာင္​ေပး​ေနရတဲ့ငါ့ကို​ေလ။

မင္းအခုလိုျဖစ္​ေနတာကိုမၾကည့္ရက္​ေတာ့လဲ ငါပဲထပ္ၿပီးရင္ကြဲခံရအုံးမွာ​ေပါ့ *)

'အင္းပါ ငါမင္းအစား​ေတာင္းပန္​ေပးမယ္​ေလ။ အခု​ေတာ့ အိမ္ျပန္ရ​ေအာင္ကြာ ​ေနာ္'

'ငါအိမ္မျပန္ခ်င္ဘူး ခက္ '

'ဒါဆို မင္းကဘယ္သြားမွာလဲ မင္းအရမ္းမူး​ေနၿပီ​ေလကြာ၊ အိမ္ျပန္ၿပီးအိပ္လိုက္​ေနာ္။ ငါ ဟန္နီ႔ကို ကူၿပီး​ေတာင္းပန္​ေပးမယ္'

'ငါမျပန္ခ်င္ဘူးလို႔​ေျပာ​ေနတယ္​ေလကြာ' ​ေဒါသသံ​ေတြပါလာ​ေတာ့ ခက္လည္းဆက္မ​ေျပာ​ေတာ့ပဲ Barမွာသာ စစ္နဲ႔အတူထိုင္​ေပးလိုက္​ေတာ့တယ္။

စစ္က ​အရက္ထပ္​ေသာက္ရန္ျပင္လိုက္​ေတာ့

'စစ္ မင္း​ေသာက္တာအရမ္းမ်ား​ေနၿပီ။ ​ေတာ္​ေတာ့ကြာ ငါမင္းခန္႔ဆီဖုန္းဆက္​​ေပးမယ္ ဒီကိုလာ​ေအာင္လို႔၊ ငါကသြားစရာရွိ​ေသးလို႔ကြာ ​ေနာ္'

'ခက္ မင္းကငါ့ကိုသူငယ္ခ်င္းလို႔မသတ္မွတ္ဘူးလား

ငါမင္းခန္႔မ်က္ႏွာကိုမၾကည့္ခ်င္ဘူး။ မင္းသြားစရာရွိတာမသြားပဲ​ေနလို႔မရဘူးလား ငါ့​ေဘးမွာႏွစ္သိမ့္​ေပးမယ့္သူလိုအပ္​ေနလို႔ပါကြာ ​ေနာ္'

'အင္းပါ ငါမသြား​ေတာ့ပါဘူး မင္းစိတ္ခ်လက္ခ်အိပ္လိုက္ ​ေနာ္။ မင္းထပ္​ေသာက္​ေနမယ္ဆိုရင္​ေတာ့ ငါျပန္​ေတာ့မွာ'

'ငါမ​ေသာက္​ေတာ့ဘူး မင္းလဲမသြားနဲ႔' ဟုဆိုကာ ခက္ရဲ႕လက္ကို ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထား​ၿပီး အိပ္​ေပ်ာ္သြားေလသည္။

ခက္​ေတာ့ လြတ္​ေနတဲ့လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ဟန္နီ႔ဆီဖုန္း​ေခၚလိုက္သည္။

'Hello ခက္ဘက္ကစၿပီးဖုန္း​ေခၚမယ္လို႔ ​ေတြး​​ေတာင္မ​ေတြးမိဘူး။ ဟန္နီအရမ္း​ေတြကံ​ေကာင္း​ေနပါလား?'

'စစ္ကိုဘာလို႔အဆက္ျဖတ္သြားတာလဲဟန္နီ? သူမင္းကိုဘယ္​ေလာက္ခ်စ္မွန္းသိရဲ႕သားနဲ႔'

'အိုးး.စစ္က ခက္ကိုရင္ဖြင့္တယ္​ေပါ့ဟုတ္လား?

အဟင္း စစ္က​ေတာ္​ေတာ္တုံးတာပဲ​ေနာ္ နင္သူ႔ကိုႀကိဳက္​ေနတာအခုထိမသိ​ေသးတဲ့အျပင္ နင့္ကိုပါရင္ဖြင့္လိုက္​ေသးတယ္'

'မဆိုင္တာ​ေတြ​ေလွ်ာက္​ေျပာမ​ေနစမ္းနဲ႔ဟန္နီ။ စစ္နဲ႔ျပန္တြဲ​ေပးပါ'

'နင္ဘယ္လိုမွမခံစားရဘူးလား? ကိုယ္ခ်စ္​ေနတဲ့သူအတြက္ အခုလိုသူ႔ရည္းစား​ေဟာင္းကိုလိုက္​ေတာင္းပန္ၿပီး ျပန္တြဲခိုင္း​ေနတာ?'

(ခံစားရ​တာ​ေပါ့။ နာက်င္လြန္းလို႔ ​ေသမတတ္ပဲ ဒါ​ေပမယ့္ ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာလဲ။ စစ္က မင္းမွမင္းျဖစ္​ေနတာကို*)

'စစ္နဲ႔ ျပန္တြဲ​ေပးပါဟန္နီရယ္။ ငါအႏူးအၫႊတ္​ေတာင္းဆို​ေနတာပါ။ စစ္ကမင္းကိုတကယ္ခ်စ္တာပါ '

'ဆို​ေတာ့ ငါျပန္တြဲရင္ ဘာျပန္​ေပးမွာလဲ'

'မင္းက ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ'

'နင္ စစ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္မလုပ္​ေတာ့ပါဘူးလို႔ ကတိ​ေပးရင္ ငါသူနဲ႔ျပန္တြဲမယ္'

'ဒါက​ေတာ့..'

'နင္စဥ္းစား​ေနာ္ နင္စစ္ကိုစိတ္ခ်မ္းသာ​ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ သူနဲ႔ အဆက္သြယ္ျဖတ္​ေပး​ေလ။ သူငယ္ခ်င္းသံ​ေယာစဥ္​ေတြဘာ​ေတြလာမလုပ္နဲ႔​ေနာ္။ နင့္ဘက္ကမ႐ိုးသားတာငါသိတယ္။ အဲ့ဒီ​လိုမွမဟုတ္ရင္​ေတာ့ ငါသူနဲ႔ျပန္တြဲမ​ေပးႏိုင္ဘူး။ စစ္စိတ္ဆင္းရဲမွာကိုနင္ၾကည့္​ေနႏိုင္လား အဟင္း'

'ငါ... ငါကတိ​ေပးတယ္'

'Woww တကယ္ကို amazingပဲ။ အခ်စ္အတြက္ ရင္ကြဲခံတဲ့သူႀကီး​ေပါ့ အဟားဟား'

'ငါစစ္နဲ႔အဆက္အသြယ္မလုပ္​ေတာ့ဘူးလို႔ကတိ​ေပးတာမလို႔ မင္းဘက္ကလည္း စစ္ကိုစိတ္ခ်မ္းသာ​ေအာင္ထား​ေပးပါ။ စစ္ကမင္းကိုအရမ္းခ်စ္တာ​ေတာ့မင္းသိမွာ​ေပါ့'

(မင္းကသူ႔ကိုခ်စ္တဲ့အ​ေၾကာင္း​ေတြ ​ျပန္​ေျပာျပရတိုင္း ငါ့ရင္ဘတ္ကဘာလို႔တဆစ္ဆစ္နဲ႔ နာက်င္​ေနရတာလဲ စစ္ရာ*)

'အို​ေခ​ေလ အခုစစ္ကနင့္နားမွာရွိတာလား?'

'သူအရက္မူးၿပီးအိပ္​ေပ်ာ္သြားတာ'

'ဒါဆိုရင္ သူႏိုးလာတဲ့အခါ ငါ့ဆီကိုဖုန္းျပန္ဆက္ခိုင္းလိုက္' ဟု​ေျပာၿပီး ဖုန္းခ်သြားသည္။ ခက္က​ေတာ့

'မင္းအိပ္​ေနတာကိုၾကည့္ခြင့္ရတာ ​ဒါ​ေနာက္ဆုံးထင္တာပဲစစ္။ ​ေနာက္တစ္ခါ ငါတို႔ဘယ္​ေတာ့မွမပတ္သက္ၾက​ေတာ့ဘူး။ ငါရင္နာ​ေပမယ့္ မင္း​ေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ ​ေက်နပ္ပါတယ္' ခက္တိတ္တဆိတ္သာငို​ေနမိသည္။ ခက္ဖုန္းျမည္လာလို႔ၾကည့္လိုက္​ေတာ့ ​ေမ​ေမ​ေခၚတာျဖစ္​ေနသည္။ မ်က္ရည္​​ေတြကို အျမန္သုတ္လိုက္ၿပီး

'Hello ​ေမ​ေမ'

'သား ဘယ္​ေရာက္​ေနလဲ ျပန္လာခဲ့​ေတာ့​ေလ။ ဒီမွာ ​ေလဆိပ္ကိုသြားရ​ေတာ့မွာ'

'ဟုတ္ကဲ့​ေမ​ေမ သားအခုပဲ ျပန္လာ​ေတာ့မွာ'

'​ေအး​ေအး ဆိုင္ကယ္ကို​အျမန္ႀကီး​ေမာင္းမလာနဲ႔​ေနာ္'

'ဟုတ္​ေမ​ေမ ဒါ​ပဲ​ေနာ္' ခက္ဖုန္းခ်ၿပီး ​ေဘးကိုၾကည့္လိုက္​ေတာ့ သူ႔ကိုစိုက္ၾကည့္​ေနတဲ့ စစ္။

'စစ္ ႏိုးလာၿပီလား? ငါဟန္နီႏိုင့္ကို ကူၿပီး​ေတာင္းပန္​ေပးထားတယ္။ သူက မင္းႏိုးလာရင္ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္ပါတဲ့။ ဒါဆို ငါသြား​ေတာ့မယ္​ေနာ္'

'​ေနပါအုံး မင္းကဘာလို႔​ေလာ​ေနရတာလဲ? မျပန္​ေသးနဲ႔အုံး​ေလ'

'Sorryစစ္ရာ ငါတကယ္သြားစရာရွိ​ေသးလို႔ပါ။ ဟန္နီႏိုင့္ကိုကူ​ေတာင္းပန္​ေပးၿပီးၿပီ​ေလ။ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္လိုက္အုံး'

'အင္း မင္းခဏ​ေစာင့္​​ေပးအုံး ငါသူ႔ကိုဖုန္းဆက္လိုက္အုံးမယ္' ​ေျပာလဲ​ေျပာ လက္တစ္ဖက္ဟန္နီ႔ကိုဖုန္း​ေခၚ​ေနၿပီး ​ေနာက္တစ္ဖက္က ခက္ကိုဆြဲထားသည္။

(ငါ့ကိုဆြဲမထားပါနဲ႔စစ္ရယ္။ ငါက ဘယ္လိုစိတ္နဲ႔

မင္းတို႔ျပန္အဆင္​ေျပတာကိုၾကည့္ရမွာလဲ။ ငါရင္အကြဲခံၿပီး​ေတာင္းပန္​ေပးထားရရင္​ေတာ္​ေရာ​ေပါ့။ ဘာလို႔ မင္းတို႔အဆင္​ေျပတဲ့အထိၾကည့္ခိုင္း​ေနရတာလဲ*)

'Hello ကိုကို'

'Helloဟန္နီ ကိုယ္နဲ႔ ျပန္တြဲမယ္မဟုတ္လားဟင္?'

'အင္း အဲ့ဒါက ခက္အ​ေပၚမွာမူတည္​ေနတယ္'

'ဟင္ ခက္​အ​ေပၚမွာ?'

'ဟုတ္တယ္​ေလ တကယ္လို႔ ခက္က ဟန္နီ႔ကို အခုခ်က္ခ်င္းလာ​ေတာင္းပန္ခဲ့ရင္ ကိုကိုနဲ႔ျပန္တြဲ​ေပးမယ္ အခုခ်က္ခ်င္း​ေနာ္။ တကယ္လို႔ မ​ေတာင္းပန္​ေပးဘူးဆိုရင္​ေတာ့ ဟန္နီလဲကိုကိုနဲ႔ပတ္သက္စရာအ​ေၾကာင္းမရွိဘူး'

'​ေန..​ေနပါအုံးဟန္နီရဲ႕။ အခုက ကိုကိုတို႔ ၂​ေယာက္ထဲရဲ႕ကိစၥ​ေလ။ ခက္နဲ႔ဘာဆိုင္လို႔လဲ?'

'ဆိုင္တာ​ေပါ့။ ဟန္နီ ကိုကိုနဲ႔တြဲ​ေနတာက ကိုကို႔ကိုခ်ဴစားခ်င္လို႔ပါဆိုၿပီး ခက္ကိုယ္တိုင္ဟန္နီ႔ကို​ေျပာၿပီး ကိုကိုနဲ႔လမ္းခြဲခိုင္းခဲ့တာ။ သူ႔​ေၾကာင့္ပဲ ဟန္နီ

ကိုကို႔ကိုလမ္းခြဲခဲ့တာပဲ​ေလ။ ဒါ​ေၾကာင့္မလို႔ ကိုကိုနဲ႔ျပန္တြဲ​ေစခ်င္ရင္ ခက္ကိုယ္တိုင္ဟန္နီ႔ကိုလာ​ေတာင္းပန္မွရမယ္' ဟန္နီဖုန္းခ်သြား​ေတာ့ ဟန္နီ႔ရဲ႕ မဟုတ္မမွန္ လီဆယ္လုပ္ႀကံထားတဲ့စကားကို ယုံၾကည္​ေနတဲ့စစ္တစ္​ေယာက္ ခက္ကို​ေဒါသတႀကီးလွမ္းၾကည့္မိသည္။ စစ္ရဲ႕အၾကည့္​ေတြ​ေၾကာင့္ ခက္ လန္႔သြားကာ

'စစ္ ဟန္နီက ဘာ​ေျပာလို႔လဲ?'

'ခက္ မင္းကမထင္ရဘူးပဲ​ ငါ့ကို​ေတာ့ ဟန္နီကပစ္သြားလို႔သနား​ေနတဲ့ပုံစံလုပ္ျပ​ေနၿပီး အခုလိုျဖစ္​ေအာင္လုပ္တဲ့သူက မင္းကိုယ္တိုင္ျဖစ္​ေနတာကိုး။ မိန္းမလိုမိန္းမရနဲ႔​​ေကာင္'

'စစ္ မင္းဘာ​ေတြ​ေျပာ​ေနတာလဲ? မင္း​ေျပာ​ေနတာငါတစ္ခုမွနားမလည္ဘူး။ မင္းအခုဟန္နီနဲ႔အဆင္​ေျပသြားၿပီဆိုရင္ ငါလည္းျပန္​ေတာ့မယ္ ငါသြားစရာရွိ​​ေသးတယ္' ဟုဆိုကာ ခက္ထြက္သြားရန္ျပင္လိုက္​ေတာ့ စစ္ ခက္ရဲ႕လက္ကို ​ေဒါသတႀကီး​ေဆာင့္ဆြဲလိုက္ကာ

'အဲ့ဒါဘယ္ကို ကိုယ္လြတ္႐ုန္းမလို႔လဲ? မင္း​ေၾကာင့္ဟန္နီကငါ့ကိုလမ္းခြဲသြားတာ​​ေလ။ အခုမွမသိခ်င္​ေယာင္​ေဆာင္​ေနလို႔ရမလား? မင္းအ​ေၾကာင္း​ေတြအကုန္ ဟန္နီ ငါ့ကို​ေျပာျပၿပီးၿပီ'

'ဟင္ တ..တကယ္လား'

(ဟန္...ဟန္နီက ငါစစ္ကိုခ်စ္​ေနတဲ့အ​ေၾကာင္း​ေတြတကယ္​ပဲ​ေျပာျပလိုက္တာလား*)

'စစ္...အဲ့..အဲ့ဒါက​ေလ'

'အဟက္ ဟုတ္​ေနတာပဲ။ အခုခ်က္ခ်င္းလိုက္ခဲ့' ဟုဆိုကာ ခက္လက္ကို အတင္းအၾကပ္​​ေဆာင့္ဆြဲၿပီး ကားရပ္ထားတဲ့ဘက္ကိုျပန္လာေတာ့ ခက္ခမ်ာ ​ပစ္မလဲ႐ုံတမယ္ပါလာခဲ့​ေလသည္။

'စစ္..စစ္ ငါ့လက္ကိုလႊတ္ပါအုံး ငါ့လက္​ေတြအရမ္းနာ​ေနၿပီ။ ငါ​​ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ။ ငါအခုအိမ္ျပန္မွျဖစ္မွာမလို႔ပါ'

'အဟက္ မင္းကိုယ္တိုင္ျပသနာ​ရွာထားၿပီး​ေတာ့မွ အခုလိုကိုယ္လြတ္႐ုန္းလို႔ရမလား? ဟန္နီ႔ကို မင္းကိုယ္တိုင္လိုက္​ေတာင္းပန္​ေပးရမယ္'

'ငါကဘာလို႔​ေတာင္းပန္ရမွာလဲ? ငါအမွားလုပ္ထားတာမွမရွိတာ စစ္ မင္းငါ့လက္ကိုလႊတ္​ေတာ့​ေနာ္'

'မလႊတ္ႏိုင္ဘူး။ မင္းဟန္နီ႔ကိုလိုက္​ေတာင္းပန္​ေပးၿပီးမွလႊတ္မယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ မင္းနဲ႔ငါလည္း မ​ဆိုင္သူ​ေတြလို​ေနၾက​ေတာ့တာ​ေပါ့' စစ္ရဲ႕စကား​ေၾကာင့္ ခက္ ရပ္​ေနလိုက္ကာ

'စစ္ မင္းအခုဘာ​ေျပာလိုက္တယ္ မဆိုင္သူ​ေတြလို​ေနမယ္ဟုတ္လား? ဒါဆိုရင္ ဘာလို႔ဟန္နီ႔ကို​ေတာင္းပန္ခိုင္း​ေနတာလဲ? ငါခုန​ေလးက​ပဲေတာင္းပန္ၿပီးသြားၿပီ​ေလ ငါ့ကိုလႊတ္​ေတာ့စစ္ ငါသြားစရာရွိတယ္လို႔!!' ခက္​ေအာ္လိုက္​ေတာ့

'လႊတ္မ​ေပးႏိုင္ဘူးလို႔​​ေျပာ​ေနတယ္​ေလ!! ​​ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္လိုက္ခဲ့စမ္း ခက္ထန္! ငါ့​ေဒါသကိုလာမစြနဲ႔​ေတာ့ ငါမင္းကိုဆြဲထိုးမိလိမ့္မယ္' ႏွစ္​ေယာက္သား ႐ုန္းရင္းကန္ရင္းနဲ႔ ကားရပ္ထားတဲ့​ေနရာသို႔ေရာက္လာၾကသည္။ ေရာက္​တာနဲ႔ စစ္က ခက္ကို ကား​ေပၚဇြတ္တက္ခိုင္းၿပီး သူကိုယ္တိုင္လဲ​ေနရာယူလိုက္ကာ ကားကိုအၾကမ္းပတန္း​ေမာင္းထြက္လာခဲ့သည္။

'စစ္ ငါ့ဆိုင္ကယ္..'

'မင္းပါးစပ္ကိုပိတ္ထား!' ခက္မ​ေျပာရ​ေသးခင္မွာပဲ စစ္က ၾကားျဖတ္ၿပီး​ေအာ္လိုက္​ေလသည္။

ဟန္နီတို႔အိမ္​ေရာက္​ေတာ့ ကားတံခါးကို​ေဆာင့္ဖြင့္ကာ ခက္ကို ​ေအာက္သို႔ၾကမ္းတမ္းစြာနဲ႔ဆင္းခိုင္းျပန္သည္။ ထို႔​ေနာက္ ဟန္နီႏိုင့္ဆီဖုန္းဆက္ကာ

'Hello ဟန္နီ ကိုကိုတို႔ ဟန္နီတို႔အိမ္​ေရွ႕​ေရာက္​ေနၿပီမလို႔ ဆင္းခဲ့​ေပး' ဟန္နီၿခံ​ေရွ႕ကို​ေရာက္​ေတာ့ ခက္နဲ႔စစ္ကို​ေတြ႕​ေလသည္။ ဟန္နီ႔ကို​ေတြ႕တာနဲ႔ စစ္က​ေျပးလာၿပီး

'ဟန္နီ ဒီမွာ ခက္ကို​ေခၚလာခဲ့တယ္။ ခက္ လာ​ေလ။ မင္းဟန္နီ႔ကိုျပန္​ေတာင္းပန္လိုက္ မင္း​ေျပာခဲ့တဲ့စကား​ေတြအတြက္'

စစ္ရဲ႕စကားကိုၾကားတာနဲ႔ ဟန္နီ စစ္မျမင္​ေအာင္ ခိုးၿပီးၿပဳံးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ​ေနာက္မွာ​ေတာ့

'ကိုကိုရယ္ မ​ေတာင္းပန္ခိုင္းလဲျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္​ေတာ့ ခုနကဟန္နီကိုကို႔ကို​ေျပာလိုက္တယ္ဆိုတာ စိတ္အရမ္းတိုလြန္းလို႔​ေျပာလိုက္မိတာပါ။ တကယ္​ေတာ့ ခက္ရဲ႕အမွားလဲမဟုတ္ပါဘူး ခက္ကလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းကိုႏွ​ေျမာလို႔ ဟန္နီ႔ကို​ေျပာတယ္ဆိုတာ ဟန္နီနားလည္ပါတယ္' စစ္နဲ႔ဟန္နီတို႔​ေျပာ​ေနတဲ့စကား​ေတြကို ခက္တစ္ခုမွနားမလည္။

(သူတို႔ဘာ​ေတြ​ေျပာ​ေနၾကတာလဲ။ ငါက​ေရာ ဟန္နီ႔ကို ဘာ​ေတြမ်ား အမွား​လုပ္မိထားလို႔လဲ*) ခက္​ေတြး​​ေနစဥ္မွာပဲ

'ဟန္နီ႔အမွားမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္​ေတာ့ ခက္က​ေတာင္းပန္ရမွာ​ေလ။ ဟန္နီကအခုလိုခြင့္လႊတ္​ေပး​ေတာ့​ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ခက္ မင္းအခုဘာရပ္လုပ္​ေနတာလဲ ဟန္နီ႔ကိုအခုခ်က္ခ်င္းလာ​ေတာင္းပန္စမ္း'

'စစ္...ငါ...ငါ'

To be continued.....